७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड आहमपुर ज़िला कपूरथला तरसेम सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म मेरे उत्ते रोंदे टिल्ले पर्वत पहाड़, चोटीआं चोटीआं हो के देण दुहाईआ। चारों कुण्ट अग्नी दिसे हाढ़, सीतल सांतक सति ना कोए कराईआ। जगत अग्नी लग्गी नाड़ नाड़, हड्ड मास दए गवाहीआ। फिरी दरोही विच उजाड़, जंगलां वेख ध्यान लगाईआ। माया ममता दिसे अखाड़, मनुआ घर घर नाच नचाईआ। सृष्टी पूजे जंड करीर झाड़, पुरख अकाल सीस ना कोए निवाईआ। धुर दा नज़र ना आए लाड़, नूर नुराना बेपरवाहीआ। उठ चारों कुण्ट निगाह मार, मारूथलां ध्यान लगाईआ। नज़र ना आए नर निरँकार, नूर नुराना रूप ना कोए दरसाईआ। मेरे उत्ते महके ना कोए गुलज़ार, गुलशन रूप ना कोए दरसाईआ। मैं बड़ी होई बेज़ार, बिहबल हो के दयां सुणाईआ। सच साहिब दी बण के ख़िदमतगार, ख़ादम हो के भज्जी वाहो दाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीत्या विच संसार, आपणा पन्ध मुकाईआ। संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। कलयुग अन्तिम आए कलि कल्की अवतार, धरनी तेरा धवल सुहाईआ। मैं ओस दा करां इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण वक्त सुहञ्जणा पीआ प्रीतम करे सच प्यार, प्रेमी आपणा प्रेम बणाईआ। मैं ख़ुशीआं विच पहनावां हार, बिन फुल्लां फुल्ल महकाईआ। निरगुण धार करां दीदार, जग नेत्र ना कोए वड्याईआ। बिना शरीर तों करां शृंगार, बिना वजूद तों महबूब नूं सीस निवाईआ। मैं दो जहानां नैण रही उठाल, वेखां थांउँ थाँईंआ। धर्म कहे धरनी तूं आपणा आप संभाल, सवाधान हो के लै अंगड़ाईआ। ओह तक्क सम्बल बैठा नौजवान, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, दो जहान लागण पाईंआ। ओह तेरे उत्ते होया मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत सुहेले कर परवान, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाण, सोहँ शब्द नाद शनवाईआ।
सो मित्र प्यारा स्वामी मिल्या आण, अनक कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। तूं डण्डावत बन्दना सजदा कर प्रणाम, नमो नमो कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, योद्धा सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड आहमपुर ज़िला कपूरथला जुगिन्दर सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म मेरे उत्ते रोंदे नदी नाले दरया, वैहंदे वहिण देण दुहाईआ। उच्ची कूक कूक रहे सुणा, चारों कुण्ट आवाज़ लगाईआ। दोए जोड़ करन दुआ, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। मेहरवान महबूब ख़ुदा, तेरी इक शरनाईआ। कलयुग जीवां ध्यान लगा, मेहर नज़र उठाईआ। जो साडे अन्दर रहे नहा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। हँस बुद्धी होए काँ, काग रूप दरसाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गां, पुनीत रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं पकड़े कोए ना बांह, सहारा नज़र कोए ना पाईआ। पवित्र रिहा कोई ना थाँ, धरनी धरत धवल दए गवाहीआ। सिर मिले ना ठण्डी छाँ, हथ्थ समरथ ना कोए टिकाईआ। तीर्थ तट कर गए नांह, जो साडे उत्ते आसण लाईआ। माया ममता भुल्लया राह, रहिबर रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर दिसे कोए ना, नरायण नज़र कोए ना आईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड आहमपुर ज़िला कपूरथला कर्म सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म मेरे उत्ते रोंदे जल होड़े, होड़ा सस्से वाला ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी मालक धुर दे बौहड़े, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। जो मिट्ठे रस करे कौड़े, कौड़यों मिट्ठे दए कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणाए दोहरे, दोहरा आपणा ताल वजाईआ। आत्म परमात्म विछड़े जोड़े, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। फिरे अगम्मी चढ़ के घोड़े, अस्व आपणा नाम दृढ़ाईआ। करे प्रकाश अंध घोरे, नूर ज़हूर रुशनाईआ। झगड़ा मेटे ठग्ग चोरे, भगत सुहेले लए उपजाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे मारे मोहरे, मोहर आपणा नाम लगाईआ। बिना उस तों अन्तिम कम्म किसे ना सौरे, सोहरे पेईए दोवें ध्यान लगाईआ। सारे हथ्थ रहे जोड़े, निव निव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे धर्म मेरे उत्ते आशा रखी मछ कछ, किछ अवर रहिण ना पाईआ। प्रभ किरपा
