पुस्तकालयभाग २३

७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेरां ज़िला जलन्धर

नारद कहे धर्म जी मैं आ गया धुर दा मुनी, मुनीश्रां तों परे रूप बदलाईआ। धर्म कहे तूं की आवाज़ सुणी, मैनूं सच दे समझाईआ। नारद किहा मैं जाणया धरनी दे सीस उत्ते दे आवां चुन्नी, ओढण नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे पंडता वेखीं किते तेरी बोदी ना जाए मुन्नी, मोमना वल ध्यान लगाईआ। ओह लेखा तक्क लै इक नौ धार दी उन्नी, उनीसा ध्यान लगाईआ। खेल करे प्रभ वड गुणी, गहर गंभीर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी दो जहानां तों बाहर धुनी, सरवण सरोता समझ ना सके राईआ। ओस नूं पाप ना कोई पुन्नी, पुनह पुनह सब नूं वेख वखाईआ। ओस दी ख़बर अनोखी सुणी, सहिज सहिज नाल दृढ़ाईआ। उहदी प्रेम धार सदा अनमुल्ली, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। नारद हौली हौली बोलण लग्गा बुल्ल्हीं, मुक्खों रिहा मुसकराईआ। धरनीए आपणे तोल पूरे तुली, वजन वद्ध घट्ट ना कोए बणाईआ। धर्म तूं वी बणना सुल्हा कुली, कुल मालक दा हुक्म जणाईआ। ओह तक्क ओस प्रभू दी फुलवाड़ी फुल्ली, जो गुरमुख बूटे रिहा महकाईआ। भाग लगा के भगतां दवारे धर्म धार दी कुल्ली, काया काअबे खोज खुजाईआ। सच प्यार दी देवे धूली, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। जिस ने याद रखी ईसा वाली सूली, सलीव अजीब आप दवाईआ। ओह मालक ख़ालक बण के कन्त कन्तूहली, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। चार जुग दी कथा ना ओस नूं भुल्ली, अभुल्ल बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम सब तों करे वसूली, लहिणे देणे रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धर्म जी मेरा मन्न लै आखा, अक्खरां तों बाहर सुणाईआ। हुक्म सुण अलखणा अलाखा, भेव अभेद की जणाईआ। धरनी दी सुण लै भाखा, भाषा केहड़ी विच समझाईआ। चारों कुण्ट दिसे कोए ना राखा, रक्षक होए ना कोए सहाईआ। मैं दीन दुनी दा खिच्च के वेख्या ख़ाका, ख़ाक मिट्टी नाल मिलाईआ। मनुआ सब दा होया आका, मिलण कोए ना पाईआ। निरन्तर खुल्लया किसे ना ताका, मन्त्र सच ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट कूड़ दा हाटा, वणजारा कलयुग सोभा पाईआ। सब दा चीथड़ होया पाटा, सति सच वस्त्र तन ना कोए पहनाईआ। बौहड़ी दीन दुनी आया घाटा, घाटे विच ख़लक ख़ुदाईआ। अमृत रस हथ्थ ना आए गोबिन्द धुर दे बाटा, बिन रसना रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धर्म कहे सुण नारद पंडत, पांधे ध्यान लगाईआ। तूं जुगा जुगादी मंगत, दर दर अलख जगाईआ। नारद कहे मैं इक गल्ल दस्सां धर्म जी जिस बिध नानक ने अंग लगाया अंगद, अंगीकार अख्वाईआ। आत्म परमात्म समझाई संगत, सगला

संग बणाईआ। भरमां ढाई कंधन, अंध अंधेर चुकाईआ। झगड़ा मेट के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे धर्म सुण मेरा संदेस्या, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाला तक्क जो रहे सद हमेश्या, हम साजण इक अख्वाईआ। जो दो जहानां नर नरेशया, नर नरायण नूर अलाहीआ। जुग उलटाउणा जिस दा पेशया, पेशीनगोईआं आपणा हुक्म वरताईआ। ओह लेखा जाणे देश प्रदेश्या, दो जहानां खोज खुजाईआ। उस दा नूर ज़हूर इक्को वेख्या, वेख वेख नैण बिगसाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द दुलारा बेटया, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओह सच सिंघासण इक्को लेटया, सुख आसण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी आपणी कार कमाईआ। नारद कहे धर्म जी मेरी खोल्ह के वेख किताब, की काया रही जणाईआ। भेद खोल्हे मित्र प्यारे अहिबाब, साजण सज्जण दए समझाईआ। जिस बिध निरगुण धार वज्जे रबाब, बिना तन्द सितार हिलाईआ। ओह लेखा याद कर लै जो इशारा दे के आया नानक सतिगुर विच बग़दाद, बग़ली कंधे नाल लटकाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक तक्को उठ अगम्मी ख्वाब, जिस दी ख़ाहिश मुहम्मद गया रखाईआ। जिस दी सूरत वेख झल्ल सके ना कोए ताब, महताब चमके ना कोए रुशनाईआ। जिस दे कोलों कल्मयां विच मंगो हयाते आब, काया कासे अग्गे डाहीआ। शरअ दी शरीअत विच वेखो इमदाद, जो हुक्म विच कराईआ। उस दा लेखा गिणती विच समझा सके ना कोई ताअदाद, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जिस कारन गोबिन्द उडाया बाज, बाजी जगत वाली उलटाईआ। चार वरन दा साजण साज, साजण हो के वेख वखाईआ। ओह खेल करे नारद कहे धर्म जी विच देस माझ, मजलस शब्द गुरु बणाईआ। जिस ने दो जहानां बदल देणा समाज, समग्री इक्को नाम वरताईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां रखे लाज, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। काया मन्दिर गृह वजाए नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। भगत सुहेले धरनी धरत धवल उतों आपणे लए लाध, वेखणहारा दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धर्म कहे नारद खेल तक्क निरँकारी, निरवैर की वखाईआ। किस बिध सृष्टी दृष्टी जांदी हारी, हार जित्त समझ कोए ना पाईआ। धरनी धरत धवल धौल होई दुख्यारी, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। ओह वेख अष्टभुज बाहां रही उलारी, आपणा बल धराईआ। इशारे देवण तेई अवतारी, अवतर आपणी अक्ख उठाईआ। पैग़म्बर रहे पुकारी, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कूक सुणाईआ। नानक गोबिन्द धार शब्द ललकारी, दो जहानां रही जणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता कन्त भतारी, हरि

