पहली माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर
माघ कहे मैं गया लैहंदे चढ़दे, दक्खण पहाड़ भज्जया वाहो दाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे वेखे पढ़दे, अक्खरीं अक्खरां सिफ्त सालाहीआ। जल धारा गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती वेखे ठरदे, अट्ठ सट्ठ तीर्थ ताल सुहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठां वेखे वड़दे, गुरदवारयां सीस निवाईआ। जोग अभ्यास वेखे करदे, सन्यास वैराग विच आपणा ध्यान लगाईआ। तन भबूती ख़ाक वेखे मलदे, धूंणीआँ अग्न तपाईआ। जल कटोरे वेखे भरदे, थल अस्गाहां खोज खुजाईआ। टिल्ले पर्वत वेखे चढ़दे, चोटीआं डेरा लाईआ। दर्शन निज नेत्र किसे होण ना हरि दे, सन्मुख नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। माघ कहे मैं वेखी दीन दुनी, चार कुण्ट अक्ख उठाईआ। जगत दी धार वेखे रिषी मुनी, ·षीआं खोज खुजाईआ। रसना जिह्वा आवाज़ सुणी धुनी, अनहद्द नादी नाद ना कोए शनवाईआ। जगत मन्दिर दवारे वेखे कुली, काया कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। जगत फुलवाड़ी वेखी फुली, धर्म क्यारी ना कोए महकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों हुली, सिंमल रुक्ख वांग लहराईआ। बाहरों अमृत पींदे भर के चुली, निजर स्वांती बूँद ना कोए टपकाईआ। रसना जिह्वा गाउंदे प्रभ नूं बुल्ल्हीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मस्तक टिक्के सारे लाउंदे धूली, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। जगत मस्ती सब नूं चढ़ी
गूढ़्ही, अन्तर प्रेम रंग ना कोए रंगाईआ। माघ कहे मैं तक्कया बहु सृष्टी हो गई मूढ़्ही, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जीवां जंतां आशा कूड़ी, सति विच ना कोए समाईआ। प्रभू मिले ना किसे हज़ूरी, हाज़र हज़ूर दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। माघ कहे प्रभू मैं वेखे जगत धार दे जोगी, तपीश्रां ध्यान लगाईआ। माया मनसा वाले रोगी, हउम रोग ना कोए मिटाईआ। नेत्र नैणां वाले भोगी, तृष्ना जगत वाली हल्काईआ। भटकदे फिरन पिच्छे रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम नज़र किसे ना आईआ। जगत विद्या दे बण के बोधी, आत्म ब्रह्म ना कोए दृढ़ाईआ। बुद्धी जाए किसे ना सोधी, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। सीस दिसे किसे ना ओढी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जिधर तक्कां उधर लोभी, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। तेरे प्यार विच जगत इश्नान कर के आई किसे ना सोझी, साची समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। माघ कहे प्रभू मैं कोटन कोटि नहाउंदे वेखे जग, पाणी जल नाल वड्याईआ। कोई चढ़या दिसे ना उपर शाह रग, नव नौ पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिधर वेखां लग्गी अग्ग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। अमृत रस मिले किसे ना मग, तृष्ना तृखा ना कोए गंवाईआ। शब्द अनादी सुणे कोए ना नद, अनरागी राग ना कोए दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी होई कग, हँस रूप ना कोए बणाईआ। भाग लग्गे किसे ना यद, यदी देवे ना कोए वड्याईआ। दुरमति मैल धोवे कोए ना हड्ड, नाड़ी मास ना करे कोए सफ़ाईआ। तेरा प्यार सारे गए छड, नाता जुड़या कूड़ लोकाईआ। मैं संदेसा देवां माघ कहे अज्ज, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। बिन तेरी किरपा पर्दा सके कोए ना कज्ज, कज्जल धार नैण सारे रहे मटकाईआ। चारों कुण्ट वाअ तत्ती रही वग, मेरा इश्नान शांत ना किसे कराईआ। धरनी पापां रही दब्ब, सिर सके ना मूल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर साचे अलख