करे सरूप स्वच्छ, सति आपणा आप प्रगटाईआ। दर्शन देवे हस्स हस्स, हस्ती दस्स बेपरवाहीआ। जन भगतां देवे निजर रस, अमृत जाम प्याईआ। मनुआ करे वस, उठ ना दहि दिश धाईआ। सिफ्त सुणाए जस, ढोला अगम्म अथाहीआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। गृह भगतां हो प्रतख, जोती जोत डगमगाईआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, वस्त इक्को नाम वरताईआ। जिस दी महिमा गा सके कोई ना भट, सिफ्ती सिफ्त ना कोए वड्याईआ। ओह गहर गम्भीरा बेनज़ीरा पुरख समरथ, शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त रखणहारा पत, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सिर दे कर रखे हथ्थ, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कोटली ज़िला जलन्धर प्रीतम सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म मेरे उत्ते रोवे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। अमृत आत्म मिले किसे ना ठण्डा पाणी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा होवे ना हाणो हाणी, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए समाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप माया ममता बणी राणी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण आपणा हुक्म वरताईआ। जगत विकार कूड़ बणया निशानी, निशाना धर्म वाला झुलाईआ। सन्त सुहेला मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, रूह बुत सारे रहे कुरलाईआ। सदी चौधवीं पद मिले ना किसे निरबाणी, तुरीआ तों परे ना कोए शनवाईआ। जिधर तक्कां शाह सुल्तानां अन्दर आई बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर आई परेशानी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। दरोही मेरे उत्ते दीनां मज़्हबां वाली ग़ुलामी, शरअ ज़ंज़ीर ना कोए कटाईआ। झगड़ा दिसे कल्मयां नाल कलामी, कायनात वेख वखाईआ। दानिशमंद रिहा कोए ना दानी, दीन दुनी भज्जे वाहो दाहीआ। जोरू ज़र होया अभिमानी, निवण सु अक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। परम पुरख परमात्म आपणा खेल करे महानी, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी बुद्धी होई नादानी, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक वड वड्याईआ। धरनी कहे धर्म आपणा नेत्र खोल्ह नैण, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मित्र प्यारा दिसे कोई ना साक सज्जण सैण, सगला संग ना कोए निभाईआ। दीन दुनी होई त्रफैण, प्यार मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले सोहले
सारे कहिण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। माया ममता सब नूं खाए डैण, धर्म दवार बच्चया रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वैहंदा वहिण, शाह सुल्तानां रिहा रुड़्हाईआ। हरि का नाम मिले ना किसे रसायन , कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। नाता तुट्टा भाई भैण, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। नुक्ता मिले किसे ना ग़ैन, ऐन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दिवस रैण मैनूं मूल ना आवे चैन, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। जो इशारा दिता बाल्मीक बिना रमायण, बिना अक्खरां अक्खर बणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम सब दा बणे साक सैण, सज्जण इक अख्वाईआ। जो मालक ख़ालक नर नरायण, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। ओह झगड़ा मुकाए पंच पंचाँइण, पंचम आपणी गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे धर्म मेरे उत्ते तड़फ रही बनास्पत, बृख बृखां ध्यान लगाईआ। राह तक्कण परमेश्वर पत, जो पारब्रह्म बेपरवाहीआ। कवण वेला होवे प्रगट, प्रगणा धरनी वेखे चाँईं चाँईंआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। नाम निधान अगम्मी मारे सट्ट, सोई सुरत शब्द जणाईआ। आत्म परमात्म दस्से इक्को तट्ट, किनारा पारब्रह्म ब्रह्म दए समझाईआ। जो प्रकाश करे लट लट, नूर नुराना डमगाईआ। शरअ शरीअत मेटे वट, हदूद हद्द ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अन्दर इक्को नाम लए रट, सोहला ढोला धुरदरगाहीआ। नाड़ बहत्तर उबले किसे ना रत्त, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मानस मानव मानुख शब्दी दे समझावे मति, मन मति दा पन्ध मुकाईआ। वस्त अमोलक काया मन्दिर देवे सच, सच दा मालक दया कमाईआ। भाग लगावे कूड़ी काया कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। लूं लूं अन्दर जावे रच्च, साढे तिन्न करोड़ वज्जे वधाईआ। मेरा कलयुग चढ़या लाहवे तप, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। कोटन कोटि उतारे पप, पतित पुनीत बणाईआ। सब दा इक्को सांझा करे जप, नाम नामा वंड ना कोए वंडाईआ। सतिजुग सच चलावे रथ, रथवाही आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे धर्म दोवें जोड़ीए मिल के हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी कुदरत दा करता इक समरथ, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। जिस दी किरपा नाल सगल वसूरे जाइण लथ, कूड़ा दु:ख रोग रहिण ना पाईआ। चरण सरन सरनाई जाईए ढट्ठ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। धर्म कहे धरनी मेरी इहो सलाह, मशवरा इक जणाईआ। परवरदिग़ार बेपरवाह, परम परख वड वड्याईआ। आदि जुगादी दो जहान मलाह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बेड़ा आप चलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु शब्द गवाह, शहादत इक भुगताईआ। ओह लहिणा देणा चुकाए थांउँ थाँ, थान
थनंतर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम साडी पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कलेश दए मिटा, दुरमति मैल दए धुआईआ। सतिजुग साचा दए लगा, सति धर्म नाल मिलाईआ। तूं सब दी धवल धौली माँ, देवणहारी रिज़क सबाईआ। मेरा तेरे उत्ते ग्रां, अस्थान भूमिका तेरी सोभा पाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच करां वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। किरपा कर हक ख़ुदा, ख़ुद मालक हो सहाईआ। तेरे कदमां होवां फ़िदा, घोली घोल घुमाईआ। कलयुग अन्तिम कर अलविदा, मेरे उत्ते रहिण ना पाईआ। सति धर्म दा मार्ग दस्से सिध्धा, नव सत्त आप समझाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी इक्को होवे बिधा, इक्को नाम कलमे वज्जे वधाईआ। धर्म कहे मैं धर्म दवारे तेरे डिग्गा, धरनी धरन धवल धौल आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बख्शिंदा, बख्शणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जलन्धर हरदयाल सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म मैनूं संदेशा देवे पौण, पवण पवणां रही जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वधी नालों रौण, रावण तोल ना कोए तुलाईआ। अठारां कशूणीआं इस दे गिरद भौण, चक्रवरती हो के चक्र लगाईआ। मेरे नेत्रां विच्चों निकलदा रोण, हौक्यां विच सुणाईआ। भार चुक्क ना सके मेरी धौण, पापां भरी लोकाईआ। मेरा दुखड़ा कोई ना आए मिटाउण, अवतार पैग़म्बर गुरु लए ध्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ना कोए आए हटाउण, आपणा पन्ध मुकाईआ। ऐस वेले सहायता करे