पुस्तकालयभाग २३

९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

ईहां प्रभू तेरी सरनो, सरनाई सरन नज़री आईआ। ऊहां तेरी खेल अप्रनो, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत बचाए जगत मरनो, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। अन्तिम आप आईं बाहों फड़नों, फड़ बाहों गोद उठाईआ। झगड़ा मुकाईं चोटी जड़नो, चेतन आपणा रंग रंगाईआ। गृह सुहाईं अगम्मा घरनो, घराना इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार बेपरवाहीआ। बेपरवाह तैनूं सारे कहिंदे, कहि कहि सीस निवाईआ। चरण कँवल सरनाई ढहिंदे, ढैह ढहि सीस निवाईआ। चरण कँवल दवारे बहिंदे, बहि बहि ख़ुशी बणाईआ। तेरा भाणा सारे सैहंदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। कोटन कोटि काया बुरज वेखे ढहिंदे, गढ़्ह रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। नौ माघ कहे प्रभू मैं खेल तेरा तक्कां जप दा, जग जीवण दाते ध्यान लगाईआ। लेखा वेखां पूरब पक्क दा, कच्ची गंढ ना कोए बंधाईआ। हुक्म संदेशा सुणां यक दा, वाहिद तेरी वड वड्याईआ। जैकारा सुणां अलख दा, अगोचर की समझाईआ। मैं सच सुनेहड़ा दस्सदा, दहि दिशा वेख वखाईआ। ख़ुशीआं दे विच हस्सदा, हस्ती तक्कां बेपरवाहीआ। चारे कूटां नस्सदा, भज्जां वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा फिरां जपदा, सोहँ ढोला गाईआ। जिस भेव चुकाउणा पृथ्मी आकाश तेज वाए अप दा, आप आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ना पक्क दा, पक्की आपणी कार भुगताईआ। प्यार रखणा नहीं कोई रत्त दा, रती रत्त ना कोए चतुराईआ। भेव खुल्हाउणा ब्रह्म मति दा, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। खेल तक्कणा परमेश्वर पति दा, जो पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जो जुग जुग जन भगतां पैज रखदा, कलयुग अन्तिम होए सहाईआ। ओह नज़ारा नूर प्रतख दा, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। निरगुण धार हो के भगतां फिरे लभ्भदा, नव सत्त आपणा पन्ध मुकाईआ। जो लहिणा देणा लेखा जाणे सब दा, कुल मालक वड वड्याईआ। उहदा हुक्म आपणे सबब्ब दा, दूसर भेव ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नौ माघ कहे मेरे ग़रीब निवाज़ा, साहिब तेरी सरनाईआ।

तूं जन भगतां रखी लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं की खेल तक्कां विच भगत दवार दरवाज़ा, दरे दरबार सीस निवाईआ। नाले वेख्या खिजर ख्वाजा, नीर दा पीर सोभा पाईआ। अन्तर उस नूं मारे आवाज़ा, कलस आपणा हथ्थ उठाईआ। मैं ना सोया ना जागा, जागत सोवत इक्को रंग रंगाईआ। तूं मेहरवान मेहरवान ग़रीब निवाज़ा, मेहरवान तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं इक्को तेरी यादा, याददाशत ना कदे भुलाईआ। तूं सब दा पूरा करीं वायदा, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। मैं लेखा तक्कां तेरा देस माझा, मजलस भगतां नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। भगत दवार कहे मैं वेखां खेल निराला, निराकार दिता जणाईआ। मैं वेखां सच सच्ची धर्मसाला, धर्म दवार सोभा पाईआ। मैं वेखां शाह कंगाला, ऊचां नीचां पर्दा लाहीआ। चार कुण्ट कवण करे संभाला, सम्बल बहि के वेख वखाईआ। मैनूं इशारा देवे सिँघ पाला, पलकां तों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। उठ वेख शाह पातशाह शहिनशाह जिस दा रूप निराला, निराकार दिता जणाईआ। ओह सब दीआं पुरीआं करे घाला, घाली घाल वेख वखाईआ। उस दे कोल अगम्मीआं चाला, चाल निराली आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। भगत दवार कहे मेरे परमेश्वर पति, तेरी बेपरवाहीआ। तेरे दवारे जन भगतां अंगीठा रिहा तप, तपश दीन दुनी बुझाईआ। तूं सब दा माई बप, पिता पूत हो सहाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्तिम भाण्डे दिसण सक्ख, साची वस्त ना कोए टिकाईआ। मैं बोल जैकारा अलख, तैनूं दयां सुणाईआ। भगतां नालों होणा कदे नहीं वक्ख, एका सेज सोभा पाईआ। तेरा सिफ्ती होवे जस, ढोले रागां नादां नाल शनवाईआ। मेरी पूरी करीं अस, तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। सद वसीं मेरे पस, पासा दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। भगत दवार कहे मेरे अन्दर तपया प्रेम अंगीठा, अग्नी अग्ग सेव कमाईआ। तेरा खेल प्रभू अनडीठा, जग नेत्र वेख सके ना राईआ। जन भगतां चाढ़्हे रंग मजीठा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। भाग लगा के काया कौड़ा रीठा, अमृत विच दए भराईआ। तेरा भाणा लग्गे मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब सच तेरी सरनाईआ। भगत दवार कहे जन भगत तेरे दवार पुज्जे, दर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। तेरी बुझारत बिन तेरी किरपा कोए ना बुज्झे, समझ विच ना कोए समझाईआ। हरिजन तेरे प्यार विच रुझे, रुची जगत ना कोए रखाईआ। सब दा बख्श दे थणीं सीर दुद्धे, शीरखार बच्चे आपणी गोद टिकाईआ। नाल लेखा पूरा कर दे बुढ्ढे, बुढापे वज्जदी रहे