जगाईआ। माघ कहे मैं चढ़या लोकमात, आपणी ख़ुशी बणाईआ। मेरी पहली सुहञ्जणी रात, रुतड़ी प्रभ तेरे नाल महकाईआ। मैं दर्शन करां इकांत, इक इकल्ला वेख वखाईआ। सच प्रीती बख्शणा नात, नाता बिधाता लैणा बंधाईआ। झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन दुनी देणी समझाईआ। एका नूर करना प्रकाश, अंध अंधेर मिटाईआ। साची पाउणी रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाईआ। मेरी पूरी करनी आस, तृष्ना तेरे अग्गे टिकाईआ। खेल तक्कण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पुरी लोअ वेखण चाँईं चाँईंआ। मैं वी तेरा दास, जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी मंग इक मंगाईआ। माघ कहे प्रभू मैं वेखी दीन दुनी दी धारा, चारों कुण्ट
खोज खुजाईआ। अवतारां कीती निमस्कारा, तेईआं सीस निवाईआ। पैग़म्बरां सजदयां विच पुकारा, कूक कूक सुणाईआ। गुरु झुकया दवारा, निव निव लागा पाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर कीता इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। रवि शशि मण्डल मण्डप दस्सया पुकारा, चारों कुण्ट शनवाईआ। उठो वेखो सारे लोकमात दा नज़ारा, नज़रीआ लैणा बंधाईआ। चारों कुण्ट धूंआधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेखो खेल अपारा, की अपरम्पर स्वामी रिहा कराईआ। दुरमति मैल कोई धो सके ना विच संसारा, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। जिस दा इशारा दे के आए दोबारा, निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ। वेद व्यास कहे मैं ब्रह्मण गौड़ कहि के पुकारा, सम्बल धाम वड्याईआ। पुराण अठारां देण सहारा, चार लख सतारां हज़ार सलोक अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। पैग़म्बर कहिण असीं किहा साडा मालक ख़ालक इसतिगफ़ारा, नूर नुराना अमाम अमामा बेपरवाह बेपरवाहीआ। नानक गोबिन्द कहे कलि कल्की लए अवतारा, निहकलंक डंक शनवाईआ। जो रूप रंग रेख तों होवे बाहरा, सच सरूप आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं सब ने कहिणा चव्हीआं अवतारा, अवतार चौबीसा इक रघुराईआ। उस दा ज़बान नाल करे ना कोए मुज़ाहरा, सिफ्तां वाली ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। माघ कहे प्रभू वेख लै आपणी धरनी धरत धवल धौल दी धारी, बिन नैणां नैण उठाईआ। नव सत पा सारी, नव नव चार दा पन्ध मुकाईआ। तेरे चरण कँवल बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। लेखा पूरा कर तेई अवतारी, पैग़म्बरां लहिणा दे चुकाईआ। गुरु गुरदेव तेरे अग्गे सर्ब करे पुकारी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। चारों कुण्ट रैण अंधेरी तक्क काली, महाकाल आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे इक्को ओट रखाईआ। माघ कहे प्रभ एका एकँकार दयां जणाईआ। सति प्रकाश तेरी जोत, जोती जाता नज़री आईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। मैं की सोचां तेरी सोच, समझ सके ना कोए समझाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर दे लोच, जन भगतां निज लोचन दे खुल्हाईआ। तैनूं लभ्भदे कोटन कोटी कोट, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। मैं वेखे चौदां लोक, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। तेरा इक्को गाए ना कोए सलोक, सोहले ढोले सारे घर घर गाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक मैनूं तेरी ओट, ओड़क तेरा राह तकाईआ। शब्द नगारे ला चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। कलयुग जीव आलणयों डिग्गे बोट, फड़ तेरे दवार ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। माघ कहे मैं फिर फिर थक्का, नव नव सत्त फेरा पाईआ। सच इश्नान
