पुस्तकालयभाग २३

पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं विहार होया

धर्म कहे मेरी होवे रुत सुहञ्जणी, पुरख अकाल दीन दयाल दए वड्याईआ। चरण धूढ़ इश्नान कराए मजनी, दुरमति मैल धुआईआ। निरगुण सरगुण मेले सजनी, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जिस दी शब्द आवाज़ इक्को नदनी, नाद अनादी दए दृढ़ाईआ। झगड़ा मेटे तन वजूद बदनी, काया काअबा पर्दा दए उठाईआ। लेखा जाणे आहला अदनी, राउ रंकां खोज खुजाईआ। त्रैगुण माया बुझाए अग्नी, अर्मिंत मेघ बरसाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे हदनी, हदूद इक्को इक प्रगटाईआ। जन भगतां देवे साची सदनी, सद्दा नाम दृढ़ाईआ। जिन्हां गृह जोत इक्को जगणी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म पावे सगणी, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। धरनी कहे मेरा वक्त सुहेला अज्ज, प्रभ देवे माण वड्याईआ। बिन काअब्यों होवे हज्ज, हुजरा हक वखाईआ। मैं सब कुछ जावां तज, मिल के महबूब धुर दे माहीआ। निरगुण दर्शन करां रज्ज, बिन नैणां दर्शन पाईआ। ख़ुशी होवां विच जग, जागरत जोत डगमगाईआ। त्रैगुण कूड़ी बुझे अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। मिले मेल सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धर्म कहे धरनीए वेखीं साहिब सुल्ताना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी नौजवाना, मर्द मर्दाना वड वड्याईआ। जिस नूं सारे कहिंदे श्री भगवाना, भगवन भगवान आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण धार पहरे बाणा, शब्द अणयाला तीर

चलाईआ। जो लेखा जाणे दो जहानां, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। ओह वरत के आपणा भाणा, सद भाणे विच समाईआ। जिस तख्तों लाहया राजा राणा, तख्त निवासी इक्को धुरदरगाहीआ। जिस दा नाम खण्डा महाना, महिमा अकथ अकथ समझाईआ। हर घट ओह होया जाणी जाणा, जानणहार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे धर्म शब्द अगम्मा सुण हुण, बिन सरवणां ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दा तक्क (गुण), गुणवन्ता की आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी शब्द अगम्मी धुन, आत्मक राग सुणाईआ। ओह मेरे उत्ते भाग लगाए फल्गुण, पहला प्रविष्टा मिले वड्याईआ। सन्त सुहेले गुरमुख चुण, आपणे रंग रंगाईआ। उस दा लेखा जाणे कवण, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। जिस नूं झुकदे पाणी पवण, बसन्तर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दा हुक्म सुणाईआ फल्गुण कहे धरनी धर्म मैं आया जग, जागरत जोत प्रभ दिती वड्याईआ। भगतां मिलां उपर शाह रग, नव दर दा डेरा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया करां बध्ध, बधक दा लेखा नाल मिलाईआ। बलि दवारे आपणे सद्द, बावण दा लहिणा झोली पाईआ। सतिगुर धार रहिण ना देवां अलग, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। फड़ फड़ हँस बणावां कग, कागों हँस उडाईआ। नाम ख़ुमारी दे के मधु, मधुर धुन करां शनवाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के हद्द, हदूद इक्को दयां वखाईआ। जिस गृह दीपक जोती रिहा जग, जागरत जोत डगमगाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान नज़री आए सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तिस चरणीं जावां लग, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक हो आईआ। फल्गुण कहे मेरी रुत्त सोहणी रुतड़ी, मेरे साहिब दिती महकाईआ। धरनीए कीते कौल इकरार मूल ना मुकरीं, पिछला लेखा दयां समझाईआ। बचन याद कर लै जो प्रोहित सुणाया शुकरी, शुकर कहि के की जणाईआ। कलयुग अन्त आपणे कौल इकरार ते पूरी उतरीं, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। उज्जल रहे कोए ना मुखड़ी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। दीन दुनी आपणी धार तों जाण उखड़ी, मार्ग पन्ध सारे जाण भुलाईआ। तूं आपणी खोल्ह के देखीं गुठड़ी, जो धर्म गंढ रखाईआ। कलयुग लुटेरे कोलों ना जाईं लुटड़ी, जो लुट्टे चाँईं चाँईंआ। आलस विच रहीं ना सुत्तड़ी, सुत्तीए लैणी अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक आप हो आईआ। धरनी कहे फल्गुणा मैं बड़ी चलाक, मेरा भेव कोए ना पाईआ। मेरा वड्डा डूँग्घा खात, हिसाब किताब ना किसे समझाईआ। मेरा सब तों अनोखा वक्खरा ताक, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। मेरे विच सब दी मिट्टी मिल गई

