पुस्तकालयभाग २३

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड मालचक ज़िला अमृतसर कुंदन सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे उत्ते रिहा सच ना धर्मा, धर्म जी तुसीं लओ अंगड़ाईआ। धर्म कहे मैं वी वेखां कलयुग कूड़ कुकर्मा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं संदेसा देवां शिव ब्रह्मा, विष्नूं रिहा सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर जीवां जंतां वेखो भरमा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। भय रिहा ना किसे मरना, जन्म विच्चों जन्म ना कोए बदलाईआ। पुरख अकाल दी लग्गे कोए ना सरना, शरनगत नज़र कोए ना आईआ। भवजल पार किसे ना तरना, शौह दरया कूड़ी क्रिया रही रुढ़ाईआ। दरगाह साची किसे ना चढ़ना, मंज़ल हक ना कोए पहुंचाईआ। लेखा तक्को वरनां बरनां, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। की खेल पुरख अकाल ने करना, सच दयो सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धर्म कहे सुण धरनी मैं दस्सां हाल अगम्मा, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। मेरा दीन दयाल श्री भगवान जेहड़ा जनणी कुक्ख कदे ना जम्मा, जन्म विच कदे ना आईआ। जिस नूं दीन मज़्हब दी नहीं कोई तम्हा, लालच दीन मज़्हब ज़ात पात ना कोए रखाईआ। हरख सोग नहीं कोई ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। पवण स्वास लए कोई ना दमा, स्वास स्वास ना कोए बदलाईआ। जिस दी हद्द नहीं कोई बन्ना, दो जहान वज्जे वधाईआ। जिस दे हुक्म विच गोबिन्द इक लगाया कन्ना, ओह कायनात दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे धर्म तेरी किथ्थे ताकत गई धुज, सति सच दे समझाईआ। क्यों दीपक रिहा बुझ, सच जोत ना कोए रुशनाईआ। क्यों कूड़ी क्रिया गई रुझ, अन्तर भुल्लया बेपरवाहीआ। पवित्र रही किसे ना बुध, मन मति करे लड़ाईआ। निर्मल नूर नज़र ना आए दुध, सति सरूप ना कोए वखाईआ। क्यों कलयुग रिहा कुद, भज्जे वाहो दाहीआ। धर्म कहे धरनीए हुण लेखा उस प्रभू दा जिस दे हथ्थ सब कुझ, करनी करता इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे धर्म मैं किस बिध रखां उम्मीदा, कवण कूट ध्यान लगाईआ। किधर लावां नीझा, बिन नैणां नैण उठाईआ। किस धार विच रखां सिध्धा दीदा, दीदा दानिस्ता सोभा पाईआ। धर्म कहे उस प्रभू दा खेल पेशीदा, पेशीनगोईआं विच सारे गए दृढ़ाईआ। जो भगतां

पूरीआं करे रीझा, सन्त सुहेले मेल मिलाईआ। चार जुग दे शास्त्रां दी धार सति सति दीआं रसीदां, कलमे कायनात नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक वड वड्याईआ। धरनी कहे धर्म आ दोवें करीए सलाह, मशवरा इक पकाईआ। सतिगुर शब्द बणाईए मलाह, खेवट खेटा इक रखाईआ। बिना करां हथ्थां तों करीए दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। साडे मेहरवान ख़ुदा, महबूब तेरी सरनाईआ। वाहिगुरु हो सहा, सहायक नायक नज़री आईआ। धुर दे राम दया कमा, काहनां दे काहन तेरा नूर इक्को नज़री आईआ। साडा लहिणा देणा पूर करा, कर्म कांड दा पन्ध मुकाईआ। धरनी कहे मेरा पवित्र कर थाँ, थान थनंतर वज्जे वधाईआ। धर्म कहे मैं सच दी पकड़ां बांह, बाहू बल धराईआ। दोहां नूं इक्को दीन दयाल करदे हां, नज़र नज़र विच्चों बदलाईआ। बिन तेरी किरपा हँस बण नहीं सकदे काँ, कागों हँस ना कोए उडाईआ। झगड़ा मेट दे सूर गां, पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। धरनी रो पई मार के धाह, दोहथ्थड़ धर्म दिती लगाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर आपणा फेरा पा, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट रखाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी बिन हथ्थां देदे ठण्डी छाँ, अग्नी तत तत बुझाईआ। असीं दोवें मिल के कहीए वाह वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। धर्म कहे सतिजुग साडे नाल रला, पल्लू धुर दी गंढ बंधाईआ। लेखा रसूलां वाला मुका, अल्ला तेरी बेपरवाहीआ। सारे तेरा रहे राह तका, तकवा इक रखाईआ। तूं मालक ख़ालक अगम्म अथाह, वड वड्डा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी धरनी कहे साहिब सुल्तान मैं तेरे बलि बलि जां, धर्म कहे मैं बलिहारी आपणा आप घोल घुमाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
गुरनाम सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनीए सृष्टी होई निगुरी, सतिगुर शब्द ना कोए मनाईआ। अन्तर वासना होई बुरी, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। शरअ दी चारों कुण्ट चली छुरी, जिस नूं ज़मीर ज़ब्हा कराईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए अगम्मी तुरी, तुरीआ तों परे दरस कोए ना पाईआ। सुरत शब्द कोए ना फुरी, फ़ुरना मन बन्द ना कोए कराईआ। सचखण्ड दिसे ना किसे पुरी, पुरीआं लोआं तों बाहर पन्ध ना कोए मुकाईआ। सतिगुर मिले ना चरण धूढ़ी, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। रंगण

चढ़े किसे ना गूढ़्ही, तन वजूद ना कोए सफ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म करे ना कोए मज़दूरी, पारब्रह्म ब्रह्म सेव ना कोए कमाईआ। कलयुग सब नूं रिहा घूरी, चार कुण्ट रिहा डराईआ। जिस ने जूठ झूठ कीती मशहूरी, मशवरा माया ममता नाल पकाईआ सतिगुर दरस कोए ना करे हज़ूरी, सन्मुख नज़र कोए ना आईआ। जोत नज़र ना आए नूरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे धर्म मेरे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच जणाईआ। सच दी रही ना कोए निशानी, निशाना धर्म ना कोए जणाईआ। झगड़ा प्या जीव प्राणी, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। साबत दिसे ना कोए ईमानी, अमलां विच ना कोए लोकाईआ। जिधर तक्कां बेईमानी, सति सच ना कोए रखाईआ। झगड़ा (चुक्के) ना चारे खाणी, चारे बाणी रही समझाईआ। आत्म ब्रह्म दी करे ना कोए पहचानी, बेपहचान होई लोकाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी भुल्ली सब नूं बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए लगाईआ। मन मनुआ चढ़या आपणी तरल जवानी, जोबन जगत वाला हंढाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती पीए कोए ना पाणी, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मिले मेल ना शहिनशाह सुल्तानी, परम पुरख दरस कोए ना पाईआ। जिधर तक्कां जगत विद्या होई अभिमानी, मन का मणका ना कोए भवाईआ। किसे हथ्थ ना आवे पद निरबानी, सच दवारा वेखण कोए ना पाईआ। धरनी कहे धर्म मेरी इक्को आशा सच कर मानी, बिना मनसा तों दयां सुणाईआ। कलयुग अन्तिम चारे कुण्टां आई हानी, सिर सके ना कोए उठाईआ। परम पुरख भुल्लया जीव प्राणी, पुराण अठारां देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा आदि जुगादि ज़िमीं असमानी, जुग जुग दो जहानां वेख वखाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर नरायण सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनीए की करीए हुण दो, दो जहान ध्यान लगाईआ। साडा माण रिहा ना को, नव सत्त वेख वखाईआ। साडे नालों सब दा तुटा मोह, मुहब्बत कूड़ी क्रिया नाल रखाईआ। पंच विकारा बणया गरोह, घर घर डेरा लाईआ। साचा नाम सुणे कोई ना सो, सो पुरख निरँजण मेल ना कोए मिलाईआ। कलयुग चारों कुण्ट करे धरोह, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। निज नेत्र लोचन होए किसे ना लोअ, नूर ज़हूर नज़र किसे ना पाईआ। मेरा सब कुछ कलयुग ल्या खोह, ख़ाली हथ्थ दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की साचा हुक्म वरताईआ। धरनी

कहे धर्म आपणा रख ज़ेरा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे मेहरा, मेहरवान होए सहाईआ। जिन्ह नाम दृढ़ाया तूं मेरा मैं तेरा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द शब्द गुर चेरा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। चारों कुण्ट मेटे अंधेरा, साचा चन्द करे रुशनाईआ। मेरा खुल्हा करे वेहड़ा, चारों कुण्ट वजे वधाईआ। जिस सदी चौधवीं अन्तिम देणा गेड़ा, उलटी लट्ठ भवाईआ। वरनां बरनां भेड़े भेड़ा, दीनां मज़्हबां दए टकराईआ। उस दा हुक्म सुण केरा, इक्को वार सुणाईआ। जो निरगुण धार पाए फेरा, फिरत फिरत वेखे सर्ब लोकाईआ। जन भगतां बन्न्हे बेड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे झेड़ा, झगड़ा जगत दए चुकाईआ। ओहदा हुक्म इक्को अन्तिम अन्त बथेरा, बहु लोड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धर्म कहे धरनी मेरी वल्ल झाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा नौ खण्ड पृथ्मी बन्द होया ताक, कुफ़ल सके ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं याद आउंदा सब दा भविक्ख्त वाक, जो अवतार पैग़म्बर गुर गए सुणाईआ। सो वक्त पुज्जया नाल इत्फिाक, इत्फिाकीआ गया आईआ। बौहड़ी चार कुण्ट मेरा रिहा कोए ना गाहक, ख़रीददार ना कोए अख्वाईआ। जो दीन मज़्हब बणे मेरे राहक, अन्त हाला देण कोए ना आईआ। मेरा चीथड़ पुराणा बदलण वाली पुशाक, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। चार वरनां रिहा कोई ना साक, सजण साक ना कोए रखाईआ। ओह वेख मैनूं इशारा देवे ईसा दा कलाक, कला प्रभ दी वेख वखाईआ। तन बुत वजूद रिहा किसे ना पाक, मुहम्मद वेखे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे धर्म ना रो मेरया वीरा, धीरज धीर नाल जणाईआ। जिस रविदास दा लेखे लाया कसीरा, गंगा गंगोत्री दए गवाहीआ। जिस माण दवाया पैग़म्बर पीरा फकीरा, फ़िकरा इक सुणाईआ। जिस अवतारां दितीआं धीरां, धीरज नाल जणाईआ। जिस गोबिन्द बन्न्हया चीरा, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। जिस भेव खुल्हाया कबीरा, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। ओह बदल देवे सब दीआं तकदीरा, तदबीर आपणी इक जणाईआ। जिस दीआं वेख सके ना कोए तस्वीरा, तसवर कर ना कोए जणाईआ। ओह मेरा मालक घत्त के आ गया वहीरा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। ओहदे कोल शब्द दीआं शमशीरा, खण्डा इक्को इक दरसाईआ। जिस दीन दुनी दीआं मेटणीआं लकीरा, हद्द हदूद मिटाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे ग़रीब अमीरा, शाह हकीरा इक्को घर सहाईआ। उस दा निशाना नहीं कोई जगत मुखी वाले तीरा, ओह तीर अंदाज धुर दा माहीआ। जिस दे कोल अमृत नाम अगम्मा सीरा, घर घर दए प्याईआ। ओह शहिनशाह पातशाह ओहदा सतिगुर शब्द वज़ीरा, हुक्म दा हाकम

इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी गुणी गहीर गहर गवर इक अख्वाईआ।

२१ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सुखदेव राज दे गृह

धर्म कहे धरनीए मैनूं वेख के आउंदा दर्द, दुखी दीन दुनी कुरलाईआ। शरअ छुरी कसाई बणी करद, कत्लगाह दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। मैं सति सच दी करां अर्ज़, अर्ज़ इक दृढ़ाईआ। परवरदिग़ार सांझे यार मर्दाने मर्द, मेहरवान हो सहाईआ। तेरे कोल आदि जुगादी सब दी फ़रद, लेखा धुर दा नज़री आईआ। सब दी पूरी कर दे शर्त, शरअ शरीअत फोल फुलाईआ। चरण छुहा दे उपर धरत, धवल दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धर्म कहे धरनीए मैं बध्धे दोवें हथ्थ, बिना हथेली हथेली मिलाईआ। सीस झुकावां पुरख समरथ, दर ठांडे लागां पाईंआ। वस्त अगमी दे वथ, अमुल्ल अतुल वरताईआ। आपणा हुक्म दस्स समरथ, कथनी कथ ना सके राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लाह सथ, सथर यारड़ा गोबिन्द दए गवाहीआ। मेरी नेत्र वेख वैहंदी अथ्थ, हन्झूआं हार बणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे पा नथ्थ, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। झगड़ा मेट विकारा अठ, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। दीपक जोत प्रकाश जगे लट लट, अंध अंधेर मिटाईआ। शब्द अनादी मार सट्ट, सुत्तयां लै जगाईआ। सति धर्म दा खोल्ह हट्ट, हटवाणा बण बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे कट, मलेछां अन्दर कर सफ़ाईआ। मैं तेरा ढोला गावां बण के भट्ट, सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। तूं धर्म दवारा दस्स दे इक्को तट्ट, किनारा इक्को नज़री आईआ। साहिब पुरख अकाल दीन दयाल आपणी बदल करवट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धर्म कहे धरनीए आ दोवें मंगीए, दर ठांडे सीस निवाईआ। सच दवारा प्रभू दा लँघीए, आपणा पन्ध मुकाईआ। आपणा दुखड़ा दस्सीए तंगीए, नैणां नीर वहाईआ। प्रकाश रिहा ना तारा चन्दीए, सूर्या लोयण ना कोए खुल्हाईआ। फिरी दुहाई विच वरभण्डीए, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। सब दी आत्म होई रंडीए, कन्त सुहागी हरि ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे धर्म मैं दस्सां अगम्मी बात, बातन दयां जणाईआ। ओह साहिब कमलापात, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। ओह जुग जुग देवे सच सौग़ात, सति सतिवादी आप वरताईआ। सब दा बण के पिता मात, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। की

होया जे कलयुग होई अंधेरी रात, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। ओह स्वामी अन्तरजामी वेखणहार पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। ओह साडी ज़रूर पूरी करेगा आस, आहिस्ता आहिस्ता आपणा पन्ध मुकाईआ। ज़रा निगाह मार लै उपर आकाश, आकाशां तों परे ध्यान लगाईआ। जिस दा सचखण्ड दवार निवास, सिंघासण आसण डेरा लाईआ। ओह भगत सुहेला इक अकेला निरगुण सरगुण दा दासी दास, सेवक सेवा आप कमाईआ। जिस दी ना कोई ज़ात ना कोई पात, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। ओह हज़ूर ज़रूर बदलेगा समाज, समग्री धुर दा नाम वरताईआ। सतिजुग नूं सच देवेगा राज, रईयत हरिजन मात प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। धर्म कहे धरनीए की मैनूं देवें धरवास, धर्म नाल जणाईआ। किस बिध मेरा पूरा होए विश्वास, विषयां तों बाहर समझाईआ। धरनी कहे मैं उस दी रखी आस, इक्को ओट तकाईआ। जो खेले खेल तमाश, जुग करता बेपरवाहीआ। जिस मण्डल मण्डप पवाई रास, गोपी काहन धार प्रगटाईआ। जिस लख चुरासी जन्म करना रास, रस्ता आपणा इक समझाईआ। सब दी तृखा मेटणी प्यास, अमृत धार मुख चुआईआ। जन भगतां देणी शाबाश, सिर सिर हथ्थ रखाईआ। ओह साडी ज़रूर सुणेगा बात, बातन वेखे धुर दरगाहीआ। जगत रहिण ना देवे अंधेरी रात, सतिजुग चन्न करे रुशनाईआ। ओस दी आत्म परमात्म दी धार होवे जमात, जुमला अक्खर इक पढ़ाईआ। निरगुण हो सरगुण पुच्छे वात, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। उहदा खेल तक्कणा लोकमात, धरनी धरत धवल धौल रही जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे धर्म आ मिल के करीए डण्डावत, दर ठांडे सीस निवाईआ। प्रभ सच दी दे न्यामत, वस्त अमोलक इक वरताईआ। कूड़ी क्रिया मेट बग़ावत, बलगीर कर लोकाईआ। तूं मालक सही सलामत, आदि जुगादी इक अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रहे ना कूड़ जहालत, जहां तहां हो सहाईआ। गुरमुख भगत सुहेले प्रगट कर मोती माणक, अनमुले हीरे आप प्रगटाईआ। हरिजन रहे ना कोए अणजाणत, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी पूरी आस कराईआ। धरनी कहे धर्म ओह देवण जोग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। सति दा सच नाल करे संजोग, संजोगी मेला मेले सहिज सुभाईआ। हउँमे कटे रोग, दुतीआ भाउ गंवाईआ। देवे दरस अमोघ, जन भगतां दए उठाईआ। मेरा हौला करे बोझ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। जिस दी आसा करदे रोज, दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। मेरा प्रीतम चोज़ी चोज़, चोला आपणा लए बदलाईआ। जिस दी कर सके कोई ना खोज, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। ओह वेखे चौदां लोक, चौदां

तबकां पर्दा लाहीआ। ओहदा नाम निधाना इक सलोक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। ओहदे हुक्म विच मानणी मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ। कलयुग दा समां नहीं कोई बहुत, लम्बा सफ़र ना कोए जणाईआ। साहिब सुल्ताना साडा पूरा करेगा शौक, शौकीआ आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा भाणा सके कोई ना रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस नूं झुकदे अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोट, असंख असंखा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे धर्म दोवें डाहीए झोली, बिन वस्त्र भूषन अग्गे डाहीआ। परम पुरख प्रभ साचा तोल तोली, तोलणहार तेरी वड्याईआ। सच दवारा आपणा खोल्ही, कुण्डा खिड़की आप खुल्हाईआ। जिथ्थे पावे कोए ना रौली, झगड़ा दिसे ना कोए लोकाईआ। आपणे नाम दी दस्सणी अगम्मी बोली, अनबोलत राग जणाईआ। मैं तेरे चरणां घोल घोली, आप आपा घोल घुमाईआ। धरनी कहे धर्म तूं कलयुग अन्त मूल ना डोलीं, आपणा बल वधाईआ। मेरे साहिब ने सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार खेलणी होली, हौला सब दा भार कराईआ। लहिणा देणा पूरा करे धर्म धार दी गोली, गोलक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगाईआ। धर्म कहे मैं दुक्खां भरया, की दस्सां आपणा हाल। ना जींदा ना मरया, ना सकां सुरत संभाल, भय भाउ विच डरया, की खेल कलयुग काल। आपणे अन्दर आपे वड़या, ना सकां सुरत संभाल। एका अगम्मी अक्खर पढ़या, जेहड़ां कलम दवात लिख्यां नहीं नाल। ओह संदेशा दिता अड़या, सम्बल आवे दीन दयाल। जिंन सब कुछ पिच्छे करया, अग्गे सब दी सुरत लए संभाल। जिस दी सरन लग के हरिजन तरया, लेखा जाणे शाह कंगाल। जिस लख चुरासी घाड़न घड़या, ओह तेरी करे प्रितपाल। साची चोटी आपे चढ़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी अवल्लड़ी चाल, चाल निराली जोत अकाली अकल कलधारी आपणी आप वखाईआ।

२२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर रोशन लाल दे गृह

धरनी कहे धर्म मैनूं आई अगम्मी भाखे, हरि साहिब दिता जणाईआ। जिस दा खेल अलखणा अलाखे, अलख अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। ओह अन्तिम कलयुग आपे पत राखे, रक्षक हो के होए सहाईआ। सदा रहे संग साथे, सगला

संग बणाईआ। उस दी धूढ़ी लाईए मस्तक माथे, चरण छोह नाल वड्याईआ। जिस दी महिमा अकथना अकाथे, कथ सके कोए ना राईआ। ओह ज़रूर सतिजुग चलाए राथे, कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। जो सर्ब कला समराथे, सति सरूप अख्वाईआ। ओह भगतां जोड़े नाते, आपणा मेल मिलाईआ। कलयुग मेटे अंधेरी राते, साचा चन्द चमकाईआ। दीनां मज़्हबां वेखे खाते, जून अजूनी खोज खुजाईआ। उसदे हुक्म संदेसे साचे, जो मैनूं सच दिता दृढ़ाईआ। सुनेहड़ा सतिगुर शब्द हो के आखे, अक्खरां तों बाहर जणाईआ। प्रगट होवे लोकमाते, निरगुण निरवैर लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि खेल करे बहुभांते, अकल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ।

२२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
दयाल सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म मेरे अन्तर आई आवाज़, बिन सरवणां दिती सुणाईआ। मेरे साहिब खोल्हया राज़, पर्दा दिता चुकाईआ। तूं सोई सोई जाग, आलस निंद्रा दे चुकाईआ। तेरे होण वड वड भाग, भागां भरी ख़ुशी बणाईआ। वेख भगतां दा समाज, तेरे उत्ते सोभा पाईआ। तूं दर्शन कर लै आज, लोचन नैण उठाईआ। बिना रसनां तों लै अराध, जप जप ख़ुशी बणाईआ। तेरा प्यार होवे विच विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा फ़साद, दंगा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। उस दा सुण अगम्मी नाद, जो अनादी धुन करे शनवाईआ। जिस दा राह तक्कण ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। जो मालक आदि जुगादि, अन्तिम आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह लेखा जाणे सन्त साध, जगत जिज्ञासू पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। धरनी कहे धर्म तेरे अन्तर कीता प्रकाश, अंध अंधेर मिटाईआ। शब्द आई अगम्मी धार बिना पृथ्मी आकाश, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुर शाख़, शनाख़त बिन रूप रंग उस दी गए दृढ़ाईआ। ओह साहिब स्वामी धुर दा माई बाप, पिता पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। जो कलयुग मेटे अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से जाप, आत्म परमात्म सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। धरनी धरत धवल कहे मेरा हिरदा करे साफ़, पतित पुनीत बणाईआ। हरिजन बणाए सजण साक, नाता भगतां जोड़ जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे वाट, पिछला पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दा साचा खोल्हे

हाट, सतिजुग आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां पावे आपणी अगम्मी रास, मण्डप मण्डपां सोभा पाईआ।

२२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर प्रीतम सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनीए मैं वी सुणया संदेसा, पैग़ाम अगम्म अथाहीआ। जेहड़ा रहे सदा हमेशा, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। ओह फिरे देस परदेसा, दो जहानां वेख वखाईआ। उस दे कोल सब दा लेखा, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। कलयुग अन्तिम पाया भुलेखा, भरम ना कोए चुकाईआ। जोती जाता बण के नेता, निरगुण निरवैर रूप बदलाईआ। जन भगतां करे हेता, गुरमुखां आप उठाईआ। सृष्ट सबाई रिहा वेखा, वेखणहार इक गुसाँईंआ। उहदे चौर कर लै केसा, चरणां नाल छुहाईआ। उहदा संग दस दशमेशा, शब्दी शब्द वड्याईआ। इक्को एक धुर दा बेटा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जो हर घट अन्दर लेटा, सच सिंघासण सोभा पाईआ। ओह बण के खेवट खेटा, आया धुरदरगाहीआ। जिस नूं मैं वी मस्तक टेका, सीस ल्या निवाईआ। सब कुछ अरपन कीता भेंटा, माण ताण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होया सहाईआ। धर्म कहे धरनीए ओह दाता इक निरँकार, निरवैर पुरख अख्वाईआ। खेले खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस राम रूप हो के सीता कीती तैयार, मिल के वजी वधाईआ। कृष्ण राधे दे अधार, मेला मेलया चाँईं चाँईंआ। ओह जोती जाता पुरख भतार, कन्त कन्तूहला वड वड्याईआ। जो फिरे ब्रह्मण्डां खण्डां विच संसार, दो जहानां वाहो दाहीआ। तूं उस दा कर दरस दीदार, लोचन नैण खुल्हाईआ। ओह मेहरवान महबूब सब दा सांझा यार, यारड़ा इक अख्वाईआ। धरनीए तूं आपणा आप शृंगार, तन भूषन लै बदलाईआ। आपणी मेंढी लै संवार, पट्टी सीस सुहाईआ। मस्तक बिन्दी ला अपार, रंग सच चमकाईआ। तेरे नैणां होवे कज्जल धार, जो कज्जल धुरदरगाहीआ। तूं आपणे चमका लै रुख़सार, सोहणा रंग रंगाईआ। लबां दी बन्न्ह धार, जो बुल्लीआं बुले शाह गया समझाईआ। आपणा चिन्न्ह ठोडी दा कर चमत्कार, चन्द चांदना इक रुशनाईआ। तेरे वजूद चों सुगंधी आवे अगम्म अपार, ख़ुशबू दो जहान चमकाईआ। फेर आपणीआं भुक्जां पसार, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। नेत्र रो के करे पुकार, आ मिल धुर दे माहीआ। मस्ती विच हो हो निहार, जवानी विच लै अंगड़ाईआ। ख़ुशीआं विच अंगी दे पाड़, आपणा बल धराईआ। तेरी आवाज़ आवे विच्चों नाड़ नाड़, तूं ही तूं ही राग सुणाईआ। कूक पुकारना जंगल विच उजाड़, पहाड़ां

दे दुहाईआ। आ मिल मेरे धुर दे लाड़, नौजवान शहिनशाहीआ। मैं तेरा करां इंतज़ार, राह तक्कां थांउँ थाँईंआ। दर आवें करां निमस्कार, निव निव लागां पाईंआ। तेरी बणां ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। मेरी आसा पूरी कर विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे मेरे नाल वास्ता पाईआ। तैनूं आवाज़ां मारन पैग़म्बर गुर अवतार, शब्द संदेशे विच जणाईआ। आ कलि कल्की अवतार, सम्बल वासी हो सहाईआ। मेरी उदासी दे उतार, नूर नुराने चन्द धुर दे माहीआ। मैं तेरा दर्शन करां दीदार, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। गलवकड़ी पा के करां प्यार, प्रेमी प्रीतम इक मनाईआ। फेर डिग्गां मूँह दे भार, शहादत मूसा दए भुगताईआ। फेर आपा आप देवां वार, सलीव ईसा वाली नज़री आईआ। फेर मुहम्मद दे मकबरयां करां ख़बरदार, तेरा हुक्म संदेशा इक जणाईआ। नानक गोबिन्द कहां आओ वेखो सांझड़ा यार, पुरख अकाला दीन दयाला नज़री आईआ। मैं कोझी कमली तेरे दर करां पुकार, तुध बिन सीस ना किसे झुकाईआ। तूं कमलापाती सर्ब कला समराथी दूजा अवर ना कोए दीसे विच संसार, सिर सर तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा मन्दिर महल्ल अटल सच्चा सच्ची सरकार, साचे सिंघासण आसण नज़री आईआ।

२२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर प्रीतम सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म वेख मैं रूप बणाया चंगा, आपणी दुरमति मैल धुआईआ। मेरा मस्तक चमके वांग चन्दा, चन्द सूर्या जिस नूं सीस निवाईआ। मेरे नेत्र धार बण गए गंगा, सरोवर सच वहाईआ। प्रेम दन्दासा मेरे दन्दा, आपणा रूप प्रगटाईआ। मेरा फरके अंग अंगा, अंगण आपणा वेख वखाईआ। मेरा डौला फरके कंधा, कंधी बैठा खेल खिलाईआ। मैं सुणन आई उस दा छन्दा, जो तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जिस नूं ख़ुश कर ना सकी परी अरंभा, जो चौदां रत्नां विच सोभा पाईआ। मैं उस दा पुश्त पनाह लाउंदी पंजा, जो पंजां दा डेरा ढाहीआ। मैनूं हरख रिहा ना रंजा, जो दरस देवे वखाईआ। मैनूं भुल्ल जाए लख चुरासी वाला धन्दा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। मैं विसर जावां जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज मुख भवाईआ। मैं लेखा रखां ना विच ब्रह्मण्डां, खण्डां वंडां ना कोए वंडाईआ। मैं ओसे दा सुख माणा अनन्दा, अनन्द अनन्द विच समाईआ। मैं जिस नूं सृष्टी दृष्टी (नाल वेख्या) ततां वाला बन्दा, ओह बन्दगी तों बाहर बेपरवाहीआ। मैं ओस दे प्यार विच फस जावां शकंजा, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। मैनूं पवण हुलारा देवे उनन्जा, आपणी सुगंध वखाईआ। मेरा वस्त्र भूष्ण सलवार

होवे ना तम्बा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। धर्म कहे धरनीए तेरा रूप दिसे सोहणा, सूरत वड वड्याईआ। तेरा मन चंचल सब नूं मोहणा, जिस मोहणी रूप दिता वखाईआ। तूं सच सिंघासण सौणा, जिस दी सिफ्त ना कोए सलाहीआ। ना ओथे हस्सणा ना रोणा, सब इक्को रंग समाईआ। दूजी वार मुखड़ा पए ना धोणा, दुरमति मैल ना लागे राईआ। पतिपरमेश्वर इक मनाउणा, दूसर अवर ना कोए अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा, सद वजदी रहे वधाईआ। धर्म कहे धरनीए मैं तेरा लागी बणा जो धर्म धार दा प्राहुणा, मैनूं दे समझाईआ। अगला खेल बड़ा होणा अनहोणा, जिस दा भेद कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जोती जोत जोत खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक आप खिलाईआ। तूं ओस दा बिन नेत्रां दर्शन पाउणा, बिन नैणां नैण मिलाईआ। ओह मेहरवान महबूब तेरे गृह मन्दिर कमलीए आउणा, आवे चाँईं चाँईंआ। तूं बिना पावा चूल तों पलँघ सिंघासण डाहुणा, जिस नूं लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। उत्ते सति सच दा वछाउणा विछाउणा, जो विछड़यां लए मिलाईआ। जिस ने तेरा बेड़ा पार कराउणा, भार आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने साचा रंग रंगाउणा, रंगत इक रंगाईआ।

२२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर कुंदन सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनीए तूं बड़ी सोहणी सुनक्खी, टिल्ले पर्वत थल अस्गाह समुंद सागर तेरे अंग नज़री आईआ। मैं तक्क के तैनूं अक्खीं, अक्खरां वाले गुरु गया भुलाईआ। मैनूं ऐं जापया तूं पुरख अकाल काहन दी सख़ी, जो आदि जुगादि सख़ावत तेरे उत्ते कराईआ। जो चरणां हेठां बैठा रखी, कँवल दए वड्याईआ। तैनूं वाअ ना लग्गे तत्ती, जगत तत्तयां दए तपाईआ। तूं फ़िकर ना करीं रती, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। भावें सृष्टी तेरे उत्ते होई बहुमती, मानव मानस वंड वंडाईआ। तूं ओस साहिब दे सथ्थर लथ्थी, जेहड़ा यारड़ा अगम्म अथाहीआ। जिस तैनूं चढ़ाया आपणे नाम दे रथी, रथ रथवाही हो के आप चलाईआ। तेरी जगत तृष्ना लथ्थी, वसूरा कूड़ रिहा ना राईआ। कलयुग अन्तिम तेरे उत्ते जाणी मथी, मथन करे लोकाईआ। नी तेरा साहिब कमलापती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तूं उस दे नाम दी पढ़ीं पट्टी, पटने वाला सतिगुर शब्द शब्द समझाईआ। तूं सौदा वस्त लवीं उस दी हट्टी, जो हटवाणा इक अख्वाईआ। तूं अमृत रस पीवीं

गट गटी, सर सरोवर तन लैणा भराईआ। तेरे अन्दर ओस दे नाम दी वज्जे सट्टी, अनहद्द नादी नाद करे शनवाईआ। जोत नूर जगी लट लटी, लाटां वाली जिस नूं सीस निवाईआ। वेखीं किते वैरागण हो के प्यार विच ना जाईं फटी, आपणा आप वंञाईआ। इक्को ओट साहिब ते सटीं, जो सिटेबाज़ी करे लोकाईआ। तूं श्री भगवान नौजवान दी बणना जट्टी, जो जट्ट जटा जूट धारीआं करे सफ़ाईआ। तूं कूड़ी मंज़ल जाणां टप्पी, टापूआं दा पन्ध मुकाईआ। मैं तैनूं करदा पक्की, धर्म रिहा सुणाईआ। तूं मूल ना मातलोक अक्कीं, सेवा करनी चाँईं चाँईंआ। तेरी लोक लज्जया जाए लथ्थी, ग़ैरत कूड़ ना कोए बणाईआ। दर्शन करीं पुरख समर्थी, जो तेरा मेरा धुर दा माहीआ। पिछला लेखा आपे ठप्पी, अगला अग्गे दए दिखाईआ। तूं पापां नाल नप्पी, भार आपणे उत्ते उठाईआ। तेरा साथ देवे कोए ना तपी, तपीश्र मुख भवाईआ। लज्जया रखे कोए ना गप्पी, जो कहिण मिल्या धुर दा माहीआ। तूं हिस्सेदार बणना नहीं किसे दी पत्ती, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। तूं सम्बल फिरनां नट्ठी, भज्जणां वाहो दाहीआ। जिथ्थे भगतां दी धार होवे कट्ठी, गुरमुख डेरा लाईआ। तूं दर्शन पा के नच्चीं टप्पीं, पैर पैर बदलाईआ। फेर इक हथ्थ रखीं उत्ते वक्खी, मरोड़ा देणा चाँईं चाँईंआ। फिर ख़ुशीआं दे विच नस्सीं, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। फिर गल्ल विच पा के रस्सी, ईसा लैणा बुलाईआ। मुहम्मद नूं सुनेहड़ा दस्सीं, मकबरयां विच्चों उठाईआ। मूसा नूं कहिणा जो तैनूं मूँह दे भार रिहा सट्टी, कोहतूर नूर रुशनाईआ। नानक नूं कहिणा जिस नाम दिता सति सती, नाम भण्डारा इक वरताईआ। जो गोबिन्द लेखा चुकाए हथ्थो हथ्थीं, हथ्थो हथ्थ मुकाईआ। धर्म कहे धरनीए तूं ओस दी रखीं, जो रक्षक होवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत विकारा रिहा मथी, मथणहारा इक अख्वाईआ।

२२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड वैरोवाल उतम सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनीए मैं रिहा भाग, पल्लू आपणा जगत छुडाईआ। तेरे उत्ते दीपक जगे ना कोए चराग़, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। चारों कुण्ट लग्गी आग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। दुरमति मैल धोए कोई ना दाग़, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। हँस बुद्धी होई काग, दिवस रैण रही कुरलाईआ। आत्म उपजे ना किसे वैराग, वैरी पंज ना कोए मिटाईआ। अन्तिम बदले ना किसे मजाज, मजाज़ी हकीकी प्यार समझ कोए ना आईआ। धुन आत्मक सुणे कोई ना नाद, अनरागी राग ना कोए शनवाईआ। भेव खुल्ल्हे ना किसे ब्रह्माद, ब्रह्मांड पर्दा ना कोए उठाईआ। निरगुण नूर नज़र ना आए

किसे प्रकाश, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। घर स्वामी मिले ना पुरख अबिनाश, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म मिल के पाए कोई ना रास, गोपी काहन रंग ना कोए रंगाईआ। मेरे चारों कुण्ट ख़ाली होए हाथ, धर्म कूक कूक सुणाईआ। ओह लेखा तक्क जो संदेसा दे के गया त्रैलोकी नाथ, अर्जन अट्ठ दस समझाईआ। जो राम ने सीता वखाया साख्यात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जो वेद व्यासे लिख्या नाल कलम दवात, भविक्ख्त पुराण दए गवाहीआ। जो मूसे कोहतूर उत्ते ल्या भाख, ओह सच करे शनवाईआ। जो ईसे सुणी आपणे बाप दी बात, बिन कल्मयां हुक्म तों बाहर दृढ़ाईआ। जो मुहम्मद ने जाणी आवाज़, अमाम अमामा दिती सुणाईआ। जो निरगुण नानक खोल्हया राज़, सरगुण पर्दा लाहीआ। जिस धार गोबिन्द उडाया बाज, बाज़ी दो जहान लगाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे महाराज, परम पुरख अगम्म अथाहीआ। शाह सुल्तानां सीस रहिण नहीं देणा ताज, तख्त निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी बदले समाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दर खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे धर्म ओह वेख मेरा महबूबा, मेहरवान महिबान बीदो इक अख्वाईआ। जिस दा आलीशान ऊच अरूजा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दी तबकां वाली नहीं हदूदा, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। उहदी मंज़ले इक मकसूदा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस कलयुग ठूठा करना मूधा, नैण मूंद रिहा दृढ़ाईआ। ओह खेल करे उपर वसुधा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। जिस दा बिना शस्त्रां तों युद्धा, युधिष्टर जिस नूं सीस निवाईआ। ओह भेव अभेद आपणा खोल्हे गुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस कलयुग कूड़ कुड़यार मिटाउणा सतिजुग दस्सणा आपणा मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े लए मिलाईआ। जो इशारा दे के गया बुद्धा, बुद्धी तों परे समझाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक चहुं जुगा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग ध्यान लगाईआ। निरगुण धार एकँकार होवे उग्घा, उगण आथण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धर्म कहे धरनी मैं वेख्या मेहरवाना, मेहरवान मेहरवान बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादी मर्द मर्दाना, सूरबीर नूर अलाहीआ। जिस दा जोती नूर नूर महाना, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस दा शब्दी शब्द तराना, तुरीआ तों बाहर सुणाईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरु पहरया बाणा, बाण अणयाला तीर नाम चलाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी खेले खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी कार कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशाना, जगत जुग रहिण ना पाईआ। सतिजुग सति करे बलवाना, बलधारी भेव खुल्हाईआ। निरँकार देवे दाना, दाता दानी आप वरताईआ। सृष्टी दृष्टी बदल जाए ज़माना, ज़िमीं ज़मा वेख वखाईआ। जिस नूं झुकदे कोटन भाना,

लख आकाश आकाशां सीस निवाईआ। ओह रहमत करे आप रहमाना, रहीम धुरदरगाहीआ। जिस पैग़म्बरां नूं दिता पैग़ामा, कलमा हक हक सुणाईआ। अन्तिम आवे नूर अलाही अमामा, अमलां तों रहित वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। धरनी कहे धर्म मैं वेखां की, कहि के की जणाईआ। जो मालक लख चुरासी जी, ईश जीव आप अख्वाईआ। ओह सति धर्म दी ज़रूर रखे नींह, नीहां हेठ गोबिन्द दे बच्चे देण गवाहीआ। साचे मार्ग दी जिस चलाउणी लीह, लाईन इक्को इक उपजाईआ। जिस दा अमृत नाम निधाना लैणा पी, अंमिओं रस आप चखाईआ। जिस खेल खिलाया इकीस वीह, बीस बीसा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे धर्म ओह साचा पित, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम करे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जो वेस वटाए नित, नवित वेस वटाईआ। ओह लेखा जाणे पत्थर इट्ट, पाहन पाहना खोज खुजाईआ। जो वसया हर घट विच, घर घर डेरा लाईआ। उस दी सुहञ्जणी होवे थित, वार वारता आपणे नाम रखाईआ। उस दा नाम निधाना सब कुझ लए नजिठ, करन योग वड वड्याईआ। जिस नूं साधां सन्तां लम्भया विच्चों सवा गिठ, ओह रहिबर हो के राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे धर्म ना कर कोए दलील, दलील ना कोए रखाईआ। साडा मालक छैल छबील, नौजवाना नज़री आईआ। जिस दे अग्गे इक्को करीए अपील, अग्गे हुक्म ना कोए बदलाईआ। जिस वस्त्र पहरे नील, बसन बनवारी खेल खिलाईआ। ओह लेखा जाणे लोक तीन, त्रैभवन धनी वड वड्याईआ। उहदा मार्ग सदा महीन, जग नेत्र नज़र ना आईआ। जिस कलयुग कोलों सब कुझ लैणा छीन, छिन मात्र करे सफ़ाईआ। सतिजुग चाढ़्हे रंग भीन, भिन्नड़ी ख़ुशी नाल बणाईआ। उस नूं पैग़म्बरां किहा आमीन, यामबीन तेरी शरनाईआ। उस दी सांझी होणी तालीम, तुलबिआं इक्को अक्खर आप सिखाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण ना देवे तक्सीम, ज़ुज़ हिस्से वंड ना कोए वंडाईआ। ओह मालक ख़ालक आदि कदीम, कुदरत दा करता इक अख्वाईआ। जो सदी चौधवीं अन्त करे तरमीम, तरकीब आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे धर्म सानूं उस दा हुक्म करना पैणा तस्लीम, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म कहे धरनी धरनी कहे धर्म सानूं होण देवे ना कदे यतीम, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ।