२२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर सोहण सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म वेख सम्बल वाली बुलंदी, सत्हा जगत वाली ना ध्यान लगाईआ। जिथ्थे साहिब सूरा सरबंगी, हरि करता अगम्म अथाहीआ। कलयुग रैण मेटे अंधेरी अंधी, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। प्रकाश करे जोत दा चन्दी, चन्द चांदना डगमगाईआ। शरअ ज़ंज़ीर तोड़े पाबन्दी, हद्द हदूद दए मुकाईआ। आत्म परमात्म बणे संगी, सगला संग रखाईआ। सब दी चोली जाए रंगी, रंग रंगीला बेपरवाहीआ। कूड़ आयू रही ना लम्बी, अगला पन्ध दए मुकाईआ। लेखा पूरा करे मुहम्मद यक छम्बी, शम्हां नूर डगमगाईआ। मेरी हालत रहिण ना देवे मंदी, मंद वासना विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मेहरवान किरपा करे सूरा सरबंगी, शाह सुल्ताना होए सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब नूं दस्से छन्दी, ढोला सोहला मौला इक दृढ़ाईआ। कलयुग औध जांदी हंढी, मुक्के पन्ध जगत लोकाईआ। सति धर्म दी होवे इक्को डण्डी, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। निजर रस देवे परमानंदी, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, देवणहार दया कमाईआ। धरनी कहे धर्म प्रभ आदि अन्त दा करता, करनहार अख्वाईआ। दु:ख दलिद्र हरता, हरि हरि रिहा समाईआ। ना जीवत ना मरता, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ओह मालक लख चुरासी घर दा, गृह गृह फोल फुलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जिस तों डरदा, सजदयां बन्दना विच सीस निवाईआ। ओह शब्दी धार दो जहानां लड़दा, खण्डा खड़ग ना कोए खड़काईआ। लेखा जाणे चोटी जड़ दा, चेतन वेखे थांउँ थाँईंआ। सो कलयुग अन्तिम आपणी करनी करदा, करनहार आप अख्वाईआ। दूई द्वैती चुक्के पर्दा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। ताल सुहाए सरोवर सर दा, चरण कँवल इक शरनाईआ। झगड़ा मेटे नारी नर दा, नर नरायण इक्को रंग रंगाईआ। जो आदि जुगादी घाड़न घड़दा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। सो सच दवारे एकँकार हो के खड़्हदा, भगत दवारा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे धर्म मैं की करां पूजा, पूजणयोग बेपरवाहीआ। जिस भाओ चुकाउणा दूजा, दुतीआ भाओ दए चुकाईआ। ओहदा लेखा नहीं कोई तीजा, चौथे वंड ना कोए वंडाईआ। पंचम धार समझो कोए ना मीता, छेवें छप्पर छन्न ना कोए वखाईआ। सतवें सति सतिवादी त्रैगुण अतीता, अठवें अट्ठां ततां बाहर सोभा पाईआ। नावें दर दिसे ना नीकन नीका, दसवें घर जगत वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पतित पुनीता, पावन बेपरवाहीआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वक्खरी रीता, जुग जुग हुक्म सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु नाम कलमे गाउंदे गीता, नाद शब्द धुन शनवाईआ। अमृत रस
देवे ठांडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला करे खेल अनडीठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा भाणा दो जहानां लग्गे मीठा, विष्न ब्रह्मा शिव सारे ख़ुशी मनाईआ। सो कलयुग अन्दर बदले सति धर्म दी रीता, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां बदले नीतां, नीतीवान वेख वखाईआ। झगड़ा मुकाए मन्दिर मसीतां, शिवदुआले मट्ठां करे सफ़ाईआ। धरनी कहे मेरीआं उस दे वैराग विच निकलदीआं चीकां, बिरहों विच रोवां मारां धाहीआ। जिस दीआं पैग़म्बरां गाईआं हदीसां, हज़रत आयतां विच सलाहीआ। सो खेल करे बीस इकीसा, हरि जगदीशा धुर दा माहीआ। जिस दे छत्र झुलणा इक्को सीसा, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी पतित पुनीता, परम पुरख परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ।
२२ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर ऊधम सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनीए उठ नक्क नाल कढ्ढीए लीका, लीक कूड़ी प्रभ दए मिटाईआ। तैनूं सच्चा दस्सां तरीका, सति सच समझाईआ। नाल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं करो तस्दीका, शहादत दयो भुगताईआ। तुसीं झगड़ा छडो दीनां मज़्हबां वाल्यां शरीका, शरक्त अन्दरों दयो गंवाईआ। इक्को साहिब स्वामी मन्नो मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दा नाम निधाना अमृत पीता, ख़ुमारी जुग जुग रखाईआ। संदेसा देवां राम सीता, कृष्ण राधे जणाईआ। पैग़म्बरां दस्सां हदीसा, हज़रतां तों परे शनवाईआ। पैग़म्बरां विखावां शीशा, लबां वल्ल ध्यान लगाईआ। नानक गोबिन्द कहां वेखो आपणा ख़ीसा, दो हथ्थां फोल फुलाईआ। संदेसा देवां राग छतीसा, जुग छतीसा वेख वखाईआ। सिफ्त सालाही तक्को तीस बतीसा, बत्ती धार भरम रहे ना राईआ। धरनीए तूं वी उठ के मारी चीका, कूक कूक सुणाईआ। की कलयुग खेल कीता, की करनी कार कमाईआ। किरपा करे प्रभू प्रभ मीता, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। उसे दीआं रखीआं सदा उडीकां, बिन नैणां राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। धर्म कहे धरनीए ओह तक्क नारद आउंदा, विंगे टेडे पैर रखाईआ। मस्तक तिउड़ी बोदी हिलाउंदा, नैण रिहा मटकाईआ। कमला कोझा ढोले गाउंदा, राग अगम्म अथाहीआ। आपणा सुक्का पिंजर वखाउंदा, चम्म दृष्टी नाल भरमाईआ। ऊची कूक के रौला पाउंदा, बौहड़ी बौहड़ी सुणाईआ। आपणी आशा आपे ढाहुन्दा, ढाह ढेरी ख़ाक मिलाईआ। त्रैगुण अग्नी तत तपाउंदा,
चार कुण्ट हल्काईआ। पुट्ठी सिध्धी खेल विखाउंदा, आपणा रूप बदलाईआ। नाले दन्दीआं सानूं खिड़ाउंदा, विंगा मूँह वखाईआ। नाले कलयुग नूं बुलाउंदा, सैनत रिहा लगाईआ। नाले उँगलीआं पंज उठाउंदा, पंचम रिहा जगाईआ। नाले नक्क नूं वट्ट चढ़ाउंदा, लोक लज्जया विच समझाईआ। नाले हस्स के सानूं विखाउंदा, हस्ती दस्से बेपरवाहीआ। ओह वेख मख़ौल उडाउंदा, आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे धर्म जी मैं आ गया तुहाडे बंक, दवारे सर्ब तजाईआ। धरनी नूं वखाउणा इक्को अंक, अंकड़यां दा डेरा ढाहीआ। जिस गढ़्ह तुड़ाया लंक, दहिसर दिता घाईआ। जिस द्वापर कराया अन्त, आपणा हुक्म वरताईआ। ओह मालक सदा बेअन्त, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे सन्त, खोजण थांउँ थाँईंआ। ओह मिले ना धुर दा कन्त, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। नी मैं आदि दा पुराणा पंडत, ज्योतिश विद्या विच वड्याईआ। तूं करनी मेरी संगत, मैं सब कुझ दयां समझाईआ। की लेखा होणा जीव जंत, हालत होए की लोकाईआ। तूं सुण लै मेरा मंत, मन्त्र दयां दृढ़ाईआ। भेव खुल्हावां प्रभू भगवन्त, की भगवन कार कमाईआ। तूं करनी मेरी मिन्नत, निव निव सीस झुकाईआ। क्यों कलयुग कीती इल्लत, आलमां इलम पढ़ाईआ। मैं वेखी चारे सिम्मत, चारे कूटां फोल फुलाईआ। दीन दुनी होई निन्दक, निंदिआ भरी लोकाईआ। मेरी इक्को इक मिन्नत, सच सच सुणाईआ। निमक हराम बणी ना निमख, निमख निमख आपणा आप कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे धरनीए नी मैथों फुला लै पत्री, पत्तन ते बैठीए सब कुछ दयां