करे कोए ना हका, हकीकत समझे कोए ना राईआ। तेरा जल अमृत धार ना ठण्डा ना तत्ता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। उस दा लग्गा किसे ना पता, पतिपरमेश्वर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। बुलंदी जाणे कोए ना सत्हा, चोटी चढ़ ना कोए पाईआ। मेरे महबूबा आपणा भेत खुल्हा दे रता, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। माघ कहे मैं तेरे चरण कँवल टेकां मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलयुग अन्तिम भाग लग्गे किसे ना ततां अट्ठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए रंगाईआ। तेरा सच दवारा एका हट्टा, पुरख अकाल जिथ्थे तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां इक्को दस्स दे आपणा टप्पा, टापूआं तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को गृह वसा, दूजा दर ना कोए सुहाईआ। जिस होड़ा लाया उपर सस्सा, हाहे टिप्पी ब्रह्म रूप जणाईआ। कलयुग मेट रैण अंधेरी मस्सा, सतिजुग सच चन्द कर रुशनाईआ। मेरे विच नहातिआं पाप किसे ना लथ्था, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जन भगतां दरस दिखा दीदा दानिस्ता अक्खां, नेत्र नेत्रां नाल मिलाईआ। तूं साहिब स्वामी मेरा सख़ा, सति सच तेरी वड्याईआ। तेरे प्यार विच तेरी धार गोबिन्द सथर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। माघ कहे मैं तेरी चरणी ढट्ठा, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दा पाड़ दे पटा, पटने वाला नाल मिलाईआ। तेरे नाम दा इक्को होवे टप्पा, दूजी लोड़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पुरख अकाल कहे माघ मैं वेख वखाउंदा हां। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार खेल खिलाउंदा हां। जोती जाता पुरख बिधाता हो के डगमगाउंदा हां। राह वेखां कलयुग अंधेरी राता, रुतड़ी कलयुग खोज खुजाउंदा हां। मैं आदि जुगादी सब दा पिता माता, पतिपरमेश्वर नाम दृढ़ाउंदा हां। निरगुण हो के सरगुण देवां दाता, वस्त अमोलक झोली पाउंदा हां। अन्तिम सब दीआं पुछां वातां, चारे खाणी खोज खुजाउंदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाउंदा हां। सच दा हुक्म इक दृढ़ावांगा। माघ तेरा मजन वेख वखावांगा। कलयुग जीव भाण्डे भज्जण, नवीं घाड़न होर घड़ावांगा। चारों कुण्ट लग्गे अग्न, अग्नी तत तत जलावांगा। सृष्टी ओढण होवे नग्न, नव सत आप फिरावांगा। शांत रहे किसे ना बदन, औलीए पीर सर्ब तड़फावांगा। पांडे पंडत चले किसे ना यतन, ग्रन्थी पन्थी सर्ब भटकावांगा। कोटां विच्चों लभ्भ के भगत सुहेले रत्न, अमोलक हीरे आप बणावांगा। अन्त किनारा जणा के पत्तन, राही हो के वेख वखावांगा। मैनूं पछाण मूल ना सकण, जग नेत्र नज़र ना आवांगा। मालक हो के वसां घट घटन, गृह गृह डेरा लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमावांगा। पुरख अकाल कहे माघ तेरा वेखां इश्नान, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। जगत जिज्ञासुआं
तक्कां दान, जो देवण थांउँ थाँईंआ। लहिणा देणा वेखा सीआ राम, रघुपति खोज खुजाईआ। रीती वेखां कृष्णा काहन, राधा रिधे फोल फुलाईआ। पैग़म्बरां तक्कां कलाम, पर्दा कायनात उठाईआ। मन्त्र तक्कां सतिनाम, नानक पर्दा लाहीआ। डंका फ़तिह वेखां विच जहान, जो गुर गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गया सुणाईआ। चारों कुण्ट होए हैरान, हैरत विच लोकाईआ। जीव जीवां करां पहचान, इन्सान इन्सानां विच वेख वखाईआ। घर लेखा जाणां गोपी काहन, भेव अभेद आप उठाईआ। तूं उठ के हो सवाधान, माघ लै अंगड़ाईआ। की खेल करे श्री भगवान, हरि करता नूर अलाहीआ। जन भगतां दे के आपणी बख्शिश दा दान, रहमत नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे माघ जो प्रभ दा दर्शन पाउणगे, सच