१८ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गुमानपुर ज़िला अमृतसर सवरन सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैनूं बाल्मीक ने गल्लां दस्सीआं, बिना अक्खरां अक्खर मिलाईआ। कमलीए खोल्ह के रखीं अक्खीआं, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरीआं राम दे नाल हिस्सा पत्तीआं, सच दयां समझाईआ। फेर काहन ने खेल खेलणा नाल सख़ीआँ,
जगत जुगत वजे वधाईआ। फेर पैग़म्बरां कलामां देणीआं बहुमतीआं, कलमा कायनात सुणाईआ। चार कुण्ट जगत धार दीआं खुल्हणीआं हट्टीआं, वणजारा कलयुग मात प्रगटाईआ। फेर नानक ने ख़ास पढ़नीआं पट्टीआं, पटने वाला गोबिन्द दए गवाहीआ। फेर सिफ्तां होणीआं रागां छत्तीआं, छतीसा बतीसा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैनूं बाल्मीक मारीआं हुज्झां, हलूणयां नाल जणाईआ। ओह वेख बीतदे जुगा, त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग भेव रहे ना गुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। फिरनी दुहाई उत्ते वसुधा, दरोही दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। धर्म दा दीपक जाणां बुझा, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। कूड़ कुड़यारा होणा उग्घा, उगण आथण वजे वधाईआ। सब दा भाउ होणा दूजा, दुतीआ भाउ ना कोए मिटाईआ। मन कल्पणा विच होणा रुज्झा, सुरत शब्द विच ना कोए मिलाईआ। चतुराई चले ना अक्ल बुधा, धर्म दी धार ना कोए रखाईआ। आत्म दा समझे कोए ना मुद्दा, मुद्दतां दे विछड़े ना कोए मिलाईआ। पंच विकारा करे युद्धा, तन माटी तत लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। धरनी कहे मैनूं बाल्मीक ने ज़ोर नाल दब्बया, बिना भार तों भार रखाईआ। फिर इशारे नाल कोल सद्दया, सद्द के ल्या बहाईआ। फेर इशारा कीता ओह वेख जगत जहान जांदा लद्दया, आपणा भार उठाईआ। जिस दी समझे कोए ना वज्या, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। ओह कलयुग फिरे भज्जया, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। किसे दी रहिण ना देवे लज्जया, शर्म हया देवे मुकाईआ। पर्दा सीस ना होवे कज्जया, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। मानव रसना कूड़ दा लैणा मज़िआ, आत्म रस ना कोए चखाईआ। मनुआ दहि दिश होवे नच्चया, भज्जे वाहो दाहीआ। अग्नी तत सिर पर होवे मचिआ, सांतक सति ना कोए रखाईआ। सृष्टी दृष्टी होवे बहु मतया, गुरमति सारे जाण भुलाईआ। हरि का नाम बीजे कोए ना काया वतया, फुल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। भेव जाणे कौण गोबिन्द डंका फ़तिहआ, जो फ़तिह डंक करे शनवाईआ। सच दी रहे कोए ना हतया, कूड़ कुड़यार आपणा रंग रंगाईआ। भेव अभेदा धरनी कहे मैनूं बाल्मीक ने दस्सया, दहि दिशा ध्यान कराईआ। कलयुग रैण अंधेरी होवे मस्या, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। साध सन्त जगत जिज्ञासू माया ममता विच होवे फस्या, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। वसूरा किसे ना होवे लथ्थया, सथ्थर सेज ना कोए हंढाईआ। नाम चढ़े कोए ना रथिआ, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। सब दा चीथड़ होणा फटया, धर्म दी गंढ ना कोए बंधाईआ। जगत दा प्यार होणा पैसा धेला टक्या, टका रविदास दा दए गवाहीआ। साचा लाहा किसे ना होवे खट्टया, खटके विच लोकाईआ। भाग लग्गे ना काया मटया,
नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। उस वेले गोबिन्द दा ढईआ होणा टप्पया, टापूआं तों परे दुहाईआ। चार जुग दा पुरख अकाल ने वेखणा पटया, पटेदारी फोल फुलाईआ। उस वेले दीनां मज़्हबां दा पैणा रटया, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते धूढ़ दा उडणा घट्टया, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सच मुनारा होणा ढट्ठया, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। नेत्र रोवे तीर्थ अट्ठ सठिआ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। फिरे दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठिआ, चर्च चराग़ाहां नज़र कुछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते बाल्मीक ने (पैर) दब्बा, ज़ोर नाल ठुकराईआ। तेरे विच लालच मोह रहे ना लबा, जगत विकार ना कोए रखाईआ। ओह वेख प्रभू दा खेल सबा, जो कलयुग सभा मलेछां रिहा बणाईआ। कूड़ दा लहिणा देणा देणा लहिणा हब्बा, सगला संग रखाईआ। जगत रस देणा मधा, अमृत रस ना कोए चुआईआ। कूड़ कुड़यार सुणाउणा नदा, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। पवित्र दिसे कोए ना जगा, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। भाग लगे ना किसे काया माटी हड्डा, चम्म दृष्टी ना कोए बदलाईआ। बाल्मीक किहा धरनीए उस वेले सब ने प्रभू नूं देणा सद्दा, अवतार पैग़म्बर गुर ध्यान लगाईआ। दरोही तेरा नाम ख़ुदाई रब्बा, यामबीन तेरी शरनाईआ। निरगुण धार आ नस्सा, निरवैर आपणा पन्ध मुकाईआ। भेव खुल्हा होड़ा उपर सस्सा, सो पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। हाहे दी टिप्पी भेव रहे ना रता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को दे मता, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। दीनां मज़्हबां इक्को दस्स सता, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जिस कारन गोबिन्द तेरा सथ्थर घत्ता, यारड़ा सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैनूं बाल्मीक ने आख्या, आख़र दिता सुणाईआ। ओस साहिब दी लैणी भाख्या, जो बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस दा भगतां नाल नातया, ओह भगवन नूर अलाहीआ। सब दा पिता मातया, हरिजन आपणी गोद टिकाईआ। ओह अन्तिम वेखे कलयुग अंधेरी रातया, दहि दिशा फोल फुलाईआ। जोती धार सब दा बणे जातया, जोती जाता इक अख्वाईआ। तेरे उत्ते आवे नाठिआ, भज्जे वाहो दाहीआ। जिथ्थे बाल्मीक बहि के करे पाठिआ, राम राम दा ध्यान रखाईआ। उस दा पन्ध मुका के वाटया, पैंडा दए मुकाईआ। निरगुण नूर करे प्रकाश्या, जोती जाता डगमगाईआ। उहदा धाम सुहञ्जणा होवे जिथ्थे भगतां दा होवे निवास्या, निवास अस्थान सोभा पाईआ। धरनीए उस वेले निव निव टेकीं माथिआ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशीआं विच निकलया हास्या, मैं हस्स के दिता वखाईआ। बाल्मीक जिस वेले मेरा साहिब
आवे पुरख अबिनाश्या, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरा पूरा करे कौल इकरार वाक्या, वाकिफ़कार हो के वेख वखाईआ। तूं वी आउणा मेरे उस गृह अहातया, जिस गृह मिले वड्याईआ। नाल स्वामी जुड़या होवे नातया, नाता बिधाता आप बंधाईआ। वेला वक्त वक्त बुझातया, बे पहचान दिता दृढ़ाईआ। धरनी कहे मेरा सोया भाग जागया, आलस निंद्रा दिती मिटाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा होया अठारां माघिआ, इक अट्ठ दा जोड़ जुड़ाईआ। मैं सुणया नाद शब्द अनरागया, जो अनरागी दिता सुणाईआ। मैं कूक के हरि भगतां नूं मारां आवाज़िआ, संदेशा इक जणाईआ। मेरा साहिब स्वामी खेल करे देश विच माज्झया, मजलस भगतां नाल बणाईआ। जिस दे अग्गे ना कोई सवाल ना कोई जवाबिआ, निव निव लागां पाईआ। जिस मेल मिलाया जन भगतां नाल दवाबिआ, दोहरी धार बणाईआ। मेरा पूरा होया ख़वाबिआ, लहिणा दिता चुकाईआ। धन्न गुरदेव धन्न स्वामी मेरा ग़रीब निवाज्या, जिस मेरी बणत बणाईआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी मेरे उत्ते भगतां दा बणे समाज्या, इक्को रूप नज़री आईआ। माण रहे ना राजन राज्या, शाह सुल्तान ना कोए अख्वाईआ। प्रभ पूरन करे काज्या, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल अन्तन आदिआ, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आपणा खेल खिलाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गुमान पुर ज़िला अमृतसर अजीत सिँघ दे गृह
धरनी कहे बाल्मीक कीती मेहरवानी, मेहरवान दा भेव दिता खुल्हाईआ। बनास्पत विच्चों मेरी धार बणाई कानी, बिन स्याही लेखा दिता लिखाईआ। मिट्टी ख़ाक दे उत्ते लाई निशानी, निशाना ऐन दिता समझाईआ। तेरा लहिणा देणा वेखे शहिनशाह सुल्तानी, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। जो शब्द दा शब्द होणा दानी, वस्त शब्द नाम वरताईआ। प्रेम दा रस अमृत देवे पाणी, समुंद सागरां पन्ध मुकाईआ। जन भगतां होवे जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। लहिणा चुकाए चारे खाणी, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। वेखे विगसे जीव प्राणी, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। मंज़ल देवे हक रुहानी, तूं मेरा मैं तेरा भेव खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं हुक्म वाली कथा कहाणी मानी, मन्न के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मेरे अन्दर आई सोझी, ध्यान ध्यान ल्या बदलाईआ। मेरा स्वामी धुर दा मौजी, ठाकर बेपरवाहीआ। जिस ने त्रेता द्वापर कलयुग मुकाउणी औधी, औध
रहिण कोए ना पाईआ। धुर दे नाम दा होए बोधी, बुद्धी तों परे ज्ञान समझाईआ। जिस दा लेखा जाणे कोए ना जोगी, रिषीआं समझ कोए ना पाईआ। ओह जन भगतां हिरदा जाए सोधी, सुध आपणे नाल मिलाईआ। दीन दुनी तक्के रोगी, हउँमे हंगता वेख वखाईआ। जगत तृष्ना वेखे भोगी, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। धुर दा नाम कलमा देवे अन्त सलोकी, एकँकारा इक सुणाईआ। जो बण के मालक दाता जोती, परमात्म आत्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर आया ज्ञान, अन्तष्करन ल्या बदलाईआ। प्रभ चरण कीता ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं स्वामी मेहरवान, महबूब तेरी सरनाईआ। मैं जुग जुग बैठी तेरा राह तकान, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। हुण लहिणा देणा त्रेता सीआ राम, बाल्मीक दए गवाहीआ। अगला लिख्या लेख महान, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। द्वापर मुके पन्ध जहान, कान्हा कृष्णा खेल खिलाईआ। पैग़म्बरां तेरा दस्सणा कलाम, मूसा ईसा मुहम्मद वज्जे वधाईआ। नानक गोबिन्द तेरा भेव खुल्हाए सतिनाम, डंका वाहिगुरु फ़तिह जणाईआ। तूं नूर नुराना नौजवाना जोती जाता एकँकार कलयुग अन्त करीं पहचान, बेपहचान आपणा पर्दा लाहीआ। सदी चौधवीं करीं ध्यान, चौदां तबकां चौदां लोकां वेख वखाईआ। दीन दुनी दा धर्म वेखीं ईमान, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। चार जुग दे शास्त्र ग्रन्थ करीं परवान, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। सृष्टी दी दृष्टी वेखीं निगाहवान, बिन नैणां नैण उठाईआ। कलयुग कूड़ा नौ खण्ड पृथ्मी फिरे प्रधान, सत्तां दीपां भज्जे वाहो दाहीआ। सति सच दा अन्त रहे ना कोए निशान, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। आत्म ब्रह्म दा जाणे ना कोए ज्ञान, जगत विद्या विद्या नाल पढ़ाईआ। सीता सुरती मिले ना धुर दा राम, कान्हा संग ना कोए निभाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक सर्ब जीआं दा भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे मेरी नमो नमो प्रणाम, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। तूं कलयुग अन्त श्री भगवन्त शरअ मेटणी कूड़ शैतान, शरीअत आपणी देणी समझाईआ। मानस मानव मानुख तेरे चरण कँवल करन ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं काया मन्दिर अन्दर शब्द अनाद सुणाउणी धुन्कान, अनहद्द नादी नाद वजाईआ। दीपक जोत जगाउणा महान, आत्म पर्दा देणा लाहीआ। तूं पारब्रह्म आपणा ब्रह्म करना परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तेरा ईश जीव दा खेल महान, जुग चौकड़ी तेरी धार नज़री आईआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती करीं परवान, परम पुरख तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी डण्डावत बन्दना निमस्कार, बिन सजदयां सीस झुकाईआ। तूं जुग चौकड़ी दा साहकार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जे सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार,
लोकमाती पन्ध मुकाईआ। जिस दे हुक्म विच खेल खेलया पैग़म्बर गुर अवतार, अवतर आपणा खेल खिलाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी कलयुग पा सार, महासार्थी आपणा वेस वटाईआ। चारों कुण्ट वेख धूंआँधार, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। दीन दुनी तेरा नाम विसरया करतार, करता पुरख तेरी ओट ना कोए तकाईआ। निरगुण सरगुण रिहा ना कोए प्यार, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मन मनुआ मनसा विच करे हँकार, ममता मोह लोकमात हल्काईआ। साचा रिहा ना कोए मीत मुरार, मित्र प्यारा संग ना कोए निभाईआ। पिता पूत इक दूजे नालों होए ग़द्दार, शरअ छुरी बणी कसाईआ। दीन मज़्हब रोवण ज़ारो ज़ार, ज़ात पात दए दुहाईआ। नज़र आए ना किसे परवरदिग़ार, पैग़म्बर रसूल सारे देण दुहाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद दा लेखा लए विचार, ईसा मूसा नाल मिलाईआ। जो नानक गोबिन्द कीती पुकार, कलि कल्की वेस वटाईआ। जिस दी वेद व्यास लाई छार, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। ओह स्वामी अन्तरजामी चव्हीआं अवतार, जिस नूं चौबीसा कहि के सारे गाईआ। तूं आउणा आपणी धार, तैनूं जन्मे कोए ना माईआ। दो जहानां बण सिक्दार, सिक सब दी पूर कराईआ। धरनी कहे तेरा लेखा बाल्मीक ने लिख्या नाल प्यार, प्रेम पातीं मैनूं दिती सुणाईआ। नाले तेरा बणया ब्रह्म दा यार, तेरी मुहब्बत विच समाईआ। दोहां दा मेला इक दवार, दर दरवाज़ा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव खड़े भिखार, दर मंगण सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जोत उज्यार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। तूं पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार किरपा कर आप निरँकार, निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा आदि निरँजणा कर विच संसार, दुष्ट सँघारी जन भगतां दे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अथाह बेपरवाह कहिण कोए ना पाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गुमानपुर ज़िला अमृतसर नरायण सिँघ दे गृह
बलमीक कहे धरनी मेरी कलम उसे दा लेख लिखदी, जो लिखण पढ़न विच कदे ना आईआ। जिस दी खेल आपणी अगम्मी थित दी, जगत वार वंड ना कोए वंडाईआ। ओहदी धार आदि जुगादी नित दी, नवित आपणी कार भुगताईआ। ओहदी आसा आपणे मित दी, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। ओहदी करनी धुर दे पित दी, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जिस दी निशानी नहीं पत्थर इट्ट दी, जोत शब्द धार शनवाईआ। बिना उस दी किरपा तों सुरती नहीं टिकदी, सच विच ना
कोए मिलाईआ। ठगौरी मिटे ना मनूए चित दी, चेतन रूप ना कोए समझाईआ। तूं खेल वेखणी उस दे हित दी, कलयुग अन्तिम अक्ख खुल्हाईआ। तांघ रखणी आपणी सिक्क दी, तमन्ना आपणे अन्तर उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच होए आप सहाईआ। धरनी कहे बाल्मीक मैं की रखां आस, किस बिध ध्यान लगाईआ। किस बिध वेखां खेल तमाश, की करता कार कमाईआ। कवण धार करे प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। की रूप होवे पुरख अबिनाश, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। किस मण्डल पावे रास, की आपणा रंग रंगाईआ। किस वसे ज़ात पात दीन दुनी दे दृढ़ाईआ। किस बिध मेटे कलयुग अंधेरी रात, सति सति चन्द चमकाईआ। किस बिध लेखा पूरा करे शंकर उत्ते कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म धार समझाईआ। विष्नूं किस बिध देवे विश्वास, विषयां तों बाहर दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कौण दवारे देवे साथ, सगला संग बणाईआ। की हुक्म वरते पुरख समराथ, हरि करता धरदरगाहीआ। मैं किस बिध जोड़ां हाथ, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। मैनूं धर्म दी दस्स दे जाच, याचक हो के मंग मंगाईआ। मेरा साहिब किस वसे काया माटी काच, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। किस बिध कलयुग अग्न बुझाए आंच, अमृत मेघ बरसाईआ। ओहदा रूप अनूपा सति सरूपा जुग चौकड़ी बहुभांत, बिन किरपा समझ किसे ना आईआ। ओह धरनी उत्ते नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप वसे किस प्रांत, हिस्सा कवण रखाईआ। मैं किस बिध तक्कां हो इकांत, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरी इक्को निक्की जेही बात, बातन पर्दा दे चुकाईआ। किस बिध मेला मिले कमलापात, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। की वस्त अमोलक देवे दात, अनमुलड़ी आप वरताईआ। बाल्मीक हस्स के किहा जिस दी सिफ्त विच मैं भर दित्ते काग़ज़ काग़ज़ात, अकशर अक्खरां नाल मिलाईआ। ओह राम रामा नौजवाना मर्द मर्दाना इक्को नूर जोत प्रकाश, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। ओह मेहरवान महबूब धरनी धरत धवल धौल तेरी पूरी करे आस, निरास रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे आप, आप आपणा फेरा पाईआ। त्रैगुण माया मेटे ताप, त्रैभवन धनी आपणी दया कमाईआ। हरि भगत सुहेले बणा के साक, सज्जण होए सहिज सुखदाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से जाप, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। तन वजूद माटी ख़ाक तेरा करे पाक, पतित पुनीत बणाईआ। जिस सम्बल बहि के खोल्हणा ताक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बाल्मीक कहे मेरा उस वेले वी होणा साथ, सगला आपणा संग बणाईआ। मैं निव निव टेकां माथ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मालक आपणा रंग रंगाईआ। बाल्मीक कहे मेरी कलम बणाए अक्खर, निरअक्खर धार समझाईआ। एह लकीर नहीं कोई पत्थर, पाहन पत्थर तोड़ फोड़ के सारे देण मिटाईआ। मेरी जगत वाली नहीं कोई
सतर, लाईन अक्खां विच नज़री आईआ। मेरी बुद्धी नहीं कोई चतुर, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। मेरा लेखा नहीं कोई पत्रका उत्ते पत्र, काग़ज़ मिली ना कोए वड्याईआ। मैं उस दी महिमा करदा जिस ने आपणी धार गोबिन्द लाउणा सथ्थर, यारड़ा सेज सुहाईआ। जिस कलयुग अन्तिम सब दा लहिणा देणा लेखा करना पद्धर, ऊँच नीच दा पन्ध मुकाईआ। तेरी पूरी करे सध्धर, सध्धरां वाल्यां वेख वखाईआ। सदी चौधवीं पा के ग़दर, गदागार करे लोकाईआ। सतिगुर शब्द कोलों करावे अदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनीए तेरे उत्ते धर्म दी धार देवे बदल, कलयुग विच्चों सतिजुग लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार इक्को पत्तन, सच दवारा एकँकारा दरगाह साची मुकामे हक, सचखण्ड इक्को इक सुहाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर पूरन सिँघ दे गृह
धरनी कहे मोहे बाल्मीक ने अक्खर वखाए पुट्ठे, पुठी कल प्रभ दए वरताईआ। कलयुग वेले अन्तिम तुठे, मेहरवान होए सहाईआ। जन भगत सुहेले मनाए रुट्ठे, रुस्सयां गले लगाईआ। लखां विच्चों लभ्भे मुट्ठे, मुट्ठी भर दए वड्याईआ। लुक्या रहे ना कोए किसे गुट्ठे, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। फल लगाए काया बूटे, पत्त टहिणी नाम महकाईआ। सच प्रीती देवे हूटे, हुलारा इक्को इक वखाईआ। भाओ चुका के एका दूजे, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिन्हां दी धार आपे बुझे, बुझी दीपक दए जगाईआ। उन्हां इक दवारा सुझे, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मैं अक्खर वेखे बिना तख्ती, स्याही नज़र कोए ना आईआ। जिस दा हुक्म मिलणा नाल सख्ती, सखतिआ करे सफ़ाईआ। दीन दुनी आवे कमबखती, कामल मुर्शद हुक्म वरताईआ। खेल खलाए मालक अर्शी, प्रीतम अगम्म अथाहीआ। लेखा जाणे ख़ाक फ़र्शी, ज़िमीं ज़मा फोल फुलाईआ। जिस दी सम्मत शहिनशाही अट्ठ दी होणी बरसी, बरस सालां वंड वंडाईआ। ओह खेल जाणे भगतां घर दी, घर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। एह वड्याई नरायण नर दी, बाल्मीक गया समझाईआ। जिस कला मुकाउणी कलयुग कल दी, कल कातीआं करे सफ़ाईआ। मंज़ल दस्सणी इक अटल दी, अगम्म अथाह समझाईआ। जिस आसा पूरी करनी बावन बलि दी, अश्वमेध यग्ग दए गवाहीआ। उस दी कथा कहाणी होणी छल दी, अछल छलधारी आप कराईआ। जिस दी
ख़बर किसे नहीं घड़ी पल दी, जो पलकां ओहले बैठा डेरा लाईआ। धरनी कहे मैं प्यासी उसे अमृत जल दी, समुंद सागरां आस ना कोए रखाईआ। मैं इक दवारा मल्लदी, सच सिंघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी करनी कदे ना टल्दी, टालण वाला नज़र कोए ना आईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर महिन्दर सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैनूं जुग जुग लग्गीआं तांघां, बिन लोचण नैणां ध्यान लगाईआ। मैं सुणीआं पैग़म्बरां वालीआं बांगां, अज़ां खोज खुजाईआ। जिधर वेखां कलयुग कूड़ी क्रिया चढ़ीआं कांगां, काग वांग कुरलाईआ। किरपा निधान बदल स्वांगा, स्वांगी आया रूप बदलाईआ। लहिणा देणा वेख धरनी धरत धवल धौल निमाणयां दी माँ दा, जो आसा रही तकाईआ। माण रिहा ना सतिगुर शब्द तेरे नाँ दा, नाउँ निरँकारा सारे गए भुलाईआ। खेल वेख अट्ठ सट्ठ तीर्थ थाँ दा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ फोल फुलाईआ। चारों कुण्ट झगड़ा सूर गाँ दा, हिन्दू मुस्लिम सारे बणे कसाईआ। तेरा शब्द भुल्लया वाह वाह दा, वाहिगुरु तेरे विच ना कोए समाईआ। पाँधी दिसे ना कोई तेरे घर दे राह दा, मंज़ल हक चढ़न कोए ना पाईआ। बल रिहा किसे ना बांह दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू वेख लै आपणी धरती, धवल ध्यान लगाईआ। तूं मालक धुर दा अर्शी, प्रीतम नूर अलाहीआ। खेल वेख कलयुग कल दी, की कल काती हुक्म वरताईआ। वड्याई रही ना अट्ठ सट्ठ तीर्थ जल दी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। दीपक जोत किते ना बलदी, नूर नुराना ना कोए रुशनाईआ। माया ममता साधां सन्तां फिरे छलदी, अछल छलधारी तेरी समझ किसे ना आईआ। धरनी कहे मेरी आसा होई डूँग्घी डल दी, तृष्ना पूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मैं चार कुण्ट तेरा तक्कां राह, बिन रसतिआं रस्ता वेख वखाईआ। तूं किरपा कर मेरे मेहरवां, मेहरवान तेरी सरनाईआ। तेरा नाम सुहञ्जणा सो वक्त सुहञ्जणा गया आ, आदम हव्वा राह तकाईआ। पैग़म्बर कहिण साडा नूर अलाही ख़ुदा, आलमीन इक अख्वाईआ। गुरु गुरदेव कहिण सतिगुर शब्द शब्दी डंक दे वजा, वजावणहारा इक हो जाईआ। सारे सजदयां विच करन दुआ, दोए जोड़ सीस निवाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरी पत रखा, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा गया छा, नूरी
चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म अन्तर निरन्तर बिन रसना तैनूं कोई ना सके गा, जिह्वा ढोले सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरी इक्को सरन लई तका, दूसर ओट ना कोए तकाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर हरी सिँघ दे गृह
धरनी कहे बेनन्ती सुण मेरे निरँकार, निरवैर निराकार तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कर ख़बरदार, सचखण्ड दवारे एकँकारे दे जगाईआ। आपणयां दीनां मज़्हबां दा अन्तर निरन्तर वेखण विवहार, की मात खेल खिलाईआ। शब्द अनादी घर ब्रह्मादी सब दी सुण धुन्कार, कवण मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते आत्म सब दी वेख उज्यार, कवण गृह नूर जोत रुशनाईआ। क्यों चार कुण्ट दहि दिशा शास्त्र सिमरत वेद पुराणां अजील कुरानां गए विसार, गुरु गुरदेव स्वामी दरस कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नौ दवारे वध्या विभचार, कूड़ क्रिया विच सृष्ट दृष्ट हल्काईआ। दीनां मज़्हबां होई खार, तेरा नाम कलमा करे लड़ाईआ। सदी चौधवीं धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। चौदां तबक रहे पुकार, तूं मेरा मैं तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। चौदां लोक खेल तक्क सच्ची सरकार, चौदस चन्द नूर ना कोए चमकाईआ। मैं रोवां गिरयाज़ारी विच ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। सच स्वामी तेरा करां इंतज़ार, वेला वक्त बैठी राह तकाईआ। कलि कल्की हो उज्यार, वेद व्यासा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे मैं पापां भार थक्की, थकावट विच दुहाईआ। तूं साहिब मेरा कमलापती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। चारों कुण्ट वेख वाअ तत्ती, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरा नाम निधान दिसे किसे ना रत्ती, रत्न अमोलक हीरा गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। माण रिहा ना राग छत्ती, छत्रधारी बैठे मुख भवाईआ। आत्म नूर जगे कोए ना वट्टी, दीपक काया ना कोए रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब नूं जांदी पट्टी, पट्टी प्रेम ना कोए बंधाईआ। पंच विकारा खुल्ही हट्टी, नाम सति ना कोए चतुराईआ। तूं साहिब पुरख समर्थी, करनहार अख्वाईआ। धरनी कहे मैं सब कुछ वेखां अक्खीं, अक्खीआं वाले अक्खीआं गए भवाईआ। आत्म धार प्यार दी रही कोई ना सख़ी, साचे कान्हा तेरा दरस कोए ना पाईआ। सीता सुरत होए कोए ना सती, राम राम तेरी सरन ना कोए रखाईआ। नानक गोबिन्द जाणे कोए ना पट्टी, पटने वाल्या तेरी दुहाईआ। पैग़म्बरां लेखा लिख्या नहीं हथ्थीं, पेशीनगोईआं विच समझाईआ। अन्तिम सदी बीसवीं
चौधवीं जाए नट्ठी, आपणा पन्ध मुकाईआ। उम्मत उम्मती तपदी भट्ठी, आबे हयात ना कोए प्याईआ। सति मुहब्बत विच दीनां मज़्हबां विच दीनां मज़्हबां धार होए ना कट्ठी, एका रंग ना कोए रंगाईआ। सच धर्म दी मंज़ल जांदी ढट्ठी, महल्ल अटल ना कोए बणाईआ। पुरख अबिनाशी तूं वसें घट घटी, हर घट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मेरा चार कुण्ट नैणां वगे नीर, छहिबर इक वखाईआ। तूं शहिनशाह सुल्तान पीर पीरां दा पीर, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। तूं दो जहानां दस्तगीर, दयावान वड वड्याईआ। तूं लेखा तक्क शाह हकीर, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। मैं दर दरवेश हो के मंगां हकीर, फ़कीर फ़िकरा तेरा ढोला गाईआ। दीन दुनी दी बदल दे ज़मीर, अन्तष्करन कर सफ़ाईआ। तन माटी पवित्र कर चीर, चिरी विछुन्ने लै मिलाईआ। मैं मेरा होया दिलगीर, धीरज धीर दे धराईआ। दीन दुनी दे अन्दर हउँमे वाली पीड़, दुतीआ भाओ ना कोए मिटाईआ। परम पुरख लेखा मुका दे हस्त कीड़, कीट कीटां दे वड्याईआ। अमृत आत्म निजर झिरने सब नूं दे सीर, बूँद स्वांती आप चुआईआ। कलयुग अन्तिम सब दी बदल दे तकदीर, तदबीर आपणा नाम दृढ़ाईआ। तूं निरगुण धार जोत शहिनशाह सतिगुर शब्द तेरा वज़ीर, रईयत हरिजन हरि भगत लै बणाईआ। तेरा खेल आदि जुगादी बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। धरनी कहे मैनूं मशवरा देवे सचखण्ड विच बैठा कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। उठ तक्क जो बाल्मीक ·षी ने प्रथाए राम मारी लकीर, राम राम गए सुणाईआ। ओह राम सब दी कटे भीड़, लेखा सब दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को नाम खण्डा ब्रह्मण्डां वखाए अगम्मी शमशीर, जिस दी धार लुहार तरखाण ना कोए बणाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर अजैब सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैं भगतां उतों जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जिन्हां मिल्या इका एकँकार, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। मैं मातलोक बणां सेवादार, चाकर हो के सेव कमाईआ। सति सच दी सुणां गुफ़तार, जो प्रभ दा ढोला गाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिन्हां दी धार धरनी कहे मैं निव निव लागां पाईआ। कलयुग अन्त मेरे उत्ते होया उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। मैं संदेसा देवां आपणी वार, पूरब पिछला भेव खुल्हाईआ। जो बाल्मीक वजाई सतार, मेरे उत्ते सति दृढ़ाईआ। सो वेख ल्या करतार, हरि करता नूर अलाहीआ। जिस मेरे उतों लौहणा भार, विभचार करे सफ़ाईआ। सति
धर्म दए उतार, मेरी साची गोद सुहाईआ। भगत सुहेले पावे सार, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत करन प्यार, परम पुरख मिल के वज्जे वधाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच वेखां संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। गुरुआं कहां बोल जैकार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। पैग़म्बरां कहां तक्को परवरदिग़ार, बेपरवाह अगम्म अथाहीआ। अवतारां कहां करो निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां कहां होओ हुशियार, पुरी लोअ लओ अंगड़ाईआ। रवि शशि धूढ़ी लाओ मस्तक छार, टिक्का इक्को नाम रमाईआ। जुग चौकड़ी होवो ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। कल तक्को कल्की अवतार, जो भगतन मीता इक अख्वाईआ। जिस दा भरया नाम भण्डार, निरगुण सरगुण रिहा वरताईआ। जिस सुहाया बलि दवार, बावन खेल खिलाईआ। सो लेखा जाणे आपणी वार, वारस हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। धरनी कहे मैं भगतां उत्ते आपा आप करां कुरबान, करबले वाले सारे ध्यान लगाईआ। मैनूं तक्कण दो जहान, चौदां तबक अक्ख उठाईआ। खेल वेखां वखावां श्री भगवान, की भगवन कार कमाईआ। चारे कुण्ट हुक्म संदेशा देवां आण, एका एक जणाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण तक्के नौजवान, सूरबीर धुरदरगाहीआ। जिस दा शब्द खण्डा अगम्मा नाम, तीर कमान चिले इक्को रिहा चढ़ाईआ। जिस कलयुग कूड़ी शरअ मेटणी शैतान, शरीअत दीन दुनी बदलाईआ। रूप अनूप धर के आप अमाम, अमाम अमामा खेल खिलाईआ। एका देवे कलमा हक पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर पढ़ाईआ। ओस दे चरण कँवल करां प्रणाम, कदमबोसी विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं भगतां होई दासी, दासन दास सेव कमाईआ। जिन्हां करनी बन्द ख़लासी, बन्धन मज़्हबां वाले तुड़ाईआ। मेरे उत्ते ख़ुशीआं वाली पाउणी रासी, आत्म परमात्म गोपी काहन नचाईआ। मंज़ल चढ़ना धर्म दी घाटी, दूजा राह ना कोए तकाईआ। मेरी पिछली पूरी होवे वाटी, पाँधी पन्ध मुकाईआ। इक्को नूर जोत दिसे जन भगतां अन्दर लिलाटी, निरवैर निराकार नज़री आईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी वेखां खाटी, सच सिंघासण सोभा पाईआ। जिथ्थे वसया कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरी सुहञ्जणी होई अज्ज दी राती, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। जो भगतां बणया जमाती, ढोला नाम इक्को सिफ्त सलाहीआ। कलयुग अन्तिम पुच्छे वाती, वरनां बरनां खोज खुजाईआ। मैं सब कुझ सुणदी धरनी कहे चुप्प चुपाती, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जिन्ह तेरे उतों नास करने पापी, जन भगत लए तराईआ। ओस पूरी करनी बाल्मीक दी आखी, जो बिन अक्खरां मैनूं दिता सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मेरी करे राखी, रक्षक
हो के वेख वखाईआ। धरनी कहे मैं धरत धौल धवल सदा सद रखी ओसे दी आसी, आसा विच ध्यान लगाईआ। जिस दी निरगुण नूर जोत प्रकाशी, दो जहानां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी करनी आदि जुगादि साची, जुग जुग सच हुक्म वरताईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर मुखत्यार सिँघ दे गृह
धरनी कहे जन भगतो मैनूं ख़ुशीआं वड्डीआं, प्रभ वड्डे दिती वड्याईआ। तुहाडीआं मेरे उत्ते वज्ज गईआं अड्डीआं, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। सवाधान होण मकबरयां विच पैग़म्बरां दीआं हड्डीआं, आपणी लैण अंगड़ाईआ। कहिण असीं शरअ शरीअतां छडीआं, इक्को कलमा नाम ध्याईआ। जिस दीआं सितारां चौदां तबकां वज्जीआं, लोक परलोक शनवाईआ। मैं ओस दवारे सजीआं, जिथ्थे सज्जण धुरदरगाहीआ। तुहाडा प्यार कर कर रज्जीआं, तृष्ना तृखा मिटाईआ। ओह वेखो बीतदीआं मुहम्मद वालीआं सदीआं, सदमे सब दे रिहा गवाहीआ। जिस दे अग्गे सब ने बाहवां बद्धीआं, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस उलटे वहिण वहाउणे नदीआं, चिरी विछुन्ने आप मिलाईआ। मेरे उतों मेटणीआं बदीआं, बदकारां डेरा ढाहीआ। मेरे अन्दर ख़ुशीआं वधीआं, वायदे पूर कराईआ। जिस तुहानूं लाया अंगीआं, अंगीकार धुर दा माहीआ। मैं वी ओसे कोलों मंगां मंगीआं, मांगत हो के झोली डाहीआ। जिस ने मेरी ख़ाहिश दीआं रंगत रंगीआं, रंग अगम्म चढ़ाईआ। ओह बण सूरा सरबंगीआ, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। घर घर मारे पन्धीआं, पाँधी हो के फेरा पाईआ। जिस ने तुहाडीआं आसा रखीआं लम्बीआं, आपणे नालों ना कदे तुड़ाईआ। मैं उस दे भय विच थर थर कम्बीआं, थरथराहट विच दुहाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां तोड़ीआं बन्दीआं, बन्दीख़ाने डेरा ढाहीआ। जन भगतां अक्खीआं रहिण ना देणीआं अंधीआं, निज नेत्र लोचन नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल सदा बख़संदीआ, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर बीर सिँघ दे गृह
धरनी कहे जन भगतो की करां तुहाडी सिफ्त, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। जिन्हां दा आदि जुगादी इक्को इष्ट, जुग
चौकड़ी देव मनाईआ। सतिगुर शब्द जिन्हां लिखाए लिख्त, लिख्ती तस्दीक कराईआ। मेरा सच्चा प्यार तुहाडे नाल अगम्मा इश्क, जिस दी हकीकी मजाजी दोवें देण गवाहीआ। तुहाडी धूढ़ी मेरे उत्ते लग्गा तिलक, मेरी ख़ाक सोभा पाईआ। मैनूं समां मिल्या विलक विलक, कूक कूक सुणाईआ। धन्न भाग जे सब दा पूरा होया सिदक, सबूरी प्रभ आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड वड्याईआ। धरनी कहे भगतो मैं ख़ुशीआं दे विच नच्चां, बिन कदमा कदम बदलाईआ। मैं खेल वेख्या सच्चा, जो सच सच दिता वखाईआ। बाल्मीक दा वायदा होया ना कच्चा, कच्ची तन्द ना कोए दृढ़ाईआ। किरपा कीती परमेश्वर पता, आपणी आप दया कमाईआ। जिस विच फ़र्क रिहा ना रता, रत्न अमोलक हरिजन लए बणाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते जो बिना काग़ज़ तों लिख्या पट्टा, सो पाटल हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत वखाया हट्टा, हरिजन आपणे तोल तुलाईआ। भाग लगा के काया मट्टा, तन वजूद करी सफ़ाईआ। मेरा हरख सोग जुग जुग दा कीता मट्ठा, चिन्ता दिती गंवाईआ। जिस वेले मैं भगतां दा भगती प्यार वेख्या कट्ठा, दर घर साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब दा चुक्या रट्टा, झगड़ा ज़ात ना कोए रखाईआ। इक्को ओट पुरख समरथा, दूसर टेक ना कोए जणाईआ। मैं खिड़ खिड़ा के हस्सा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरी मेटी रैण अंधेरी मसा, हरिजन नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर गुरबख्श सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैं दस्सां नाल हिज़र, हिज़रत होए सारे वेख वखाईआ। कोई ओधर गया कोई इधर, भज्जे वाहो दाहीआ। मैनूं संदेसा दिता इक बिदर, प्रेम प्यार विच दृढ़ाईआ। बिना काहन तों रहे कोए ना मित्र, मीता नज़र कोए ना आईआ। जिस दा कलयुग अन्तिम होणा चलिर्त्त, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। जोत धारों आवे निक्कल, निरवैर अगम्म अथाहीआ। जिस नूं सारे मन्नदे पित्र, पिता पुरख अकाल वड वड्याईआ। ओह चोटी चढ़े सब दी सिख़र, सिख़र चढ़ के वेख वखाईआ। धरनीए तूं वी करना फ़िकर, फ़िकरा इक सुणाईआ। जिस दा किसे नज़र नहीं आउणा चित्र, रूप रंग ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी वड वड्याईआ। धरनी कहे मेरा पूरा हुन्दा जाए मनसा, मन मन ही विच समाईआ। मेरा रूप बणदा जाए हँसा, काग रूप रूप बदलाईआ। मेरा लहिणा देणा
मुकदा जाए जुग सहँसा, सहँसर मुख बाशक दए गवाहीआ। मेरा मालक ख़ालक मेरे उत्ते इक सुहाए बंसा, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी धर्म दी धार होणी अंसा, पिता पूत गोद उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मारे कंसा, खण्डा शब्द नाम चलाईआ। दुष्ट सँघारे रावण दंता, हउँमे गढ़्ह तुड़ाईआ। सतिजुग बणाए साची बणता, सति सच नाल प्रगटाईआ। किरपा करे पुरख अकाला धुर दा कन्ता, कन्त कन्तूहल अगम्म अथाहीआ। जो लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंता, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस गढ़्ह तोड़ना हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म समझाईआ। सो मालक बण के बोध अगाधा पंडता, परम पुरख आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन का मणका आप भवाईआ। भेव खुल्हाउणा साढे तिन्न हथ्थ तन का, तिनका नूर करे रुशनाईआ। जिस दा लहिणा देणा कलयुग अन्तिम होणा छिन्न का, छिन्न विच भस्म करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच सच वड्याईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच तक्का, तक्कां नूर अलाहीआ। जिस दी हकीकत हक हका, हाकम इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा बेमुकाम पता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी निरगुण धार सता, सति सतिवादी वड वड्याईआ। उसे दे हुक्म दा इक्को हुक्मी मता, मति मतांतर दा डेरा ढाहीआ। उस दे नाम निधान दा इक्को टप्पा, जो टापूआं पार कराईआ। उस दे हुक्म दा हुक्म अगम्मा ठप्पा, जो समाप्त करे लोकाईआ। ओहदा लेख अलेख बिना जगत धार तों छपा, कुतबखान्यां बन्द ना कोए कराईआ। धरनी कहे जिस दे नाम दीआं सब ने मारीआं गप्पां, गपौड़े सिफ्तां वाले गाईआ। ओह खेल करे विच काया मट्टा, मटकी अन्दर बहि के आपणा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिसदा नाम डंका फ़तिह, फ़ातिहा सब दा दए पढ़ाईआ।