वधाईआ। सब दी मनसा पूरी करदे चौथे जुगे, कलयुग आपणा राह तकाईआ। मैं रोवां साह उभे, हौक्यां विच कुरलाईआ। असीं जगत वासना विच खुभ्भे, बाहर फड़ ना कोए कढ्ढाईआ। अमृत धार नुहा दे चुभ्भे, सर सरोवर इक वखाईआ। जिथ्थे सब दे लेखे पुज्जे, अवर लेख ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। भगत दवार कहे तेरा खेल त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी तेरी सरनाईआ। जन भगतां कर आत्म ठांडी सीत, जन्म कर्म दी अग्न ना लागे राईआ। भगत भगवान चला रीत, रीतीवान हो सहाईआ। तेरी गोदी सुत्ता सिँघ मनजीत, मनसा जगत वाली मिटाईआ। जन भगत सुहेले गाउंदे गीत, सचखण्ड ख़ुशी बणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर हथ्थ छुहाउण उपर सीस, सोहणा रंग रंगाईआ। किरपा करी आप जगदीश, जगदीश्र हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मनजीत कहे मैं माता दी उँगली लग्गा, बिशन कौर गंढ पवाईआ। मैनूं सोहणी लभ्भी जग्हा, अस्थान भूमिका धुर दी नज़री आईआ। जिथ्थे सति सरूप इक्को बग्गा, दूजी धार ना कोए प्रगटाईआ। मेरे जन्म दा सौर गया अग्गा, पिछला दु:ख रहे ना राईआ। मैं जोत दी धार विच फिरां भज्जा, नट्ठां वाहो दाहीआ। जिथ्थे दिसे नहीं कोई लोक लज्जा, लज्जया विच कोए ना आईआ। इक्को प्रभू दे चरण प्यार दा मज़ा, रस अवर ना कोए चखाईआ। सारे बैठे विच रज़ा, अवतार पैग़म्बर गुरु सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार दया कमाईआ। बिशन कौर कहे मेरा जगत जहान लथ्था रोगया, मिटया मोह संसार। प्रभ पाया धुर संजोगया, करता पुरख एकँकार। जिस दवारे इक्को मौज्या, मजलस भगतां दी अपार। सच दवारे आई सोझया, बुद्धी रही ना जगत गंवार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान सच्ची सरकार। मनजीत कहे जगदीश वेख लै दादी, दादू दे दिउहरे वाला गोबिन्द रिहा वखाईआ। जिस दी इक्को घर विच समाधी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गृह घराणा मिल गया आदी, आदि पुरख दिती वड्याईआ। संसा रिहा ना कोए समाजी, नाता कूड़ तुड़ाईआ। आत्म नूर दिसे राजी, नूर नुराना सोभा पाईआ। सुण हुक्म होर आवाज़ी, सतिगुर शब्द की शनवाईआ। जन भगतो भगत होए वडभागी, भागां नाल मिली वड्याईआ। वीह सौ अट्ठ सम्मत शहिनशाही अट्ठ दूआ ज़ीरो ज़ीरो ज़ीरो कर इक्ट्ठ, शब्द सुणया अनुरागी, रागां तों बाहर जणाईआ। भगवन दी धार भगतां वाली माघी, मजन धूढ़ इश्नान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचा इक सुहाईआ। सचखण्ड कहे मेरे ग़रीब निवाज, की तेरी बेपरवाहीआ। शाह पातशाह शहिनशाह तेरा अगम्मड़ा राज, जगत

नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। क्यों कलयुग विच सतिजुग अनोखा चलाया रिवाज, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। मैं गुर अवतार पैग़म्बरां मारां आवाज़, भगतां नाल उठाईआ। बिना अक्खां तों खोल्हो जाग, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। वेखो खेल प्रभू दा आज, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। भाग लगाया नौ माघ, वाहवा दिती माण वड्याईआ। जिस वक्खरा चलाया रसमो रिवाज, रहिबर हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे जन भगतो सुण लओ अगम्मी सो, सो सतिगुर आप जणाईआ। नौ माघ नूं मेरे गृह इक्ट्ठे आए भगत दो, अज्ज तक दोहां मेल ना कदे मिलाईआ। मेरी ख़ुशीआं विच ख़ुशी वाली होई लोअ, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। इस भेव नूं जाणे ना कोअ, कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुरु सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सचखण्ड कहे भगत निरगुण धार दो पुज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां दे भाग होए उदै, उगण आथण मिले वड्याईआ। आसा पूरी होई बसुधे, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। जिथ्थे भेव खुल्हाए गुज्झे, पर्दा ओहला रिहा ना राईआ। मैनूं इक्को दवारा सुझे, जो मेरे मेरा दिता बणाईआ। जिथ्थे सन्त सुहेले गुरमुख पुज्जे, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सचखण्ड कहे मैनूं बिशन कौर कीता इशारा, बिन सैनत दिता समझाईआ। ओह वेख कलि कल्की अवतारा, निहकलंक नूर अलाहीआ। अमाम अमामा परवरदिग़ारा, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जिस दा शब्दी शब्द जैकारा, ढोला इक दृढ़ाईआ। जिस दा गुरमुख भगत दुलारा, दूल्हा दो जहान नज़री आईआ। ओह मेरी पावे सारा, मेहरवान वेख वखाईआ। नाता कूड़ जगत संसारा, दरगाह सच दिती वड्याईआ। ख़ुशीआं विच किहा तूं चल के वेख आपणा घर बाहरा, दर सुहञ्जणा सोभा पाईआ। जिथ्थे आउणा भगतां दा परिवारा, हरिजन साचे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे एह किरपा कीती करतार, हरि करते दया कमाईआ। मेरा खोल्हया खुल्हण वाला कवाड़, बन्द दरवाज़ा बन्द रहिण ना पाईआ। मैं भगत सुहेले ख़ुशीआं नाल अन्दर लवां वाड़, गृह आपणे ख़ुशी बणाईआ। रंग अगम्मा देवां चाढ़्ह, नूर नूर नाल चमकाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख हरिजन भगत दुलारे तक्कां लाड़, जिन्हां लाड़ी मौत ना कदे प्रनाईआ। अग्नी तत अग्नी विच साड़, आत्म परमात्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी बेपरवाहीआ। सचखण्ड कहे जन भगत मेरे दर आउणगे। घर मेरा इक सुहाउणगे। इक्को गीत प्रभू दा

गाउणगे। अचरज रीत मात चलाउणगे। मन्दिर मसीत डेरा ढाउणगे। इक्को इष्ट देव मनाउणगे। साची सेव दर घर सच कमाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक रखाउणगे। सचखण्ड कहे मैं रखां उडीका, आपणी आस बणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां मैनूं दस्सी तारीखा, भविक्ख्तां विच जणाईआ। सतिगुर शब्द करीआं तस्दीकां, शहादत कलमा नाम भुगताईआ। मेरी आशा मनसा पुरीआं होण उम्मीदा, ख़ाहिशां नाल मिलाईआ। भगत भगवान दा मार्ग होवे सीधा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। इक्को नेत्र अक्ख होवे दीदा, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे मेरा दवारा खोल्हया, प्रभ पर्दा आप उठाईआ। इक्को आपणा नाम जैकारा बोलया, दो जहानां दिता सुणाईआ। जन भगतां आपणे कंडे तोलया, तराजू नाम वाला वखाईआ। भाग लगा के काया चोलया, चोली रंग दिता बदलाईआ। जन भगत सुहेले सद्द के आपणे कोलया, कौल इकरार आपणे पूर रिहा कराईआ। जिस तूं मेरा मैं तेरा गाया ढोलया, तिन्हां ढोल माही आपणी गोद लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान बेपरवाहीआ। सचखण्ड कहे मेरी निगाह भगत दवारे पुज्जी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिथ्थे धार नहीं कोई दूजी, दुतीआ भाउ ना कोए बणाईआ। उथे भगत भगवान दी धार वेखी उच्ची, उच्च अगम्म अथाह दिती वड्याईआ। आत्म परमात्म लग्गी रुची, रचना अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं करते दी सेवक सेवादार, जुग जुग सेव कमाईआ। मैं खेलां खेलदी रही सदा जुग चार, चौकड़ी भज्जी वाहो दाहीआ। मैं हुक्म संदेशे देंदी रही पैग़म्बर गुर अवतार, जो अवतरी रिहा दृढ़ाईआ। की लेखा लहिणा होणा अन्तिम संसार, संसारी भण्डारी सँघारी कूकण थांउँ थाँईंआ। किस बिध कलि कल्की लए अवतार, निहकलंका आपणी कल प्रगटाईआ। जन भगतां दए उधार, भगत भगवान आपणा खेल वखाईआ। किरपा कर के साची मंज़ल देवे चाढ़्ह, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड देवे वाड़, पिछला पन्ध मुकाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्वतां डेरा ढाहीआ। जन भगतां पैज जाए संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां दा भगत दवारे विच होया संस्कार, उन्हां दी निमस्कार आपणे लेखे पाईआ। जो भगत सुहेले कर के आए प्यार, दूर नेड़े पन्ध मुकाईआ। उन्हां नूं वी लै के जावे अन्त उस दवार, जिस दवारे विच बैठा धुर दा माहीआ। वड्डयां छोटयां इक्को जेहा बख्श्या घर बाहर, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। अग्गे गिआं नूं बिशन कौर सब नूं दिआ करेगी प्यार, दोवें हथ्थ बिन सीस हथ्थ टिकाईआ। मनजीत

दा लेखा मनजीत नाल, मन जित्त मन मनसा दूर कराईआ। जन भगतो तुहाडी भगत दवार दा मालक करेगा संभाल, सम्बल बहि के आपणा हुक्म वरताईआ। भगतां दा अंगीठा भगती विच दिता बाल, भगत भगतां विच ख़ुशी बणाईआ। एह सारा खेल वेख रिहा सिँघ पाल, पाल सिँघ आपणी अक्ख उठाईआ। तुसीं उस प्रभू दे लाल, जो आपणयां लालां आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे सिक्खां मुरीदां हाल, मुरशदा दा मुर्शद आपणी दया कमाईआ।

१२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ सवेरे माँ जी बिशन कौर ते मनजीत सिँघ महू वाले दी
अन्तिम संस्कार तों बाद राख इक्ट्ठी करन समें

सतिगुर शब्द कहे मेरी अगम्मी धार, धरनी वाल्यां धर्म नाल जणाईआ। सचखण्ड सच सच दी मौली बहार, हरि भगत फुल्ल फुलवाड़ी प्रभू महकाईआ। जिथ्थे इक्को निर्मल जोत जोत उज्यार, अंध अंधेर नज़र कोए ना आईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। सति दा सच्चा लग्गा दरबार, दर दरवाज़ा इक वखाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले सुहंदे वेरवा नहीं पुरख ते नार, निरगुण आत्म सोभा पाईआ। ओथे वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा नूर अलाहीआ। हरिजन बणा के आपणे बरख़ुरदार, प्रेम प्रीती विच तकाईआ। जन्म जन्म विच्चों सुधार, जन्म आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सचखण्ड दा वासी, वासा इक्को नाल रखाईआ। जिथ्थे निरगुण धार निरवैर दी रासी, बिना मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। भगत सुहेले जिस गृह दे वासी, निरगुण धार इक्को गृह वसाईआ। ओथे झुके शंकर कैलाशी, ब्रह्मा विष्न सीस निवाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर दासन दासी, सिर सके ना कोए उठाईआ। हरिजन सुहेले करदे हासी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा बिना बुद्धी तों ख्याल, अनडिठड़ा दयां सुणाईआ। मैनूं इशारा कीता सिँघ पाल, बिना पलकां तों दिता समझाईआ। तूं सतिगुर शब्द दीन दयाल, दयानिध अख्वाईआ। उठ आपणा वक्त संभाल, सम्बल खेल तक्क बेपरवाहीआ। गुरबख्श सिँघ नूं लैणा नाल, माघ बारां रुत्त सुहाईआ। भगत दवारे पुज्जणा जिथ्थे बैठा गोबिन्द धुर दा लाल, लाल अनमुलड़ा अगम्म अथाहीआ।

जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल सीस निवाईआ। राय धर्म झल्ले ना झाल, चित्रगुप्त निव निव लागे पाईआ। जिस दा लहिणा देणा बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। जिथ्थे बिशन कौर घालणा आई घाल, सेवा सति सच धर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सुणया हुक्म अपारा, ख़ुशीआं विच ख़ुशी बणाईआ। गुरबख्श सिँघ कीता इशारा, बिन हथ्थां हथ्थ हिलाईआ। उठे बिशन कौर दा निक्का दुलारा, जोती धार लै अंगड़ाईआ। की हुक्म सच सरकारा, सच संदेशा की सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं किहा चल चलीए आपणी धारा, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। खेल तक्कीए हरि भगत दवारा, जिथ्थे दोहरी धार वज्जदी रहे वधाईआ। नाले पाल सिँघ दा तक्कीए परिवारा, वड्डे छोटे मेल मिलाईआ। जिन्हां बिशन कौर दा कीता दीदारा, दिवस रैण दर्शन पाईआ। जिस दा नूर नूर उज्यारा, नूर नुराना पूरन माहीआ। जिस दा लेखा कागद कलम तों बाहरा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गुरबख्श सिँघ कहे सुण शब्दी शब्द मीता, सिर सर तेरी वड्याईआ। ख़ुशीआं वाली प्रभू दी रीता, रीतीवान दिती बणाईआ। जिस पिछलीआं मेटणीआं लीकां, लाईन अगली इक वखाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीका, ताकतवर अगम्म अथाहीआ। ओह सब दीआं पुरीआं करे उम्मीदां, तृष्ना तृखा मिटाईआ। लेखे लाए अवतार पैग़म्बर गुरुआं दीआं वसीअतां, पूरब लहिणे लहिणेदार चुकाईआ। नाले भगतां दए नसीहतां, सति सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या खेल बेअन्त, बेअन्त दिती वड्याईआ। भेव खुल्हाया कन्तूहल कन्त, किरपा कर आप रघुराईआ। ओह तक्क ख़ुशी हुन्दी कौर बसन्त, मिल के आपणी भैण सहिज सुखदाईआ। जिस दा विछोड़ा होया विच्चों जीव जंत, साध सन्त मिल के वज्जे वधाईआ। घर स्वामी पाया भगवन्त, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे ख़ुशीआं वाला दिवस माघ बारां, बारां मासी बारां रासी सीस निवाईआ। जन भगतां भगती विच बहारां, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ख़ुशीआं विच पुरखां नारां, ढोले धुर दे लैणे गाईआ। जगत विवहारां तों हो के बाहरा, विवहारी आपणी कार समझाईआ। जिस दा लेखा नाल नहीं कोई सतारवीं सतारा, दसवीं वंड ना कोए वंडाईआ। जगत रीतीआं नहीं प्यारा, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं प्रभ दा भेव खुल्हाउंदा हां। सच संदेश विच माझे देस इक