दवार सुहाईआ। ओह चरण धूढ़ी इक्को नहाउणगे, दूसर इश्नान ना कोए वड्याईआ। अन्दर बाहर दुरमति मैल धवाउणगे, सतिगुर करे आप सफ़ाईआ। भाण्डा भरम भउ भन्नाउणगे, हउँमे गढ़्ह तुड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार तजाउणगे, आसा तृष्ना डेरा ढाहीआ। निज नेत्र दर्शन पाउणगे, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। काया मन्दिर अन्दर तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणगे, इक्को रंग सुहाईआ। घर स्वामी दर्शन पाउणगे, अन्तरजामी मिल के वजे वधाईआ। दीपक जोती हो के डगमगाउणगे, नूर नुराना नज़री आईआ। आपणा जीवण जीवण विच्चों बदलाउणगे, जन्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दे रूप आप समाउणगे। माघ कहे प्रभू मेरी इक्को इक डण्डावत, निव निव सीस झुकाईआ। जिन्हां भगतां नूं आपणे नाम दी दएं न्यामत, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। ओह सदा सही सलामत, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। मनुआ करे ना कदे बग़ावत, उठ उठ ना दहि दिश धाईआ। तेरी बख्शिश रहमत वाली सखावत, सुखन इक्को इक सुणाईआ। जिन्हां दे अन्दर तूं मेरा मैं तेरा दिती अमानत, ओह अलाह अलाही नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे माघ, मेरे भगत सुहेले सज्जण, साजण इक अख्वाईआ। ओह प्रेम दा करदे मजण, दुरमति मैल गंवाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के हद्दण, · कर सफ़ाईआ। जिथ्थे शब्द अनादी नाद वज्जण, धुन आत्मक कर शनवाईआ। अमृत रस पी
पी रज्जण, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। घर दीपक जोती जगण, अंध अंधेर गंवाईआ। स्वामी मिले मूर्त मदण, गोपाल मधु सूदन आप अख्वाईआ। जो सदा सदा समरथन, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। इक्को वार कर के उहदा दर्शन, जन्म जन्म दी तृखा बुझाईआ। तेरे इश्नान नूं ओह गुरमुख कदे ना तरसण, जिन्हां मिल्या धुरदरगाहीआ। नहाउण धोण
दी उन्हां दी मिट गई भटकण, तृष्ना दिती गंवाईआ। पाक पवित्त कर के काया मटकण, इक्को रंग रंगाईआ। ओह फिर पुट्ठे मात गर्भ ना लटकण, चुरासी फाँसी रहे ना राईआ। राय धर्म कोल ना अटकण, सचखण्ड जावण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब इक गुसाँईंआ। हरि सतिगुर साहिब गुसईंआ, मेहरवान मेहरवाना। जन भगतां पकड़े बहीआ, चरण धूढ़ कराए इश्नाना। राय धर्म कढ्ढे ना वहीआ, चित्रगुप्त ना लेख जणाना। कूड़ क्रिया चढ़े ना नईया, शौह दरया ना किसे रुड़ाना। जिन्हां मिल्या पुरख अकाला दीन दयाला श्री भगवाना इक्को सईआ, हरि साहिब सज्जण सुल्ताना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक नौजवाना। नौजवान हरि भगवन्त, भगवन वड वड्याईआ। जो नाम निधाना देवे मंत, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, सिफ्तां विच ना कदे सलाहीआ। ओह बोध अगाधा बणे पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी फोल फुलाईआ। ओहला रहे ना साचे सन्त, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। माघ जिस तेरी बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। तेरे साल महीने बीते कोटन कोटि असंखा संख, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। प्रभू दे भगत सदा आदि दे हँस, दुरमति मैल ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। माघ कहे धुर शब्द सुण, कलमा हक सुणाउंदा हां। मेरा आदि जुगादी अगम्मा गुण, भेव अभेदा आप खुल्हाउंदा हां। जिस दी सुणे कोए ना धुन, ओह अगम्मी नाद वजाउंदा हां। कलयुग विच सन्त सुहेले चुण, जन भगतां भेव खुल्हाउंदा हां। किसे समझ ना आवे मुन मुनीश्रां पन्ध मुकाउंदा हां। जगत जिज्ञासू रहे रुल, रुल्यां आप समझाउंदा हां। इके कन्ढ्ढे जाणां तुल, तराजू आपणा