करता अगम्म अथाहीआ। जिस नूं झुकदे संसारी भण्डारी, सँघारी सीस निवाईआ। चरण चुम्मदे देवत सुर गण गधंरब करन निमस्कारी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह शाह पातशाह शहिनशाह सूरबीर बलकारी, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस दी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आई वारी, वारता सब दी दए बदलाईआ। इक्को नाम दी कराए जैकारी, जै जैकार करे लोकाईआ। धरनी उस दी ख़िदमतगारी, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। चरण कँवल रहे पनहारी, पाणी ढोवे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्त उस महबूब दी आई वारी, जो वाहिद इक्को नूर अलाहीआ। जिस दी सब ने मन्नणी ताबयादारी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे धर्म जी मैं सब दा पुराणा मित्र, मित्रां दयां जणाईआ। मेरे महबूब दा वेख सके कोए ना चित्तर, चरित्र समझ सके ना राईआ। ओह आपणी धारों आया निक्कल, जन्म वाली दिसे कोए ना माईआ। उस दा खेल नित नवितन, जुग जुग हुक्म वरताईआ। जन भगतां बण के पितन, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जिस झगड़ा मेटणा पत्थर इट्टन, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। सब दा लेख अलेख आया लिखण, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आया जित्तण, बलधारी बल प्रगटाईआ। सब दा लहिणा देणा आया नजिट्ठण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धर्म कहे मेरा इक्को इक इशारा, ऐशो इशर्त वाल्यां दयां जणाईआ। वेखो खेल सच्ची सरकारा, की करता हुक्म वरताईआ। जिस दा लेखा नाल मुहम्मद चार यारा, यराना यारां नाल हंढाईआ। ओह अमाम अमामा होया ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जाता परवरदिग़ारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा लेख लिखाईआ। जिस दी महिमा कागद कलम ना लिखणहारा, स्याही चले ना कोए चतुराईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रूप अनूप खेल करे आप करतारा, कुदरत दा कादर करता पुरख वड वड्याईआ। जन भगतां सुहावे लोकमात दवारा, द्वारका वासी जिथ्थे सीस निवाईआ। सति सच सुहञ्जणा फल्गुणा सति दा दिहाढ़ा, दिउहुड़ी जिस दे ढोले गाईआ। धर्म कहे मैं उसे दा बोलां जैकारा, जो तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। ओह मीत प्यारा सज्जण हमारा, हम साजण इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिणा चव्हीआं अवतारा, चौबीसा हरि जगदीशा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा पूरब लाहे उदारा, कर्ज़ा मकरूज़ रहिण कोए ना पाईआ।

आ गया ललारी लै के रंग अवल्ला, अवल्लड़ा रंग रंगाईआ। जन भगतो प्रेम दी झोली अग्गे डाहो पल्ला, पलकां दे पिच्छे रंगे बहि के चाँईं चाँईंआ। पाणी अमृत पाए जेहड़ा हथ्थ ना आवे जला थला, समुंद सागर जिस दा राह तकाईआ। जिस रंग विच मुहम्मद ने किहा मेरा नूर अलाही अल्ला, आलमीन इक अख्वाईआ। गोबिन्द ने किहा मेरा पुरख अकाल इकल्ला, अकल कलधारी वड वड्याईआ। फेर संदेशा दिता डल्ला, सहिज नाल सुणाईआ। उस रंगीले दा सब तों वक्खरा होणा महल्ला, जिथ्थे ठग्ग चोर यार बहिण कोए ना पाईआ। चरण दवारा जन भगतां होणां मल्ला, चारों कुण्ट नज़री आईआ। उहदा रंग अनूप सति सरूप आत्मा विच होणा रला, परमात्म रंग रलीआं आप मनाईआ। पर ओह ललारी बड़ा करे वल छला, छलीआ आपणा छल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रंगणहारा आपणा रंग बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो आपणा आप रंगो, बिन जगत ललारीआं रंग रंगाईआ। प्रेम भट्ठी दे विच लँघो, जिथ्थे अग्न ना लागे राईआ। नूरी चन्द हो के चमको, दो जहान होवे रुशनाईआ। खल्ह लहांउणी पए ना वांग शमसो, शमस तबरेज़ तुहाडा ध्यान लगाईआ। तुहाडा ललारी आ गया उतों अर्शों, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। जिस दी याद चार जुग दे करदे रहे बरसो, महीने दिवस ध्यान लगाईआ। हुण उस दे रंग नूं मूल ना तरसो, तरसेवें सब दे दए चुकाईआ। सचखण्ड आपणे घर नूं परतो, प्रीतम आपणा घर वसाईआ। नाले खेल तक्को उत्ते धरतो, धवली संग रखाईआ। योद्धे सूरबीर मर्दाने बणो मरदो, बलहीण रहिण कोए ना पाईआ। मुख भवाओ ना आपणी शर्तों, शरअ दी गंढ तुड़ाईआ। तुसीं इस साहिब नूं भुल्ल के सचखण्ड दरगाह सच ना कोए टिकाईआ। उलटे बिरछ बणिउँ ना दरख़तो, माता गर्भ ना अग्न तपाईआ। नेत्र सन्मुख करो दरसो, दीद आपणा चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। आ गया ललारी लै के रंग अनोखा, जगत पंसारीआं हथ्थ किसे ना आईआ। दीन दुनिया नाल कर के धोखा, जन भगतो तुहानूं रिहा चढ़ाईआ। तुहाडा अन्दरों साफ़ कर के कोठा, काया कुटीआ पोच पुचाईआ। एह आस रखी सी मुहम्मद ने जिस वेले हथ्थ फड़या सी वुज़ू वाला लोटा, लुटीआ पंडतां वाली रुड़्हाईआ। नाले लबां उत्ते रखया पंजां उँगलां दा पोटा, मुख नाल मुख छुहाईआ। फेर प्रकाश तक्क के निर्मल जोता, पिट्ठ भार डिग्गा चाँईं चाँईंआ। फेर इशारा दिता चौदां तबकां ते चौदां लोका, चौदां विद्या तों बाहर शनवाईआ। नाले मुसलसल दिता होका, हुक्म हक हक जणाईआ। ओह वेखो मेरा ख़ालक जिस ने नमाज़ पढ़नी नहीं ते ना रखणा रोजा, राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। ओह सूफ़ीओ तुहाडा काया दा रंग के जाए चोगा, चुग़ली निंदिआ वाला नेड़ ना कोए ना आईआ। पर उस दा टिकाणा