मेरी कौण, धर्म दे समझाईआ। धर्म कहे धरनी जिस दा तूं मेरा मैं तेरा ढोला गौण, भगत सुहेले राग दृढ़ाईआ। ओह मालक ख़ालक गहर गम्भीर जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कीती चोण, कलयुग दिती वड्याईआ। ओह सब कुछ तेरे उतों आया खोहण, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। माया ममता आया दबाउण, मकबरे पैग़म्बरां दे देण गवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आया तरसाउण, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुखां दरस आया दरसाउण, दर दर भेव खुल्हाईआ। सच संदेशा आया सुणाउण, धुर अगम्मा राग अलाहीआ। हरिजन विछड़े आया मिलाउण, मेला आपणा आप कराईआ। तैनूं रोंदी नूं आया पर्चाउण, पर्चा सतिगुर शब्द हथ्थ फड़ाईआ। तेरा हक हकूक तैनूं आया दवाउण, सतिजुग तेरा संग बणाईआ। आपणा नाम आया जपाउण, एका राग रिहा सुणाईआ। धुर दा डंका आया वजाउण, रागां नादां बाहर करे शनवाईआ। सच दवार आया खुल्हाउण, दर इक्को सोभा पाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लेखा पूरा आया कराउण, भविक्ख्तां लिख्तां नाल मिलाईआ। तेरा मेरा नाता
आया जुड़ाउण, धर्म कहे धरनीए आपणी दया कमाईआ। सब दी करनी कुदरत दा कादर आया भुगताउण, बचया नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां चुरासी फाँसी आया तुड़ाउण, तौंक ज़ंज़ीर शरअ रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी आया कराउण, करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जलन्धर शहर प्यारा सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म सुण ला कर कन्न, कायनात दीन दुनी वेख वखाईआ। प्रभू दा दिसे भगत कोई ना जन, साचे रंग ना कोए समाईआ। त्रैगुण अग्नी लग्गी तन, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। कल्पणा मिटे किसे ना मन, ममता मोह ना कोए चुकाईआ। नाम पदार्थ देवे कोई ना धन, वस्त अमोलक झोली ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरे उत्ते ग़म, सांतक सति ना कोए कराईआ। धरनी कहे मैं रोवां छम्म छम्म, बिन नैणां नीर वहाईआ। भेव पाए ना कोए ब्रह्म, पारब्रह्म मिलण कोए ना आईआ। मानस मानव मानुख तृष्ना लग्गी तम, चार कुण्ट हल्काईआ। कोई ना जाणे आपणा जन्म, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। लेखे लग्गे ना किसे दा पवण स्वासी दम, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वरताईआ। धर्म कहे धरनी तेरे उत्ते कलयुग अंधेरा अंध, अधिआत्म समझ किसे ना आईआ। राही समझे कोई ना आपणा पन्ध, मंज़ल हक ना कोए जणाईआ। दीन दुनी गाउंदी परम पुरख नूं रसना जिह्वा बत्ती दन्द, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भुल्लया छन्द, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सुरत दुहागण होई रंड, हरि कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाईआ। मनुआ दिवस रैण पावे डण्ड, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। तन अन्दर वध्या घमंड, हउँमे हंगता नाल मिलाईआ। निज आत्म लए ना कोए अनन्द, परमानंद विच ना कोए समाईआ। दूई द्वैती ढाहे कोए ना कंध, दुतीआ भाउ ना कोए चुकाईआ। समझ सके ना कोए ब्रह्म हं, सो पुरख निरँजण नज़र किसे ना आईआ। जगत वणजारा काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी विच वड्याईआ। चारों कुण्ट अंधेरी शाम, शमा नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। मनूए मनसा सब दी कीती ग़ुलाम, हुक्मे अन्दर हुक्म जणाईआ। दीन दुनी सृष्टी दृष्टी तक्की तमाम, काया मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ। बिना सतिगुर किरपा सच मिले ना कोए निशान, कूड़ निशाना जगत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ।
धरनी कहे धर्म वेख मनुआ मन मनसा, ममता मोह विच हल्काईआ। मेरे उत्ते कोटन कोटि वसदे सहँस सहँसा, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। आत्म धार परमात्म दा जीव जंत बंसा, बंसाँवली धुर दी नज़री आईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं हरिजन बणे कोई ना हँसा, नाम माणक मोती चोग मुख ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट गढ़्ह बणया हउँमे हंगता, निवण सु अक्खर समझ किसे ना आईआ। अणगिणत असंख असंखा, मेरे उत्ते वसदी जनता, जीव ईश पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना कोए चुकाईआ। फिरी दरोही चारों कूटां, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण रोवे मारे धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धर्म कहे धरनी मैं वेख्या जगत मन दा रूप, बिन नैणां नैण उठाईआ। जो वसे काया तन पंज भूत, वजूद बुत ख़ाकी अन्दर डेरा लाईआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र देण सबूत, सुनेहड़ा शब्द धार दृढ़ाईआ। ओह घर घर फिरे गली कूच, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। उस दी समझ ना आवे सूझ, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जगत वासना जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया नाल वड्याईआ। धर्म दा दिसे ना कोए सपूत, सूत्रधारी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मनमति देवे होका, कूक कूक सुणाईआ। फिरे दरोही चौदां लोका, चौदां तबक वेख वखाईआ। जगत जहान होया होछा, सति सन्तोख ना कोए धराईआ। ऐस वेले इक कलयुग उत्ते रोसा, जो कलकाती घर घर डेरा लाईआ। जिस तन शरीरां अन्दर मार के गोता, माणक मोती बाहर दिता कढ्ढाईआ। तन वजूद कर के थोथा, माटी भाण्डे ख़ाली दित्ते चमकाईआ। अन्दर मनुआ माणदा मौजा, आपणी लै अंगड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रला के फौजा, फौजदार हो के वेख वखाईआ। सति धर्म नूं कीता मूधा, सदी चौधवीं चलण देवे ना कोए चतुराईआ। दीनां मज़्हबां भाउ वखाया दूजा, एका रंग ना कोए समाईआ। सति दी नींद कोई ना सौंदा, ग़फ्लत कूड़ ना कोए मिटाईआ। मन मनसा अन्नदर जगत जहान भौंदा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस रूप बणाया काउं दा, काग वांग कुरलाईआ। वणजारा होया आपणे गाउं दा, मतल्ब आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धर्म कहे धरनी सुण शब्द संदेशा अज्ज, सहिज सहिज सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पर्दा देवे कज्ज, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर स्वामी अन्तरजामी परवरदिग़ार सांझा यार कराए हज़, हुजरा हक हक वखाईआ। जिथ्थे शब्द अनादी धुन अनहद्द जावे वज्ज, अनरागी आपणा राग दृढ़ाईआ। दीपक जोत निरगुण धार जाए जग, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा गुरदेवा नाम ख़ुमारी देवे मध, मधुर धुन इक सुणाईआ। मन मनुआ
मनसा विच्चों जाए बज्झ, नव चार दस ना उठ उठ धाहीआ। एह खेल करे सूरा सरबग, जीव अल्पग पार कराईआ। धरनी धर्म दोवें कहिण बिना पुरख अकाल तों कूड़ी मेटे कोई ना हद्द, हदूद सच ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुरु मेरे उत्ते गए लद्द, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि सन्त सुहेले दर दवार आपणे सद्द, संदेसा इक्को नाम जणाईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जलन्धर शहर नगीना सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म मेरी हालत होई बुरी, बुरयार चारों कुण्ट नज़री आईआ। दीन दुनी होई निगुरी, सतिगुर शब्द ना कोए मनाईआ। चारों कुण्ट शरअ छुरी, इन्सानां रही घाईआ। मंज़ल चढ़े कोई ना तुरी, तुरीआ पद हथ्थ किसे ना आईआ। मेरी धार वेख सति सच बिना थुड़ी, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। मेरी पत जांदी रुड़्ही, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदरगाहीआ। धर्म कहे धरनी तूं कर भरवासा, धीरज धीर धराईआ। किरपा करे पुरख अबिनाशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे नासा, नास्तिक रहे ना मूल लोकाईआ। तेरा ख़ाली भरे कासा, नाम भण्डारा इक वरताईआ। दीनां मज़्हबां कोलों होवे खलासा, इक्को ब्रह्म दए समझाईआ। तेरे उत्ते ख़ुशीआं वाली पए रासा, सुरत शब्द गोपी काहन नचाईआ। ओह वेख नज़र उठाए शंकर उतों कैलाशा, आपणी लै अंगड़ाईआ। जो सदी चौधवीं वेखे तमाशा, दीन दुनी फोल फुलाईआ। जिस लेखे लाउणीआं मकबरयां विच्चों पैग़म्बरां वालीआं लाशां, मुहम्मद इशारे नाल दृढ़ाईआ। ज़ात पाती रहिण नहीं देणीआं शाख़ां, आत्म परमात्म इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे धर्म मैनूं उठदा दर्द, दुखी हो के दयां जणाईआ। मेरी ओस साहिब दे अग्गे अर्ज़, जो आरज़ू आपणयां चरणां विच टिकाईआ। शरअ छुरी कलयुग मेटे करद, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। दीन दुनी दी पुट्ठी सिध्धी करे नरद, नर नरायण होवे आप सहाईआ। आपणा खेल दस्से असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्दाना मर्द, निरगुण निरवैर लए अंगड़ाईआ। मैं चार कुण्ट होई नापड़द, ओढण मेरे सीस दए टिकाईआ। जिस दा नाम खण्डा तिक्खी धार खड़ग, खण्डां ब्रह्मण्डां करे सफ़ाईआ। ओसे दे प्यार विच रही भटक, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धर्म कहे धरनी ओह साहिब सतिगुर मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो वेस वटाए नित नविता, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। धर्म दी धार सब नाल करे हिता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। तेरे उत्ते तेरी सुहञ्जणी करे रुता, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगा के काया माटी बुता, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। पारब्रह्म परमेश्वर अबिनाशी अचुता, चेतन हो के वेख वखाईआ। जो सतिजुग उठावे सुत्ता, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के तुका, दो जहानां करे पढ़ाईआ। भेव खुल्हा के मानस मनुखा, मानव पर्दा दए चुकाईआ। जिस दी याद विच वक्त बीत्या चोखा, चौथा जुग अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी वेख वखाईआ। धरनी कहे धर्म मैं ओसे दी दासी, जुग जुग सेव कमाईआ। निरगुण दी धार रखी आसी, सरगुण संग तजाईआ। जोती जाता होवे जोत प्रकाशी, परम पुरख अगम्म अथाहीआ। जो मेरे उत्ते करे खेल तमाशी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कूड़ कुड़यार तों कराए बन्द ख़ुलासी, बन्धन कलू दए तुड़ाईआ। तिस चरणां बलि बलि जासी, बलिहार घोली घोल घुमाईआ। सो मालक ख़ालक शाहो शाबाशी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जो मेरे उत्ते कलयुग मेटे अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। उसे दा संदेशा ओसे दा नाम कमलापाती, बिन अक्खरां रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धर्म कहे धरनी ओह साहिब हक हकीकी, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दे कोल अगम्मी तौफ़ीकी, ताकतवर नूर अलाहीआ। ओह कलयुग अन्दर सति धर्म दी बदले रीती, रीतीवान इक अख्वाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीती, काया काअबे करे रुशनाईआ। उहदी खेल त्रैगुण अतीती, त्रैभवन धनी आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां काया करे ठांडी सीती, अग्नी तत बुझाईआ। निरगुण सरगुण बख्श के चरण प्रीती, प्रीतम हो के मेला मेले सहिज सुभाईआ। जीवां जंतां बदल देवे नीती, नीतीवान इक अख्वाईआ। इक्को रंग रंगाए हस्त कीटी, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। इक्को नाम शब्द कलमा दए हदीसी, हज़रतां तों बाहर पढ़ाईआ। इक्को रहमत सच बख्शीशी, बख्शिश धुर दी झोली पाईआ। जिस साहिब सुल्तान मेहरवान दी तूं रख के बैठी उडीकी, नित नित ध्यान लगाईआ। ओह सब दा लहिणा देणा पूरा करे तवारीखी, जो अवतार पैग़म्बर गुर भविक्ख्तां विच गए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धार सब दी करे आप तस्दीकी, दूसर संग ना कोए रखाईआ।