नाम वखाउंदा हां। आत्म परमात्म मार्ग जाणां भुल्ल, भुल्लयां राहे पाउंदा हां। पुरख अकाल सुल्हा कुल, हो कुल मालक नाम वडयाउंदा हां। सच दवारा गया खुल्ह, खुल्हा हुक्म दृढ़ाउंदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाउंदा हां। सच करनी कार कमावांगा। दीन दयाल इक अख्वावांगा। गुरमुख सुहेले आप जगावांगा। गुर चेला पर्दा लाहवांगा। जुग जन्म दे विछड़े कर कर मेले, मेला आपणे हथ्थ जणावांगा। अचरज प्रभ खेल खेले, ख़ालक ख़लक आप दृढ़ावांगा। आप रह के धाम नवेले, निरगुण नूर जोत रुशनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकावांगा। माघ कहे प्रभू मेरी नमस्ते, नमो नमो सरनाईआ। तेरे भगत सुहेले तेरे दर ते वसदे, गृह मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। ओह जगत वासना विच कदे ना नस्सदे, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ।
ओह वणजारे नहीं जिज्ञासुआं वाली अक्ख दे, निज नेत्र तेरे नाल मिलाईआ। ओह सदा दर्शन करदे प्रतख दे, सन्मुख बहि के सोभा पाईआ। ओह रहिणा पसंद नहीं करदे घर वक्ख दे, गृह इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे मैं देवणहार दातार, जुग जुग दया कमाईआ। मेरा अतोट अतुट भण्डार, निखुट कदे ना जाईआ। मेरा विष्न विश्व दा सेवादार, जो जुग जुग सेव कमाईआ। मेरा ब्रह्मा ब्रह्म दा पसार, जो लख चुरासी रिहा उपाईआ। मेरा शंकर करे सँघार, बचया नज़र कोए ना आईआ। मैं सब दा मालक सारे मेरे बरख़ुरदार, हुक्मे विच सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लेखा जाणे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी रिहा सुणाईआ। सेवा ला के पैग़म्बर गुर अवतार, अवतर हो के हुक्म जणाईआ। भगतां दा बणां पहरेदार, जुग जुग सेव कमाईआ। निरगुण तों सरगुण होणा ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जिस दे चार जुग करदे रहे इंतज़ार, उडीकां विच तारीखां विच राह तकाईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर हो ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा लेखा लिखण तों बाहर, काग़ज़ कलम कानी शाही चले ना कोए चतुराईआ। सो साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना हो के भगतां नाल करे प्यार, प्रीआ प्रीतम आपणी गोद उठाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर, लेखा जाणे गुप्त ज़ाहर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। माघ कहे मैं प्रभू जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। तेरा नूर निरगुण जोत उज्यारी, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा खेल अगम्म अपारी, अलख अगोचर कहिण ना पाईआ। तूं नूर अलाह सिक्दारी, यामबीन तेरी सरनाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सिक्दारी, दो जहानां तेरी सरदारी नज़री आईआ। तूं अदि जुगादि खेलें खेल वड बलकारी, योद्धा सूरबीर इक अख्वाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार उतारी, धरनी धरत धवल धौल रहिण ना पाईआ। जिस ने वेस वटाया तेई अवतारी, रूप अनूप आप दरसाईआ। जिस पैग़म्बरां पाई सारी, तन वजूद कीती रुशनाईआ। जिस गुरुआं दिता नाम अधारी, नाम सति सति पढ़ाईआ। सो कलि कल्की लए अवतारी, अमाम अमामा फेरा पाईआ। माघ कहे मैं वी तेरे चरणां दी धूढ़ लावा शारी, आपणा आप मिटाईआ। मेरी इक बेनन्ती प्रभू तेरे दवारी, बिन हथ्थां हथ्थ जोड़ के दयां सुणाईआ। दर आयां पाउणी सारी, जो चल आए सरनाईआ। रोगीआं दे रोग मिटाउणे तन गवाउणी बीमारी, सांतक सति सति देणा कराईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दी कर दारी, अन्दर वड़ के वेख वखाईआ। दीन दुनी धार ना तक्कीं कुड़यारी, कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकाईआ। तेरा दरे दरबार