सम्बल ते संभल के देवे मौका, मौके दा मालक आपणी खेल खिलाईआ। नाले सीने ते हथ्थ रख के भरया हौका, हाए उफ कर सुणाईआ। मेरे अलाही मेरी तेरे अग्गे तोबा, तोबा तोबा कर के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी रंगण आप चढ़ाईआ। जन भगत कहिण प्रभू साडे काया कपड़े रंगदे, तूं रंगणहार दातार। असीं इक्ट्ठे इक्को मंग मंगदे, तेरे अतुट भरे भण्डार। साडे अन्दर आपणे प्रेम दी ठण्ड दे, अग्नी तत तत निवार। रंगण वाल्या जे तेरे नालों तुट्टे फेर गंढ दे, तूं गंढणहार गोपाल। आपणे प्रेमीआं नूं आपणा प्रेम वंड दे, शाह बणा दे कंगाल। बलिहारे तेरे नूरी चन्द दे, तेरा चानणा बेमिसाल। तेरी उडीक विच कोटां जुग लँघ गए, सच मिल्या ना तेरा जमाल। मेहरवाना श्री भगवाना सानूं आपणा सच्चा अनन्द दे, साचा सुख दे विखाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो दयाल। सतिगुर कहे मेरा रंग रंग अनमुल्ला, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। जो जगत विच भगत होवे भुल्ला, उस नूं सहिजे दयां चढ़ाईआ। जो माया विच होवे रुल्ला, उस दी रंगत दयां बदलाईआ। मेरा दरवाज़ा सदा खुल्ल्हा, ख़ालक दा मालक हो के कुण्डा दिता लाहीआ। जो दर दवारे आवे भुल्ला, भुल्लयां रुल्यां लवां तराईआ। याद रखो सतिगुर दा रंग बिना गुरमुखां किसे उत्ते कदे नहीं डुल्ल्हा, उँगली ला के नमूना वेखण कोए ना पाईआ। थोड़्हा जेहा रंग बुल्ल्हां ते चढ़या सी बुल्ल्हा, जो थेईआ थेईआ कर के गया गाईआ। कबीर एसे रंग नाल सी फलया फुल्ला, रवीदास दी खलड़ी दी एसे रंग ने कीमत पाईआ। जन भगतो तुहाडे प्यार दी धार दा तुहाडे अन्दर सदा तपदा रहे चुल्ला, जगत अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। तुहाडा बूटा तन जावे ना हुल्ला, पत्त टहिणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी रंगत आपणे हथ्थ रखाईआ। रंग कहे जन भगतो रंगण वाला कमाल, कमला रमला नज़री आईआ। तुसीं हुशियार हो के एस दे रंग नूं लओ संभाल, सम्बल बहि के किते होर ना दए वरताईआ। सम्बल कहे मैं सब दा दलाल, विचोला गुर अवतार पैग़म्बर मैनूं गए बणाईआ। मैं सदा वेखां हक ते हलाल, हकीकत खोज खुजाईआ। मैं प्रभू तों ज़रूर रंग इन्हां नूं चढ़ावांगा जेहड़े मेरे बैठे लाल, लाल दे मित्र लालन नज़री आईआ। पर याद रखिओ इस ललारी दी सब तों वक्खरी झाल, जिस कँवारी अष्टभुज दुर्गा दी लाल चुन्नी दिती रंगाईआ। पर एह चुरासी विच्चों आपणे आपे लवे भाल, खोज खोज के आपणा चोज कराईआ। पता नहीं किस बिध अन्दर वड़ के चले नाल, दिवस रैण भज्जे चाँईं चाँईंआ। बाहरों चरणां दी धूढ़ी नाल रंगे खाल, अन्दरों नाम रंगण दए चढ़ाईआ। उथे ना कोई जवाब ना कोई सवाल, सवाल जवाब इक्को रूप दरसाईआ। पर याद रखयो एस रंगण