समझाईआ। तूं कोटां जुगां दी सत्तरी बहत्तरी, तैनूं सुद्ध रही ना राईआ। मैनूं आशा जो लेख लिखा के गया सप्तस ·षीआं विच्चों अत्तरी, पूरब पश्चिम ध्यान लगाईआ। तूं तक्कण वाली ब्राह्मण क्षत्री, शूद्र वैशां ध्यान लगाईआ। मैं आदि जुगादि दा चक्री, चक्रवरती हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे कोल धर्म दी तक्कड़ी, प्रभू दिती फड़ाईआ। जिस दी डण्डा बणी नहीं कोई लकड़ी, तराजू जगत ना कोए घड़ाईआ। ओह इक्को नाम रत्तड़ी, जो साहिब दिता रंगाईआ। ओह लथी यार दे सथरी, सेजा इक सुहाईआ। धरनी तूं जिद विच होवीं ना अथरी, अथरू वहाउण वालीए तैनूं दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा लेखा दए समझाईआ। नारद कहे मेरी पत्री कहिंदी की कुछ, कुशा दीप ध्यान लगाईआ। धरनीए इक वार फेर पुछ, मुक्खों कहि के दे सुणाईआ। ओह तक्क मेरा साहिब जिस दी ना दाढ़ी ना मुच्छ, मूंड मुंडाया रूप ना कोए दरसाईआ। ओह फिरे विच कलयुग अंधेरे घुप्प, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सूर्या चन्द दे पिच्छे गया छुप, जग
नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं वी उसे तों डरदा होया चुप्प, नारद रिहा सुणाईआ। नी उस दा सतिगुर दुल्हा सुत, सूरबीर अख्वाईआ। जिस ने कलयुग जड़ देणी पुट्ट, लोकमात रहिण ना पाईआ। सति धर्म सुहाउणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। फेर तूं वी होवीं ख़ुश, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। धर्म दा बूटा धर्म ना जावे सुक्क, हरया सिंच आप कराईआ। सब ने तूं मेरा मैं तेरा पढ़नी तुक, ढोला अगम्म अथाहीआ। इक वारी मेरी पैरीं आ के झुक, आपणा माण गंवाईआ। फेर मैं डलीआं देवां सुट्ट, इक दो तिन्न चार दा अंक बदलाईआ। चौथे जुग पैणी लुट्ट, कलयुग लुटेरा बणे थांउँ थाँईंआ। प्रभू दी प्रीत सब दे नालों जाणी टुट्ट, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। अमृत जाम मिले किसे ना घुट, बुल्ल्हीं रस ना कोए चखाईआ। अन्तर लिव जाणी छुट्ट, छुटकी लिव ना कोए बंधाईआ। दीनां मज़्हबां पैणी फुट, फुटकल दिसे लोकाईआ। आपणे मार्ग तों सारे जाणे घुस, रस्ता नज़र किसे ना आईआ। भाग लगे ना किसे जुस्स, जिस्म जमीर सके ना कोए बदलाईआ। एह खेल करे परमेश्वर अगम्म अथाह उच्च, ऊचो ऊच खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए मेरी पत्री आखदी, अक्खरां तों बाहर जणाईआ। एह खेल उस अलखणा अलाख दी, जिस दा लेख ना लिख्या जाईआ। मेरी धार अगम्मी पुरख अबिनाश दी, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। उस खेल मिटाउणी अंधेरी रात दी, कलयुग कूड़ पन्ध मुकाईआ। लड़ी रहिणी नहीं ज़ात पात दी, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। खेल वेखणी धरनी मात दी, धवल तेरे उत्ते फेरा पाईआ। तैनूं ख़बर सुणावां होर आकाश दी, आकाश आकाशां पर्दा लाहीआ। हालत वेख जगत प्रभास दी, भरमे भुल्ली लोकाईआ। अन्त कीमत पैणी नहीं किसे लाश दी, तन माटी ख़ाक कम्म किसे ना आईआ। त्रिशूल वेख शंकर वाले कैलाश दी, शम्भू भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच मालक वड वड्याईआ। नारद कहे धरनीए मेरी तेरी हो गई छुट्टी, छुट्टी तक्क दिसे जगत लोकाईआ। अन्त सब दी आशा जाणी लुट्टी, धर्म सके ना कोए बचाईआ। प्यार मुहब्बत जाणी कुट्ठी, पुट्ठे बक्करे रोवण मारन धाहीआ। लुक्या रहे कोए ना गुट्ठी, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। तूं अंगड़ाई लै के उठी, आपणा बल धराईआ। इक्को ओट प्रभू ते सुट्टी, सहारा अवर ना कोए जणाईआ। कलयुग जगत वेला दिसे किसे पैरीं पाउणी पवे ना जुत्ती, ईसा उँगलां नाल इशारा रिहा जणाईआ। मैंं ते पंडत तुहाडे कोल करन आया बुती, जजमानो दयां सुणाईआ। सब ने अन्तिम होणा दुखी, दुक्खां भरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे नारद दस्स कुछ होर, अवर अवर देणा जणाईआ। प्रभ दे अग्गे ना चले ज़ोर, की
जोरू ज़र दा लेखा दए मुकाईआ। मैं उस ते सुट्टी डोर, जो डोरी तन्द नाम बंधाईआ। नारद कहे धरनीए तूं आपणे उत्ते वेख लै ठग्ग चोर, चोरी चोरी ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा पावे शोर, चारों कुण्ट करे दुहाईआ। ऐसे वेले इक साहिब दी लोड़, बहु गुरु कम्म किसे ना आईआ। जेहड़ा टुट्टी आत्म देवे जोड़, परमात्म आपणे नाल मिलाईआ। ओह चढ़े शब्द अगम्मे घोड़, पुरीआं लोआं बाहर भजाईआ। सब दा होवे बन्दी छोड़, नाता तोड़े कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे धरनीए मेरी पत्री कहिंदी मेरी धार दिसे मंगली, मंगल आपणा खेल खिलाईआ। जिस शरअ मेटणी संगली, ज़ंज़ीरां दए तुड़ाईआ। उन फिरना जूहां जंगली, समुंद सागरां फोल फुलाईआ। उहदी इक्को अगम्मी मंज़ली, मंज़ल चले चाँईं चाँईंआ। धुर दा मालक होवे अदली, इन्साफ़ हक कराईआ। कलयुग अन्तिम करे बदली, बदला आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे धरनीए तूं उस प्रभू नूं सद्द लईं, सद्दा प्रेम वाला लगाईआ। आपणा पर्दा अन्तिम कज्ज लईं, कजल नैण शरमाईआ। उस आउणा सारी सृष्टी जग लई, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। तूं आपणा पहलों हक लईं, हकूक आपणा झोली पाईआ। एह मेरी इक मन्न लईं, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला समरथ इक्को वर लईं, दूसर आस रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाल दा पल्लू फड़ लईं, फड़या लड़ ना कोए छुडाईआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर गुलज़ार सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म मेरा वेख अगम्मी अब्बा, अम्मीजान इक्को नज़री आईआ। जिस कूड़ी क्रिया मेटणा धब्बा, पतित पुनीत दए कराईआ। कूड़ मलेछ चुकाए सभा, सभापती आप अख्वाईआ। ममता मोह मिटाए लबा, विकार हँकार गढ़्ह तुड़ाईआ। जन भगतां देवे हुक्म दा सद्दा, सदा शब्द नाम जणाईआ। सच प्यार विच आवे बध्धा, पिछला पन्ध मुकाईआ। कूड़ कुड़यार मेट के हद्दा, हदूद आपणी इक दरसाईआ। शब्दी नाद सुणा के नद्दा, हरिजन लए उठाईआ। भगत दवार पवित्र करे जग्हा, जन भगतां गृह होवे सहाईआ। हरिजन रहिण ना देवे अलगा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। दीन दुनी दी वेखे तब्हा, तबीअत फोले ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा मेहरवान महबूब रब्बा, मेहरवान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर सच दए वड्याईआ। धरनी कहे धर्म मेरी मेटे हवस, हरस दए गंवाईआ। तूं वी
करना दरस, नैणां नैण उठाईआ। ओह आया उत्ते फ़र्श, सम्बल सोभा पाईआ। मेरी पुरी करे ग़रज़, ग़रज़मंद नूर अलाहीआ। लेखे लावे अर्ज़, आरज़ू आपणे विच समाईआ। जिस दा खेल होणा असचरज, अचरज आपणी कार भुगताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पुट्ठी करे नरद, नारद मुनी दए गवाहीआ। झट नारद मुनी बोले गरज, कूक कूक सुणाईआ। भगत उधारना उस दी मरज़, हरिजन मरीज़ वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे धर्म ओह वेख अगम्मी आका, अक्ल बुद्धी तों बाहर ध्यान लगाईआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र गाउंदे साका, साकी हो के जन भगतां जाम प्याईआ। ओह सति धर्म दा मैनूं देवे ठाका, सत्तां दीपां पर्दा लाहीआ। ओह खुल्हाए धर्म धार दा ताका, खिड़की कुण्डी आप खुल्हाईआ। मेरी पूरी करे आसा, आस निरास ना कोए वखाईआ। तूं वी चरण कँवल कर भरवासा, भरम रहे ना राईआ। ओह मेटे अंधेरी राता, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। ख़ुशीआं विच देवे दाता, अगम्म अथाह वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समराथा, समरथ पुरख महिमा अकथ आपणी आप दृढ़ाईआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड जलालाबाद मुखत्यार सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनी वायदा वेख कौल इकरार पक्का, पाक पवित दिता बणाईआ। प्रेमीआं प्यारयां प्रभ कदे ना देवे धक्का, मूँह दे भार ना कदे सुटाईआ। किरपा निधान महबूब सका, सतिगुर आप अख्वाईआ। ग़रीब निमाणयां तारदयां कदे ना थक्का, थकावट विच कदे ना आईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हरिजन भुल्ले कदे ना रता, रत्न अमोलक हीरे लए उपजाईआ। ओथे कलयुग की करेगा तत्ता, तत्ती वा ना लागे राईआ। जिन्हां दा प्रभ आप करे पता, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। चतुराई चले ना कोए बुद्धी मता, मन करे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा आप जणाईआ। धरनी कहे धर्म मैं बचन करां सच्चा, सच सच दृढ़ाईआ। जो भगत प्रभू दा बण गया बच्चा, तिस होवे आप सहाईआ। भाग लगावे काया माटी कच्चा, कंचन गढ़्ह बणाईआ। दर्शन दिखाए अक्खां, अक्खरां नाल दए वड्याईआ। दो जहान उस नूं रखां, रखया करे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन लखां, ओह भगतां गृह डेरा लाईआ। भाग लगा के कुली कक्खां, होवे आप सहाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच
हस्सां, हस्सती तक्क बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दस्सां, वेखो धुर दा माहीआ। जिस दे दरस नाल सगल वसूरा लथ्था, दुरमति मैल रही ना राईआ। उस दे चरणां टेक के मथ्था, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। ओह भगतां दी घर घर करे कथा, सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। नाम चढ़ा के धुर दे रथा, रथवाही रिहा चलाईआ। जो साहिब सरनाई ढट्ठा, डिगदयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेहरवान मीता, सर्ब कला अख्वाईआ। कलयुग बदल के आपणी रीता, सति सच समझाईआ। जन भगतां वेखे नीता, अन्तर फोल फुलाईआ। तन कर के ठांडा सीता, तृष्ना तृप्त बुझाईआ। चरण कँवल बख्श प्रीता, प्रीतम होए सहाईआ। बृद्धां बालां इक्को जेहा कीता, बुढ्ढयां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस हरिजन रख्या चेता, चेतन हो के वेखे चाँईं चाँईंआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड भलाईपुर डोगरां गुरमुख सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनीए मैं अन्त बेआसा, आस नज़र कोए ना आईआ। मेरयां दुक्खां दा सुण खुलासा, सच सच सुणाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा छुपा चन्द प्रकाशा, नूर नज़र कोए ना आईआ। मेरा हाल हो गया निराशा, भिच्छया नाम ना कोए पाईआ। दीन दुनी बदल गई पासा, करवट कलयुग दिती बदलाईआ। प्रभ दी आवे ना किसे शनासा, सनाख़त सके ना कोए कराईआ। फिरी दरोही उत्ते आकाशा, धवल रोवे मारे धाहीआ। जिधर तक्कां आवे घाटा, घाटा पूर ना कोए कराईआ। रस हथ्थ ना आवे किसे गोबिन्द बाटा, तृष्ना तृखा ना कोए मिटाईआ। मुख लुका गई अष्टभुज वाली लाटा, खण्डा खड़ग ना कोए रखाईआ। तेई अवतारां तुटा साका, सज्जण संग ना कोए बणाईआ। पैग़म्बरां दा भुल्ल गया दस्सया ख़ाका, मालक मिलण कोए ना आईआ। रंग ना चढ़े नानक निरगुण दाता, जगत भुल्ली कूड़ लोकाईआ। सति धर्म दी धर्म कहे मेरे कोल रही ना गाठा, गठड़ी ख़ाली नज़री आईआ। नेत्र रोवे तीर्थ अट्ठ साठा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। प्यार रिहा ना पूजा पाठा, सिमरन योग ना कोए चतुराईआ। हउँमे रोग ना जाए काटा, शास्त्र कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। धर्म कहे धरनी मेरा ख़ाली हो गया खीसा, जेब पाकट रही कुरलाईआ। छत्र सुहाए किसे ना सीसा, ताज तख्त गए गंवाईआ। की खेल करे बीस
बीसा, हरि जगदीशा धुर दा माहीआ। जिस दा रूप इक्को इकीसा, इक एकँकारा आप अख्वाईआ। किस बिध ओह कलयुग बदले रीता, मन्दिर मसीतां पन्ध चुकाईआ। जिस नूं झुकदे राम सीता, कृष्ण कृष्णा सीस निवाईआ। ओह हो के त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी आपणा भेव खुल्हाईआ। बण के प्यारा मीता, मित्र प्यारा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मार्ग इक प्रगटाईआ। धरनी कहे धर्म ओह वेख पैग़म्बर करदे तोबा तोबा तोबा, बन्दगीआं विच सीस निवाईआ। तूं ओस दी सुण सोभा, सोहबत जिस दी सारे गाईआ। जिस नूं लालच नहीं कोई लोभा, लालच विच कदे ना आईआ। ओह सब दा हिरदा रिहा सोधा, सुदी वदी दा डेरा ढाहीआ। सतिगुर शब्द बण के योद्धा, वड बलवाना फेरा पाईआ। जिस ने झगड़ा मुकाउणा बांग रोज़ा, नमाज़ां लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, झगड़ा मेटे जञ्ञू बोदा, बोदी नारद दी दए गवाहीआ। नारद कहे वाह ओए धर्मा, की धरनी रिहा सुणाईआ। तूं की जाणे मेरा कर्मा, की प्रभू दिती वड्याईआ। मैं शब्द धार विच्चों जरमा, शब्द शब्द विच समाईआ। कोई भरांत रहे ना भरमा, भाण्डा दयां भनाईआ। इक्को रूप होवां प्रभ चरणा, दूजा सहारा ना कोए तकाईआ। जिस झगड़ा मेटणा वरनां बरनां, एका रंग रंगाईआ। उस खेल अगम्मा करना, करनी करता आपणी कार भुगताईआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह के हरना फरना, निज नैण करे रुशनाईआ। जिन्हां इक्को अक्खर पढ़ना, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सच दवारे मंज़ल चढ़ना, दरगाह साची सोभा पाईआ। पुरख अकाल दी जोत रलना, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने आपणा खेल आपे करना, करनयोग आप अख्वाईआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड भलाईपुर ज़िला अमृतसर पाल सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म मैं भागां भरी, प्रभू भाग दिता लगाईआ। किरपा करी आप प्रभ हरी, हरयावल मेरे उत्ते महकाईआ। भाग लगाया गुरमुखां दे घर घरी, जन भगतां दिती वड्याईआ। मैनूं ख़ुशी होई बड़ी, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। मैं प्रेम नाल प्रेम दी बज्झी वेखी लड़ी, गुरसिख गुरसिक्खां नाल गंढ बंधाईआ। मेरी सुलखणी होई घड़ी, घड़याल धुर दा दए गवाहीआ। मैं ख़ुशीआं दे विच खड़ी, अन्दर खटका रिहा ना राईआ। मैं इक्को तुक जन भगतां नाल मिल के पढ़ी, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। जगत अग्नी विच ना सड़ी, तत्ती वाअ ना लग्गी राईआ। इक्को पुरख अकाल दी सरनी
पड़ी, निव निव सीस झुकाईआ। तूं सुहाउणी गुरमुखां दी काया वाली गढ़्ही, कंचन गढ़्ह देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे धर्म मेरा होया वक्त सुहावा, हरि सच दिती वड्याईआ। मैं गीत ख़ुशी विच गावां, गा गा ख़ुशी बणाईआ। फेर इक प्रभू नूं रावां, जो रविआ सर्ब ठाईंआ। फेर भुजां उठावां बाहवां, हथ्थां लवां फैलाईआ। तेरे कदमां बलि बलि जावां, किरपा कर साहिब गुसाँईंआ। तेरा भगत रहे ना कोए निथावां, थान थनंतर देणी वड्याईआ। सब दा तोल तराजू करना सांवां, कंडा आपणा नाम बणाईआ। सिर भगतां देवीं ठण्डीआं छांवां, मेहर नज़र टिकाईआ। जिन्हां इक वार तेरे नाल लै लईआं लावां, विछोड़ा दो जहान कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे धर्म प्रभू कीता बड़ा तरस, रहमत आप कमाईआ। मेरी तृष्ना मेटी हरस, हवस दिती चुकाईआ। आ के उत्ते फ़र्श, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जिस नूं तरसदे सारे अर्श, बिन नैणां नैण उठाईआ। ओह मेघ अगम्मा रिहा बरस, अग्नी तत गंवाईआ। मैं ख़ुशीआं विच टप्पां धरत, धरनी होके लवां अंगड़ाईआ। धौल उत्ते आया परत, धवल सीस झुकाईआ। सब दी पूरी करे शर्त, शरअ दा डेरा ढाहीआ। सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, बलधारी बल प्रगटाईआ। जन भगतां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। मेरी इक बेनन्ती अर्ज़, आरज़ू दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर अग्गे झोली डाहीआ। धरनी कहे धर्म खेल नहीं कोई लुकदा, सति सच जणाईआ। सतिगुर शब्द शब्द हो के बुकदा, भबक नाम रखाईआ। जन भगतां माण दे के इक्को तुक दा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिस दा भाणा कदे ना रुकदा, ओह होए आप सहाईआ। जिस दा बाहरों रूप मनुख दा, अन्तर जोत जोत वड्याईआ। ओह गुरमुखां वक्त सुहञ्जणा करे सुख दा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। लहिणा देवे जनणी कुक्ख दा, सिर आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह घर घर जन भगतां पुछदा, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। लाड लडावे शब्द दुलारे सुत दा, सुत्तयां लए जगाईआ। बिना हथ्थां बाहवां गोदी चुक्कदा, आपणी गोद टिकाईआ। धरनी कहे धर्म मेरा वक्त सुहञ्जणा होया रुत्त दा, रुतड़ी प्रभ महकाईआ। ओह नारद मुनी पुछदा, चोरी चोरी आवाज़ लगाईआ। क्यों धर्म दा धर्म प्यार जांदा टुट्टदा, मैनूं दे समझाईआ। मैं हस्स के किहा नारदा थोड़्हा समां कलयुग लुट्ट दा, लुटेरा हो के लुट्टे चाँईं चाँईंआ। फेर इशारा कीता ओह वेख पुरख अकाला सब नूं पुट्टदा, काया कुटीआ करे सफ़ाईआ। रूप सुहाया जिन्हां भगतां पंज तत बुत दा, बुतख़ान्यां करे रुशनाईआ। मैं दीदार करां ओस दे सोहणे मुख दा, जिस दी चन्द तों बाहर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे धर्म मैं होई भागां वन्ती, आपणी ख़ुशी बणाईआ। प्रभ पाया धुर दा कन्ती, सुहाग इक हंढाईआ। मैनूं चढ़या रंग बसन्ती, उतर कदे ना जाईआ। मैं तृष्ना छडी मन दी, मन मनसा दिती गंवाईआ। मैं निंदिआ छडी कन्न दी, सुणन विच कदे ना आईआ। मैं विभूती छडी तन दी, कूड़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। मैं आसा छडी ग़म दी, चिन्ता दिती मिटाईआ। मैं वणजारी नहीं चमढ़ी चम्म दी, चम्म दृष्टी ना कोए रखाईआ। मैं प्रेमण इक ब्रह्म दी, जो पारब्रह्म दए मिलाईआ। मैं भगतां दे अग्गे हथ्थ बन्न्हदी, बन्दना विच सीस निवाईआ। जन भगतो एह खेल श्री भगवन दी, जो तुहाडे नाल मिल के रिहा कराईआ। धरनी कहे मेरी सुगंधी नहीं कोई पवण स्वासी दम दी, साह साह ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हकीकत जाणे सब दे कर्म दी, जन्म कर्म दा मालक वेख वखाईआ।