ख़ाक, जिस्म इस्म नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट उडदी ख़ाक, मेरी मेरे उत्ते दए गवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर दीनां मज़्हबां दे मेरे साहिब बणाए राक, हक हकूक आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द वणजारे बण गए चाक, चाकरी लोकमात कमाईआ। ग्रन्थ शास्त्र हुक्म वाले सारे काट, कार्ड हुक्म वाले दृढ़ाईआ। छोटे छोटे हिस्से आरज़ी मेरे उत्ते कीते अलाट, मालक हकीकी नज़र कोए ना आईआ। मैनूं इयों दिसदा सब दी अन्तिम मुकण वाली वाट, पाँधी बैठण राह तकाईआ। चारों कुण्ट ना रहे अंधेरी रात, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेरा रखवाला होवे आप, आप आपणी दया कमाईआ जिस नूं पैग़म्बरां किहा बाप, पिता पुरख अकाल कहि के गोबिन्द गया गाईआ। ओह सब दा पूरा करे भविक्ख्त वाक, पेशीनगोईआं सब दीआं नाल मिलाईआ। मैं उस दे दर दी दरवेशण दासी दास, जुग जुग सेव कमाईआ। ओह स्वामी अन्तरजामी मेरी मंज़ूर करे अरदास, बिन हथ्थां सीस झुकाईआ। जो वसे उपर आकाश, जिस दा पृथ्मी उपर प्रकाश, प्रकाश प्रकाशा आप अख्वाईआ। मैं उसे दी रखी आस, आशा विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रूप इक दरसाईआ। फल्गुण कहे धरनीए मेरी वेख रुत बसन्त, बसन बनवारी रिहा वखाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब सुल्ताना वेख कन्त, जो कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस तेरी बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार वड्याईआ। जो लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, चारे खाणी फोल फुलाईआ। उस दा नाम सुण अगम्मा मंत, जो मंतव सब दे हल्ल कराईआ। जिस ने आपणी किरपा नाल भगत बणाए सन्त, गुर गुर गोद टिकाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ। बुद्धी तों परे बणा के पंडत, बोध अगाधा भेव चुकाईआ। नार सुहागण बणा के मेल मिलाए आपणा कन्त, दरगाह साची सच घर वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छंत, छन्द ढोला सोहला इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे धरनीए मेरा रूप वेख अपारा, अपरम्पर स्वामी दिता बणाईआ। मेरी गुलशन तक्क बहारा, पत्त टहिणी आपणा रंग बदलाईआ। मेरा खेल वेख विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। संदेसा दे तेई अवतारा, अवतर हो के खोज खुजाईआ। पैग़म्बरां कर इशारा, बिन सैनत सैनत दे लगाईआ। गुरु गुरदेवा दे अधारा, हलूणा इक्को नाम समझाईआ। आओ उठो तक्को निरगुण नूर जोत उज्यारा, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे कलि कल्की अवतारा, निहकलंका नूर अलाहीआ। सो अमाम अमामा होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया करना पार किनारा, नौका दए रुढ़ाईआ। सो सतिजुग साचे देवे मात सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धर्म दा धर्म खुल्हाए दवारा, दोहरी आपणी कार भुगताईआ।

जोती जोत दए चमत्कारा, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे मेरी इक साहिब नूं बन्दना, धरनीए बन्दगी विच सीस निवाईआ। जिस दा इक्को सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्दना, सदी चौधवीं मुहम्मद दी दए गवाहीआ। जिस दा सच अखाड़ा लग्गणा, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। नूर नुराना दीपक इक्को जगणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादी नाद वज्जणा, धुन आत्मक करे शनवाईआ। बिना भगतां किसे ना लभ्भणा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा रूप रंग रेख ना मास ना नाड़ी हड्डना, जोती जाता डगमगाईआ। जिस ने सन्त सुहेला गुरु गुर चेला लख चुरासी विच्चों कढ्ढणा, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। उहदा लेखा नहीं कोई आहला अदना, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे फल्गुण मैं ओस नूं सीस झुकावांगी। जो मेरी पुकार लए सुण, तिस अग्गे वास्ता पावांगी। जो लेखा जाणे रिख मुन, भेव अभेदा उस दे अग्गे जणावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी मंग इक मंगावांगी। दोए जोड़ वास्ता पावांगी। ख़ाली झोली अग्गे डाहवांगी। नेत्र नैणां नीर वहावांगी। वस्त्र चीर पाड़ वखावांगी। मेरे अन्दर बिरहों पीड़, कूक सुणावांगी। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल तकदीर, दर प्रभ दे अलख जगावांगी। शरअ छुरी ना रहे ज़ंज़ीर, शरीअत इक्को रंग रंगावांगी। झगड़ा मेट ग़रीब अमीर, तामीर नवीं इक दरसावांगी। तूं मालक बेनज़ीर, नज़र मेहर तेरी रखावांगी। तेरा नाम खण्डा शमशीर, शब्द सतिगुर तेरे हथ्थ उठावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पावांगी। दर तेरे वास्ता पाउंदी हां। दर ठांडे सीस निवाउंदी हां। पुरख अकाले अलख जगाउंदी हां। खुल्हड़े केस वेस वटाउंदी हां। मेरी चले कोई ना पेश, पेशीनगोईआं सब दीआं हथ्थ उठाउंदी हां। जो इशारा दे के गया दस दशमेश, सो निरअक्खर पढ़ पढ़ ख़ुशी मनाउँदी हां। मैं ज़रूर तेरा नूर तक्कां माझे देस, मजलस भगतां नाल बणाउंदी हां। मैनूं याद आ गया जिस वेले नानक ने मोढे भूरी धरी खेस, खूंडी खड़ग वाली चमकाउंदी हां। जिस वेले अर्जन तत्ती पई रेत, सीस जगदीश तेरी भेंट चढ़ाउंदी हां। जो तेग़ बहादर रखी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाउंदी हां। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी आदि जुगादी पुरख अकाला एक, एकँकार तेरी ओट तकाउंदी हां। एथे उथे दो जहानां टेक, दूजी आस ना कोए रखाउंदी हां। जन भगतां बुद्धी करीं बिबेक, मांगत हो के मंग मंगाउंदी हां। निरगुण अन्दरों आपणा खोल्हणा भेत, सरगुण साचा (संग) रलाउंदी हां। तूं वेखणहारा नेतन नेत,

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाउंदी हां। फल्गुण कहे धरनी मेरा पहला प्रविष्टा, विश्व दा पर्दा आप चुकाईआ। कृष्ण ने राधा बन्न्हाया निस्चा, निसचित हो के आप जणाईआ। कलयुग अन्त पुरख अकाल दा धुर दे काहन दा इक्को होवे इष्टा, इष्ट देव स्वामी इक्को नज़री आईआ। जो दीन दुनी दी जाणे दृष्टा, अन्तर निरन्तर वेख वखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दे लेख लिखदा, लिखणहार बेप्रवाहीआ। ओह निरगुण लहिणा देणा चुकाए गुरमुख साचे सिख दा, सिख्या इक दृढ़ाईआ। जिस दी प्रीती विच जन भगतां मन होवे टिकदा, टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह वणजारा होणा नहीं पत्थर इट्ट दा, पाहन संग ना कोए बणाईआ। ओह प्रेमी होवे प्यारा मित दा, मित्र प्यारा आप अख्वाईआ। ओह झगड़ा मुकावे आवण जावण नित दा, चुरासी गेड़ दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेल आप मिलाईआ। फल्गुण कहे धरनीए मैनूं कोटन बीते जुग, साल बसाला फेरा पाईआ। मैनूं पूरब रही ना सुध, सुदी वदी ना कोए वड्याईआ। मेरी जगत वाली नहीं बुध, बुध मति ना कोए जणाईआ। मैनूं कुझ नहीं आउंदी सुज्झ, समझ ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट वेख्या उड, भज्जया वाहो दाहीआ। कलयुग रैण अंधेरी खुड्ड, सच दीप ना कोए रुशनाईआ। मैं लेखा जाणां ना आपणा मुझ, भेव सकां ना कोए खुल्हाईआ। की संदेशा देवां तुझ, हुक्म की समझाईआ। मैं बिहबल बेहाल तक्की सृष्टी होई बेसुध, नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। निरगुण धार होई गुंग, मुख शब्द ना कोए सालाहीआ। मैनूं इयों दिसदा जिवें कलयुग औध रही पुग्ग, सदी चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। एह खेल करे बख़ुद, आपणा हुक्म वरताईआ। ओह कमलीए तेरे उत्ते होण वाला युद्ध, युधिष्टर बैठा अक्ख उठाईआ। ईसा ने अन्तिम कहिणा मेरी वीहवीं सदी अन्त मैं सब नूं कहिणा मारनिन्ग गुड, गाॅड सीस निवाईआ। एह लहिणा देणा मूसा वाला शुड, जिस नूं सके ना कोए समझाईआ। ओह वेख मुहम्मद रिहा उठ, चार यारी नाल लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणा खेल खिलाईआ। धरनी कहे फल्गुणा मेरे अन्दर आई आवाज़, बिना सरवणां दिती सुणाईआ। खोल्ह के भेव आगाज़, पर्दा दिता चुकाईआ। ओह तक्क जो तेरे उत्ते पढ़दे नमाज़, वुज़ूआं खेल खिलाईआ। जिन्हां दा इक्को उत्ते नाज़, आसरा इक वखाईआ। उन्हां दा लहिणा देणा चौदां तबकां उस अमाम दे हाथ, जिस नूं सजदा सलाम कहि के सारे सीस निवाईआ। जिस नूं झुकदे त्रैलोकी नाथ, राम रामा लागे पाईआ। मूसा कोहतूर ते गाए गाथ, ढोला तेरा बेपरवाहीआ। नानक गोबिन्द बिन अक्खरां रहे आख, निरअक्खर धार तेरी सिफ्त सालाहीआ। तूं सर्ब कला समराथ, समरथ पुरख तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम

हो प्रगट, प्रगणे वेखे चाँईं चाँईंआ। दीन मज़्हब दे तक्के हट्ट, हटवाणयां हथ्थ मिलाईआ। निरगुण धारों सारे आओ नट्ठ, पिछला पन्ध मुकाईआ। धर्म दवारे करो इक्ट्ठ, जिथ्थे वसे धुर दा माहीआ। तीर्थ तक्को अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती ध्यान लगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले वेखो मठ, चर्चां गिरज्जयां खोज खुजाईआ। जीवां जंतां काया माटी होई कच्च, कंचन गढ़्ह ना होए रुशनाईआ। बिना रसना जिह्वा आत्म परमात्म रिहा रट, कलमा अगम्म अथाहीआ। निजर झिरना कवण पीए रस, बिन रसना रस चखाईआ। निज नेत्र किस दी खुल्ही अक्ख, प्रतख दयो वखाईआ। आपणा लहिणा देणा पूरा कर लओ हक, हकीकत दा मालक आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। फल्गुण कहे धरनीए मेरा वेख हाल, की हालत कीती लोकाईआ। मैं फस गया विच कूड़ जंजाल, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। चारों कुण्ट होया बेहाल, भज्जया वाहो दाहीआ। इक कूक सुणाई परम पुरख कर मेरी संभाल, सम्बल बहि के वेख वखाईआ। हुक्म संदेसा दे दे इक्को काल, काल नगारा दे वजाईआ। दरोही होवे दीन दुनी करे ना कोए प्रितपाल, प्रितपालक नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी सख़ी, सख़ावत आपणी दे कराईआ। मेरी हालत वेख बिन अक्खीं, अक्खीआं वाले अक्खीआं गए बदलाईआ। मेरी आपे पत रखीं, रखया करीं थांउँ थाँईंआ। दीन दुनी आपणी सिख्या दस्सीं, दहि दिशा करीं पढ़ाईआ। तूं आपणी जूनी तक्क लै चार लख अस्सी, बिना अंकड़यां गणित गिणाईआ। शरअ दीन दी बद्धी विच रस्सी, रस्ता तेरा गई भुलाईआ। मेरी आशा फिरदी नस्सी, भज्जे वाहो दाहीआ। चारों कुण्ट अग्नी तत्ती, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरी चुन्नी सीस तों लथ्थी, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। तेरी महिमा सदा अकथ अकथी, कथ सके कोए ना राईआ। तूं साहिब मेरा समर्थी, तेरी वड वड्याईआ। तेरे चरण कँवलां मेरे स्वामी मैं ढट्ठी, ढट्ठयां लै उठाईआ। मेरी अन्तिम आपणयां चरणां विच कर दे गती, गतमित आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं गहर गम्भीरा बेनज़ीरा मेरा कमलापती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मैं तेरे उतों होवां सती, सतिआ वाल्या आपा तेरी भेंट चढ़ाईआ। निगाह मार लै मेरे उत्ते रिहा कोई ना जती, जोगी जंगम जिज्ञासू सारे रहे कुरलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर मैं तोरे आपणी हथ्थीं, तेरे दर ध्यान लगाईआ। मैं आपणी कथा कहाणी सुणावां सच्ची, सच सच नाल दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते मन कल्पणा चार कुण्ट दहि दिशा नच्ची, घूँगट मुख रिहा ना राईआ। मेरे स्वामीआं मेरी अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल होई पक्की, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त इक्को तेरी ओट रखी, दूसर आस ना कोए रखाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे साहिब दयाला, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। मेरे परम पुरख कृपाला, कृपानिध तेरी वड्याईआ। तेरी जुग जुग अवल्लड़ी चाला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल खिलाईआ। मेरा तेरा अग्गे इक्को सवाला, सवाली हो के झोली डाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरा मुख कीता काला, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। उठ के खेल वेख हाला, हालत विगढ़ी ख़लक ख़ुदाईआ। ठग्गां चोरां फड़ीआं माला, कामी क्रोधी तिलक ललाट लगाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक काज़ी मारन छाला, हराम खोर कूक कूक सुणाईआ। फल रिहा ना किसे तन वजूद वाले डाला, मानस सिंमल रुक्ख लहराईआ। प्रभू तेरे प्यार दी घाले कोए ना घाला, घायल हो ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण धरती, धवल धौल दयां जणाईआ। मैं इक्को निध परती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। मैं मालक अर्शी फ़र्शी, दो जहानां खेल खिलाईआ। तेरी मंज़ूर करां अर्ज़ी, आरज़ू वेखां चाँईं चाँईंआ। मैं सतिगुरु नहीं कोई फ़र्ज़ी, शब्द देव देवा इक अख्वाईआ। जदों