नूं बणाउंण वाला पहलों तैयार होया सिँघ पाल, जिस घोट घोट के तैयार कीता चाँईं चाँईंआ। फेर पूरन दा पूरन दए अहिवाल, हवाला दिता जणाईआ। जिस नूं एह रंग चाढ़्ह दिता उस नूं खा ना सके काल, महाकाल उस दी सेव कमाईआ। जन भगतो अज्ज दा रंग चढ़या अन्त तुहानूं लै जाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे पुरख अकाल जोती जाता बैठा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम रंगण चढ़ाए बेमिसाल, जिस दी मिसल जगत अक्खर ना कोए बणाईआ।

राज नरायण कहे मैनूं प्रेम दा वज्जा तीर, सचखण्ड मेरी दए गवाहीआ। गुरमुखो मेरी जोत धार दा बिन अक्खां तों वगे नीर, दर आ के रिहा सुणाईआ। मेरे नाल भगत सुहेले सुदामा ते कबीर, आए चाँईं चाँईंआ। जगदीश मनजीत सिँघ सवरन सिँघ वीर, गुरदयाल सिँघ लम्बे लम्बे कदम उठाईआ। चेत सिँघ सिध्धी तक्क लकीर, नट्ठया वाहो दाहीआ। चलो ओथे चलीए जिथ्थे भगतां दी बदली तकदीर, तदबीर आपणी नाल रलाईआ। राज नरायण कहे मैनूं विछोड़े दी नहीं प्यार दी अन्दर उठे पीड़, मुहब्बत विच कुरलाईआ। जिस ने मेरी बद्धी बीड़, ओह बेड़ा तुहाडा पार लँघाईआ। असीं चढ़ गए मंज़ल अख़ीर, जिथ्थे अक्खरां वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी ख़ुशी बणाईआ। राज नरायण कहे उहो घर ते उहो अहाता, भगत सुहेले उहो नज़री आईआ। जिस ने ततां वाला बंधाया नाता, ते आत्मा आपणे नाल मिलाईआ। ओस दी सुहञ्जणी वेखण आया राता, रुतड़ी भगतां नाल महकाईआ। ओह गुरमुखो भगतो सन्तो जिस दीआं ग्रन्थां शास्त्रां विच सुणदे रहे बातां, ओह बातन पर्दा रिहा खुल्हाईआ। एथे ओथे सब दा पिता माता, बिना शरीर तों बेनज़ीर नूर अलाहीआ। धरती तों लै के दरगाह साची तक्क भगतां दा बणया रहे राखा, अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे चले चाँईं चाँईंआ। नाले सुणदा जाए भगतो कहो तूं मेरा मैं तेरा इहो मेरी गाथा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सब तों वडी एस दी किरपा जिस ने इक वार टेक ल्या माथा, उस नूं चुरासी दी फाँसी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। एहदे कोल कोई पहली दूजी तीजी चौथी नहीं कलासा, मेहर नज़र नाल चौथी मंज़ल दए पहुंचाईआ। एथे खेल होर जगत दा चोर उथे पुरख अबिनाशा, फेर पुछो एथे भगतां दा राखा, रक्षक हो के आपणी सेव कमाईआ। जिस ने लेखे लाई जन भगतो तुहाडी सुहञ्जणी सुलखणी राता, रातरी रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। तुहाडी ख़ुशीआं वाली ख़ुशहाली विच वेखी रासा, मण्डलां मण्डपां तों बाहर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत दी धार ते जगत बेपहिछाता, पछाण विच बिन भगतां किसे ना आईआ।

नारद कहे जन भगतो अक्खर वेख लओ गग्गा, गोबिन्द दी धार दए गवाहीआ। ओह रिषीओ मुनीओ पछाणो आपणी जग्हा, पिछला ध्यान लगाईआ। क्यों बधक आया भज्जा, भज्जया चाँईं चाँईंआ। एथे कृष्ण दा सी तिन्नां मुखीआं वाला तीर लग्गा, जिथ्थे चरण दिता छुहाईआ। बाल्मीक एसे थाँ उतारया सी गलों झग्गा, लव कुश उँगलां नाल भवाईआ। नानक शब्द धार दिता सी सद्दा, सुनेहड़यां विच सुणाईआ। सप्तस ·षीआं एथे सी पुट्टया खड्डा, साढे तिन्न हथ्थ डुंघाईआ। वेद व्यास एथे आ के आपणी उँगली दा निशाना गड्डा, चारों कुण्ट फिराईआ। सुंभ निसुंभ इथे भवाउंदे रहे गदा, चक्रवरती हो के चक्र लगाईआ। बलि दा रथ रुक्या तिन्न दिन भार लद्दा, एसे कर के गुरदित सिँघ नूं सचखण्ड विच्चों ल्या बुलाईआ। जिस दी समझ सके कोए ना वज्हा, वजूहात आपणे दए दृढ़ाईआ। जन भगतो तुहानूं बिना भगती तों दिता मज़ा, बिन रसना रस चखाईआ। तुहाडे सिर ते कदे ना कूके कजा, लाड़ी मौत ना सके प्रनाईआ। राय धर्म ना देवे सज़ा, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। अज्ज दा दिन दिवस दिहाढ़ा सब दे लई चंगा, चंगे माढ़े इक्को रंग रंगाईआ। पिच्छे दा पिच्छे वक्त लँघा, अग्गे मिले माण वड्याईआ। इक दिन शब्दी धार इशारा दिता सी बाबे बन्दा, बन्दगी विच दिता समझाईआ। हलूण के शब्दी धार कंधा, सिँघ दया दिता दृढ़ाईआ। जिस दीआं चारे जुग पाउंदे गए वंडां, हिस्से जगत विच रखाईआ। ओह सारयां दीआं गठड़ीआं सारयां दा भार चुक्के कंधा, आपणे कंध उठाईआ। जन भगतां अन्दर पा के ठण्डा, अमृत धारा इक वहाईआ। जिस दा हिसाब नजूम ला सके कोए ना पंडा, गणती सके ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल भगतां संदा, सनद पिछली वेख वखाईआ।

८ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड हेरां ज़िला जलन्धर सवरन सिँघ दे गृह

धर्म कहे मैं धरनी उत्ते बणया राही, दिवस रैण भज्जया चाँईं चाँईंआ। खेल तक्कया बेपरवाही, जो पारब्रह्म रिहा कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दी तक्की शाही, जो शहिनशाह दिती बणाईआ। चारों कुण्टां नेत्र रोवण मारन धाहीं, दरोही दरोही कर

कुरलाईआ। बौहड़ी किथ्थे साडा छुपया माही, गोबिन्द नज़र किसे ना पाईआ। धर्म कहे मैं इशारा कीता जिथ्थे बूटा पुटया काही, कायनात दरसाईआ। ओह देस देसांतर बैठा आसण लाई, सिंघासण इक्को इक सुहाईआ। जिस दा जल्वा नूर जोत रुशनाई, चन्द चांदना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धर्म कहे धरनी मैं चारों कुण्ट फोली, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। नव सत्त दी सुणी बोली, जो अनबोलत दिती सुणाईआ। कूड़ कुड़यार दी तक्की होली, कलयुग काया रंग चढ़ाईआ। पवित्र दिसी किसे ना चोली, चोज़ी प्रीतम मेल ना कोए मिलाईआ। फिर मैं निगाह उठाई हौली, पलक पलक नाल बदलाईआ। ध्यान धरया उत्ते धौली, धरनी खोज खुजाईआ। जन भगतां दी रुत मौली, मौला मिल्या बेपरवाहीआ। जो पूरा करे इकरार कौली, कँवल नैण वड्डी वड्याईआ। जिस दा नूर अलाही अवल्ली, आलमीन अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची शरनाईआ। धर्म कहे मैं रैण सबाई तक्कया खेल जगत, जागरत जोत ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तक्की शक्त, शख्सीअत वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। भगत सुहेले करदे वेखे मशकत, सन्त सुहेले सेव कमाईआ। नज़ारा तक्कया बूँद रक्त, काम कामनी खोज खुजाईआ। मैं लेखा वेख्या जो इशारा दिता राम भरत, अयोध्या खोज खुजाईआ। नाल प्रेम दी लाई शर्त, शरअ दिती दृढ़ाईआ। ओह वेख कलयुग अंधेरा धरत, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सूरबीर दिसे ना कोए मर्द, मर्दाना रंग ना कोए रंगाईआ। चारों कुण्ट चले करद, कातिल मक्तूल खेल खिलाईआ। दुखियां वंडे कोए ना दर्द, दीनां होवे ना कोए सहाईआ। एह खेल प्रभू असचरज, जो अचरज आप कराईआ। कलयुग अन्तिम आवे परत, राम रामा धुरदरगाहीआ। जो मालक उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम नूर अलाहीआ। ओह खेल खिलाए आपणा फ़र्श, ज़िमीं ज़मां ध्यान लगाईआ। सब दी पूरी करे शर्त, पूरब लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी धर्म दा होण ना देवे हर्ज, धर्मापत आपणी दया कमाईआ।

८ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड हेरां ज़िला जलन्धर गुरचरण कौर दे नवित

नारद कहे धर्म मैं दस्सां बात ख़ुलासी, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। तैनूं सुण के आउंदी हासी, मैं वी हस्स के दयां वखाईआ। चरणो सीता दी हुन्दी सी मासी, पूरब पर्दा वेख वखाईआ। इस दा जन्म हुन्दा सी विच काशी, राम काशी

दी सपुत्री जाईआ। हिरदे अन्दर प्रभू दी हुन्दी सी दासी, रसना सेव कमाईआ। सवा पहर जाग के राती, इक्को इष्ट मनाईआ। इक्की वार गंगा इश्नान न्हाती, नक्क फड़ के चुभीआं लाईआ। परम पुरख लभ्भदी रही साथी, कद मिले बेपरवाहीआ। एह लेखा धुर दा धुर जाणे कमलापाती, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। एहदा गृह गृह दा मालक पिता हुन्दा सी सम्राठी, आपणा बल वधाईआ। जिस सीआ नूं दान विच दिता हाथी, झूला ख़ुशीआं वाला पाईआ। उस वेले राम ने तीर दी मुखी नाल लिखी इक पाती, पत्रिका दिती बणाईआ। तेरी वडी होवे हयाती, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। ओह तक्क श्री भगवान करता अबिनाशी, राम रामा अगम्म अथाहीआ। जिस तेरा लहिणा देणा पूरा करना ओह कलयुग अन्तिम पुच्छे वाती, वातावरन वेख जगत लोकाईआ। नारद कहे धर्म जी जिस समें नाल बख्शिश कीती, दयावान दया कमाईआ। आत्म धार जोत दी जाती, जागरत जोत लई मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे अलखणा अलाखी, अलख अगोचर आपणी दया कमाईआ।

८ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड शरीह ज़िला जलन्धर राम सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म वेख लै पासे चढ़दे, चढ़दी कला की वरताईआ। पंडत पांधे पोथीआं पढ़दे, पुस्तकां हथ्थ उठाईआ। गौड़ ब्रह्मण याद करदे, बिन अक्खां नैण उठाईआ। जल धारा तीर्थां ठरदे, सरोवरां विच नुहाईआ। कोटन कोटि वार जम्मदे, मरन समझ किसे ना आईआ। वणजारे बण के माटी चम्म दे, चम्म दृष्टी नाल वखाईआ। अन्दर भरे हँकारी ग़म दे, चिन्ता सके ना कोए गंवाईआ। भेव पाइण ना मूल ब्रह्म दे, पारब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। सरोते बणे कन्न दे, धुन शब्द ना कोए शनवाईआ। मंगते बणे अन्न दे, वस्त सच हथ्थ किसे ना आईआ। पुजारी हो गए सूर्या चन्न दे, परम पुरख सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धर्म कहे धरनी मैं फिरया दिशा लैहंदे, लैहंदी ध्यान लगाईआ। अञ्जील कुरान इक्ट्ठे हो हो बहिंदे, मशवरे रहे बणाईआ। सरहाणे बहीए कि पैंदे, फ़ैसला हक ना कोए कराईआ। बिन सहारयों वेखे ढहिंदे, डिग्ग डिग्ग आपणा आप गंवाईआ। हुक्म संदेसे पैग़म्बरां वाले बिन अक्खरां तों कहिंदे, कहि कहि रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल वखाईआ। धर्म कहे धरनी मैं गया दिशा दक्खण, दकशणा वेखी जगत लोकाईआ। सच वरोलया किसे ना मक्खण, छाछ वेखी जगत लोकाईआ। काया भाण्डे होए सक्खण, वस्त सति

ना कोए भराईआ। अमोलक हीरा बणे कोए ना रत्न, कीमत आपणी ना कोए चुकाईआ। सतिगुर चरण मिल्या किसे ना पतण, तट किनारा हथ्थ किसे ना आईआ। पिछला आपणा सब नूं भुल्लया वतन, बेवतन होई लोकाईआ। पैज आवे कोए ना रखण, जगत सारे रहे कुरलाईआ। मैं खिड़ खिड़ा के लग्गा हस्सण, हस्स के दिता सुणाईआ। आओ तक्को पुरख समरथण, करता धुरदरगाहीआ। जो सब दा बणे साथण, सगला संग निभाईआ। होए सहाई नाथ अनाथण, दीनां दया कमाईआ। सब दे लेखे आया वाचण, वाचक हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, स्वामी सच सच वड्याईआ। धर्म कहे धरनी मैं वेखी दिशा पहाड़, पर्वत टिल्लयां पन्ध मुकाईआ। अग्नी सब नूं लग्गी हाढ़, सांतक सति ना कोए कराईआ। कलयुग कूड़ कल्पणा रही साड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। रंग चढ़या किसे ना गूढ़्हा गाड़्ह, गढ़्ह हँकार ना कोए तुड़ाईआ। झगड़ा दिसे जंगल पहाड़, टिल्ले देण दुहाईआ। की खेल करे करतार, कुदरत दा मालक वेख वखाईआ। भरम भुलेखा प्या संसार, भाण्डा भरम ना कोए तुड़ाईआ। माण रिहा ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार, पुरख अकाल इष्ट ना कोए मनाईआ। आपणा कीता सारे गए हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। धुर दा माही दिसे ना यार, यराना सच ना कोए कमाईआ। एका इष्ट विसरया निरँकार, नर नरायण दरस कोए ना पाईआ। मैं कूक के किहा पुकार, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। नास्तिक होवो ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। कल तक्को कल्की अवतार, जो सब दा पिता माईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, एका रंग दए रंगाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेले वेखे लाल, हरिजन आपणी गोद टिकाईआ। सम्बल बैठ करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के खोज खुजाईआ। जिस दी जुग जुग अवल्लड़ी चाल, वेस अवल्ला आप पलटाईआ। ओह खेल करे कमाल, कमलापत आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारे कूटां सब दी लेखे लाए घाल, घाली घाल आपणे लेखे पाईआ।

८ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड जंडयाला ज़िला जलन्धर प्रीतम सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनी वेखे वहिण नदीआं, वञ्झी हाथ ना आईआ। भज्जदयां भज्जदयां बीतीआं सदीआं, जुग चौकड़ी गए वहाईआ। सच प्रीती विच मधीआं, चलण चाँईं चाँईंआ। जिन्हां पिछलीआं प्रीतां छडीआं, अगला नाता जोड़या सहिज सुभाईआ। मेरीआं फिर फिर घसीआं अड्डीआं, तलीआं देण गवाहीआ। पिंजर सुक्क के होया हड्डीआं, मास नाड़ी बल रिहा ना राईआ।

मैं चढ़या किसे नहीं गड्डीआं, भज्जया वाहो दाहीआ। मैं चार जुग दीआं सध्धरां वेखीआं दब्बीआं, बिना परदयों पर्दे हेठ दबाईआ। मैनूं अवतार पैग़म्बरां दीआं आशां उथों लभ्भीआं, ख़ाहिशां गुरुआं नाल मिलाईआ। पैग़म्बर कहिण साडीआं सदीआं जांदीआं लँघीआं, बीसवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं वाह के पट्टी कंघीआं, आपणा नैण उठाईआ। मेरीआं अक्खीआं रहिण ना अंधीआं, लोयण होए रुशनाईआ। कवण वेला साहिब कटण आवे फंदीआं, शरअ ज़ंज़ीर तुड़ाईआ। मैं राह उडीकां उत्ते कन्ढ्ढीआं, कन्ढ्ढा घाट इक सुहाईआ। जो पवणां देवे ठण्डीआं, अग्नी तत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे धर्म मैं आसा भरी, प्रभू भरपूर दिती वड्याईआ। किरपा निधान किरपा करी, किरपन आपणे रंग रंगाईआ। मेरी डोर अगम्मी फड़ी, निरगुण आपणे नाल बंधाईआ। मैं मंज़ल साची चढ़ी, चढ़दा लैहंदा वेख वखाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा होवे चमकौर गढ़्ही, गढ़्ह हँकार वाला तुड़ाईआ। मैं तक्कां चार कुण्ट गोर मढ़ी, मकबरयां फोल फुलाईआ। कवण सन्त सुहेला होया बरी, फंदन जगत वाले तुड़ाईआ। जिस ने आत्म धार परमात्म वरी, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे धर्म मेरा वेख लै अग्गा पिछा, पिछोकड़ ध्यान लगाईआ। सच सिंघासण जिस दा बिछा, ओह मालक बेपरवाहीआ। जन भगतां पूरी करे इच्छा, निरिच्छत आपणा रंग रंगाईआ। जिन्हां नूं सति दी दे के सिखा, सिख्या इक दृढ़ाईआ। उन्हां दा जन्म कर्म लेखा जाए लिखा, लिखी रेख ना कोए बदलाईआ। ओह किरपा करे स्वामी अचुता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा करे रच्छा, रच्छक रक्षक हो के वेख वखाईआ।

९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड जंडयाला ज़िला जलन्धर करतार कौर दे गृह

धरनी कहे धर्म इक दूजे दे बणीए गवाह, गवाहशुद आप अख्वाईआ। संदेशा देईए बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। कलयुग वेख तत्ती अग्नी हवा, पवण पवणां नाल मिलाईआ। जिस ने कूड़ कुड़यार चलाई वबा, दु:ख दर्द ख़लक ख़ुदाईआ। मेहरवान हो के वेख मेरे अब्बा, आप आपणा फेरा पाईआ। मलेछ धार होई दीन दुनी सभा, तबीअत माया मोह हल्काईआ। तेरा प्यार छुटक्या हभ्भा, हम साजण संग ना कोए बणाईआ। दरोही तेरे नाम दी रब्बा, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। निरमाणता विच दईए सद्दा, होका हक जणाईआ। पुरख अकाल चारों कुण्ट आ भज्जा, जगत जहान

पन्ध मुकाईआ। जीव जंत चले कोई ना तेरी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम वेख वखाईआ। रसना जिह्वा सारे करदे मज़ा, अमृत रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे धर्म दर ठांडे करीए पुकार, सीस अनक बार निवाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरवैर तेरी शरनाईआ। दुखियां दु:ख निवार, सुख सागर विच समाईआ। तूं करनहार करतार, करता पुरख वड वड्याईआ। चारों कुण्ट वेख धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं दब्बी पापां भार, धर्म दी धार ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते हाहाकार, चारों कुण्ट कुरलाईआ। रोवां धाहां मार, करां हाल दुहाईआ। आ मिल अगम्मे यार, यराना तोड़ निभाईआ। कलयुग तक्क अंध अंध्यार, पर्दा आप उठाईआ। भविक्ख्त वेख पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा वेस वटाईआ। दिवस रैण करां पुकार, कूक कूक सुणाईआ। धर्म कहे मैं वाजां रिहा मार, बिन रसनां जिह्वा कूक सुणाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो परवरदिग़ार, परम पुरख तेरी सरनाईआ। लहिणा देणा पूरब कर्म सर्ब विचार, पिछला लेखा रहे ना राईआ। सच स्वामी अन्तरजामी बेड़ा करे कोए ना पार, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे चरण कँवल निमस्कार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। धर्म कहे धरनी धरनी कहे धर्म रोईए ज़ारो ज़ार, नैणां छहिबर लाईआ। फेर साहिब स्वामी आपणी किरपा दए धार, धरनी देवे माण वड्याईआ। धर्म दा सति करे उज्यार, असति दा डेरा ढाहीआ। महल्ल अटल दए उसार, साचा रंग आप रंगाईआ। दीन दुनी खोल्ह किवाड़, पर्दा दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स जैकार, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। तिस साहिब नूं निव निव डण्डावत बन्दना करीए निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आप दातार, दयावान दया कमाईआ।

९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुड़का ज़िला जलन्धर गुरमेज सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म मेरे उत्ते कोटन बीते जुगन, चौकड़ीआं गईआं पन्ध मुकाईआ। मैं सब दे कोल कीते रुदन, रो रो के हाल सुणाईआ। इक्को प्यार होवे आथण उग्घण, नव सत्त इक वज्जे वधाईआ। इक्को शब्द दुलारा होवे साहिब दा पुतन, दो जहानां सोभा पाईआ। इक्को नाम निधाना जपणा सुखन, सिफ्त साहिब वड्याईआ। पर इहो मेरे अन्तर लग्गा दुखन, दुखी हो के दयां जणाईआ। सारी सृष्टी होई भुक्खण, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए गंवाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारी रुत्तन, रुतड़ी सच ना कोए महकाईआ। ख़ाली दिसदे काया बुतण, बुतख़ाने रहे कुरलाईआ। कलयुग अन्तिम आया मुक्कन,

आपणा पन्ध मुकाईआ। धर्म कहे धरनी ओह तक्क पुरख अकाला आया बुक्कण, शब्द अगम्मी भबक लगाईआ। हरिजन आपणी गोदी आया चुक्कण, फड़ बाहों गले लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के तुकण, सोहँ करी सच पढ़ाईआ। सतिजुग साचा लग्गा उठण, आपणी लए अंगड़ाईआ। पुरख अकाला लग्गा तुठण, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भगत सुहेल्यां लग्गा पुछण, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। काया मन्दिर अन्दर लग्गा घुसण, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ कुड़यार जड़ आया पुट्टण, जूठ झूठ धरनी रहिण ना पाईआ।

९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर गुरमीत कौर दे गृह

धर्म कहे धरनी ओह वेख आपणी तकदीर लिखी, लिख्या लेख ना कोए बदलाईआ। निरअक्खर धार तक्क लै चिट्ठी, जो गुर अवतार पैग़म्बर गए छुपाईआ। सब दी फ़रयाद सुण लै मिट्ठी, बिन रसना रस जणाईआ। मेरे उत्ते कुरलावे ख़ाक मिट्टी, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। कलयुग अन्तिम झगड़ा पैणा पत्थर इट्टी, पाहन पाहन नाल टकराईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ दी होवे मिती, नावां आपणी गंढ पवाईआ। जगत मुहब्बत चार कुण्ट होवे फिकी, फ़िकरा सच ना कोए सुणाईआ। हरिसंगत दी धार बणे इक्की, दूआ सरगुण एका एकँकार मिल के वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप सुरत होवे किसे ना टिक्की, धूढ़ी टिक्के ख़ाक ना कोए रमाईआ। धरनी कहे धर्म मैं इक खब्बर दस्सां निक्की, सच सच सुणाईआ। गोबिन्द दे प्यार विच गोबिन्द दी कायम रहे ना सिक्खी, सति विच सति ना कोए समाईआ। अमृत धार मिले ना मंग्गयां भिक्खी, झोली तन ना कोए भराईआ। ओह वेख मेरी आसा दुहथ्थड़ मार के रही पिट्टी, हथ्थ पट्टां उत्ते लगाईआ। बिना प्रभू तों किसे दी करनी ना होवे चिट्टी, काला दाग़ ना कोए मिटाईआ। सदी चौधवीं ना जाए नजिट्ठी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे धर्म वेख खेल सच्चे सतिगुर दे, गुरदेव स्वामी आप कराईआ। जिस दे कोल हुक्म धुर दे, सचखण्ड दा मालक नज़री आईआ। मेरे उत्ते कोटन जीव फिरदे तुरदे, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। मैनूं इयों जापया एह सारे होए मुरदे, मुरीद मुर्शद विच ना कोए समाईआ। कलयुग वहिण विच जांदे रुड़्हदे, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। आपणे घर मूल ना मुड़दे, जिस गृह तों होई जुदाईआ। मानस जन्म ऐंवें जांदे खुरदे, कीमत अन्त कोए ना पाईआ। साची मंज़ल मूल ना तुरदे, रहिबर

मिल्या ना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे जाणे ठग्ग चोर दे, यार यारां वेख वखाईआ।

९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर समां कौर दे नवित

धरनी कहे धर्म मेरी लेखे लग्गे ख़ाक, ख़ाक छार हो के सीस निवाईआ। मेरा तन वजूद होवे पाक, पतित पुनीत दए कराईआ। चरण धूढ़ी बख्शे साचा नात, प्यार मुहब्बत विच समाईआ। मेरा स्वामी खोल्हे ताक, पर्दा अन्दरों दए उठाईआ। मैं सब कुछ वेखां मार झात, झाकी ख़लक विच लगाईआ। मेरा स्वामी चढ़े अस्व घोड़े अगम्मे राक, जीन पाखर नाम वाली पाईआ। मेरा ओस उत्ते विश्वास, जो विषयां तों बाहर खेल खिलाईआ। सच दवारे पावे रास, निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। मेरी पूरी कराए आस, तमन्ना अवर रहिण ना पाईआ। भगत सुहेले वसे पास, गुर चेला जोड़ जुड़ाईआ। मिले वड्याई लोकमात, मातृ भूमी सीस निवाईआ। मेरी मंज़ूर करे अरदास, बेनन्ती इक्को इक सुणाईआ। चौथे जुग पूरी करे ख़ाहिश, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। मैनूं करना ना पए तलाश, गृह आवे धुर दा माहीआ। थित वार लेखा जाणे बरस मास, घड़ी पल ध्यान लगाईआ। स्वामी हो के पुच्छे वात, वारस हो के होए सहाईआ। मेरे उतों मेटे कलयुग अंधेरी रात, सतिजुग सच कर रुशनाईआ। चार वरन बणाए इक जमात, एका अक्खर नाम पढ़ाईआ। कूड़ा चीथड़ जावे पाट, तन वस्त्र नाम सच पहनाईआ। वस्त अमोलक देवे आपणे हाट, वणज वणजारा इक कराईआ। तीर्थ दस्से सरोवर साचा घाट, तट अवर ना कोए जणाईआ। जगत जुगत दी मुके वाट, जीवन ज़िंदगी दए बदलाईआ। मैं उसे दे अग्गे जोड़ां हाथ, निव निव सीस झुकाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, समरथ तेरी सरनाईआ। मेरे सगल वसूरे जाणे लाथ, रोग संताप रहे ना राईआ। अन्त कन्त भगवन्त पृथ्मी कहे मेरी पुच्छे वात, पृथ्म आपणा फेरा पाईआ। मैं चार जुग संदेशे सुणे भांत भांत, अवतार पैग़म्बर गुर गए सुणाईआ। मैं चाहुंदी किरपा करे कमलापात, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। झगड़ा मेटे ज़ात पात, आत्म ब्रह्म इक समझाईआ। निरगुण निरगुण देवे साथ, सगला संग निभाईआ। मेरा पूरब पूरा करे घाट, वाधा आपणे नाल जणाईआ। जन भगतां भाग लगा के काया माटी माट, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। आत्म सेज सुहाए सुहञ्जणा खाट, खटका अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मेरी पत लए राख, रक्षक हो के वेख वखाईआ।