९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर प्रकाश कौर दे गृह
कलयुग कहे धरनीए मेरीआं पईआं धुंमां, धूंम धाम नाल जणाईआ। सति धर्म मैं कौड़ा कीता वांग तुंमा, तुख्म तासीर सब दी दिती बदलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीपां घुंमां, भज्जां वाहो दाहीआ। दीन दुनी रात नूं सौंदी मैं प्रभ दे चरण चुम्मां, चोरी चोरी भगतां दे विच आईआ। कुझ मेरा लेखा बाकी जो दस्सां एसे जुमा, जुमले अक्खर बणाईआ। जिस कारन अक्खर बणाया नूनगुना, गुणवन्त दिती वड्याईआ। मैं भेव जणावां मालक कुना, कुल मालक की समझाईआ। किसे हथ्थ ना आवां साधू फ़कीरां दे विच सुन्ना, सुन्न समाधी समझ किसे ना आईआ। जगत जिज्ञासुआं धर्म दी धार गंवाई धुना, धुन आत्मक राग ना कोए दृढ़ाईआ। मैं परम पुरख दा लाडला इक्को मुन्ना, जिस मुनी मुनीश्र दित्ते भुलाईआ। मैं पाठ करदा नहीं नाल बुल्ल्हां, बुल्ल्हां वाली सृष्टी हिरदे हरि ना सके कोई वसाईआ। धरनीए तक्क लै मैं तेरे उत्ते फलया फुला, फुलवाड़ी मेरी काम क्रोध लोभ मोह हँकार नज़री आईआ। मैं त्रैगुण माया तपा के बैठा चुल्ल्हा, चूलीआं विच प्याउण वाले अमृत मेरी अग्ग सके ना कोए बुझाईआ। मेरा वेख लए वेहड़ा खुल्ल्हा, चार कुण्ट नज़री आईआ। दीनां मज़्हबां विच रहिण नहीं देणी सुल्हा, मित्र मित्रां नाल लड़ाईआ। सब दा दीवा करना गुल्ला, गुलशन सके ना कोए महकाईआ। नाम निधाना किसे हथ्थ आउण ना देवां तुलाह, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। ओह वेख लै सन्त साध जगत माया कामनी दे विच रुला, कामल मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। कलयुग कहे धरनीए तेरे उत्ते मानस बूटा हुल्ला, पत्त टहिणी ना कोए लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा अभुल्ला, अभुल्ल आपणी खेल खिलाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर तेज कौर दे गृह
कलयुग कहे सुण ओए धर्म धम्मया, धरनी उत्ते तैनूं दयां जणाईआ। जुग जुग तूं बणाए हद्द बन्नया, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। मैं पुरख अकाल अकाल दुलारा इक्को जम्मया, सूरबीर बल प्रगटाईआ। तैनूं लोकमात कीता निकम्मया, बल नज़र कोए ना आईआ। तेरी जड़ उखड़ी वांग गन्नया, हलूणा विकार वाला लगाईआ। पत रहिण दिती नहीं किसे कन्या, एह मेरी बेपरवाहीआ। जगत जहान कीता नेत्र अन्नयां, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। शाह सुल्तानां सब
नूं डन्नया, जगत जिज्ञासुआं कीती सफ़ाईआ। चारों कुण्ट मैथों कंबिआ, थरथराहट विच कुरलाईआ। तूं जुग जुग फिर के हंबिआ, बलहीण अख्वाईआ। मेरा हुण समां नहीं कोई लम्मयां, लम्मा पै के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई मेरे कलबूत वाले तन्नया, जो मेहरवान मेहरवान मेहरवान दिता बणाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर दर्शन सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मेरा कूड़ दा तक्क लै लालच, दीन दुनी दिती ललचाईआ। माया ममता टिक्का लाया मस्तक कालख, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। प्रभू दे प्यार विच रहिण दिता कोई ना ख़ालस, सति विच ना कोए समाईआ। आपणी निंद्रा खोल्ह लै आलस, बिन नैणां नैण उठाईआ। किरपा करे मेरा ख़लक दा ख़ालक, मख़लूक दा मालक दया कमाईआ। जिस मेरे विच झूठ बणाया सालस, सालसी जगत कमाईआ। दिवस रैण बणया मेरा प्रितपालक, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं रूप अंञाणा बालक, नज़र जगत ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग देवे माण वड्याईआ। कलयुग कहे धर्म मेरी तक्क लै रीती, रीतीवानां दयां जणाईआ। आपणी समझे कोए ना कीती, करनी समझ कोए ना पाईआ। पवित्र रहिण दिती नहीं मैं नीती, कूड़ कुड़यारा रंग चढ़ाईआ। झगड़ा पा के हस्त कीटी, ऊचां नीचां दिता टकराईआ। ईमान रहिण दिता नहीं मन्दिर मसीती, काअबे रहे कुरलाईआ। मुरीद मुशर्दां कायम नहीं रही प्रीती, चेला गुर ना कोए वड्याईआ। रसना रसायन रही ना मीठी, कूड़ क्रिया विच हल्काईआ। मेरी खेल तक्क अनडीठी, जो घर घर दिती वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी धार दरसाए नीकन नीकी, जगत जुग नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर सुरजीत सिँघ दे गृह
धर्म कहे कलयुग तूं बड़ा निराला भेखी, रूप अनूप बदलाईआ। हउँमे हंगता वाली तेरी शेख़ी, शेख़ां मुल्लां मुसायकां रही डराईआ। ओह वेख दीन दुनी दिसे परदेसी, सच गृह ना होए सहाईआ। तेरी मिटदी जांदी रेखी, रेखा सतिजुग रिहा बदलाईआ। सतिगुर शब्द बण के भेती, जगत जहान वेख वखाईआ। तेरा लहिणा देणा मुकावे छेती, छत्रधारीआं
करे सफ़ाईआ। तूं अन्तिम आपणी सेज ते लेटीं, जिथ्थे सुत्तयां ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल नूं मस्तक टेकीं, चरण छोह नाल वड्याईआ। जो तेरा पूरा करे हेती, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे नेती नेती, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। ओह तेरी जड़ उखेड़े मेखी, धरनी धवल रहिण ना पाईआ। धर्म कहे कलयुग अन्त निशाना कर लै केसी, केसगढ़्ह दा लेखा गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। निरगुण सरगुण धार तक्क लै नानक वाली खेसी, आपणा भार उठाईआ। कूड़ कल्पणा गठड़ी बन्न्ह लै भेसी, डूँग्घे सागर वहिण वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा अन्त कराए वार एकी, एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर प्रीतम कौर दे गृह
धर्म कहे कलयुग सतिगुर शब्द अगम्मा वेख बुकदा, भबक धुर दा नाम लगाईआ। जिस भेव खुल्हाउणा इक्को तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा राग जणाईआ। तूं थाँ लभ्भणा आपणी लुक दा, धरनी उत्ते रहिण ना पाईआ। तेरा पैंडा जांदा मुकदा, मुकम्मल दयां सुणाईआ। लेखा मुकणा कूड़ी भुक्ख दा, तृष्ना देणी गंवाईआ। भाग उदय होणा जननी वाली कुक्ख दा, जन भगतां मिले वड्याईआ। हरिजन पैंडा मुक्कणा उलटे रुक्ख दा, नौ अठारां अग्न ना कोए तपाईआ। प्रभू दा खेल नहीं किसे मनुक्ख दा, हरि करता सब कुछ आप कराईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु झुकदा, विष्न ब्रह्मा शिव ज़िमीं असमानां सीस झुकाईआ। ओह सदी चौधवीं अन्तिम सब नूं पुछदा, पीर पैग़म्बर रिहा उठाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आपणी अगम्मी रुत्त दा, की रुतड़ी रंग रंगाईआ। की लेखा होणा काया माटी पंज तत बुत्त दा, बुतखान्यां फोल फुलाईआ। किस बिध तेरा पैंडा मुकणा लुट्ट दा, लुटेरया जगत मातलोक रहिण ना पाईआ। समां समाप्त होवे फुट्ट दा, फुटकल रहे ना कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे निशान्यो आदि जुगादि कदी नहीं उकदा, नाम अणयाला तीर दो जहान चलाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर भजनो दे गृह
कलयुग कहे धर्म जी ना मार आपणा कड़का, कड़क कड़क सुणाईआ। मेरा खेल वेख निधड़का, हथ्थ सीने उत्ते टिकाईआ। मैं अट्ठां सालां विच तेरीआं कढ्ढ देणीआं रड़कां, रेड़का पाउणा थांउँ थाँईंआ। तूं फिरना सत्तां दीपां वालीआं उत्ते सड़कां, भज्जणा वाहो दाहीआ। तैनूं पता नहीं मैं पुरख अकाल दा छोटा लड़का, जिस कलयुग धरया नाउँ चाँईं चाँईंआ। मैं लहिणा देणा वेखां लैहंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ खोज खुजाईआ। नौवां खण्डां दुआरे खड़्हदा, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। मैं बणया इक प्रभू दा बरदा, सेवक हो के सेव कमाईआ। मैं घर घर झगड़ा पाया नारी नर दा, सगला संगी रहिण कोए ना पाईआ। मेरी कूड़ तरनी विच कलयुग जीव तरदा, चारों कुण्ट तारीआं लाईआ। कूड़ विकारां विच सड़दा, हउँमे अग्न तपाईआ। मैं लेखा वेख्या चोटी जड़ दा, जड़ चेतन खोज खुजाईआ। पर मैं दुलारा उस नरायण नर दा, जिस मैनूं जन्म दिता बिना माईआ। मैं कूड़ कुहाढ़ा हथ्थ विच फड़दा, जगत जिज्ञासुआं दयां लगाईआ। चारों कुण्ट अंधेर करदा, धर्म तेरा चन्द ना कोए रुशनाईआ। मेरा लेखा कलयुग कल दा, कलकाती खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा मालक जल थल दा, महीअल आपे रिहा समाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड बिलगा ज़िला जलन्धर छिन्दो दे गृह