चाहवां ते करां आपणी मर्ज़ी, हुक्म विच बन्धन कोए ना पाईआ। जुग बदलणा मेरी खेल घर दी, अवतार पैग़म्बर गुरु हुक्म विच भवाईआ। मेरी धार मेरे नाल लड़दी, दूसर अवर ना कोए लड़ाईआ। मैं खेल जाणां चोटी जड़ दी, चेतन आपणा हुक्म वरताईआ। खेल वेखां हँकारी गढ़्ह दी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार फोल फुलाईआ। आस तक्कां नाड़ी नाड़ दी, हाडी हाडी पर्दा लाहीआ। एह खेल सच्ची सरकार दी, हरि करता आप कराईआ। धरनी तूं क्यों धाहां मारदी, कूक कूक सुणाईआ। हुण खेल वक्त अन्त अख़ीर संग मुहम्मद चार यार दी, सदी चौधवीं गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मैं चरण तेरे धूढ़ दी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैं मूर्ख अंञाण मूढ़्ह, बुद्धहीण नज़री आईआ। मेरा नाता जुड़या नाल कूड़, कलयुग कूड़ कीती कुड़माईआ। तूं मेरा साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रतां तों बाहर नज़री आईआ। मेरी बेनन्ती कर मंज़ूर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। इक्को जोत दा बख्श नूर, नूर नुराने दे चमकाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। तेरा पन्ध ना नेड़े ना दूर, घर घर बैठा डेरा लाईआ। मेरा लेखा पूरा करदे ज़रूर, ज़रूरत तेरे अग्गे टिकाईआ। ओह वेख मूसा राह तक्के उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर तेरा नूर नज़री आईआ। ईसा तेरे प्यार दा लए सरूर, सलीव गल गया लटकाईआ। मुहम्मद मकबरयां विच तेरा तक्के नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। प्रभू तेरी वड्याई वड्डी, मेरे साहिब

गुणी गहीरा। धरनी खलोती हथ्थ बद्धी, वेख माटी तन ख़ाक शरीरा। पैग़म्बरां तक्क सदी, जो सदमे वालीआं तकदीरा। ओह तक्क कलयुग धार नूह नदी, घती आए वहीरा। कलयुग चारों कुण्ट फिरे लभ्भी, पाटे चीथड़ वखाए लीरा। तूं नूर अलाही रब्बी, लेखा जाणे शहिनशाह हकीरा। अन्तिम रहिण दए ना किसे दी गद्दी, गदागर वेख फ़कीरा। कूड़ी क्रिया मेट दे हद्दी, हदूद दस्स बेनज़ीरा। तेरा खेल हुन्दा सबब्बी, जुग चौकड़ी घत्त के जाण वहीरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ सब दीआं ज़मीरा। फल्गुण कहे मेरी रुत सुहावी, हरि सतिगुर आप सुहाए। मेरा लेखा कलयुग कन्ढ्ढे रावी, रवीदास ध्यान लगाए। जो सरगुण उत्ते वरती भावी, तन अर्जन दए गवाहे। तेरा खेल बेपरवाही, बेपरवाही विच समाए। तूं जोती जाता इक अख्वाई, नूर नुराना नूर रुशनाए। अमाम अमामा सोभा पाई, जोती राता डगमगाए। सम्बल देस सुहाई, सच सिंघासण इक वडयाए। फूलन सेज विछाई, फल्गुण निव निव सीस निवाए। निहकलंका नाउँ धराई, कलि कल्की आप अख्वाए। शब्द डंका इक वजाई, दो जहानां करे रुशनाए। दवार बंका इक सुहाई, जिथ्थे जन भगत बैठे सोभा पाए। सब दा आवण जावण लेखे लाई, जो तेरा नाम ध्याए। फल्गुण कहे मेरी आसा पूर कराई, कर्म कांड दा डेरा ढाहे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाए। फल्गुण कहे मैं इक वस्त अनमुल्ली, मंगदा, सतिगुर देणी दया कमा। भेव खुल्हाउणा हँ ब्रह्म दा, पर्दा परदयां विच्चों उठा। जो गुरमुख सतिगुर घर जम्मदा, तिस नूं राय धर्म ना दए सज़ा। झगड़ा मुकाउणा आवण जावण पन्ध दा, लख चुरासी फंद कटा। भेव खुल्हाउणा आत्म ब्रह्म दा, नूर नुराना नूर चमका। मार्ग दस्सणा सतिगुर शब्द धर्म दा, जिस दा रस्ता सके ना कोए बदला। लेखा रहे ना किसे कर्म दा, निहकर्मी होणा आप सहा। झगड़ा मिटाउणा वरन बरन दा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर टिका। सहारा देणा आपणे चरण दा, चरण चरणोदक नाम पिला। नेत्र खोल्हणा हरन फरन दा, निज लोचन नैण कर रुशना। मार्ग दस्सणा पौड़े चढ़न दा, अग्गे सके ना कोए अटका। दरवाज़ा खोल्हणा अन्दर वड़न दा, कुण्डा खिड़की आपे लाह। प्रकाश देणा दीपक जोत जगण दा, अंध अंधेर मिटा। सच सिंघासण वखाउणा जोत धार मग्न दा, अन्तिम जोती जोत मिला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरना। सरन तुमारी आए माधो, भगत सुहेले मीत। अन्तर हिरदा सब दा साधो, सादक सिद्ध वसणा चीत। पुरख अकाला एका लाधो, ठाकर स्वामी धुर दा मीत। धुन आत्मक सणाउणा आपणा नादो, दूजा सुणना पए ना गीत। लख चुरासी विच्चों आपे काढो, करो पतित पुनीत। झगड़ा रिहा ना कूड़ समाजो, आत्म परमात्म दस्सणी इक प्रीत। दुरमति

मैल धोणा दाग़ो, धाम दसाउणा इक अनडीठ। आपणी किरपा जगाओ चराग़ो, मेरे साहिब सतिगुर जगदीश। जो तेरे दर्शन नूं फल्गुण कहे आए आजो, अन्दर मन्दिर बदल के नीत। अन्त सहाई ना कोई तेरे बाझों, एह बिना पथर पाणी तों वज्जी लीक। दिवस रैण सुण तेरा रबाबो, अनहद्द नादी सुणाउणा गीत। तेरा चरण धूढ़ दा इश्नान पूरा होया माघो, फल्गुण जन भगतां काया रखणी ठांडी सीत। कूड़ तबीअत बदल मज़ाजो, मनुआ कर भय भीत। आपणे हथ्थ पकड़ वागो, दहि दिशा ना उठ उठ धाए नीच। हँस बणा फड़ फड़ कागो, सोहँ नाम रस दे के रसना दे मीठ। गुरमुखां अन्दर उपजे वैरागो, किरपा कर हरि जगदीश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति दी सच सच प्रीत। फल्गुण कहे मेरे स्वामी, सीस सीस निवाईआ। सर्ब जीआं दे अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। तेरा देश अगम्म अनामी, कहिण किछ ना पाईआ। संदेसा तेरा हक पैग़ामी, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। तूं मालक इक हक अनामी, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। तेरा दिसे ना कोए सानी, लासानी तेरी वड वड्याईआ। जन भगतां अन्दर आपणी नाम दी दे निशानी, निशाना इक्को इक वखाईआ। दर आयां कट दे गलों ग़ुलामी, ज़ंज़ीर कूड़ रहे ना राईआ। अमृत आत्म निजर रस दे ठण्डा पाणी, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। आत्म परमात्म बण के हाणी, मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। पुरख अकाले तूं पातशाह तेरा भगत तेरी राणी, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा मुका दे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फेर कदे ना आईआ। तेरी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत तों परे तेरी शनवाईआ। साहिब सतिगुर फल्गुण कहे गुरमुखां उत्ते करीं मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। पिछला झगड़ा ना रहे दीवानी, अन्तिम लेखा देणा मुकाईआ। तेरा घर आलमे ज़ाविदानी, सच दवारा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल ज़िमीं असमानी, दो जहानी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

धर्म कहे वेख धरनी प्रभ दी धार, धर्म दवार वज्जे वधाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निराकार धुरदरगाहीआ। भगत सुहेले जुग जुग तार, तारनहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, निव निव लागण पाईंआ। जिस दी खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। भगत सुहेला बण के मीत मुरार, मित्र

प्यारा दया कमाईआ। डुबदे पाहन देवे तार, पत्थरां चरण छुहाईआ। मेहरवान हो आप करतार, करनी करता कार कमाईआ। बंस सरबंस कर प्यार, पिता पूत गोद सुहाईआ। देवे वड्याई विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। हरि भगत दवारा भगती दा भर भण्डार, अतोट अतुट भराईआ। कोझयां कमल्यां पावे सार, ग़रीब निमाणयां वेख वखाईआ। भुल्ल्यां भटकयां लावे पार, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। धर्म कहे धरनी सुण संदेशा धुर दी धार, ख़बर की अगम्म जणाईआ। बिशन कौर करे इशार, इशारयां नाल समझाईआ। मेरा बृद्धां बालां देणा प्यार, वड्डयां छोटयां इक्को गंढ पवाईआ। जो सेवा विच सेवादार, ख़िदमत विच ख़ादम नज़री आईआ। गुरमुखां नूं सतिगुर प्यार दा उधार, शब्द धार नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। बिशन कौर कहे मेरी आत्मा अतीती, सति सरूप विच समाईआ। मेरी सब दे नाल प्रीती, प्रभ प्रीतम दिती बणाईआ। मेरी भगतां दी बग़ीची, फुल फुलवाड़ी सोभा पाईआ। मैं ख़ुशीआं दे नाल डीठी, अनडिट्ठ दिती वखाईआ। मैं हस्स के कहां रसना नाल मीठी, प्रेम नाल जणाईआ। जिन्हां साचे घर विच सेवा कीती, सेवा सेवा विच उपजाईआ। मेरा साहिब सतिगुर परखे ना किसे दी नीती, खोटे खर्हे वेख वखाईआ। जो पावे सार जीव जी की, जग जीवण दाता इक अख्वाईआ। जिस दे कोल हक तौफ़ीकी, देवणहार बेपरवाहीआ। मैं मंग मंगां नीकी, झोली ख़ाली अग्गे वखाईआ। मेरी वंड नहीं कोई साढे तिन्न हथ्थ सीअ की, भगत दवारा खुल्हा वेहड़ा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धर्म कहे धरनी मैं सुणया होर संदेसा, धर्म मात रही दृढ़ाईआ। मेरे साहिब दा साहिब वाला वेसा, साहिब सतिगुर नज़री आईआ। जो सब दा पूरा करे लेखा, लेख पिछला दए बदलाईआ। धुर मस्तक लावे मेखा, मिथ्या दस्से लोकाईआ। प्रेम प्यार करे हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस भगत उधारे सेवा करदे विच खेता, आपणे घर सुहाईआ। सो स्वामी निरगुण वेस करे उच्चेचा, उच्च अगम्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच दए वड्याईआ। धरनी कहे धर्म वेख धर्म दवारा, धर्म दी धार नज़री आईआ। जिथ्थे भगतां दा प्रेम भण्डारा, भण्डारी विष्नूं सेव कमाईआ। लेखा तक्क सेवादारा, जो सेवा सच कमाईआ। वंड नहीं पुरख नारा, नर नरायण होए सहाईआ। जिस दा खेल सब तों न्यारा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। कलि कल्की लए अवतारा, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा

मेला लए मिलाईआ। धर्म कहे धरनी मैं धर्म नाल दस्सां ब्यान, धर्म धर्म विच्चों जणाईआ। सतिगुर दी सेवा चरणी करे महान, चरण चरण विच वड्याईआ। लंगर विच निगाहबान होया निगाहबान, निगाह आपणी इक उठाईआ। वरयाम कौर कर परवान, हरबंस कौर संग रखाईआ। वीरो भजनो दे के दान, चरणो गुरदेव जोड़ जुड़ाईआ। मंगो बख्श धर्म निशान, कौर महिन्दर फिरे उठाईआ। सुरजीत कौर दे के जीवन दान, बंती प्रेम गंढ पवाईआ। मेरे साहिब दा खेल महान, महिमा कथ कथ शनवाईआ। बचनी जीतां कर परवान, गुरमीत कन्त गंढ पवाईआ। लेखा जाणे श्री भगवान, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक खिलाईआ। धर्म कहे धरनी की संदेसा देवे राजा इन्द्र, इन्द्रासण बैठा ध्यान लगाईआ। साडा लेख लिख्या शान जिन्दर, गुरमुख सिँघ गुर गुर सिफ्त सालाहीआ। धुर दा प्यार मेरा बलविन्दर, दविन्दर नाता जगत भगत वाला रखाईआ। जिथ्थे रहे कोए ना चिन्दन, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा दए बणाईआ। धरनी कहे धर्म मैं धर्म दवार दी दासी, दास दासा सीस निवाईआ। जिथ्थे सच दी मण्डल रासी, सति दी वज्जे वधाईआ। कूड़ क्रिया विच्चों नासी, नास्तिक आपणा आप मिटाईआ। मैं प्रकाश तक्कां पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां होवे रुशनाईआ। पुरख अकाला सब दी पूरी करे आसी, आहिस्ता आहिस्ता आपणा रंग रंगाईआ। भगत सुहेला गुणी गहेला घनकपुर वासी, जोती जाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धर्म कहे मैं सुणी छोटी जही ख़बर, मैनूं ख़बदार दिता कराईआ। बिशन कौर कहे सेवा कीती सारे टब्बर, वड्डे छोटयां प्यार बणाईआ। मैनूं कुलदीप कौर दी कदर, प्रीतां गंढ पवाईआ। जगीरो वल्लों मेरी पूरी होई सध्धर, रणजीत कौर वेख वखाईआ। जगीर कौर कदी कदी आउंदी लभ्भण, आपणा पन्ध मुकाईआ। मनजीत कौर मेरे दब्बदी रही हड्डण, गुरदर्शन वेख के नैणां नीर वहाईआ। मेरा बाहरों बिरद होया सी बदन, मेरा अन्तर सदा लए अंगड़ाईआ। छिन्दर कदी कदी आउंदी सी बाहर कढ्ढण, लेखा भुल्ल कदे ना जाईआ। मैं चाहुंदी भगत दवार दे छोटे वड्डे सब दे दीपक जगण, सुरजीत कौर संग रखाईआ। मैं सदा ख़ुशीआं विच रहिणा मग्न, आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैनूं याद जिस वेले मेरी चिखा नूं लाई अग्न, चारों कुण्ट भवाईआ। लिखारी प्रेम नाल लग्गे सी लिखण, गुरमुख शान जिन्दर कलम काग़ज़ उत्ते फिराईआ। मेरी आत्मा फेर तक्कण लग्गी वल्ल सिक्खण, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैनूं सब कुझ लग्गा दिसण, एथे ओथे दो जहान नज़री आईआ। भाणा मन्न के मिट्ठण, रस सब नूं दयां चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे नित नवितन, नर नरायण आपणा रंग रंगाईआ।

४ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड फतूचक ज़िला कपूरथला हज़ारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे सुण मीत प्यारे धर्मा, धर्म दी धार धार जणाईआ। मेरे उत्ते तक्क चार कुण्ट दा कर्मा, कर्म कांड खोज खुजाईआ। इशारा दे दे ब्रह्म धार दी ब्रह्मा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। शंकर हाज़र होए प्रभू दे चरणां, त्रिशूल आपणी हथ्थ उठाईआ। विष्नूं दस्स खेल की करना, की करता पुरख हुक्म वरताईआ। भेव अभेदा खोल्ह के भरमा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल शब्द घोड़े अस्व चढ़ना, दो जहानां वेख वखाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म नाल लड़ना, झगड़ा अवर ना कोए रखाईआ। हक हकीकत निरगुण धार निरअक्खर पढ़ना, बिन अकशरां अक्खर बणाईआ। जिस झगड़ा मेटणा वरनां बरनां, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार ख़ालक ख़लक खेल करना, मख़लूक आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धर्म कहे धरनी मैं दस्सां नाल प्यारा, की प्रीतम प्यारा खेल खिलाईआ। निगाह मार विच संसारा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पर्दा ओहला रहे ना राईआ। चारों कुण्ट तक्क धूंआँधारा, निरगुण नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। वरन बरन होवे ख्वारा, ख़ालस रंग ना कोए समाईआ। जीव जंत करन हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। अमृत बूँद स्वांती मिले ना ठण्डी ठारा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। कूक पुकारन वेद चारा, पुराण अठारां चार लख सतारां हज़ार सलोक रोवण मारन धाहींआ। आत्म ब्रह्म पावे कोए ना सारा, पारब्रह्म तेरा मेल ना कोए मिलाईआ,। बन्द खुल्ल्हे ना किसे किवाड़ा, बजर कपाटी पर्दा ना कोए उठाईआ। काया मन्दिर अन्दर दिसे ना कोए अखाड़ा, पंच शब्द धुन ना कोए शनवाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी तेरे अग्गे हाढ़ा, बौहड़ी बौहड़ी कर के तेरे अग्गे सीस निवाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। लेखा वेख पैग़म्बर गुर अवतारा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धर्म कहे धरनी मैं सच कीती अरदास, बेनन्ती हक सुणाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, परवरदिग़ार तेरी शरनाईआ। तूं शाहो भूप सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, सतिजुग साचा

चन्द चमकाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात , दीनां मज़्हबां इक्को गंढ रखाईआ। भेव खुल्हा दे काग़ज़ात, कागद कलम स्याही तेरी सिफ्त सलाहीआ। शरअ ज़ंज़ीरां विच्चों कर आज़ाद, तन बन्धन दे तुड़ाईआ। तेरा इक्को होवे हुक्म अहिलाद, संदेसा हकीकत हक देणा जणाईआ। उठ वेख इशारा देवे प्रहलाद, कबीर जुलाहा नाल मिलाईआ। फ़रीद कहे हो विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। इक्को नाम कलमा तेरा वज्जे नाद, तुरीआ तों बाहर कर शनवाईआ। लख चुरासी जीव आत्म धार जाइण जाग, जागरत जोत बिन वरन गोत इक्को कर रुशनाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा इक्को होवे राग, अनरागी आपणा राग दे सुणाईआ। सब दी दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत आप कराईआ। हर घट दीपक जोत जगा चराग़, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। धर्म कहे धरनी मैं चारों कुण्ट तक्कया, आपणा ध्यान लगाईआ। लेखा वेख्या मदीना मक्या, काअब्यां खोज खुजाईआ। महबूब मिले ना हको हकया, हकीकत हथ्थ किसे ना आईआ। साचा लाहा किसे ना खट्टया, खटके विच लोकाईआ। सब दी कीमत पै गई नाल टक्कया, माया ममता तोल तुलाईआ। एका ज़ीरो होया बटया, ज़ीरो ज़ीरो समझ किसे ना आईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा कलयुग कल्पणा पाया रट्टया, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। कलमे नाम अणयाले तीर सीना दिसे किसे ना फटया, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। मैं चार वरन अठारां बरन दीनां मज़्हबां दे विच नट्ठया, भज्जया वाहो दाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गरूआं तक्कया पटया, पटने वाला दए वड्याईआ। सब नूं माया डस्से सप्पया, विख चारों कुण्ट नज़री आईआ। नाम ख़ुमारी चढ़े किसे ना रतया, रत्न अमोलक हीरा रूप ना कोए बणाईआ। हिरदे अन्दर काया मन्दिर डंका वज्जे किसे ना फतिहा, फातिआ पंच विकार ना कोए कराईआ। कूड़ कल्पना करे कोए ना हत्या, हत्यारी होई ख़लक ख़ुदाईआ। बिना भगतां तों कलयुग अन्त कोई ना बचया, बचपन समझ किसे ना आईआ। कर किरपा श्री भगवान जिन्हां नूं रखया, कलयुग तिन्हां नेड़ ना आवे राईआ। सो सन्त सुहेला गुरु गुर चेला ख़ुशीआं दे विच टप्पया, जिन्हां मिल्या मेल धुर दे माहीआ। आत्म परमात्म नाता होया पक्कया, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। धर्म कहे धरनी मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सया, हस्ती तक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी अलख अलख्या, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह इक अख्वाईआ।