सोभावन्त तूं सब दा सिक्दारी, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे सब पुजारी, कलमे नाम तेरे गा गा शुकर मनाईआ। माघ कहे मैं ख़ुशी विच रोवां ज़ारो ज़ारी, बिन नैणां नीर वहाईआ। मेरे भगवन्त तेरा इक्को होवे मंत धीरज देवे जीव जंत, लेखा वेखे साध सन्त सति सच दी दए ख़ुमारी, बेशुमारी आपणी ख़ुशी वखाईआ। धन्नभाग जिन्हां सच चरण दे धूढ़ दी लाई छारी, टिक्के मस्तक नाम छुहाईआ। पहली माघ कहे मैं उन्हां तों जावां बलिहारी, ख़ुशीआं विच उन्हां दा राह तकाईआ। सब दा जीवण सब दी ज़िंदगी प्रभू तेरे होवे दर दरबारी, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। माघ कहे मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सां, हस्स हस्स दयां सुणाईआ। नव नौ चार नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगतां संदेशा दस्सां, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। आपणे साहिब दा दर्शन करो नाल अक्खां, अक्खीआं वाल्यो अक्खीं दर्शन पाईआ। जिस दा वसेरा तुहाडी काया कुल्ली जिस दी कीमत नहीं कोई लखां कक्खां, कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ। उस दी किरपा विच उस दे प्यार विच उसे दी भेंट सब कुछ रखां, माघ कहे आपणे कोल ना किछ रखाईआ। जिस दी याद विच जल धारा इश्नान कीते मछ ते कछा, अवतार अवतरी हो के आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आदि जुगादि जुग चौकड़ी धर्म दी धार सच्चा, सच दा मार्ग सच विच्चों प्रगटाईआ।
९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल माँ जी बिशन कौर ते मनजीत सिँघ महू वाले
दे अन्तिम संस्कार दे समें विहार होया
नव माघ कहे ख़ुशी दिहाढ़ा अज्ज, अजमतो कसमतो अजिबवा अतलिहै मिली वड्याईआ। कल्मयां तों बाहर काया वेख्या भज्ज, ज़िमीं असमानां परे ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तक्की तक्कया सृष्ट सबाई जग, सरगुण निरगुण ध्यान लगाईआ। धर्म दी धार पार दिसे कोए ना हद्द, हदूद पन्ध ना कोए मुकाईआ। आत्म परमात्म इक्को नज़री आई यद, यदी यदप इक्को दयां दरसाईआ। जिस नूं हुक्मे अन्दर धुर दा मालक लए सद्द, सद्दा शब्द नाम जणाईआ। आपणे नालों होण ना देवे कदे अलग, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। किरपा कर सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द अगम्मी इक्को दो जहान वजाए नद, अनादी नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
सच दा मालक इक अख्वाईआ। नौ माघ कहे मेरी बेनन्ती इक अरदास, जोदड़ी विच दोए जोड़ सीस निवाईआ। तेरा खेल प्रभू तमाश, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। मेरी इक्को तमन्ना इक्को आसा इक्को ख़ाहिश, इक्को वासना तेरी झोली पाईआ। मैं संदेशा देणा चाहुंदा पृथ्मी आकाश, गगन पातालां हुक्म सुणाईआ। शंकरा छड दे कैलाश, कलाधारी आपणी कल वखाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म दा वेख निवास, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। विष्नूं तेरा विषयां तों बाहर विश्वास, विश्व दा पर्दा दे चुकाईआ। भेव अभेदा खेले खेल पुरख अबिनाश, हरि करता आपणी कार कमाईआ। अवतारो वेखो आपणा साथ, साख्यात सोभा पाईआ। पैग़म्बर बिना सजदयां तों जोड़ो हाथ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। गुरु गुरदेवा तक्को स्वामी निरगुण धार जिस दी आदि जुगादि मण्डल रास, आत्म परमात्म गोपी काहन खेल खिलाईआ। सो लेखा जाणे लोकमात, धरनी धरत धवल धौल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नौ माघ करे मेरी पुनह पुनह कूक कूक, बिना आवाज़ आवाज़ लगाईआ। जन भगतो जाओ चूक, सचखण्ड दवारे सच सुणाईआ। जिस दा ताणा पेटा इक्को आत्म धार सूत, जोती जाता बेपरवाहीआ। ओह लेखे लाए निरगुण धार