पुस्तकालयभाग २३

२० माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर चन्नण सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी वेख ख़ाक मिट्टी, कलयुग अन्त भगवन्त दया कमाईआ। मेरा खेल वेख पत्थर इट्टी, पाहन पूजे जगत लोकाईआ। मेरी सुरत किते ना टिकी, कोटन कोटि टिक्के धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। मैं आपणी तहि उत्ते लिटी, लिटां वाले वेख वखाईआ। मेरी करनी ना किसे नजिट्ठी, जुग चौकड़ी गए विहाईआ। मैं अवतार पैग़म्बर गुरुआं अग्गे पिटी, नेत्र रो रो दिती दुहाईआ। मेरी धार करो चिट्टी, जगत दुरमति मैल धुआईआ। मेरी लेखणी किसे ना लिखी, हाहे दी

टिपी दए गवाहीआ। वडया के आपणी आपणी सिख़ी, सिक्खां मुरीदां गए समझाईआ। तन वजूदां कर के हित्ती, पंजां ततां सोभा पाईआ। मैनूं जगत जुग जुग सब दी याद मिती, मित्र प्यारे दयां सुणाईआ। मैनूं तेरे प्रेम दी समझाई किसे ना लिपी, जगत विद्या जगत पढ़ाईआ। मेरी आशा वड्डी तों वड्डी निक्की तों निक्की, नर नरायण तेरे अग्गे रखाईआ। मैनूं इशारा देंदे गए सप्तस ·षी, सत्त ज़िमीं ध्यान लगाईआ। मैं वी आपणी निशानी बिना निशान्यां तों मिथी, मिथ्या जाणी सर्ब लोकाईआ। तेरी खेल सदा जाणी अनडिट्ठी, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैनूं थोड़्हा इशारा कीता बावन गिठ मुट्ठी, हुक्म हुक्म विच्चों दृढ़ाईआ। बिना अक्खरां तों लेख बणाया चिट्ठी, पात्र अगम्म अथाहीआ। धरनीए जिस वेले तेरे उत्ते मानव धार रही ना मिटी, अमृत रस हथ्थ किसे ना आईआ। जगत वासना सब नूं जाए भिटी, वरन बरन चारों कुण्ट करन लड़ाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं शब्द दी धार हट्टां विच जाणी विकी, कीमत टकयां वाली पाईआ। रसना सब दी होणी फिकी, अमृत रस ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं की दस्सां आपणा हाल, हालत की जणाईआ। मेरा चार जुग दे शास्त्र देण अहिवाल, अवतार पैग़म्बर गुर देण गवाहीआ। मेरे साहिब दी अवल्लड़ी चाल, अछल छल आपणा खेल खिलाईआ। जिस दे पिच्छे घाली घाल, घायल हो के सेव कमाईआ। ओह जल्वागर नूर जलाल, अलाह अलाही बेपरवाहीआ। जिस दा खेल बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। उस दे अग्गे इक सवाल, बेनन्ती दिती सुणाईआ। मेरा अन्तिम वक्त संभाल, सम्बल बहि के वेख वखाईआ। सच धर्म दा वज्जे कदे ना ताल, तलवाड़ा नज़र कोए ना आईआ। फल रिहा ना मानस डाल, नाम फुल ना कोए महकाईआ। चार कुण्ट सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। किरपा कर पुरख अकाल, दीन दयाल तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरी खुल्हड़ी मेढी बिखरे वेख वाल, रोम रोम दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक हो सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख हालत, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। चारों कुण्ट दिसे जहालत, सति सच विच ना कोए समाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरे वुकले करन वकालत, लाअ कानून मज़्हबां वाले जणाईआ। तेरे धर्म दी सचखण्ड इक अदालत, जो लाशरा नज़री आईआ। तूं आदि जुगादि सही सलामत, साहिब सुल्तान वड वड्याईआ। जिस दे हुक्म विच पैग़म्बरां मंज़ूर कीती क्यामत, क्यामगाह तेरे मुकामे हक गए जणाईआ। मुरीदां मुशर्दां मुशर्दां मुरीदां तेरे कलमे दी दिती ज़मानत, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे प्यार दी मेरी झोली पा अमानत, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। मैं बुधहीण अणजाणत, प्रभ तेरा भेव ना जाणां

राईआ। तेरे भगत सुहेले कोटां विच्चों तक्कां मोती माणक, अनमुलड़े हीरे नज़री आईआ। मेरा समां तक्क हाए चारों कुण्ट सदी चौधवीं कहे भयानक, भय भउ सारे गए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सरन सरन इक सरनागत, दूसर ओट अवर ना कोए तकाईआ।

२० माघ शहिनशाही संमत अट्ठ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर कर्म सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैं भागां भरी, भरपूर दिती वड्याईआ। किरपा करे आप प्रभ हरी, हरयावल मेरे उत्ते महकाईआ। मैनूं कूड़ी क्रिया तों करे बरी, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। शरअ रहिण ना देवे शरई, शरीअत इक्को इक वखाईआ। जो नानक संदेसा दिता कन्ढ्ढा बेंईं, जलधारा ध्यान लगाईआ। जो आसा रखी दुर्गा मेई, ममता जगत नालों तुड़ाईआ। जो इशारा कीता राम ककेई, मतरेई गया समझाईआ। जो कृष्ण अर्जन लेख लिखाया बण लखेई, दस्स अट्ठ जोड़ जुड़ाईआ। जो मूसा मूँह दे भार धार देखी नेई, नव नौ दा पर्दा लाहीआ। जिस वेले ईसा फाँसी गल लटकेई, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस वेले मुहम्मद शरअ दा बणया मुद्देई, मुद्दा हक हक सुणाईआ। नानक निरगुण धार सरगुण दी पाई सेही, सही सलामत इक समझाईआ। जिस वेले सरगुण निरगुण धार धार लालो बड़ेई, नानक उँगली मुख विच पाईआ। गोबिन्द धार अमृत जिस वेले गुरमुखां मुख चवेई, चौपई आपणे अन्दर गाईआ। रसना बोल कुछ ना कही, ढोला जगत ना कोए सुणाईआ। जिस वेले मेरा पन्ध मुक्कया सैंकड़े ढेई, ढईआ आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा सुहञ्जणा होया खेत्र, मेरे उत्ते वज्जी वधाईआ। मैं खोल्ह के वेखां आपणा नेत्र, निज नैण नैण उठाईआ। जो स्वामी सब दा बणया भेतन, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। ओह मैनूं करे चेतन, सुत्ती लए उठाईआ। उठ कमलीए भगतां नाल कर हेतन, आपणी ख़ुशी बणाईआ। नाल स्वामी तक्क नेत नेतन, जो रव रिहा सर्ब ठाईंआ। जिस दी सब कुछ करना भेंटन, भेंटा आपा आया कराईआ। मेरा लेखा आया वेखण, बण अगम्मा पाँधी राहीआ। ओह फिरे देस परदेसण, दो जहानां वाहो दाहीआ। ओहदी महिमा गाए सहँसर मुख शेषन, दो सहँसर ढोले जिह्वा गाईआ। ओहदे चरणां विच हरिजन साचे लेटन, लिटां वाल्यां मिले ना कोए वड्याईआ। जो बणाए आपणे बेटी बेटन, पुरख अकाल दए वड्याईआ। ओह तेरी पिछली मेटण आया रेखन, रिषी मुनी सारे सीस निवाईआ।

आपणा धाम बणा नवेकन, सम्बल धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं वारी चहुं खंनी, चौथे जुग सीस निवाईआ। जिस मेरी बेनन्ती मन्नी, मनसा पूर कराईआ। वड दाता बण के धनी, धनाढ होया सहाईआ। मेरे गंढ बन्न्हा के कन्नी, कन्नां गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। मेरी अक्ख होवे ना अन्न्ही, नेत्र नैण कर रुशनाईआ। मैं ख़ुशीआं विच फिरां भन्नी, भज्जां वाहो दाहीआ। सच संदेशा सुणावां भगतां दे कन्नीं, प्रेम नाल दृढ़ाईआ। ओह सारे वेखो सृष्टी जाणी डंनी, जिन्हां भुल्लया अगम्म अथाहीआ। ओह साहिब स्वामी प्रीतम प्यारा जन भगतां गृह भाग लगाए छप्पर छन्नी, बंक दवार सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं अन्तर बाहर तक्कां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। दिवस रैण बिन लत्तां बाहवां भज्जां, नट्ठां वाहो दाहीआ। जन भगत सुहेले आपणे उत्ते लभ्भां, आपणा पन्ध मुकाईआ। जगत कूड़ मलेछ मिटावां सभा, सब नूं दयां सुणाईआ। मेरा कष्ट मेट दे हब्बा, हम साजण दया कमाईआ। तूं नूर इलाही रब्बा, यामबीन कहि के सारे ढोले गाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते भगतां दे गृह पवित्र जग्हा, जिस जग्हा ते मेरा साहिब नज़री आईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव बध्धा, बन्दगी विच सारे सीस निवाईआ। उस दा मैं जन भगतां घर घर देवां सद्दा, संदेशा इक जणाईआ। गुरमुखो सब ने ख़ुशीआं दे विच कहिणा असां प्रीतम माही आपणा लभ्भा, जगत खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जो साडे पिच्छे फिरे भज्जा, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी समझ सके कोए ना वज्हा, वज़ूहात समझ कोए ना पाईआ।

२० माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर अर्जन सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरा साहिब दीन दयाल, दयालू कृपालू आप अख्वाईआ। जिस दे भगत सुहेले अगम्मे लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। जिस मेरी आशा करनी दी कीती भाल, खोज खोज्या चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द बणा दलाल, विचोला आपणा आप प्रगटाईआ। मेरा झगड़ा मुका के शाह कंगाल, कमली कोझी होया सहाईआ। आपणी चल अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक वखाईआ। जो लहिणा देणा लेखा बाल्मीक मैनूं दिता सिखाल, सिख्या सच समझाईआ। ओ वेखण आया नाल, निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। धरनी कहे मेरा नाता जोड़ के सिँघ पाल, पिछला लहिणा पूर कराईआ। मेरा अग्गे चलणा

होर सवाल, सवाली झोली डाहीआ। की भण्डारा देवे नाल, धन की वरताईआ। की वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। की सम्बल बहि के करे संभाल, सब दा होए सहाईआ। की वज्जे तेरा ताल, शनवाईआं की शनवाईआ। जो तेरी घालण रिहा घाल, की देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरा धर्म दवारा उग्घा, इक्को इक प्रगटाईआ। की वड्याई मिली ख़ाक वसुधा, सुध दिती समझाईआ। लेखा मिटणा कलयुगा, जुग चौकड़ी वजे वधाईआ। मेरा दीपक जगाए बुझा, अंध अंधेर मिटाईआ। सच प्रकाश होवे उदा, नूर नूर जोत रुशनाईआ। आपणा भेव खुल्हाए गुज्झा, गोबिन्द बण के धुर दा माहीआ। जो लेख लिखाया बाबा बुढ्ढा, अर्जन तिलक ललाट छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर नूर नुराना, मेरे साहिब दिता चमकाईआ। मैनूं दिसे ना कोए बेगाना, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं सुणया इक तराना, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। मैं जाणया खेल श्री भगवाना, विष्नूं आया रूप दरसाईआ। जिस पहरया जोती बाणा, जोती जाता इक अख्वाईआ। धुरदरगाही बण के राणा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा भगतां मन्नया भाणा, निव निव सीस निवाईआ। ओह बण के बीना दाना, देवणहारा चाँईं चाँईंआ। जिस कलयुग कूड़ मिटाणा, सति धर्म दए वड्याईआ। ओह मालक ख़ालक हो प्रधाना, नाम संदेशा इक सुणाईआ। जिस लेखे लाया भगतां दा पीणा खाणा, भण्डारा भण्डारा आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मेरी कीती आप पहचाना, बेपहचान दया कमाईआ।

२० माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर जगीर सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धरनी मैं तेरीआं पढ़ीआं सुणीआं दलीलां, जो तरह तरह प्रभ नूं सुणाईआ। अवतारां दीआं तक्कीआं अपीलां, जो दाअवेदार हुक्म वाले गए कराईआ। दीन मज़्हबां दीआं तक्कीआं तहिसीलां, जो हिस्सयां वंड वंडाईआ। मैं वेखां सब कुछ होया नहीं नाबीना, नेत्र नैण बन्द ना कोए कराईआ। मैं मुश्किल करना सब दा जीणा, जीवण जुगत ना कोए चतुराईआ। मैं नाता जोड़या त्रैगुण माया नाल तीना, त्रैभवन धनी मैनूं दिती वड्याईआ। मैं सति धर्म तेरे उतों चीना, चीन के दिता वखाईआ। तैनूं भय विच आवे क्यों पसीना, क्यों भज्जें वाहो दाहीआ। मेरा खेल तक्कणा नाल रूसा चीना, रुसतम हो

के दयां वखाईआ। जिस दे हुक्म विच सब नूं होणा पए अधीना, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं शहिनशाह दा दुलारा कोई नहीं मात कमीना, कलयुग ज़ोर नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धरनी मैं सुणदा रिहा तेरा बुलारा, जो बिना बुल्ल्हां तों रही सुणाईआ। मैं तक्कदा रिहा रूप परवरदिग़ारा, की सांझा यार वेस वटाईआ। नूर जोत वेखदा रिहा उज्यारा, जो नूर नुराना नज़री आईआ। मैनूं भावे किन्ना कहे हैंस्यारा, मेरी हैसीयत प्रभ मेरे नाल रखाईआ। मैं यारां दा यार यारा, यार मुहम्मद दे देण गवाहीआ। मैं अलाह दा नूर प्यारा, आपणा ज़हूर करां रुशनाईआ। मैं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे हुक्म तों फिरां बाहरा, मैनूं बन्धन कोए ना पाईआ। मैं सब नूं करां ख्वारा, घर बाहर दयां छुडाईआ। मैनूं डर नहीं किसे खड़ग खण्डे तलवारा, शस्त्र शास्त्र ना कोए घाईआ। भावें तूं किन्ना रो ज़ारो ज़ारा, बिना हन्झूआं हार बणाईआ। मैं वी उस प्रभू नूं करां निमस्कारा, जो सब दा पिता माहीआ। उस ने मैनूं तेरे उत्ते दिता सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जाह चारों कुण्ट कर धूंआँधारा, साचा नूर नज़र कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां अञ्जील कुरानां करे ना कोए विचारा, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ। अग्नी तत तपा सृष्ट अंग्यारा, समुंद सागर सांत ना कोए कराईआ। चार कुण्ट होवे हाहाकारा, धीरज धीर नज़र कोए ना आईआ। नाले चरण कँवल दरसाया इक प्यारा, प्रेम प्रीती नाल समझाईआ। कलयुग जिंना चिर मैं निरगुण धार ना आवां दुबारा, जोती जाता रूप वटाईआ। प्रगट होवां ना विच संसारा, कलि कल्की नाउँ धराईआ। सम्बल वसां ना धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द सेवा ना लावां दुलारा, दुल्हा इक वखाईआ। ओन्हां चिर तूं चार कुण्ट आपणा मारीं ललकारा, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। कलयुग कहे मैं एसे कर के बणया बलकारा, बल आपणा इक रखाईआ। धरनी ओह मेरा मीत मुरारा, परवरदिग़ार सांझा यारा, जिस दी याद विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। इक्को भय उस दा जिस नूं सारयां कहिणा निहकलंक चव्हीआं अवतारा, अवतर आपणा भेख वटाईआ। उस दे चरण करां निमस्कारा, निव निव सीस निवाईआ। तूं वी कमलीए उस दी धूढ़ी लावीं छारा, जो शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच्चा सिक्दारा, हुक्म दा हाकम इक अख्वाईआ।

२० माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड भोजीआं ज़िला अमृतसर करतार सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धरनीए ऐवें मार ना चीकां, चीक चिहाढ़ा दो जहान सुणाईआ। मैं वी उस प्रभू दीआं रखीआं उडीकां, जो गोबिन्द दा गोबिन्द धुर दा माहीआ। जिस दा माछूवाड़ा करे तस्दीकां, शहादत अगम्म पढ़ाईआ। ओस दे विच हक तौफ़ीकां, मुहम्मद जिस नूं अमाम कहि के गया सलाहीआ। ओस ने बदल देणीआं तवारीखां, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। सब दीआं आसा मनसा पूरीआं करे उम्मीदां, जो भविक्ख्तां विच अवतार पैग़म्बर गुर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे कलयुग ओह तक्क मेरा हज़ूर, हज़रतां दा हज़रत नज़री आईआ। जिस दा अलाही अगम्मा नूर, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। जिस ने तेरा लेखा मेटणा कूड़, कूड़ी क्रिया मेरे उतों करे सफ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मुरख मूढ़्ह, दुरमति मैल अन्तर निरन्तर धुआईआ। साचा देवे नाम सरूर, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। दाता बण के सर्ब कला भरपूर, वस्त अमोलक दए वरताईआ। मन कामना करे चूरो चूर, तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। जिस दी आसा रखी बैठा मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों परे ध्यान रखाईआ। जिस बेनन्ती ईसा दी कीती मंज़ूर, सलीव गल दी वेख वखाईआ। जिस दा मुहम्मद ने हक मन्नया दस्तूर, काअब्यां अन्दर अक्ख उठाईआ। जिस दे विष्न ब्रह्मा शिव मज़दूर, जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक स्वामी दया कमाईआ। धरनी कहे कलयुग मेरे उत्ते रहिणीआं नहीं वंडां, हिस्से जगत ना कोए वखाईआ। निगाह मार विच ब्रह्मण्डां, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। गोबिन्द दी धार शब्द अगम्मी खण्डा, जो खड़गां दए हिलाईआ। जो संदेशा दे के गया अन्तिम छडण लग्गा पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। बिना रसना तों तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्दा, पतिपरमेश्वर इक मनाईआ। अन्त निशान मेटणा तारा चन्दा, चन्द सितार रोवे मारे धाहीआ। लेखा मुकाउणा यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, अट्ठ सट्ठ तीर्थ धरतीए तेरे उत्ते वेख वखाईआ। जिस दा इक्को हुक्म होणा चण्ड प्रचण्डा, दो जहानां करे जणाईआ। कलयुग उहदा सफ़र नहीं हुण लम्बा, लमह लमह वेख वखाईआ। ओह सति सरूप शब्दी धार पंजां ततां वाला नहीं बन्दा, बन्दगी सब दी वेख वखाईआ। तेरा कूड़ कुकर्म रहिण नहीं देणा गंदा, नव सत्त करे सफ़ाईआ। जिस धार ने निरगुण सरगुण पाहन पत्थरां लाया आपणा पंजा, पंचां देवे माण वड्याईआ। जिस ने लेख जणाया धार कवी बवन्जा, बावन आपणा खेल खिलाईआ। उहदा हुक्म संदेसा इक्को एक कलयुग तेरे संदा, सँध्या सरघी इक्को रंग रंगाईआ। तेरा अन्त अख़ीरी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठा वेखे धुर दा माहीआ। तेरा कूड़ सिंघासण जगत वछाउणा

रहे कोए ना मंजा, पुरख अबिनाशी करे सफ़ाईआ। कोई सहारा दिसे ना मुहाणा वञ्झा, शोह दरया दए रुढ़ाईआ। कोई गुरदेव स्वामी तैनूं सहारा देवे मूल ना कंधा, भार कंध ना कोए उठाईआ। तेरा जगत सुहञ्जणा समां पिच्छे लँघा, अग्गे मिले ना कोए वड्याईआ। ओह बीस इकीसा हरि जगदीशा इक्की धार वखाए कंघा, जो सब दा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वज, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग कहे धरनी पा ना ऐवें रौला, चार कुण्ट सुणाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को मौला, जो रमया हर घट थाँईंआ। मेरा ओस दे नाल इकरार कौला, जो अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस खेल करना उपर धौला, धरनी धरत तैनूं वेखे चाँईं चाँईंआ। कमलीए आपणी करनी नूं पहलों आपे टोह ला, की तेरे विच वड्याईआ। किस बिध तेरा साहिब तेरा भार करेगा हौला, पापां गंढ उठाईआ। मैं वी ओसे दा सुत दुलारा, सदी चौधवीं मेरा फरके डौला, बलधारी हो के लवां अंगड़ाईआ। सच झूठ दा चार कुण्ट करावां घोला, डंका वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। ओह घराने छडां जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा होवे सोहला, कलमा कायनात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे कलयुग मूल ना मार शेख़ी, शेख़ मुसायक पीर आपणा पन्ध रहे मुकाईआ। तेरा रूप रहिण नहीं देणा भेखी, पखण्ड घर नज़र कोए ना आईआ। मेरे उत्ते मेरे महबूब ने बदल देणी रेखी, ·षी मुनी सारे देण गवाहीआ। तेरी चार कुण्ट दिसे कोए ना नेकी, निक्के वड्डे सारे रहे कुरलाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते सति रिहा ना किसे बेटा बेटी, धर्म दी धार ना कोए समाईआ। कूड़ कुड़यारया तूं सब दी पत गिओ वेची, शाह सुल्तानां हट्ट विकाईआ। अन्तिम तेरी धार होणी रणभूमी खेती, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मेरा मेहरवान श्री भगवान तेरा लेखा मुकाए छेती, छेती छेती दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात विच्चों करे परदेसी, धरनी धरत धवल धौल उत्ते रहिण ना पाईआ।

२० माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर मस्सा सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरा मार्ग लम्बा चौड़ा, पैमाइश विच कदे ना आईआ। मेरा नज़र आए ना किसे पौड़ा, पौड़ी डण्डे सारे राह तकाईआ। धन्न भाग मेरा साहिब स्वामी बौहड़ा, बौहड़ी कर सुणाईआ। जिस नूं कहिंदे ब्रह्मण गौड़ा, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। ओह कलयुग रस वेखे मिट्ठा कौड़ा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी घोड़ा, दो

जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। उहदा हुक्म संदेसा फ़रमान इक्को कोरा, बहुता रंग ना कोए रंगाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर वेखण नाल ग़ौरा, गहर गम्भीर रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा खेल अवर का औरा, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। ओह नौजवान मर्द मर्दान बांका छोरा, दो जहानां नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरा मालक हक महबूब, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दा आलीशान अरूज, अर्श फ़र्श दा मालक बेपरवाहीआ। मैं जिधर तक्कां मौजूद, हर घट सोभा पाईआ। जिस दी आर पार हदूद, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर कलयुग कर जाणां कूच, कूचा गली करे सफ़ाईआ। भाउ रहिण ना देवे दुतीआ दूज, एका रंग दए रंगाईआ। सब नूं देवे साची सूझ, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। लेखा जाणे नैण मूंद, कँवल नैण अगम्म अथाहीआ। जन भगतां बख्श के अमृत बूँद, स्वांती दए टपकाईआ। लेखा जाणे चारे कूट, काया कुटीआ फोल फुलाईआ। नाता तोड़ के जूठ झूठ, सति सच दए वरताईआ। भाग लगाए काया माटी पंज भूत, परम पुरख प्रभ दया कमाईआ। सति दी सच बणाए रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। वेख वखाणे अबिनाशी अचुत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जन भगत सुहेले उठाए दुलारे सुत, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। मातलोक लए पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा मालक इक इकल्ला, अकल कलधारी आप अख्वाईआ। जो वसे सचखण्ड दवारा सच महल्ला, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे दीपक इक्को बला, नूर नुराना डगमगाईआ। सच दवारे आपे खला, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। ओह धाम सुहाए निहचल इक अटला, अटल पुरख वड वड्याईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरु लोकमात घल्ला, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। सो कलयुग अन्तिम दूई द्वैती मेटे सला, सलल आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां धुर दा नाम फड़ा के पल्ला, पलकां दे पिच्छे आपणी गंढ पवाईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत जल थला, महीअल खोजे चाँईं चाँईंआ। ओस दा अन्त इक्को होणा हल्ला, हालत दीन दुनी बदलाईआ। जिस दी समझे कोए ना कला, कलयुग कल काती दए खपाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब स्वामी सच्चा, सच सच वड्याईआ। सतिगुर शब्द शब्द जिस दा बच्चा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। सचखण्ड दवार ओस दा पता, पतिपरमेश्वर दिता बताईआ। जो आदि जुगादि सदा समरथा, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ। ओहनूं वेख सके ना कोए जगत जिज्ञासू नेत्र अक्खा, निज नैण नज़री आईआ। जिस दी वंड नहीं किशना शुक्ला पक्खा, हिस्से जगत ना कोए बणाईआ। धरनी कहे मैं ओस नूं आपणा दु:ख दस्सां, रो रो दयां सुणाईआ।

मेरे उत्ते कोटन कोटि भगत सन्त हो गए लखां, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। इशारा दे के गए लेखा लिख के गए हथ्थां, पेशतर पेशीनगोईआं विच दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग रैण होणी अंधेरी मस्सा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार जोत धार लोकमात आवे नस्सा, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया मेटे रट्टा, झगड़ा विकार रहिण ना पाईआ। ओह सब दा चीथड़ पुराणा वेखे फटा, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खिलाए हकीकत हका, हक दा मालक ख़ालक बेपरवाहीआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर दारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरा धर्म ने फड़ ल्या गुट्ट, बिना मुट्ठी दिता दबाईआ। मेरा नाता जगत रिहा टुट, टुटदी वेख लोकाईआ। चार कुण्ट पई लुट्ट, कलयुग लुटेरा भज्जे वाहो दाहीआ। सच नालों सारे गए रुठ, रुठयां सके ना कोए मनाईआ। धरनीए तूं वी खोल्ह आपणे बुट, अन्तर आवाज़ दे सुणाईआ। पुरख अकाल कोलों पुछ, की तेरी बेपरवाहीआ। मेरा प्यार रिहा ना तुच्छ, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। मेरे उत्ते रही ना सुच, संजम सारे गए गंवाईआ। तूं मालक बेपरवाह उच्च, अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। क्यों खिजा होई रुत्त, बसन्त दिती बदलाईआ। प्यार दा रिहा कोए ना सुत, दुलारा रूप ना कोए दरसाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। निरगुण धार धार विच्चों उठ, जोती जाते लै अंगड़ाईआ। अमृत नाम दे घुट, सच प्याला इक प्याईआ। दूई द्वैती मेट फुट्ट, फुटकल रहे ना कोए लोकाईआ। पंज विकारा जड़ पुट्ट, नेस्तोनाबूद कर वखाईआ। मेरा भाग ना जाए निखुट, भण्डारा अतुट दे वरताईआ। मैं दवारे तेरे जावां झुक, निव निव सीस निवाईआ। पर्दा ओहला रहे ना लुक, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। धर्म दा बूटा गया सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। भाग लग्गे ना जनणी कुक्ख, बिन तेरी किरपा भगत जन्मे कोए ना माईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दु:ख, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। जगत तृष्ना वधी भुक्ख, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे धर्म ना कर गिरयाज़ारी, गिरेबान सब दा वेख वखाईआ। मैं वी ओस दी पनहारी, जुग जुग सेव कमाईआ। जिस दा राह तकदे पैग़म्बर गुर अवतारी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दी आदि जुगादि सिक्दारी, सिर सिर रिजक सबाईआ। सो शहिनशाह जोत निरँकारी, निरवैर

अगम्म अथाहीआ। जिस दी कलयुग अन्तिम वारी, वारस हो के फेरा पाईआ। तेरी मेरी मिटे ख्वारी, जगत देवे माण वड्याईआ। उहदी खेल तक्क दो धारी, सरगुण निरगुण रूप प्रगटाईआ। जिस दी महिमा बेशुमारी, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। मैं ओसे तों घोली वारी, आपणा आप घोल घुमाईआ। जिस कलयुग अन्त सब दा कर्ज़ा लौहणा उधारी, पिछला लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां करे चौकीदारी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जगत तृष्ना मेटे ग़द्दारी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ओहदा खेल जगत स्वांग धरत उत्ते मदारी, मुद्दा समझ किसे ना आईआ। नौ वंड पृथ्मी दीप सत्त वेखे हट्ट बाज़ारी, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। जो आसा रखी अष्टभुज दुर्गा कुँवारी, बिन नैणां नैण उठाईआ। ओह खेल करे विच संसारी, भण्डारी सँघारी जिस नूं सीस निवाईआ। धरनी कहे धर्म तूं ओसे दी धूढ़ लाउणी छारी, टिक्का इक्को इक रखाईआ। जिस ने नाम कलमे दी गुर अवतार पैग़म्बरां दिती राहदारी, रस्ता लोकमात वखाईआ। जिस दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण चार जुग दे ग्रन्थ बणे अख़बारी, ख़बरां धर्म धार सुणाईआ। ओह प्रगट होया कलि कल्की निहकलंक अवतारी, अवतर आपणा फेरा पाईआ। जिस दा खेल अगम्मा करे बण वड बलकारी, कल समझ किसे ना आईआ। जन भगतां करे तरफ़दारी, त्रफ़ैण करे ख़लक ख़ुदाईआ। जो लेखा जाणे नर नारी, नर नरायण हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सब दा मीत मुरारी, मित्र प्यारा एकँकारा इक अख्वाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
करनैल सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरी धर्म ने फड़ी वीणी, बहीआ ज़ोर नाल दबाईआ। हलूण के किहा क्यों सृष्टी दी मति होई हीणी, सच दे समझाईआ। क्यों मनसा होई कमीणी, धीरज नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जिस चलाई खीणी, खेवट खेटा नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनिया बदली जीणी, जीवण जुगत गए भुलाईआ। भय चुकणा साढे तिन्न हथ्थ सींणी, सीआ समझ किसे ना आईआ। भुल्ली जगत रस दी पीणी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। लेखा तक्क लै त्रैगुण तीणी, की त्रैभवन धनी खेल खिलाईआ। साची वस्त गई छीनी, काया मन्दिर ख़ाली नज़री आईआ। क्यों दुनिया होई नाबीनी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की करता कार कमाईआ।

धरनी कहे धर्म ना हो ऐडा काहला, कालख टिक्के वेख जगत लोकाईआ। अग्गे वक्त रिहा ना बाहला, पाँधी सब दा पन्ध मुकाईआ। जिस निरगुण नूर जोत कीता उजाला, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। ओह खेले खेल गुर गोबिन्द गोपाला, मेहरवान बेपरवाहीआ। तेरे मेरे उत्ते होवे दयाला, दीन दयाल दया कमाईआ। चारों कुण्ट होवे रखवाला, रक्षक हो के वेख वखाईआ। फल वेखे लख चुरासी डाला, पत्त टहिणी फोल फुलाईआ। जिस दी जगत अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक प्रगटाईआ। उन सब तों लैणा हाला, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव चुकाईआ। धरनी कहे धर्म ने मेरी फड़ी अरक, उत्ते उत्ते हथ्थ टिकाईआ। आपणी चार जुग दी वेख शर्त, जो शरअ वाल्यां नाल कराईआ। मेरा पतिपरमेश्वर आउणा परत, परम पुरख बेपरवाहीआ। भाग लगाउणा उपर फ़र्श, अर्शां रंग रंगाईआ। जन भगतां मेटणी हरस, हवस कूड़ मिटाईआ। देवे अगम्मी दरस, दीदा दानिस्ता सोभा पाईआ। उसदा खेल होणा असचरज, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। धर्म दी पालणा उस ने समझणा आपणा फर्ज़, लेखा वेखणा थांउँ थाँईंआ। ज़रूर बेनन्ती मंज़ूर करे अर्ज़, आरजू आपणी इक सुणाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब उतारे कर्ज़, मकरूज़ दए मुकाईआ। जिस दे गृह सब दे लेखे होए दरज, दरजा बदरजा वेख वखाईआ। उस शरअ दी छुरी रहिण नहीं देणी करद, कत्लगाह दा लेखा दए मुकाईआ। सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मद्दद करे थांउँ थाँईंआ। धरनी कहे धर्म ज़रूर साडी वंडे दर्द, दर्द दु:ख भय भञ्जण आपणा हुक्म वरताईआ। मैं वी उस दी किरपा बिना होई नापड़द, वस्त्र भूषन कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साडा होण ना देवे हर्ज, हर्जाने सब दे पूर कराईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर मखण सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म आ मेरे अग्गे, अग्गे हो के ध्यान लगाईआ। क्यों सृष्टी होई कग्गे, सति सच दे मालक दे समझाईआ। धर्म कहे मेरी अन्तिम होई हद्दे, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। मैं हुक्म मन्नदा जो चढ़या अस्व बग्गे, शाह सुल्ताना नज़री आईआ। जिस दी दीपक जोत इक्को जगे, दो जहानां करे रुशनाईआ। उस दे हुक्म अन्दर तत्ती वाअ वग्गे, वहिण कूड़ वाले वहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु फिरन भज्जे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं वी फिरां खब्बे सज्जे, फिरां चाँईं चाँईंआ। दीन दुनी किसे ना लभ्भे, लबां भरी लोकाईआ। जिस दा रूप अनूपा तक्कया हभ्भे, हम साजण नज़री आईआ।

ओह खेल खिलाउंदा कदे कदे, कदीम दा मालक धुरदरगाहीआ। जेहड़ा चुरासी विच्चों जन भगत कढ्ढे, फड़ आत्म धार उठाईआ। उहनूं झुकदे वड्डे वड्डे, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी वेखे काया डूँग्घे खड्डे, समुंद सागरां फोल फुलाईआ। जिस खेल खिलाया कलयुग काया माटी हड्डे, नाड़ नाड़ ध्यान लगाईआ। ओह सम्बल देस आ गया आपणे अड्डे, सिंघासण आसण इक वड्याईआ। सतिगुर शब्द शेर हो के गज्जे, सिँघ भब्बक इक लगाईआ। गुरमुखां पर्दे कज्जे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचा काया करे हज्जे, हुजरा हक हक सुहाईआ। उस दा दर्शन कीता अज्जे, घड़ी सुलखणी सोभा पाईआ। जिस पिछली कीती करनी रद्दे, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव बध्धे, बन्दगी विच सीस निवाईआ। कलयुग दे कूड़ यार उस दे हुक्म विच आपणा भार जांदे लद्दे, गठड़ीआं सिरां उत्ते उठाईआ। छडी जाण दीनां मज़्हबां दी हद्दे, हद्द इक्को वेख वखाईआ। जिस दा इक्को दवारा इक्को पदे, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा खेल इक्को यद्दे, यदप रिहा कराईआ। जिस दा नाम इक्को छन्दे, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। ओस दा भेव ना पाउण कलयुग बन्दे, पतिपरमेश्वर नज़र किसे ना आईआ। उहदे चार जुग दे वक्खरे धन्दे, अगम्म अगम्मढ़ी कार कमाईआ। उस ने दीन दुनी साधणी नाल शब्द दे डण्डे, डण्डावत सब दी देणी बदलाईआ। धरनी कहे धर्म कलयुग आया अन्तिम कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी बैठा वेख वखाईआ , जिस दी याद विच जुग चौकड़ी लँघे, पिछला पन्ध मुकाईआ। ओह साहिब सुल्ताना श्री भगवाना साडी अन्तिम मन्ने, मनसा सब दी पूर कराईआ। हरिजन दा नूर नुराना इक्को चढ़े चन्ने, अंध अंधेर दए गंवाईआ। माया ममता मोह करे खंन खंने, ख़ाना सभदा दए उलटाईआ।जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन भगवान आपणी दया कमाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर महिन्दर सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनी मेरीआं टुट्ट गईआं लत्तां, हिम्मत मात रही ना राईआ। बिना प्रभू तों रखे कोई ना पता, पतित होई जगत लोकाईआ। जगत जिज्ञासुआं मारीआं गईआं मतां, सति विच ना कोए समाईआ। सब दा अन्तष्करन होया तत्ता, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। हिरदे प्रेम रिहा ना रता, रत्न अमोलक रूप ना कोए दरसाईआ। चारों कुण्ट सारे करदे ख़ता, बख्शिश विच रहमत ना कोए कमाईआ। जीव करदे हत्ता, हत्या वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। साचे सथर कोई ना लथ्था, यारड़ा सेज ना कोए हंढाईआ। धूढ़ी लग्गे ना किसे मथ्था, मस्तक ख़ाक ना कोए रमाईआ। कलयुग माया सब नूं पाईआं नथ्थां,

चारों कुण्ट खिच्चे वाहो दाहीआ। धर्म कहे मैं कुकर्म दी धार ढट्ठा, बल रहिण कोए ना पाईआ। फिरी दुहाई अट्ठ सट्ठा, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। रोंदे वेख मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चारों कुण्ट कूड़ीआं हट्टां, साचा नाम ना कोए विकाईआ। प्रकाश दिसे ना किसे काया मट्टा, अंध अंधेरा छाईआ। मैं दरोही नव सत नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ आत्म परमात्म तक्कया नहीं किसे इक्ट्ठा, पारब्रह्म ब्रह्म विच ना कोए समाईआ। मैं कोटन कोटि वेखे जटा धारी जटां, टिल्लयां फोल फुलाईआ। मैं जिधर तंक्या मैनूं उधरों पैंदीआं सट्टां, कलयुग कूड़ा आपणा बल धराईआ। धर्म शास्त्रां प्या रट्टा, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। किसे दी कीमत रही ना टका, अवतार पैग़म्बर गुर हट्टो हट्ट विकाईआ। सति धर्म दा दिसे ना कोए मार्ग सच्चा, सच विच ना कोए समाईआ। कंचन गढ़्ह बणे ना काया माटी कच्चा, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। मनुआ दहि दिशा उठ उठ नच्चा, भज्जे वाहो दाहीआ। जीव जिज्ञासू माया अग्न विच मच्चा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। धर्म कहे धरनीए जिंना चिर सतिगुर शब्द पुरख अकाल दा ना उठया बच्चा, बच्चयां बचपन किसे दा कम्म ना आईआ। मैं उस दा तैथों पुछण आया पता, पतिपरमेश्वर दर पर्दा दए उठाईआ। धरनी कहे धर्म जिस नूं लभ्भदे कोटां लखा, अणगिणत ध्यान लगाईआ। मैं उस दी रहमत विच वसां, मेहरवान मेहरवान अख्वाईआ। तूं दर्शन कर लै बिना नेत्र अक्खां, अक्खीआं अक्खीआं विच बदलाईआ। ओह वसे भगतां दी कुल्ली कक्खां, महल्ल अटल जगत नज़र किसे ना आईआ। मैं उस दे चरणां वास्ता घत्तां, आप आपणा सीस निवाईआ। जिस दा इक डंका फत्हा, फ़तिह सब दे उत्ते पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सर्ब कला समरथा, समरथ स्वामी अन्तरजामी इक अख्वाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर बीबी अजैब कौर दे गृह

धर्म कहे मेरीआं भुजां नहीं रहीआं बाहवां, बल नज़र कोए ना आईआ। इक्को साहिब प्रभू नूं ध्यावां, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। कलयुग जीवां वेख कावां, जो काग वांग कुरलाईआ। सिदक तक्क जगत दीआं मावां, पूत गोद ना कोए सुहाईआ। किसे देवे ना कोए ठण्डीआं छावां, अग्नी तत जगत तपाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु फिरदे मज़्हबां दयां राहवां, हद्द हदूदां वेख वखाईआ। धर्म कहे धरनीए मैं किस शरीर नूं रावां, राम कृष्ण अनेका नज़री आईआ। मैं तेरा राह तक्कां नाल चावां, चाओ घनेरा इक रखाईआ। दिवस रैण ढोले गावां, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे अन्तर

तेरे वैराग दा हावा, हौक्यां नाल सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के दावा, दावेदार तेरी वड वड्याईआ। तेरे चरण कँवल बलि बलि जावां, सीस जगदीश निवाईआ। मैं चारों कुण्ट होया निथावां, सच दवारा रहिण कोए ना पाईआ। जगत आहार बणया सूरां गावां, खलड़ी खल्ल लुहाईआ। मैं तेरी ओट तकावां, तकवा इक्को इक रखाईआ। साहिब सुल्तान कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे प्रछावां, निरगुण नूर सूर्या कर रुशनाईआ। मैं दिवस रैण कुरलावां, कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल तैनूं बुलावां, बिना बुल्ल्हां तों तेरी याद रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। धर्म कहे धरनी किथ्थे तेरा पुरख बिधाता, परम पुरख दे समझाईआ। जो सब दा पिता माता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो जुग चौकड़ी देवे दाता, सरगुण झोली आप भराईआ। बैठा रहे इकांता, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा खेल सदा बहुभांता, अवतार पैग़म्बर गुरु खेल खिलाईआ। लेखा दस्स पुरख अबिनासा, की अबिनाशी करता कल वरताईआ। तूं बणी जगत दी माता, धरनीए की तेरी वड वड्याईआ। क्यों तेरे उत्ते होई अंधेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आपणा निगह मार के वेख हाता, नौ खण्डां ध्यान लगाईआ। किसे मिले ना कमलापाता, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। नाम देवे ना कोए सौग़ाता, वस्त सच ना कोए वरताईआ। चारों कुण्ट दिसे घाटा, घाटे विच लोकाईआ। किथ्थे कढ्ढया अमृत वाला बाटा, जो पुरख अकाल गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। क्यों वैरागणे तेरा खुल्हा दिसे झाटा, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। धरनी कहे धर्म मेरा वेख चीथड़ पाटा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मैं ओसे दीआं तक्कां वाटां, जो बणया पाँधी राहीआ। जिस दी याद विच जोत जगाई नाल ललाटा, नूर नूर नाल चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आप हो आईआ। धर्म कहे धरनी मेरा रिहा कोई ना ज़ोर, ज़ोरावर ध्यान लगाईआ। कलयुग साध सन्त कीते चोर, ठग्गी जगत नाल कमाईआ। शरअ वाले पोश लाहुन्दे ढोर, खल्लां खल्ल लुहाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा घोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या मोर तोर, मन का मणका ना कोए भवाईआ। मैं कूक मचावां शोर, श्री भगवान दयां सुणाईआ। तेरे हथ्थ सब दी डोर, गंढ तेरे नाल रखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण धार आपे बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी तेरा राह तकाईआ। दो जहानां ला एका पौड़, पौड़ी डण्डा अवर ना कोए बणाईआ। शब्द अस्व चढ़ अगम्मे घोड़, दो जहानां पार कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होड़, होका दयां थांउँ थाईआ। भगत सुहेले आपणे नाल जोड़, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। धर्म कहे मेरा किसे नाल नहीं खोर, सच सच साहिब सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर,

निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर तेरी लोड़, लुड़ींदे सज्जण तेरी आस रखाईआ।