अलाउंदा हां। जिस स्वामी वेस कीते अनेक, तिस दा रंग रंगाउंदा हां। अवतार पैग़म्बरां जिस दी रखी टेक, गुरु ओट विच दृढ़ाउंदा हां। ओह कलयुग कूड़ी बदले रेख, सतिजुग सच वखाउंदा हां। जिस लेखा रहे हमेश, सो भाण्डा भरम भन्नाउँदा हां। जो संदेशा दिता गोबिन्द दस दशमेश, सो कलम शाही जोड़ जुड़ाउंदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक रंग रंगाउंदा हां। बारां माघ कहे मेरी अर्ज़ करनी मंज़ूर, दर ठांडे सीस निवाईआ। सब दा साहिब इक हज़ूर, हज़ूरीए दो जहान नज़री आईआ। जो आसा मनसा पूरी करे ज़रूर, ज़रूरत वेख वखाईआ। जिस नूं मूसा याद कीता कोहतूर, ईसा सलीव उत्ते ध्यान लगाईआ। मुहंमद मकबरे विच हो के मज़बूर, बिन नैणां नैण उठाईआ। नानक समझ के ना नेड़े ना दूर, · गोबिन्द सृष्टी दस्स के कूड़, कुटम्ब गया तजाईआ। पुरख

अकाल समरथ सर्ब कला भरपूर, दर ठांडे सीस निवाईआ। जिस कलयुग अन्तिम बेड़ा वेखणा पूर, पुरीआं लोआं ध्यान लगाईआ। जिस दा इक्को होणा नूर, नूर नुराना सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। बारां माघ कहे मेरी धर्म धार सलाह, सति सच जणाईआ। सतिगुर शब्द गुरबख्श सिँघ गए आ, आह भरन कोए ना पाईआ। भगत दवार दिता सुहा, सुहञ्जणी रुत नाल वड्याईआ। ख़ुशीआं ढोले रहे गा, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। चौथे जुग चौथे दिवस लेखा पूरा होया मेरी माँ, पिता पूत गोद सुहाईआ। मैं सब नूं जावां समझा, सहिज नाल सुणाईआ। जन भगतो सति दी सति नाल शहादत देणी भुगता, सति सच नाल मिलाईआ। मनजीत दा लहिणा बिशन कौर दी सुहञ्जणी थाँ, दोहां वज्जी वधाईआ। जगत राख सति सच विच लैणी उठा, स्वाह रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। राख कहे मैं करां निमस्कार, भगत दवारे सीस निवाईआ। मैनूं उठाउणा नाल प्यार, हरनाम सिँघ प्रीतम सिँघ सज्जे हथ्थ दी सज्जी उँगली लाईआ। अमरजीत सुरजीत दोवें भुजां उठाल, निमस्कार करन प्रभ बेपरवाहीआ। गुरचरण सिँघ जगजीत सिँघ दोहां हथ्थां ताड़ी मारन हो ख़ुशहाल, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। भजन सिँघ फ़ौजा सिँघ चारों कुण्ट फिरन आपणी चाल, प्रेम प्रीती विच ध्यान लगाईआ। प्रभू वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। सम्बल बहि के दीन दयाल, आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। बारां माघ कहे मैं प्यार नाल दस्सां कौर भगवान, जिस नूं भानो कहि के सारे गाईआ। सारा बंस सरबंस नाल कर परवान, इक्को रंग रंगाईआ। आत्मा सिँघ जीवण सिँघ प्रेम दा देवण बलीदान, दाता दानी मंग मंगाईआ। जो हरि भगत दवारे विच गुरसिख

रहिंदे बृद्ध बाल जवान, सारे मुट्ठी मुट्ठी ख़ाक उठाईआ। इक रंग विच सारे रंग होण मस्तान, मस्ती नाम ख़ुमारी चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक आपणी दया कमाईआ। राख कहे मैं दस्सां नाल प्यार, प्यार नाल जणाईआ। वड्डयां छोटयां देवां सहार, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जगीर कौर नूं कहां धुर दा साहिब सदा तेरे नाल, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। कुलदीप कौर सेवा कीती महान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। रणजीत कौर हिरदे हिरदे ध्यान, दर्शन दीद ना कोए वड्याईआ। अमीर चन्द करां परवान, सुलखण सिँघ सिर हथ्थ टिकाईआ। दलीप रत्न देवां दान, कश्मीर प्रीतम जोड़ जुड़ाईआ। भान सिँघ वेखां नाल ध्यान, इन्द्र सिँघ ईश्र सिँघ रंग रंगाईआ। जिन्हां ने माता बणाया मैनूं विच जहान, मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक होए सहाईआ। बिशन कौर दी धार कहे मैं धर्म धार दा रूप, तन वजूद नज़र ना आईआ। हरिसंगत हर सिख मेरा सपूत, जनण वाली जिन्हां दी इक्को माईआ। वड्डे छोटे बाल नढ्ढे जिन्हां नूं वेखां प्रभू दी विच कूट, सच दवारे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। बारां माघ कहे मैं हस्स हस्स गीत गाउंदा, गा गा रिहा जणाईआ। परम पुरख दा दर्शन पाउंदा, बिन नैणां नैण बिघसाईआ। सच दवारा इक सुहाउंदा, सुहञ्जणी रुत मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं कौर बिशन दी धारी, निरगुण नूर अथाहीआ। मैं सति दा सच दरबारी, सतिगुर इक अख्वाईआ। मेरा रूप ना पुरख ना नारी, तन वजूद ना वंड वंडाईआ। मैं अन्त संदेसा देवां आपणी वारी, वारता दयां जणाईआ। बलविन्दर कौर मस्तक धूढ़ी लाउणी छारी, ख़ाक ख़ाक नाल रलाईआ। तृप्त जोगिन्दर लिखारी, भगत भगवान वेख वखाईआ। बिशन कौर दी धार कहे मैं सारयां उतों प्रेम विच वारी, सब दी वारस हो के सब दे सिर ते हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सति धर्म दी बन्न्हे धारी, जगत राख हीरा घाट विच पाउणी सारी, साहिब सतिगुर आपणी दया कमाईआ।

राख कहे मेरी ख़ाहिश इक अपार, इक्को वार जणाईआ। मैं फेर दिसणा नहीं विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी मेरी देण गवाहीआ। मैं आउणा नहीं दूजी वार, रूप आपणा आप बदलाईआ। मेरा लेखा मुकाया आप निरँकार, निरवैर

दिती आप वड्याईआ। मैं कूक सुणावां पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। गुरदीप कौर नूं कहां तेरा जिस दे नाल प्यार, नाता मुहब्बत माता वाला रखाईआ। आपणी चुन्नी विच इक्की मुठां पा के छार, ख़ुशीआं नाल देणी रुड़्हाईआ। इक्की कुलां कुलवन्ता जाए तार, कुल मालक होए सहाईआ। जन भगतो सब ने इक इक उँगली लाउणी शार, दु:ख दरदां डेरा ढाहीआ। भूतां प्रेतां करे बाहर, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। राख कहे मेरा बड़ा वड्डा परिवार, बिशन कौर दी धार नाल वड्याईआ। पुत पोतरे नूहां पोतनूहां खिड़ी गुलज़ार, हरिसंगत गुलशन मेरा चार कुण्ट महकाईआ। सच सुगंधी प्रेम दी आउंदी बहार, फुल्ल फुलवाड़ी मात महकाईआ। मैं सब दे सिर ते सदा देंदी रहां प्यार, प्यार सब दी झोली पाईआ। मेरी राख उठाउण लगिआं इक्की बोलणे जैकार, भगत दवार दे दरवाज़े वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा सच दा मालक आपणे विच रखाईआ।

१२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं
मां जी बिशन कौर ते मनजीत सिँघ महूवाले दे नवित

धरनी कहे मेरी सुहञ्जणी होई हिक्क, हिकमत नाल प्रभ दिती वड्याईआ। किरपा कीती मालक इक, एकँकार दया कमाईआ। जन भगत सुहेले मेरे उत्ते गए टिक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेहर कीती परमेश्वर पित, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। मेरा सांझा होया हित्त, हितकारी वेख वखाईआ। मैं शुकर मनावां नित, नवित अक्ख उठाईआ। परम पुरख अबिनाशी जन भगतां वसे चित, ठगौरी कूड़ रहे ना राईआ। जगत जहान बणाए मिथ, मिथ्या दस्से सर्ब लोकाईआ। जन भगतां सुहञ्जणी करे थित, वार आपणे नाल वड्याईआ। सति दा साचा लेखा दए लिख, लेखक बण बेपरवाहीआ। गुर गोबिन्द बणाए सिख, प्रभ हरि भगत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे मेरी छाती पई ठण्ड, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जन भगतां पाई गंढ, नाता ल्या जुड़ाईआ। मेरी लेखे लग्गी पुट्ठी सिध्धी कंड, पासा पास्सयां विच्चों बदलाईआ। मैनूं झुकदे सूर्या चन्द, मण्डल सीस निवाईआ। मेरा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दना विच समाईआ। मैनूं इशारा दे के गया गोबिन्द पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द इक दरसाईआ। जिस वेले मेरा ढईआ गया लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। धरनी तेरी सेजा बणे पलँघ, सिंघासण इक सुहाईआ।

करे खेल सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा नूर नुराना इक्को होणा नूरी चन्द, दो जहानां डगमगाईआ। ओह सब दा मेटे पन्ध, पाँधी हो के वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए छन्द, ढोला अगम्म अथाहीआ। जिस दी सिफ्त कर सकण ना बत्ती दन्द, रसना चले ना कोए चतुराईआ। सो नाम मुहाणा लै के वञ्झ, जगत सागर पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशी होया सीना, सीन शीन ध्यान लगाईआ। मेरा नैण ना रिहा नाबीना, नेत्र लोचन अक्ख रुशनाईआ। मेरा लेखे लग्गे जीणा, जीवण प्रभ ने दिता दृढ़ाईआ। मेरा मंज़ूर होया खाणा पीणा, तृष्ना जगत गंवाईआ। सुभाग दिहाढ़ा ख़ुशीआं वाला महीना, माघ मजना वाला सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब सच्चा सुखदाईआ। धरनी कहे मेरी छाती चढ़या रंग, रंग रंगीले दिता चढ़ाईआ। भगतां दी सेज बणी पलँघ, भगत दवारे सोभा पाईआ। एह लहिणा गुजरी पुरी अनन्द, चन्द दुलार पूर कराईआ। जिस नूं पुरख अकाल बणाए अंग, अंगीकार इक हो आईआ। जिस दे चरण चुंमे गोदावरी यमुना सरस्वती गंग, अट्ठ सट्ठ तीर्थ धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर, खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे मैं आपणे सीने उत्ते रखां हथ्थ, बिना हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। किरपा करी पुरख समरथ, मेहरवान होया सहाईआ। मेरे सगल वसूरे गए लथ, चिन्ता रोग ना कोए जणाईआ। मोह विकारा दिता मथ, मथण वाला बेपरवाहीआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, इशारा दिता कराईआ। ओह वेख गोबिन्द दी धार सथ्थर सथ, यारड़ा सेज सुहाईआ। जन भगत सुहेला तेरे उत्ते लेटया झट, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। दीन मज़्हब दा मेटया फट, प्रेम रंग विच समाईआ। जगत विकारा दुरमति कट, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। भगत दवार सुहा के हट्ट, हटवाणा वेख वखाईआ। सति किनारा दस्स के तट, तीर्थां परे दिती वड्याईआ। लेखा मुका के काया मट, मटके कूड़े दित्ते भनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला रट, सोहँ शब्द कीती शनवाईआ। जोत जगा के लट लट, लांबूआं तों बाहर कीती रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब सहिज सहिज सुखदाईआ। धरनी कहे मेरा होया भाग उग्घा, मेरे तन मिली वड्याईआ। मेरा लेखा जुग जुगा, चौकड़ी वज्जे वधाईआ। जो आसा रख के गया बुद्धा, अवतार तेईसवां ध्यान लगाईआ। प्रभू भाग लगाउणा उत्ते वसुधा, कबीर जुलाहा ढोले गाईआ। जिस दा दीपक कदे ना बुझा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। ओह भाओ मिटा के दूजा, दुतीआ डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग रंगाईआ। धरनी कहे

मेरा सुहञ्जणा होया थाँ, दरे दरबार मिली वड्याईआ। मैं लख लख शुकर मना, शुकराने विच सीस निवाईआ। भगत भगवान दा ढोला इक्को गा, आपणा राग अल्हाईआ। साचे साहिब दे बलि बलि जां, जिस नूं माण दिती वड्याईआ। मेरी सेजा सुत्ती बिशन कौर धर्म दी माँ, मनजीत आपणी गोद टिकाईआ। इशारा देवे जन भगतां दी फड़नी बांह, बाजू आपणे नाल रखाईआ। सचखण्ड सुहाउणा ग्रां, गृह इक्को वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरे भाग जागे, आलस रिहा ना राईआ। सुणी अगम्म आवाज़े, शब्द धुन शनवाईआ। किरपा करी ग़रीब निवाजे, दीन दयाल होया सहाईआ। जिस भाग लगाया देस माझे, मजलस भगतां वाली बणाईआ। सो साहिब स्वामी सतिजुग बणाए समाजे, कलयुग क्रिया पन्ध मुकाईआ। भगत भगवान इक्को घर बिराजे, दूजा अवर ना कोए रखाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाशे, अंध अंधेर गंवाईआ। इक्को शब्द धुन वाजे, अनहद्द धुन सुणाईआ। इक्को साहिब संवारे काजे, हरि करता धुरदरगाहीआ। इक्को अन्त कन्त भगवन्त रखे लाजे, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं वारी घोल घोली, निव निव सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द दी समझां बोली, जो अनबोलत राग जणाईआ। जिस कारन मैनूं कहिंदे धौली, धर्म दी धार वड्याईआ। जुग जुग मैं भगतां नाल मौली, फुल्ल फुलवाड़ी नाम वाली महकाईआ। मेरा जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया हौली हौली, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। मेरा लेखा कोई ना जाणे पंडत पांधा रौली, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। मेरा लेखा कौल इकरार कौली, कँवल नैण नैण नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे अन्दरों निकलदीआं चीकां, कूक कूक सुणाईआ। जिस साहिब दीआं सदा उडीकां, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। उस दीआं आ गईआं तरीकां, जो तवारीखां दए बदलाईआ। जो भगतां पूरीआं करे उम्मीदां, तृष्ना तृखा बुझाईआ। जो गोबिन्द मेरे उत्ते मारीआं लीकां, खण्डा धार छुहाईआ। भेव मिटाउणा ऊचां नीचां, ज़ात अज़ाती डेरा ढाहीआ। सब दीआं साफ़ करनीआं नीतां, नीतीवान वेख वखाईआ। निरगुण धार बणना मीता, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी बदलणी रीता, सतिजुग सच सच वरताईआ। भगत दी धार भगत दा प्यार वड्डयां निक्कयां इक्को बणाउणा अंगीठा, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। सब दा रस रखणा मीठा, अनरस आपणा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा सुहाया अन्दर, अन्तष्करन ख़ुशी मनाईआ। भगत दवार वड्याआ धुर दा मन्दिर, जगत

वंड ना कोए वखाईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब दा नहीं कोई जन्दर, शरअ हद्द ना कोए जणाईआ। प्रकाश कर अंधेरी कन्दर, इक्को नूर दिता चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशी मनाउँदी हां। दर ठांडे निव निव सीस झुकाउंदी हां। दोए जोड़ वास्ता पाउंदी हां। परम पुरख प्रभ आपणी भुल बख्शाउंदी हां। मेरे उत्ते तेरे भगत सुहेले रहिण ख़ुश, इक्को धुर दी मंग मंगाउंदी हां। तूं उन्हां दी सार लैणी पुछ, दर ठांडे अलख जगाउंदी हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाउंदी हां। पुरख अकाल कहे सुण धरनी धवल धौल धरत, सति सच समझाईआ। मैं निरगुण धार आया परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। सब दी पूरी करां शर्त, शरअ वाले खोज खुजाईआ। मेरा खेल उत्ते अर्श, फ़र्श मेरी वज्जे वधाईआ। तेरे उत्ते करां तरस, रहमत हक कमाईआ। अमृत मेघ बरस, जन भगतां धुर दा जाम प्याईआ। मेरा खेल सदा असचरज, अचरज आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मैं बलि बलि जावां, साहिब तेरी सरनाईआ। इक संदेशा जन भगतां नूं सुणावां, सति सति समझाईआ। वेख्या जन भगत कदे ना होए निथावां, न्यासरा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां पुत्तरां दा साथ दे ना सकण मावां, उन्हां नूं बिशन कौर आपणी गोद टिकाईआ। जिस मनजीत सिँघ नूं चुक्कया आपणीआं विच बाहवां, भुजा भुजा नाल मिलाईआ। सारयां भगतां दा सरबंस हो गया सावां, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नगर खेड़ा इक्को सुहञ्जणा होया गरावां, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे जिथ्थे मेरे उत्ते चिणी जगत दी सीढ़ी, भाग दिता लगाईआ। उथे भगत भगवान दी गुलज़ार दिसे (खिड़ी), महक महक विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतां गली रहे ना भीड़ी, पन्ध अगला दिता मुकाईआ। एह लहिणा देणा पूरा कीता जो प्रहलाद वाला कीड़ी, थम्म्हां अग्न ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरी अरदास, अन्त अख़ीर सुणाईआ। जन भगतो तुहानूं शाबाश, सद वजदी रहे वधाईआ। जिस थाँ तों चुक्की राख, हड्डीआं स्वाह नाल उठाईआ। उथे मेरी इक्को आस, आसा विच सुणाईआ। निगाह मारनी ख़ास, नैणां नैण तकाईआ। दिन मुका गया आपणी वाट, बारां माघ पन्ध मुकाईआ। अन्त आई अंधेरी रात, भज्जी वाहो दाहीआ। मैं ख़ुशीआं विच मारां झात, झाकी इक रखाईआ। दर दरवाज़ा जिथ्थे भगतां आउणा ख़ास, आपणा पन्ध मुकाईआ। सच दी पाउणी रास, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैं उथे टेकां माथ, मस्तक धूढ़ रमाईआ।

जो इशारा कीता त्रैलोकी नाथ, अर्जन सुदामे गया समझाईआ। जो भविक्ख्त जणाया राम बेटे दसराथ, रमईआ ध्यान लगाईआ। धरनी कहे मेरे सगल वसूरे गए लाथ, संसा रिहा ना राईआ। इक बेनन्ती करां हो के दास, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग देणा रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते भगत दरवाज़ा, भगत दवार सुहाईआ। जिस दा साहिब ने साजण साजा, साजणहार वेख वखाईआ। ओह जागण वाला जागा, सुत्तयां लए उठाईआ। उस दरवाज़े अग्गे हरभजन सिँघ बन्न्हेगा धागा, मिर्स्ती सज्जे खब्बे गंढ पवाईआ। साढे दस रात दे बारां माघ नूं तूं मेरा मैं तेरा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, पंज वार गाएगा रागा, राग रागणीआं आपणे संग मिलाईआ। धरनी कहे मेरी नमो नमो भगत भगवान दा सतिजुग सच्चा चले समाजा, समग्री साहिब सतिगुर आपणे हथ्थ रखाईआ। जो दो जहानां राजन राजा, शाहो भूप भूप बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिंदे मोहन माधव माधा, मधुर धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां भगती दान विच करे वाधा, वायदा पिछला पूर कराईआ।