आपणे सपूत, पिता पुरख अकाल दए वड्याईआ। जो जगत जहान छड के करन कूच, कूचा गली तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सचखण्ड कहे मेरी इक्को तमन्ना, ख़ाहिश ख़ालस दयां जणाईआ। जिस धार ने लेख बणाया इक्को कन्ना, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द नाल वड्याईआ। ओह लेखा जाणे पंज तत तना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाईआ। मनसा जाणे मन मना, बुद्धी लेखा रहे ना राईआ। भगत सन्त वेख वखाणे जना, गुरमुख गुरसिख आपणी गोद उठाईआ। नाम भण्डारा दे के धन धना, धनाढ झोली दए भराईआ। लोकमात चाढ़्ह के साचा चन्ना, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। दीन मज़्हब दा तोड़ के बन्ना, हदूद शरअ वाली मिटाईआ। लेखे ला के रूह बुत्त दा समां, समाप्त करे कूड़ लोकाईआ। मात पिता दा रहिण ना देवे तम्हा, पुत्तर धी लालच विच ना कोए ललचाईआ। हरख सोग मिटा के ग़मा, चिन्ता चिखा दा डेरा ढाहीआ। खहिड़ा छड के छप्पर छन्ना, महल्ल अटल सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा पन्ध आदि जुगादि बिना पुरख अकाल तों लम्मा, पाँधी चढ़न कोए ना पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाश अगम्मी शमा, दीपक अवर ना कोए टिकाईआ। जिस दी महिमा करे इक चार तिन्न ज़ीरो दा पन्ना, पारब्रह्म प्रभ आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग वखाईआ। नौ माघ कहे मेरी प्रणाम, परम पुरख सरनाईआ। जिस दा खेल महान, महिमा गणित गणी ना
जाईआ। सो वेखणहारा दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जन भगत सुहेले लए पहचान, बेपहचान आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दवार करे परवान, परम पुरख आपणा मेल मिलाईआ। वड्डा छोटा इक्को रंग रंगाए श्री भगवान, बृद्ध बाल जवान, वक्ख ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा गृह इक सुहाईआ। सच गृह सुहञ्जणा, हरि सोभावन्त सुहाए। दीन दयाल दर्द दु:ख भय भंजना, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहे। जन भगतां धूढ़ कराए मजना, दुरमति मैल धवाए। नेत्र पावे नाम अंजणा, अज्ञान अंधेर मिटाए। सचखण्ड निवासी बण के सज्जणा, सच दवारे आप टिकाए। जिथ्थे लेखा नहीं आहला अदना, राउ रंक दए वखाए। ओह खेल करे गोपाल मूर्त मदना, परम पुरख नूर अलाहे। जिस ने भगतां नूं ख़ुशीआं विच सद्दणा, शब्द संदेशा इक दृढ़ाए। भगतां ने प्रेम विच भज्जणा, कदम कदम नाल बदलाए। जिन्हां दा नाम नगारा वज्जणा, डंका इक्को इक रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाए। नौ माघ कहे जन भगतो मेरीआं अशीशां, सिर धड़ तों बिना सीस निवाईआ। तुहाडा राह तक्के जगदीशा, जगदीश्र बेपरवाहीआ। जिस दे छत्र झुले इक्को सीसा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा इक्को हुक्म कलमा नाम हदीसा, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। ओस ने सतिजुग कलयुग विच्चों बदल दिता तरीका, तरह तरह खेल खिलाईआ। पहलों घल्ल के सिँघ छोटा काका मनजीता, मनजीत सिँघ नूं फेर पिच्छे ल्या बुलाईआ। बिशन कौर प्यार कीता अनडीठा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। गोबिन्द दी धार गोबिन्द दा प्यार गोबिन्द दा यार एकँकार सच्ची सरकार भगत दवार दोहां दा इक बणाए अंगीठा, अंगूठे लाउण वाले अवतार पैग़म्बर गुरु सारे देण गवाहीआ। जिस दा भाणा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब ने मन्नणा मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओह आत्म परमात्म दी धार राम सीता, राधा कृष्ण पारब्रह्म ब्रह्म रूप दरसाईआ। अल्ला हू अन्ना हू पैग़म्बरां किहा मेहरवान करे बख्शीशा, रहमत हक हक कमाईआ। नानक गोबिन्द किहा तूं मेरा मैं तेरा इक्को रूप सदा अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। भगत सुहेला जुग चौकड़ी शब्दी धार विच सदा जीता, मरन विच मर जीवत रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। बिशन कौर कहे मेरी जगत वाली नहीं मढ़ी, शमशान भूमी ना वंड वंडाईआ। मैं भगतो भगत दवारे तुहाडे मोढ्ढयां उत्ते चढ़ी, जिथ्थे चढ़दा लैहंदा दोए सीस निवाईआ। एह वर दिता सी गोबिन्द ने विच चमकौर गढ़्ही, इशारा खण्डे वाला कराईआ। मेरी लाश बेशक अग्ग नाल जाणी सड़ी, तन वजूद माटी ख़ाक विच रुलाईआ। मेरी आत्मा लख चुरासी विच्चों हो के बरी, बरे आज़म
दो जहानां पार कराईआ। मैनूं चार जुग दे सारे मिल के गए शरई, शरअ वाले सीस निवाईआ। जिधर वेखां इक्को नूर नुराना हरी, हरि करता नज़री आईआ। जन भगतो मैं भगत प्यारे दी बांह फड़ी, गंढ भगतां नाल पवाईआ। प्रभू नूं हस्स के किहा सचखण्ड दवार विच जन भगतां दी बणा दे लड़ी, वड्डे छोटे इक्को तन्द बन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। मनजीत कहे मैं ओस दी गोदी सुत्ता, जिथ्थे सुत्तयां ना कोए जगाईआ। मेरे जन्म दी सुहञ्जणी हो गई रुत्ता, रुतड़ी प्रभ ने दिती महकाईआ। मेरा घर सुहाया अबिनाशी अचुता, पारब्रह्म पर्दा दिता उठाईआ। मैं नाता तोड़ के काया बुता, बुतख़ान्यां डेरा ढाहीआ। सच मुनारा तक्कया उच्चा, महल्ल अटल नज़री आईआ। जिथ्थे इक्को सति सरूप सुच्चा, दूजा संजम ना कोए दृढ़ाईआ। एको नूर जोत प्रकाश इक्को कहे आत्म दुलारा मेरा पुता, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा उज्जल होया मुखा, दुरमति मैल धुआईआ। बिशन कौर दी सुहाई कुक्खा, जिस दी गोदी विच पहलों बहि के सचखण्ड गया चाँईं चाँईंआ। सानूं जो मिल्या सो दिसदा अग्गों झुका, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। सारे बिना रसना जिह्वा तों तूं मेरा मैं तेरा पढ़दे तुका, सोहँ ढोला बिना अक्खर निरअक्खर विच गाईआ। पर्दा ओहला रिहा कोए ना लुका, पर्दानशीं पर्दा दिता चुकाईआ। मेरा आवण जावण लख चुरासी गेड़ा मुक्का, प्रभ मिली सच सरनाईआ। हरख सोग रिहा ना दुखा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। आपणी माता दी सुफ़ल कर के कुक्खा, भगत दवारे भगतां विच सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब धुरदरगाहीआ। नौ माघ कहे पंजां प्यारयां अग्नी देणी ला, लम्बू जगत ना कोए वड्याईआ। हरिसंगत जैकारे लैणे बुला, पंचम पंचम पंचम सुणाईआ। दोहां दी इक्को बणी सलाह, इक्को घर मिली वड्याईआ। इक्को आसण सिंघासण ल्या टिका, इक्को सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। इक्को मालक मिल्या बेपरवाह, खेवट खेटा इक हो आईआ। जो चुरासी विच्चों बाहर कढा, जम फाँसी पन्ध मुकाईआ। शब्दी रथ ल्या चढ़ा, रथवाही शब्द गुरु अख्वाईआ। दर घर साचे सचखण्ड दिता पहुंचा, जिथ्थे पूजा दी लोड़ रहे ना राईआ। भगतां विच भगत दित्ते रला, भगवन आपणा घर वसाईआ। सारे बिना रसना जिह्वा तों करन वाह वाह, वाहवा वाहवा वाहवा तेरी वड वड्याईआ। मनजीत कहे मैनूं मनजीत मिल्या आ, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। गुरसिख कहिण जन भगतां नूं मिल गई ओह अगम्मी माँ, जिस नूं बिशन कौर कहे लोकाईआ। सारयां दा इक्को जेहा सांझा होया थाँ, थनंतर सोभा पाईआ। अग्नी कहे मैं निमस्कार कर के कहां मिरतक शरीर नूं दयो दाह, आत्म परमात्म विच समाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु शब्द गुरदेवा बणे मलाह, शहादत विष्न ब्रह्मा शिव भुगताईआ। भगत दवार कहे मैं संदेशा
देवां थांउँ थाँ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। नौ माघ कहे मैनूं ख़ुशीआं विच चढ़या चाअ, चाओ घनेरा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब थाँईं होए सहा, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ।