१४ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ फ़िरोजपुर छाउणी ग्वाल टोली राम सिँघ दे गृह
रहमत कहे मैं रहम विच आई, आयत अदा कीती धुरदरगाहीआ। मेरा लेखा नाल बेपरवाही, जो बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। मैं वेखां ख़लक ख़ुदाई, जो ख़ालक मख़लूक मैनूं रिहा वखाईआ। जिस दा इक्को नाम कलमा करे रहिनुमाई, रहिबर हो के वेखे थांउँ थाँईंआ। ओह वाहिद लाशरीक पकड़नहारा बांही, बाजू आपणे दस्त उठाईआ। जिस दे हुक्म विच हाकम सारे फिरदे राही, अवतार पैग़म्बर भज्जण वाहो दाहीआ। ओह वक्त सुहेला जिस वेले गोबिन्द बूटा पुट्टयां काही, कायनात दी काया दिती बदलाईआ। जिस दे नाल कलयुग दी झूठी बदल जाणी शाही, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। एसे दी शरअ विच मुहम्मद दिती गवाही, शहादत अबादत वाली भुगताईआ। ईसे किहा मेरे पिता दा हुक्म कर सके ना कोए मनाही, हुक्म विच्चों हुक्म ना कोए बदलाईआ। ईसा ने पुट्ठी रगढ़ के आपणे मस्तक उत्ते कलाई, कायदा सच दिता समझाईआ। जिस बिदना ने लिखे लेख मस्तक मेटणे सतरां ढाई, ढईआ गोबिन्द दा लेखे लाईआ। कलयुग कूड़ दी वेखे डूँग्घी खाई, खैरखाह हो के आपणा फेरा पाईआ। जिस दी समझ किसे ना आवे राई, रहमत हक हक कमाईआ। जिस दी गोबिन्द फ़तिह गजाई, ओह डंका दो जहान करे शनवाईआ। भगतां अन्तिम कटण आए जुदाई, ज़ुज़ आत्म वक्खरा रहिण कोए
ना पाईआ। मालक हो के साँईं, साहिब सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत तृष्ना दए बुझाई, बुझी दीपक फेर जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच घर दए वड्याईआ। वड्याई कहे मेरा केहड़ा गुण, गुण समझ किसे ना आईआ। किस बिध प्रभू मैनूं ल्या चुण, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं जाणदी ओहदे प्यार दी इक्को धुन, जो नाद अनादा राग सुणाईआ। ओहदा नूर अलाही कुन, कुल मालक इक अख्वाईआ। जिस दी तोड़ सके ना कोए सुन, मुन विच सारे गए समाईआ। पता नहीं ओहदा की खेल होणा हुण, हुनर विद्या दीनां मज़्हबां वाले अवतार पैग़म्बर गुर जिस नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। बेपरवाह केहड़ा साहिब, जो बेपरवाही विच समाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द नाइब, अवतार पैग़म्बर गुर मुसाहिब दित्ते प्रगटाईआ। पता नहीं ओह किथ्थे होया ग़ायब, ग़ायबी नूर नज़र किसे ना आईआ। ओहदा खेल जुग चौकड़ी जन भगतां करना महिज़, महिव आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी उत्ते किथे होवे शायद, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल पूरा होया अहिद, अहिदनामे सब दे फोल फुलाईआ। जिस दे नाम दा चार कुण्ट दहि दिशा प्या कहत, सति भण्डार हथ्थ किसे ना आईआ। जो दीनां मज़्हबां दी वेखण आया रहित, अवतार पैग़म्बर गुरु इशारे नाल बुलाईआ। आपणे हुक्म दा नाम दा कलमे दा सिख्या दा वेखो साहित, लेख लेखणी खोज खुजाईआ। जो कर के आए अनाइत, बख्शिश बख्शीश वाली वरताईआ। जो दे के आए हदाइत, हुक्मनामे धुर दे मात सुणाईआ। उन्हां विच्चों केहड़ा सिख मुरीद तुहाडा लायक, निरगुण धार दयो वखाईआ। वेख्यो ग़ुस्से विच करयो ना कोए तैश, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। तुहाडे ग्रन्थां शास्त्रां दे हुन्दयां क्यों मन कल्पणा विच करदे ऐश, ऐशो इशर्त जगत वाली बणाईआ। सच दस्सो किस दी तुहाडे चरणां विच रहाइश, कवण मेरे सचखण्ड डेरा लाईआ। कवण तुहाडे शब्द विच्चों कर के बैठा पैदाइश, नाता तुट्टया जम्मण वाली माईआ। किस दी करोगे फ़रमाइश, इशारे नाल आपणे दयो वखाईआ। किस दे प्यार विच करोगे बहिस, मुहब्बत विच आपणा प्यार वसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू बिन तेरी किरपा सब दी बुद्धी होई वहिश, वहिशी दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां कोल इक्को तेरे नाम दा बख्श्या होया कैश, जो जगत माया मोह तजाईआ। माण रिहा ना किसे मुल्लां शेख़, शख्सीयत रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी वड्याईआ। वड्याई कहे मेरा की सबूत, वड्डा किस नूं कहि सुणाईआ। जो दिसया काया वाला कलबूत, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने वंडी शरअ वाली हदूद, शरीअत हुक्म वाली सुणाईआ। अन्त हो जाणां सब ने नेस्तोनाबूद,
जड़ रहिण कोए ना पाईआ। वड्याई कहे मैं ओस नूं वड्डा कहां जो सब जग्हा मौजूद, दो जहानां एको नूर जोत रुशनाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सकण चार जुग दे हरूफ़, हरफ़ हरफ़ नाल मिलाईआ। पर ओह साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना निरगुण धार सोहल ते मलूक, मालक सब दा नज़री आईआ। जिस ने भगतां नूं आत्म परमात्म दा बख्श्या इक सलूक, सुल्हकुल इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी दो जहानां इक्को रुत, रुतड़ी सति सच महकाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल निवासी
खेतां विच कम्म करन वाल्यां सिक्खां दे नवित
मैं इक्को महबूब मेहरवान ख़ुशीआं विच लभ्भा, जिस दी लबां कटाउण वाले आशा गए रखाईआ। ओस दी भगतां वाली वेखी सभा, भगत दवारे सोभा पाईआ। नाम निधान पी के मधा, ख़ुमारी मस्ती विच बदलाईआ। इक्को हुक्म शब्द दा सुणदे नद्दा, नादी धुन वड्याईआ। जगत जहान दीआं छड के हदां, हदूदां तों बाहर सोभा पाईआ। जिन्हां दी इक्को मंज़ल ते इक्को पदा, पतिपरमेश्वर होया सहाईआ। इक्को कुल इक्को बंस इक्को यदा, यदप इक्को दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। माघ कहे मेरा अद्धा हिस्सा टुट्टा, टुटयां गंढ पवाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा गया लुट्टा, लुटेरा बणया कलयुग कूड़ कसाईआ। मेरे साहिब नूं सृष्टी गाउंदी बुल्ल्हां बुट्टा, हिरदे सक्या ना कोए वसाईआ। मैं वेखां चारे गुट्ठा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। सब दीआं बन्द होईआं मुट्ठां, मुट्ठी सके ना कोए खुल्हाईआ। सच दवारे पईआं लुट्टां, कलयुग लुटेरा लुट्टे थांउँ थाँईंआ। जगत जहान बदलीआं रुत्तां, रुतड़ी प्रभ दे नाल ना कोए महकाईआ। मैं वी जागया सुत्ता, सुत्ते लई अंगड़ाईआ। खेल तक्कया अबिनाशी अचुता, जो करता रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। माघ कहे मैं अद्ध विच्चों होया पार, जगत आंधी ना कोए अटकाईआ। थल अस्गाहां बेड़ा पार, समुंद सागर ना कोए अटकाईआ। मैं खेल तक्कां सच्ची सरकार, जो शहिनशाह शाह पातशाह रिहा कराईआ। दो जहानां कहां उच्चार, कूक कूक सुणाईआ। वेखो किरपा की करे करतार, कुदरत दा मालक कुदरती दया कमाईआ। जन भगत सुहेले करे पार, पारब्रह्म प्रभ आपणी गोद उठाईआ। जो दिवस रैण दे सेवादार, मात पित भैण भ्रा घर बाहर तजाईआ। ओह
माणक मोती धर्म दे सरदार, सच्ची सरकार सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो भज्जण नट्ठण विच प्यार, बणन धुर दे पाँधी राहीआ। जगत किरसाणा उन्हां दी कार, किरत नाम वाली बदलाईआ। जरनैल सिँघ बड़ा हुशियार, आलस निंद्रा गया गंवाईआ। दलीप सिँघ आपे तों आपा कर के बाहर, आपणी ख़ुशी वखाईआ। सुलखण सिँघ सदा रहे तैयार, चले चाँईं चाँईंआ। रत्न सिँघ रती रती आपणी रत वार, रत्न अमोलक रूप बदलाईआ। प्रीतम सिँघ प्रीत दी करे प्रितपाल, प्यार विच आपणा आप मिटाईआ। कश्मीर सिँघ आपणी घाले घाल, घाल घाली घोल घुमाईआ। भान सिँघ आपणा पूरब लैंदा दान, देवणहारा देवे चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दे अन्तर निरन्तर वसया श्री भगवान, हरि भगवन बेपरवाहीआ। ईश्र सिँघ आपणा आप कीता कुरबान, बंस सरबंस दान कराईआ। इन्द्र सिँघ एका चरण ध्यान, चरण चुम्म के ख़ुशी वखाईआ। आसा सिँघ इष्ट इक महान, दृष्टी दृष्ट नाल मिलाईआ। साहिब सतिगुर दर दवारे देवे माण, मेहर नज़र इक उठाईआ। जो वड्डे छोटे हरि भगत दवार सेव कमाउण, सेवा सब दी लेखे पाईआ। जिन्हां दा पिच्छे नहीं ध्यान, उन्हां सरन मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दी सच सति दी सति सति पुरख सेवा करे परवान, जिस दा प्रमाण चार जुग दे शास्त्र रहे समझाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ मानावाला ज़िला अमृतसर
दलीप सिँघ चरण सिँघ तारा सिँघ दे गृह
काया भाण्डा साफ़ जो जन करदा, पंज तत मिले वड्याईआ। त्रैगुण माया मनसा दूर करदा, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरअक्खर धार पढ़दा, अक्खरां वाली सिफ्त सलाहीआ। साची मंज़ल अगम्मी चढ़दा, पौड़े डण्डे पन्ध मुकाईआ। शब्द सुणे अनादी अनहद्द नाद वजदा, अनरागी राग दृढ़ाईआ। कुफ़ल खुल्ल्हे आपणे घर दा, त्रैभवन धनी आप खुल्हाईआ। दर्शन करे नरायण नर दा, जोती जाता नज़री आईआ। सच दवारे आपणे वड़दा, घर मन्दिर सोभा पाईआ। ना जीवत ना मरदा, मर जीवत इक्को रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। जो भाण्डा साफ़ करे तन वजूद, माटी ख़ाक मैल धुआईआ। घर स्वामी मिले महबूब, मेहरवान, मेहरवान गुसाँईंआ। भेत चुकाए एका दूज, दुतीआ भाओ रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म देवे सूझ, पर्दा परदयां विच्चों
उठाईआ। भेव अगम्मा खोल्हे गूझ, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। कराए प्रकाश चारे कूट, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण सोभा पाईआ। लेखा रहे ना जूठ झूठ, मन विकार करे सफ़ाईआ। जिस उपर साहिब सतिगुर जाए तूठ, तिस सेव सच कमाईआ। सोई सुरत जाए ऊठ, निरगुण धार लए अंगड़ाईआ। अमृत निजर पीवे घूट, जगत तृष्ना तृखा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सेवा इक रखाईआ। साची सेवा सतिगुर चरण, धूढ़ी धूढ़ ख़ाक रमाईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, लोचन नैण होवे रुशनाईआ। नाता तुट्टे जन्म मरन, चुरासी गेड़ रहिण ना पाईआ। सच दवारे मिले दरन, घर इक्को वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म इक्को ढोला पढ़न, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। सन्मुख सच दवारे खड़्हन, आत्म सेजा सोभा पाईआ। मंज़ल इक्को हकीकी चढ़न, महबूब महबूब महबूब नज़री आईआ। सन्त सुहेले साचे तरन, जिस तारनहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। साची सेव करे गुरसिख, गुर सति इक्को इक दृढ़ाईआ। सतिगुर नाम पावे सच भिख, भिक्खक भिख्या झोली आप भराईआ। घर स्वामी आवे दिस, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। पतिपरमेश्वर मिले इक, एकँकार मिल के वज्जे वधाईआ। सुरत सवाणी जाए टिक, मनुआ उठ ना दहि दिश धाईआ। ठगौरी रहे कोए ना चित, चेतन आपणा रंग रंगाईआ। किरपा करे परमेश्वर पित, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। अन्तर निरन्तर बख्शे हित्त, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जगत सुहञ्जणी करे थित, माघ सतारां दए गवाहीआ। जिस नूं समझे कोए ना जगत रिख, मुन मून बैठे ध्यान लगाईआ। सो साहिब बैठा विच, दर ठांडे सोभा पाईआ। जिस दी सेव करनी नित नवित, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। साची सेवा अन्तर ख़ाहिश, मनसा मन ना कोए रखाईआ। सतिगुर स्वामी करे तलाश, खोजे थांउँ थाँईंआ। मानस जन्म करे रास, रस्ता आपणा इक दृढ़ाईआ। जिस नूं वेखे शंकर उपर कैलाश, दिव्य नेत्र ध्यान लगाईआ। ब्रह्मा नूर तक्के प्रकाश, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाईआ। विष्नूं तक्के आस पास, विश्व दा भेव रहे ना राईआ। साची सेवा करे हरिजन दास, जिस पुरख अकाल दिती वड्याईआ। जिन्हां दे अन्तर करे वास, विषयां तों बाहर भेव खुल्हाईआ। पर्दा लाहे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर तों परे करे रुशनाईआ। हरिजन बणा के आपणा साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के ताक, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि सेवा विच होण पाक, पतित पनीत आप बणाईआ। काया भाण्डा होवे साफ़, सुथरा करे आप रघुराईआ। ममता कूड़ ना रहे गिलाफ, विकार लोभ दए मिटाईआ। सतिगुर
शब्द हथ्थ इन्साफ़, जुग जुग आपणा अदल कमाईआ। जिस अन्तर निरन्तर करे प्रकाश, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। साची सेवा साचे मन्दिर, हरि करता आप कराईआ। भाग लगाए डूँग्घी कन्दर, काया कुटीआ वेख वखाईआ। मनुआ वेखे जो दहि दिश उठ उठ धाए बन्दर, बन्दगी विच बन्धन ना कोए बंधाईआ। प्रकाश नज़र ना आवे सूर्या चन्द्र, चन्द चांदनी ना कोए रुशनाईआ। तन बौरा ना दिसे खण्डर, महल्ल अटल ना कोए चतुराईआ। सच मिले ना कोए अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। सतिगुर धूढ़ी लग्गे मूल ना चन्दन, निम्म वास ना कोए महकाईआ। साची सेवा सतिगुर प्यार दी रंगण, बिन रंगत आप चढ़ाईआ। मानस जन्म ना होवे भंगण, बिना प्रभ देवे ना कोए माण वड्याईआ। अन्तकाल कल लाए आपणे अंगण, अंगीकार आप हो जाईआ। वड दाता योद्धा सूरबीर सरबंगण, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जुग जुग साची सेवा नाम पदार्थ आवे वंडण, अनमोल अनमुल्ल आप वरताईआ। जो मालक ख़ालक ब्रह्म ब्रह्मण्डण, ब्रह्माद रिहा समाईआ। लेखा जाणे जेरज अंडण, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर भेव आप चुकाईआ। सेवा कहे मैं जगत जहान दी चाकरी, जुग जुग कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम तक्कां अंधेरी रातरी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरा अनन्द बहु बिध भांतरी, भेव भाव ना कोए दृढ़ाईआ। मेरा लेखा जाणे कोए ना शास्त्री, विद्दत विद्या विच ना कोए चतुराईआ। मेरा लेखा सतिगुर शब्द नाल नातरी, नाता इक जुड़ाईआ। जिस दी महिमा करदे दुर्गा अक्खर गायत्री, अकशर अकशरां नाल मिलाईआ। मैं संदेशे विच सुणदी रही लेख पात्री, जो पत्रका गुर अवतार पैग़म्बर गए दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच कोटन कोटि फिरदे यातरी, यथार्थ समझ किसे ना आईआ। साची सेवा सेवा कहे मेरी प्रभ चरण धूढ़ धूढ़ी ख़ाकरी, ख़ाक ख़ाक विच समाईआ। जिस सेवा विच दूर नेड़े मिटे वाटड़ी, अगला पन्ध रहे ना राईआ। मन ख़ाहिश रहे ना आकड़ी, ममता ना कोए जणाईआ। साची सेवा मिले सतिगुर साची हाटड़ी, दूसर हट्ट हथ्थ किसे ना आईआ। सेवा कहे मेरी हँकार विच बन्न्हे कोए ना गाठड़ी, भार सिर ना कोए उठाईआ। मेरा आदि अन्त दा मूल साची सेवा साची चाकरी, जो चक्रवरतीआं हथ्थ कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगादि आदि नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना बेपरवाह परम पुरख इक अख्वाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सारंगढ़ां ज़िला अमृतसर
मंगल सिँघ दे गृह
सो पुरख निरँजण साची धार, आदि अन्त वड वड्याईआ। सनक सनंदन सनातन सनत कुमार, एका रूप अनूप दरसाईआ। बराहा खेल करे अपार, अपरम्पर स्वामी वड वड्याईआ। यग्गय पुरुष हो तैयार, निरगुण धार लए अंगड़ाईआ। हावगरीव पाए सार, महासार्थी इक अख्वाईआ। नर नरायण खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आप जणाईआ। कपल मुन हो तैयार, त्रैगुण अतीता वज्जे वधाईआ। खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, हरि करता वड वड्याईआ। दत्तात्रै हो के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। रिखव लेखा जाणे ना कोए जीव संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस नूं सीस निवाईआ। पृथू पृथ्मी उत्ते हो तैयार, अन्न दान खेल खिलाईआ। मत्तस खेल सच्ची सरकार, जल धारा वज्जे वधाईआ। कछप आपणी करे कार करतार, चौदां रत्नां वंड वंडाईआ। धनंतर हो के ख़बरदार, औशद सारे वेख वखाईआ बावन राह सच्ची सरकार, बलधारी आप दृढ़ाईआ। मोहणी रूप ना नारी ना नार, हरि करता आपणा रंग रंगाईआ। हरी हरि खेल करे सच्ची सरकार, जो हर घट बैठा सोभा पाईआ। नर सिँघ हो के भगतां दए अधार, भगवन आपणी कार कमाईआ। गज दा लेखा दए निवार, तन्दूआ तन्द कटाईआ। जोती धारा जोत उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। सतिजुग साचे पावे सार, सति सतिवाद इक अख्वाईआ। त्रेता खेल अपर अपार, अपरम्पर वेखे चाँईं चाँईंआ। परसरामा मीत मुरार, ब्रह्म ब्रह्म सति दृढ़ाईआ। राम रामा कर तैयार, रघुपति देवे आप वड्याईआ। दोहां लेखा विच संसार, त्रेता लहिणा झोली पाईआ। वेद व्यासा दए अधार, द्वापर डंक करे शनवाईआ। कान्हा कृष्णा कर तैयार, नौजवाना वेख वखाईआ। मण्डल मण्डप पावे रास, शाहो शाबाश बेपरवाहीआ। द्वापर अन्तिम खेल तमाश, हरि करता आप कराईआ। कलयुग मात कर प्रकाश, बुद्ध देवे माण वड्याईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी इक अख्वाईआ। सच स्वामी हरि निरँकारा, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा रूप अनूप न्यारा, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सचखण्ड वसे सच दवारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। रूप रंग रेख तों वसे बाहरा, ज़ात अज़ाती ना कोए रखाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण धार चौबीसवां अवतारा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। शब्दी शब्द डंक वजे अगम्म अपारा, जिस दा नाद ताल सुणन कोए
ना पाईआ। सो मालक ख़ालक नूर नुराना ज़हूर ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर इक अख्वाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीता इक इशारा, सैनत नाम कलमे वाली लगाईआ। उस दा धाम अनोखा अगम्मड़ा विच संसारा, सम्बल आपणी खेल खिलाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। निहकलंक तन नहीं वजूद, माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। जिस दी मंज़ल हक मकसूद, दरगाह साची सोभा पाईआ। ओह आदि जुगादी इक महबूब, महिबान बीदो बीखैरीया अलाह नूर अलाहीआ। जो कदे ना होवे नेस्तोनाबूद, जुग चौकड़ी इक्को रंग समाईआ। जिस दा जगत विद्या देवे ना कोए सबूत, अक्ल विद्या ना कोए चतुराईआ। उस दी वंड ना कोए हदूद, बन्धन शरअ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। निहकलंक पुरख अगम्मा, निरगुण धार नूर रुशनाईआ। जनणी कुक्ख किसे ना जम्मा, ना कोई दिसे जणेंदी माईआ। नूर जोत जगत नहीं कोई शमा, शमादान ना कोए वड्याईआ। हरख सोख नहीं कोई ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए रखाईआ। सरवण नैण नहीं कोई कन्ना, राग नाद ना कोए शनवाईआ। सूर्या चन्न नहीं कोई चन्ना, गगन मण्डलां पातालां इक्को नूर जोत प्रकाश श्री भगवाना, हरि भगवन अगम्म अथाहीआ। जिस दा पवण स्वास नहीं कोई दमा, दामनगीर नज़र कोए ना आईआ। तन वजूद काया माटी नहीं कोई चम्मा, चम्म दृष्टी ना कोए समझाईआ। नेत्र नज़र ना आवे उच्चा लम्मा, कद्द कदीम दे मालक दा वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा हद्द नहीं कोई बन्ना, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सांझा यार इक्को नूर अलाही अल्ला, अलाह जिस नूं आलमीन कहि के सारे सीस झुकाईआ। ओह आपणे नूर धार सति प्रकाश विच बला, जोती जाता डगमगाईआ। अपरम्पर स्वामी इक्को खेल करे इकल्ला, अकल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। ओह वसया सच दवारा सच महल्ला, सम्बल आपणा बंक बणाईआ। सृष्ट सबाई रिहा छला, अछल छलधारी आपणी कल वरताईआ। शब्दी धार शब्द सरूपी रला, शब्द शब्द करे शनवाईआ। इक्को लेखा जाणे निहचल धाम अटला, अटल इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। निहकलंक हरि निरँकारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं अन्तिम पावे सारा, मुहम्मद लेखा वेख वखाईआ। जिस दा ईसा कीता इशारा, सलीव गल विच लटकाईआ। मूसा मूँह दे भार डिग्ग के रोया ज़ारो ज़ारा, अन्तिम तेरी बेपरवाहीआ। नानक निरगुण धार किहा निरवैर पुरख अकाल होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा खेल खिलाईआ। गोबिन्द किहा शब्दी खण्डा
जिस दा होवे दो धारा, दोहरी धार आप जणाईआ। सो साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना करे आपणी कारा, करता पुरख आपणी कार कमाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा जोती जाता हो उज्यारा, जगत जहानां डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। निहकलंक नर नरायणा, हरि करता इक अख्वाईआ। जो सब दा पूरा करे देणा लहिणा, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। आत्म परमात्म बणे साक सजण सैणा, मित्र प्यारा वड वड्याईआ। जिस दे हुक्म दा भाणा सब ने सहणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दा वहिण वहिणा, अन्तिम शौह दरया दए रुड़्हाईआ। सतिजुग साचे तख्त बहिणा, सति सतिवादी आप टिकाईआ। जिस दा लेखा जाण ना सके गीता ज्ञान रमायणा, राम कृष्ण निव निव लागे पाईंआ। उस दा लेखा जगत नहीं तरफ़ैणा, त्रैगुण अतीता आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। निहकलंक बली बलवाना, बलधारी इक अख्वाईआ। जोती जाता नौजवाना मर्द मर्दाना, श्री भगवाना आपणी कार कमाईआ। निरवैर हो के पहरया बाणा, निराकार आपणा रूप वटाईआ। शब्द संदेसा देवे दो जहानां, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे आप शनवाईआ। जिस दी याद विच सारे करन ध्याना, बिन नैणां नैण उठाईआ। ओह वसे सम्बल देस मकाना, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। करता पुरख स्वामी आदि, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। जो लेखा जाणे जुग जुगादि, जुग चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। भेव खुल्हाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड पर्दा दए उठाईआ। जिस दा रूप अनूप सति सरूप निरगुण धार वरते स्वांग, स्वांगी आपणा खेल खिलाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर त्रैगुण तों बाहर जिस दी तांघ, त्रैभवन धनी आपणा पर्दा आप उठाईआ। जिस दा लेखा नहीं नाल कर्म कांड, क्रिया जगत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सच दा मालक अगम्म अथाह, जो निरगुण दाता निरवैर रिहा अख्वा, जिस दी निरअक्खर धार विच्चों अक्खर सरगुण निरगुण सिफ्त सलाहीआ। सो रूप अनूपा शाहो भूपा जोती जाता पुरख बिधाता निराकार आए भेस वटा, जगत नेत्र लोचन नैण अक्खीआं नज़र किसे ना आईआ। जो आत्म परमात्म निरगुण सरगुण सब दा बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। ओह अमाम अमामा सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार सांझा यार खेल करे सच चलाए राह, रहिबर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि हरि नर इक्को इक एकँकारा, सदी सदीवी बीस बीसा हरि जगदीशा कलि कल्की आपणा हुक्म वरताईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सारगढ़ां ज़िला अमृतसर कारज सिँघ दे गृह
नौं खण्ड कहिण प्रभू तेरा शब्द धार दा खण्डा, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जिस दा लहिणा देणा पुरीआं लोआं विच ब्रह्मण्डा, गगन पातालां ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। जो लहिणा देणा जाणे उत्भुज सेत्ज जेरज अंडा, चारे खाणी खोज खुजाईआ। जिस लेखा पूरा करना गुर गोबिन्दा, सिँघ धार बेपरवाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी जीव जगत जहान वेख जीउ पिण्डा, तन वजूद माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार तेरे नाम दी करे निन्दा, सति सच विच ना कोए समाईआ। चार वरन अठारां बरन बजर कपाटी खोल्हे कोए ना जिंदा, तुरीआ दी धार तेरी नज़र किसे ना आईआ। जगत वासना होई लिंगा, आत्म रस दीन दुनी गई गंवाईआ। अमृत धार मिले किसे ना सागर सिन्धा, अंमिओं रस ना कोए चुआईआ। चार कुण्ट सृष्टी दृष्टी मेल मिले ना गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर तेरा दरस कोए ना पाईआ। सति धार सन्त सुहेला सच दी बणे कोए ना बिन्दा, वृंदावन दा वासी काहन दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल तेरा नाम खण्डा दो धारा, निरगुण सरगुण नज़री आईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर पैग़म्बर गुरु अवतारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आवे वारो वारा, नित नवित आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर खेल तक्क परवरदिग़ारा, सांझे यार भेव खुल्हाईआ। नव सत्त धूंआं धारा, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। ग्रन्थ शास्त्र करन पुकारा, ऊची कूक कूक सुणाईआ। दीन दुनी मनुआ मन होया हँकारा, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। चार वरन दिसे विकारा, विभचार करे लोकाईआ। धर्म दा धर्म ना रिहा दवारा, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले नैण उठाईआ। किरपा कर आप निरँकारा, निरवैर हो सहाईआ। भगत सुहेले हरिजन दे अधारा, चरण कँवल इक सरनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स जैकारा, आत्म परमात्म मेला लैणा मिलाईआ। सचखण्ड सच दवार दिसे तेरा दवारा, दूजा गृह ना कोए वड्याईआ। जिथ्थे इक्को जोत नूर उज्यारा, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। तूं कमलापाती शाहो भूप सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तेरे चरण सरन सदा निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां पा सारा, महासार्थी आपणा
राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहारा, सहायक नायक इक्को नज़री आईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड काउंके ज़िला अमृतसर अवतार सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरा खेल अगम्मा, अलख अगोचर अगम्म अथाह भेव कोए ना पाईआ। भेव पा सके ना कोए पवण स्वासी वाला दमा, पर्दा ओहला लोकमात ना कोए चुकाईआ। लेखा जाणे ना कोए काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी विच ना कोए समझाईआ। तूं आदि जुगादी नूर नुराना इक्को चन्ना, दो जहानां करे रुशनाईआ। मेहरवान महबूब निगाह मार गोबिन्द वाले कन्ना, जो कायनात गया लगाईआ। दीन मज़ब्ह दा तक्क लै बन्ना, हद्द हदूदां खोज खुजाईआ। निगाह मार लै काया माटी तंना, पंज तत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ निरगुण धार मार लै झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। सच दवारे खोल्ह ताकी, दो जहानां पर्दा लै उठाईआ। मानस मानव मानुख तक्क लै माटी ख़ाकी, पंजां ततां भेव रहे ना राईआ। तेरे नाम कलमे नालों मनुआ होया आकी, अक्ल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग कूड़ा बणया साकी, कूड़ कुड़यार भर भर प्याले रिहा प्याईआ। हउँमे हँकार बणया राकी, मनसा सब दी रिहा चढ़ाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म दा बणे कोए ना साथी, सगला संग ना कोए बणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी सारे भुल्ल गए आखी, अक्खर पढ़ के निरअक्खर विच ना कोए समाईआ। किरपा कर मेहरवान कमलापाती पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दीन दुनी दी पुछ बाती, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म धार दा रिहा कोए ना पाठी, पुस्तक कूक कूक सुणाईआ। धीरज सति रिहा ना हाठी, सन्तोख विच ना कोए समाईआ। दुरमति मैल जाए ना काटी, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। मेहरवान महबूब कलयुग अन्त मेट दे वाटी, पैंडा अगला पन्ध मुकाईआ। सतिजुग सति धर्म दी खोल्ह दे हाटी, हटवाणा हो के दया कमाईआ। ममता खेल रहे ना बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग दे बदलाईआ। साची मंज़ल सच दी दस्स घाटी, मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। निगाह मार लै गोबिन्द वाली बिन अक्खरां तक्क पाती, जो माछूवाड़े तेरे दर सुहाईआ। जिस नूं तक ना सके शंकर उत्ते कैलाशी, ब्रह्मा तक्के ना चारे मुख उठाईआ। विष्नूं विश्व धार मूल ना भाखी, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। सो साहिब सुल्तान नौजवान श्री भगवान मेहरवान
सब दा लहिणा देणा मुकावे बाकी, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी नमो नमो डण्डावत, बन्दना सजदे विच सीस निवाईआ। तूं मालक सही सलामत, साहिब स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग जीवां दे नाम न्यामत, हर घट अन्तर आप टिकाईआ मनुआ करे ना कोए बग़ावत, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। तेरी धार तेरे प्यार विच होए ना कोए अणजाणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग मेट अंधेरी शामत, शम्हां जोत नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ निगाह मार लै जल्दी, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार अग्नी वेख बलदी, बलि बावन दए गवाहीआ। वड्याई रही ना सीता राम दी, राम सीता कृष्ण राधे तक्के थांउँ थाँईंआ। पैग़म्बरां खेल तत सलाम दी, सजदा हक ना कोए कराईआ। कलयुग जीवां करनी भुल्ली सतिनाम दी, नाम सति विच ना कोए समाईआ। वरन बरन दीन मज़्हब सार पाइण ना तेरे धाम दी, सचखण्ड दवारे सच ना कोए समाईआ। मैनूं याद आई मुहम्मद वाले पैग़ाम दी, जो बिन अक्खरां दिता सुणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर खेल करनी आपणे इंतज़ाम दी, बन्दोबस्त हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। लकीर मेटणी चौदां तबक निशान दी, चौदां तबक वेखण थांउँ थाँईंआ। की खेल होवे तेरी मेहरवान दी, महबूब देणी समझाईआ। तेरी धार प्रगटणी बेपहचान दी, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिग़ार सांझे यार किरपा कर आपणे चरण ध्यान दी, ज्ञान बोध बोध दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार परवरदिग़ार नौजवान दी, नव नौ चार आपणा खेल खिलाईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड घनूकपुर ज़िला अमृतसर हज़ारा सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैनूं जुगां दी उडीक, आसा आपणे नाल रखाईआ। मैनूं इशारा दिता बाल्मीक, सहिज सहिज नाल दृढ़ाईआ। प्रेम नाल खिच्ची लीक, लकीर दिती बणाईआ। फेर अक्खां मेट के कीती तस्दीक, शहादत आपणी आप भुगताईआ। किरपा करे परम पुरख ठीक, ठाकर धुरदरगाहीआ कलयुग अन्त आवे लाशरीक, शरक्त दीन दुनी गंवाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़ा आपणा नाम वरताईआ। साजण बणे धर्म दा मीत, मित्र प्यारा वड वड्याईआ। सति धर्म दी साची बदले
रीत, सतिजुग सच सच समझाईआ। दीन दुनी दी तक्के नीत, नीतीवान अगम्म अथाहीआ। झगड़ा जाणे हस्त कीट, कीट कीटां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे मैनूं बाल्मीक कीता इशारा, त्रेता जुग ध्यान लगाईआ। एथे आए राम दा राम प्यारा, रामा धुरदरगाहीआ। जिस दी याद करे दशरथ दुलारा, दूल्हा बण के वेख वखाईआ। ओह कलयुग तक्के अन्त किनारा, दूर दुराडा धुर दा माहीआ। जोती जाता हो उज्यारा, नूर नुराना नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां दए सहारा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। चरण छुहाए तेरे दवारा, जिस दी द्वारका वासी ओट रखाईआ। कलि कल्की लए अवतारा, कला आपणी इक रखाईआ। धरनी धरत धवल धौल तैनूं बख्शे आप सहारा, सहायक आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे मैनूं बाल्मीक दिता दस्स, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। जिस दा अमृत अगम्मा रस, ओह रसीआ बेपरवाहीआ। तूं ओस दी रखीं अस, आसा इक वधाईआ। कलयुग अन्त करे प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। तेरे उत्ते पावे धर्म दी रास, बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। जन भगतां सदा वसे पास, पासा दीन दुनी उलटाईआ। तूं याद करना बिन स्वास स्वास, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। ओह तेरा लेखा लहिणा देणा लावे आप, आप आपणी दया कमाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां कहिणा बाप, पिता पुरख अकाल कहि के गुरु गुरदेव गाईआ। ओह कलयुग मेटे कूड़ संताप, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब नूं दस्सणा जाप, सीता सुरत शब्द राम नाल मिलाईआ। धरनीए तैनूं कर के जाए पाक, पतित पुनीत बणाईआ। तेरा लेखा ओस साहिब दे हाथ, जो समरथ इक अख्वाईआ। तेरे सगल वसूरे जाणे लाथ, जिस वेले चरण छुहाईआ। धरनी कहे मैं निव निव टेकां माथ, मस्तक धूढ़ रमाईआ। जन भगतां तक्कां साथ, सगला संग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो झगड़ा मेटे दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक इक्को आत्म ब्रह्म ब्रह्म दरसाईआ।