कलयुग कहे धर्म मैं तेरी लुट्टी हट्टी, लुटेरा आपणा आप कराईआ। सच दी रहिण नहीं दिती खट्टी, खाते सारे दित्ते मिटाईआ। हिसाब किताब वाली वेख लै आपणी फट्टी, हिन्दसा नज़र कोए ना आईआ। सब नूं भरनी पैणी चट्टी, जो चेटक तेरे नाल रखाईआ। मैं ख़बर सुणावां हकी, हकीकत नाल दृढ़ाईआ। मेरा साहिब पुरख समर्थी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस लोकमात तैनूं तोरया हथ्थी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरा नाल चलावे रथी, रथवाही हो के हुक्म सुणाईआ। सति धर्म नूं जाईं मथी, कलयुग तेरे विच रहिण ना पाईआ। जगत अटारी होवे ढट्ठी, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। त्रैगुण माया तपा दे भट्ठी, भठियाला हो के अग्नी डाहीआ। अंधेरा कर दे बिना दीवा वट्टी, जगत नूर ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी जावे छटी, छुटकारा दए ना कोए कराईआ। कूड़ी मदि प्या सब नूं गट गटी, गट्टा आपणे हथ्थ खुल्हाईआ। समुंद सागरां पार टप्पी, नौवां खण्डां वेख वखाईआ। जगत जिज्ञासू सारे फटी, तीर कूड़ वाला चलाईआ। सब दा जीवण
पावीं नट्टी, नटुआ हो के स्वांग वरताईआ। वेखीं फ़र्क ना आवे रती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सर्ब कला समर्थी, समरथ पुरख दया कमाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ गर्दावर सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर
धर्म कहे कलयुग ऐवें ना बण चंगा, की चंगी तेरी वड्याईआ। ओह खेल तक्क प्रभू संगा, सगला संगी की खेल वरताईआ। जिस दा शब्द अगम्मी खण्डा, दो जहानां रिहा डराईआ। ओह तेरीआं वंडे वंडां, कन्ढ्ढी बैठा ध्यान लगाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा कराउणा विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। वक्त सुहञ्जणा करे तारा चन्दा, सदी चौधवीं अन्त कराईआ। तेरा दूर रिहा नहीं पन्धा, पाँधी आपणा पन्ध लैणा मुकाईआ। सिरों पैरों फिरें नंगा, पर्दा सीस ना कोए टिकाईआ। सुण लै तूं मेरा मैं तेरा छन्दा, जो सच स्वामी रिहा दृढ़ाईआ। नेत्रहीण ना रहीं अन्धा, जोती जाता तक्क धुर दा माहीआ। जिस ने सानूं लाउणा अंगा, अंगीकार इक हो आईआ। ऐवें बचन ना बोलीं मंदा, भागहीण अख्वाईआ। ओह तक्क जिन्ह अमृत रस देणा ठण्डा, ठण्डक आपणी दए वरताईआ। ओह भगतां नाल पा के गंढा, आत्म परमात्म नाता रिहा जुड़ाईआ। पिछला तेरा वक्त लँघा, अग्गे भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सूरा सरबंगा, शाह पातशाह इक अख्वाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर जुगिन्दर सिँघ दे गृह
धर्म कहे कलयुग तेरी की ल्याकत, लायक हो के दे जणाईआ। मातलोक की शराफ़त, शरीफ़ हो के दे समझाईआ। सति विच की नज़ाकत, नख़रे नाल दे दृढ़ाईआ। कलयुग कहे धर्म जी जूठ झूठ दी मेरी आदत, अदली मालक दिती वड्याईआ। जगत विकार दी मेरी इबारत, दीन दुनी दिती समझाईआ। शरअ नाल शरअ टकराउणी मेरी शरारत, शरीअत शरीअत नाल लड़ाईआ। मेरे प्रभू ने मेरे प्यार दी लिखी इबारत, बिना अक्खरां अक्खर बणाईआ। कलयुग जिंना चिर मैं आवां ना विच भारत, तूं भाउ सब नूं देणा थांउँ थाँईंआ। मेरे बिना तेरा होए कोए ना वारस, विरसा तेरा हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैं अन्तिम आ के करां फ़ारग़, वेहला दीन दुनी विच्चों कराईआ। कलयुग कहे धर्मा ओह वेख मेरे कोल ओस दा कार्ड, जो
लेख दिता बणाईआ। ओसे ने बणाया सूरबीर बहादर, बल मेरे विच टिकाईआ। मैं तक्कां करीम कादर, जो मालक कुदरत इक अख्वाईआ। जिस मेरा कर्म कीता उजागर, लोकमात दिती वड्याईआ। ओह मेरा महबूब अगम्मा आदल, अदल इन्साफ़ इक कराईआ। जिस मैनूं भेव खुल्हाया बातन, पर्दा दिता चुकाईआ। धर्म तूं ना जाणे मेरा महातम, किस बिध मातलोक खेल खिलाईआ। मेरा इक्को आका पुरख अकाल परमात्म, परम पुरख शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मीत मुरारा सब दा साजण, साजण सजणूआ इक अख्वाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर जागीर कौर दे गृह
कलयुग कहे धर्म मैं सूरबीर अनामी, बलधारी इक अख्वाईआ। चारों कुण्ट कीती तेरी बदनामी, सच रंग ना कोए समाईआ। अट्ठ सट्ठ विरोल दित्ते पाणी, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। माण रहिण नहीं दिता किसे बाणी, बाण आपणा तीर चलाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना राणी, सुघड़ सुचज्जी रूप ना कोए दरसाईआ। सृष्टी दृष्टी कीती अभिमानी, माण हँकार विच दुहाईआ। सच दी रही ना कोए निशानी, निशाने कूड़ दित्ते झुलाईआ। आत्म बणया ना कोए ज्ञानी, ब्रह्म विद्या ना कोए समझाईआ। मेरा खेल तक्क लासानी, लाशरीक दिता कराईआ। मंज़ल मिले ना किसे रुहानी, रूह बुत अग्नी तत तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दात आदि दा दानी, दयावान दया कमाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड बिलगा ज़िला जलन्धर गुरदेव कौर दे गृह
कलयुग कहे धर्म मेरा वेख लै बंसा, पंच विकारा सोभा पाईआ। जिस जीव जंत भुलाया सहँसा, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। मेरी धर्म धार दी कूड़ दी तक्क लै अंसा, बंस दा मालक इक्को सोभा पाईआ। चारों कुण्ट बदल दिती मनसा, मनुआ मन मन बदलाईआ। गढ़्ह बणा के हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म दिता भुलाईआ। जगत जहान कर के भुक्खा नन्गता, दर दर धक्का लाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना संगता, भगत भगवान संग ना कोए निभाईआ। माण रहिण दिता नहीं किसे पंडता, बुद्धीवान ना कोए चतुराईआ। मंज़ल मिले ना किसे सन्ता, सिद्ध साधक रहे कुरलाईआ। डौरु डंका वज्जे
कूड़यां निन्दकां, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरी करनी दीआं तक्क लै हिम्मतां, हौसले नाल जणाईआ। मैं फेरी दरोही चारे सिम्मतां, चार कुण्ट हल्काईआ। धर्म दवारयां करां इल्लतां, शरीअत शरअ नाल लड़ाईआ। सब दे अन्दर पाई चिन्ता, ग़मी सके ना कोए मिटाईआ। मेरीआं सारे करदे मिन्नतां, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मैं पैग़म्बरां बणाईआं सुन्नतां, शरअ दी वंड वंडाईआ। रसूलां वखाईआं उम्मतां, नबीआं रंग रंगाईआ। मेरीआं थोड़्हीआं बीतीआं मुद्दतां, मुद्दा सब दा दिता उलटाईआ। पर मैं इक प्रभू दे चरण चुम्मदा, चरण सरन शरनाईआ। चारों कुण्ट घुंमदा, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो मालक ख़ालक कुल दा, कुलवन्ता आप अख्वाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर करतार सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मैं ख़ुशीआं विच मग्न, मस्ती विच समाईआ। मेरी किरपा नाल कलयुग जीव सड़दे माया अग्न, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। धुर दे नाम बिना होए नग्न, पर्दा उपर ना कोए टिकाईआ। पाटा चीथड़ दिसे बदन, शरीर बेनज़ीर नज़र कोए ना पाईआ। आपणा लभ्भे किसे ना वतन, बेवतन होई लोकाईआ। भावें किन्ना करन यतन, यथार्थ बिना प्रभू मिलण कोए ना पाईआ। हीरा रहिण दिता नहीं कोई रत्न, अमोलक रूप ना कोए वखाईआ। सब दे अन्दर भर के मन मतन, गुरमति दिती भुलाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ नस्सण, मन वासना नाल हल्काईआ। आत्म परमात्म होए ना किसे संगठन, सगला संग ना कोए निभाईआ। जिधर तक्कां उधर रट्टण, रट्टा सके ना कोए मिटाईआ। मैं धर्म डोरी तेरी आया कटण, कटाक्ष कूड़ क्रिया लगाईआ। ख़ुशीआं विच आया टप्पण, भज्जां वाहो दाहीआ। आपणा वेख अख़ीरी पतन, आसण ल्या लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे साचो सचन, सच सच आपणी खेल खिलाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर आत्मा सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मेरी तक्क खरमस्ती, ख़ैरखाही नाल जणाईआ। जिस ने नौ खण्ड पृथ्मी वेखणी बस्ती, घराना निक्का जेहा जणाईआ। जिस दे अन्दर चार खाणी वसदी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। कार तक्क ओस
अगम्मी हस्ती, जो हस्स हस्स मैनूं रिहा समझाईआ। कलयुगा वड्याई रहिण देवीं ना किसे नाम जस दी, सिफ्तां वाली सिफ्त ना कोए सलाहीआ। खेल करनी रैण अंधेरी मस दी, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। वड्याई रहे ना किसे अक्ख दी, अक्खीआं अक्ख नाल बदलाईआ। ताकत रहे ना किसे मन वस दी, वासना कूड़ विच हल्काईआ। ममता मोह फिरे नस्सदी, भज्जे वाहो दाहीआ। सतिआ रहे ना माण तप हठ दी, अट्ठ सट्ठ ना कोए चतुराईआ। खेल खेलणी पुरख अकथणा अकथ दी, कथनी कथ ना कोए जणाईआ। कलयुग कहे धर्म एह खेल नहीं मेरे वस दी, मेरा साहिब रिहा कराईआ। मेरी आशा कूक कूक के दस्सदी, चार कुण्ट शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धार बदली अगम्मे जट्ट दी, जटा जूटां करे सफ़ाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर निर्मल सिँघ दे गृह
धर्म कहे कलयुग हुक्म सुण ज़रूर, ज़रूरी प्रभ रिहा जणाईआ। तेरा पैंडा पन्ध नहीं कोई दूर, दूर दुराडा पन्ध रिहा चुकाईआ। तैनूं तेरी करनी ने करना चूर, चूरो चूर नज़री आईआ। ओह वेख भगत सुहेले तैनूं रहे घूर, भय विच डराईआ। जिन्हां दी बेनन्ती होणी मंज़ूर, प्रभ दर मिली वड्याईआ। तेरा नाता छड्डया कूड़, कूड़ कुटम्ब दिता तजाईआ। इक्को लै के चरण धूढ़, धूढ़ी टिक्के रहे रमाईआ। जिन्हां दे अन्दर उपज्या नूर, नुराना नज़री आईआ। ओह तेरा माफ़ नहीं करनगे कसूर, कसमां पाउण वाल्यां दयां जणाईआ। उन्हां दा मालक सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। तूं चौथा जुग उस दा मज़दूर, हुक्मे विच सेव कमाईआ। आपणा जगत जहान तक्क लै मूढ़, मूर्खा अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। धर्म कहे कलयुग तेरा रहिण नहीं देणा ज़ोर, ज़र कम्म किसे ना आईआ। तेरी कट देणी डोर, डौरु डंक ना कूड़ वजाईआ। तैनूं धरती उतों देणा तोर, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। चार कुण्ट ना पावीं शोर, शोहर धुर दा रिहा सुणाईआ। हुण सतिजुग दुलारा आवे कोल, आपणी लए अंगड़ाईआ। जिस ने रहिण नहीं देणे मुल्ला शेख़ मजौर, मुसायकां पन्ध मुकाईआ। तूं आपणी करनी आपे खा भोर भोर, भोरा भोरा मुख विच पाईआ। अन्तिम सब कुछ जाणां छोड़, संगी संग ना कोए निभाईआ। इक प्रभ दी पैणी लोड़, लुड़ींदा सज्जण जो अख्वाईआ। उस दे अग्गे हथ्थ जोड़, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो खेल करे तेरे विच अंध घोर, घोरीआ घोर आपे वेख वखाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर जसवंत सिँघ दे गृह
कलयुग कहे मेरी कर तपस्या, जगत तपीश्रां नाल मिलाईआ। मैं हर हिरदे अन्दर वसया, घर घर डेरा लाईआ। रैण अंधेरी कीती मस्सया, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। अमृत मिले किसे ना रस्या, रसना रस ना कोए वड्याईआ। मैं चारों कुण्ट नस्सया, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरे जंजाल विच जगत जहान फस्या, फंद सके ना कोए कटाईआ। मैं गृह गृह पाया रट्टया, झगड़े विच ख़लक ख़ुदाईआ। किसे दी कीमत रहिण ना दिती टक्या, दीन दुनी हट्टो हट्ट विकाईआ। आपणी मस्ती दे विच मतया, मस्त मस्ताना हो के फिरां चाँईं चाँईंआ। मैनूं डर भय नहीं रतया, खौफ़ नज़र कोए ना आईआ। मैं सुणया गोबिन्द वाला फ़तिह डंक्या, डंका इक शनवाईआ। मैं लेखा जाणां जीव जन्तया, जगत जहान ध्यान लगाईआ। जिस वेले मेरा होणा अन्तया, अन्त सब दा दयां कराईआ। माण रहिण देवां ना किसे पंडतया, विद्यावान ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे मेहरवान मेरा गुणवन्तया।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ ज़िला जलन्धर गुरदेव सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मैं तेरे कीते बन्द चुरस्ते, चारों कुण्ट लई अंगड़ाईआ। जगत शास्त्रां बध्धे वेख लै बस्ते, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। मेरे साथी पंज विकार घर घर वेख लै वसदे, गृह गृह डेरा लाईआ। तेरे तीर्थ तट रह गए तक्कदे, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। किसे प्यार मिले ना हक दे, हकीकत विच ना कोए समाईआ। मैं नकेल पाई विच नक्क दे, जगत जिज्ञासुआं रिहा भवाईआ। एह खेल नहीं कोई शक दे, शकवे सारे दित्ते गंवाईआ। साध सन्त चारों कुण्ट थक्क गए, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। वणजारे रहे मूल ना जत्त दे, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मैं खेल कीते अग्नी रत दे, घर घर काया हट्ट दित्ते तपाईआ। जगत सन्यासी वैरागी प्यारे कीते मन मति दे, धुर दी मति हथ्थ किसे ना आईआ। दर्शन होण देवां ना किसे कमलापति दे, पतिपरमेश्वर कहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरे लहिणे देणे हथ्थों हथ्थ दे, जगत उधार ना कोए कराईआ। कोटन वेख लै सथ्थर घत्तदे, यारड़े मिलण कोए ना पाईआ। धीरज रहे ना किसे हठ दे, सन्तोख विच ना कोए समाईआ। पत्थर रोंदे मन्दिर मठ दे, शिवदुआले रहे कुरलाईआ। काअबे वेख लै ढठदे, चर्चां संग ना कोए बणाईआ। नज़ारे तक्क लै तत अट्ठ दे, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। नौ दवारे वेख लै टप्पदे, जगत
वासना विच हल्काईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बेशक सारे नाम जपदे, दस्म दुआरी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। नित नवित काग़ज़ां उत्ते प्रभू दे नाम छपदे, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। मैं कलयुग जीव वणजारे कीते पप दे, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। माया रूप धार लए सप्प दे, चार कुण्ट डस्से चाँईं चाँईंआ। भेव खोल्हण दित्ते नहीं किसे नूं आप दे, आपणा पर्दा ना कोए उठाईआ। प्यार मिले नहीं पुरख अकाल बाप दे, बपड़े रोवण मारन धाहीआ। घर सुहाए नहीं बंक दवारे सति दे, सतिगुर शब्द ना कोए शनवाईआ। सगल वसूरे किसे ना लथदे, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। ओह वेख चारों कुण्ट मेरे अग्न भठियाले तपदे, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। जिस दे प्रकाश लट लट दे, शोअले शोर रहे मचाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पिच्छे नट्ठ गए, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कहे धर्म मैनूं वड्याई पुरख समरथ दए, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज्यों भावें जुगां जुग त्यों रख लए, रखणहार इक अख्वाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड डल्लेवाल ज़िला जलन्धर
लाल सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मेरा वेख चक्र, चक्री दीन दुनी बणाईआ। साहिब दा रिहा कोए ना फ़कर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। झूठ दी तेरे नाल लगाई टक्कर, बल आपणा नाल मिलाईआ। रहिण देणी नहीं सच दी अक्कड़, ख़ाक विच रलाईआ। मैनूं सक्या कोई ना पकड़, चार जुग दे शास्त्र भज्जे वाहो दाहीआ। शरअ विच किसे ना ल्या जकड़, अवतार पैग़म्बर गुर बन्धन ना कोए रखाईआ। मैं तुल्या नहीं किसे दे तक्कड़, तराजू विच ना कोए रखाईआ। मैं जगत जहान कीता फट्टड़, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। मैं बड़ा सूरबीर आपणी करनी दा कट्टड़, कट्टे वच्छे सारे दित्ते खवाईआ। मेरे सिर ते कूड़ कुड़यार दा छत्र, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। वड्याई रही नहीं किसे पत्र, पत्र अक्खरां वाले देण गवाहीआ। लेखा कोई ना जाणे मेरा सत्तर, बहत्तर ना अंक बणाईआ। तेरा मित रिहा ना चतुर, चतर्भुज मैनूं दिती वड्याईआ। धर्म कहे कलयुग आह तक्क तेरे विच भगत सुहेले रत्न, अमोलक नज़री आईआ। जो परम पुरख दे घाट बैठे पत्तन, आपणा डेरा लाईआ। उथे तेरा चले कोई ना यतन, यथार्थ दयां सुणाईआ। ओह इक्को साहिब नूं मन्नण, मनसा अवर ना कोए बणाईआ। सुण संदेशा बिना कन्नण, कायनात विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम सब दा बेड़ा आया बन्न्हण, लहिणे देणे तेरे मेरे सर्ब चुकाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ गुराया ज़िला जलन्धर हज़ूरा सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म सुण मेरी पेशीनगोई, पेशतर तैनूं दयां जणाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार दी होणी दरोही, दरोही करे ख़लक ख़ुदाईआ। सच दी मिले किसे ना ढोई, ढोल माही मिलण कोए ना पाईआ। कोटां विच भगत सुहेला दिसे कोई, जिस प्रभ आपणी दया कमाईआ। सुरती उठे किसे ना सोई, सवाधान ना कोए कराईआ। माया ममता दीन दुनी जाणी मोही, कूड़ मुहब्बत विच समाईआ। अमृत धार सके कोए ना चोई, निज लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। सब दी पत जाणी खोही, सिर छत्र ना कोए झुलाईआ। सचखण्ड दवारा मिले किसे ना ढोई, दरगाह साची संग ना कोए बणाईआ। मेरी खेल तक्क अणहोणी होई, सतिजुग त्रेता द्वापर तक्कण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा वेख लै नौ खण्ड पृथ्मी दा खेत, सत्त दीप ध्यान लगाईआ। मैं सब दे नाल करां हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। कूड़ कुड़यार दा घर घर दिता भेत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। किसे समझ आउण नहीं दिता सति सच दा देस, परदेसी कीती ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा तक्क अवल्लड़ा वेस, काला सूसा तन छुहाईआ। खेल खिला के मुल्हां शेख़, पीर फ़कीरां रंग रंगाईआ। जिस नूं मुहम्मद करना आदेस, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस नूं झुके विष्न ब्रह्मा शिव गणपति गणेश, रामा कृष्णा लागे पाईंआ। जिस दा इशारा कीता दस दशमेश, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द अक्ख खुल्हाईआ। जो लोकमात आया वार अनेक, अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार खेवट खेट, नईया नौका मेरी वेख वखाईआ। जिस दी झोली सब कुछ कीता भेंट, आप आपा चरणां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरी तक्क लै कुरबानी, करबल्यां तों बाहर जणाईआ। मेरा पिता पुरख सुल्तानी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी जवानी, बृद्ध बाल रूप ना कोए बदलाईआ। ओह लेखा जाणे चारे खाणी, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। मेरे उत्ते करे मेहरवानी, मेहरवान दया कमाईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशानी, मेरा झण्डा दिता लहराईआ। सन्त सुहेला पावे कोए ना पद निरबाणी, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। माण रहिण दिता
नहीं अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा चन्द चांदनी दिसे ना किसे रुहानी, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जीव जंत कीते अभिमानी, हँकार विकार नाल मिलाईआ। मेरा झगड़ा तक्क जिस्म जिस्मानी, दीन मज़्हब दित्ते टकराईआ। जिस दी सिफ्त करदी रही कलम ते कानी, कायनात विच जुग जुग लेख बणाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक मेरा शहिनशाह वाली दो जहानी, परवरदिग़ार सांझा यार पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा भेव आपणे विच्चों खुल्हाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर केहर सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मेरा वेख अगम्मा ताजी, ताजर जगत जहान वेख वखाईआ। जिस चार कुण्ट तक्कणे ग़ाज़ी, गज़ब नाल दयां जणाईआ। शरअ वेखणी पैग़म्बर नमाज़ी, नवाज़िस विच सीस निवाईआ। मैं ख़ुशीआं विच होणा राज़ी, राज़क रिज़क रहीम दिती वड्याईआ। जिस खेल खिलाउणा मुल्ला काज़ी, कज़ाकां बन्धन दित्ते तुड़ाईआ। ओह नवीं साजणा रिहा साजी, साजणहार धुरदरगाहीआ। कलयुग कहे मेरा स्वामी आदि जुगादी, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे विच तक्के कूड़ कुड़यारां वाली आबादी, अबादतखान्यां फोल फुलाईआ। मैं संदेशा सुणया उस दा अनादी, अगम्म धुन विच शनवाईआ। जिस दी आवाज़ नाल बिना भगतां सुरत किसे ना जागी, जागरत जोत ना कोए मनाईआ। माया कूड़ ना किसे त्यागी, त्रैगुण माया नाता ना कोए तुड़ाईआ। तन होया ना वड वड भागी, घर मिले ना बेपरवाहीआ। मेरी आशा मैं खेल तक्कां जगत समाजी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। संदेसा देवां इक अहिलादी, ऐलान नाल सुणाईआ। सवाधान होवो ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड भुल्ल रहे ना राईआ। करे खेल पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। जिस मेरी खेल कराई मण्डल रासी, रस्ते जगत विच चलाईआ। उस दी जोत जोत प्रकाशी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दी मेरी धार बणी दासी, सेवक सेवा सच कमाईआ। कलयुग कहे अन्त ओस मेरी कराउणी ख़ुलासी, ख़ुलासा सब नूं दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सर्ब घट वासी, घट घट अन्तर आपणा फोल फुलाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ फगवाड़ा ज़िला जलन्धर साधू सिँघ दे गृह
धर्म कहे तूं बड़ीआं मारीआं गप्पां, आपणी कीती वड्याईआ। याद कर तेरा लेख मुकाउणा इक्को टप्पा, जो सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। तेरे नाश करन नूं इक्को अक्खर काफ़ी पप्पा, पूरन पतिपरमेश्वर खेल खिलाईआ। तेरे उत्ते सब तों वक्खरी लाई दफ़ा, जिस दी धार जगत ना समझाईआ। तैनूं दिसे ना कोई नफ़ा, ख़ाली हथ्थ ताड़ी दे वजाईआ। हुण ऐवें ना होवीं ख़फ़ा, ग़ुस्से विच कुरलाईआ। तेरी कूड़ कुड़यारी मिटणी सफ़ा, मलेछा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल मेरी करे रच्छा, धर्म हस्स के रिहा सुणाईआ। लहिणा देणा पूरा करे मच्छा कच्छा, समुंद सागरां ध्यान लगाईआ। तूं आपणा खेल तक्क लै अच्छा, अच्छी तरह अक्ख उठाईआ। धरनी उत्ते चारों कुण्ट फिरें नस्सा, भज्जें वाहो दाहीआ। तैनूं आपणे विच बन्द कर लए इक्को सस्सा, होड़ा तेरी जड़ उखड़ाईआ। रैण रहे ना अंधेरी मस्सा, नूरी चन्द प्रभ दए चमकाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम तैनूं पैणीआं गशा, सुरत संभल कोए ना पाईआ। लेखा मुक्कणा जिन्हां खाधा गाँ वच्छा, विछड़यां मेल ना कोए कराईआ। पुरख अकाल मारना धफ्फा, लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। तेरा बेड़ा डोबणा भरया पापां, पतितां तेरे नाल मिलाईआ। तेरा सब ने करना स्यापा, सीढ़ीआं गोरां वाले बोलण थांउँ थाँईंआ। सहाई बणे ना कोए अवतार पैग़म्बर गुरु चाचा, पिता पुरख अकाल हुक्म सुणाईआ। जिस दे हुक्म नाल चारों कुण्ट अग्नी लग्गणा माचा, माचिस दी लोड़ रहे ना राईआ। हुक्म दा तैनूं इक्को मारे तमाचा, तेरा मुख दए भवाईआ। तूं कूड़ी करनी विच घर घर अन्दर नाचा, नच्चयां टप्पया चाँईं चाँईंआ। तेरा लेखा इक साहिब ने वाचा, जो मेरा सतिगुर साहिब अख्वाईआ। उस दा अगला वेख ख़लासा, भेव रिहा खुल्हाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना मासा, रती तोल ना कोए तुलाईआ। ओह भगतां बण के दासी दासा, घर घर आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरा अन्तिम करे नासा, लोकमात रहिण ना पाईआ। मेरा प्रभू पुरख अबिनाशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। अन्तिम होया जोती जाता, लख चुरासी वेख वखाईआ। तेरा धरनी नालों तुट्टे नाता, रिश्ता रहिण कोए ना पाईआ। उम्मत दी याद विच नैण उठाई बैठा, दजला फ़रात बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मण्डल पावे आपणी रासा, ख़ुशी ख़ुशीआं विच प्रगटाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर गुरमीत सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मैनूं कोई नहीं चिन्दा, निचिन्त हो के ख़ुशी मनाईआ। मेरा साहिब सदा बख्शंदा, बख्शणहार इक
अख्वाईआ। जो सब नूं दातां दिन्दा, देवणहार वड्डी वड्याईआ। ओह मालक ख़ालक गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। जिस दा प्रेम सागर सिन्धा, वहिण अगम्मड़े आप वगाईआ। मेरी भावें सारे करदे निन्दा, निंदिआ मुख रखाईआ। मैं वी अन्दरों खुल्हण दिता नहीं किसे दा जिंदा, बजर कपाटी ना कोए तुड़ाईआ। सृष्टी खेल खिलाया जीउ पिण्डा, आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। कलयुग कहे धर्म मेरा मालक नूर अलाह, आलमीन अख्वाईआ। जिस दी मैं चलां विच रज़ा, राजक रिज़क रहीम दया कमाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, ओह मेरा धुर दा माहीआ। प्रीतम दिल रुबा, हक मुहब्बत विच समाईआ। मैथों कदे ना होवे जुदा, जुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। जिस ने मेरी सेवा दिती ला, लाशरीक आप होए सहाईआ। उस दे हुक्म नाल मैं कायनात दिती भुला, भरमां विच भुलाईआ। माया ममता विच दिती रुला, सिर सके ना कोए उठाईआ। खेल कराए मेरा मालक कुला, कुल दा मालक दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। धर्म कहे कलयुग तूं जिस दा करदा माण, ओह निमाणयां होए सहाईआ। आदि जुगादि श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो निरगुण हो के सरगुण दी करे पहचान, बेपहचान हो के वेख वखाईआ। उस ने तेरा मेटणा निशान, निशाना कूड़ रहिण ना पाईआ। ओह तक्क शब्दी सतिगुर बलवान, सूरबीर बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, दो जहान सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस दी मन्नी आण, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। ओह तेरा पन्ध मुकावे आण, आनन फ़ानन करे सफ़ाईआ। बहुती कर ना मूल कल्याण, काग वांग कुरलाईआ। हुण आपणा बदल ध्यान, धरनी उत्ते ध्यान रखाईआ। खेल तक्क नौजवान, मर्द मर्दान की आपणा हुक्म वरताईआ। शाहो भूप बण राजान, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। कुदरत दा कादर लेखा जाणे दो जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जिस निमाणयां देणा माण, ग़रीबां दया कमाईआ। अन्त आपणा मूल पछाण, पर्दा ओहला लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धर्मा की मैनूं देवें डरावा, भय विच सुणाईआ। मेरा वी उसे उत्ते दाअवा, दीन दयाल जो अख्वाईआ। मैं वी उस मालक दी सेज रावां, कन्त कन्तूहल बणाईआ। उसे दे ढोले गावां, तूं मेरा धुर दा माहीआ। उसे नूं सीस निवावां, निव निव लागां पाईआ। उसे दी सेव कमावां, जो सब दा पिता माईआ। उसे दीआं माणां छावां, जो सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। उसे दीआं भुजां उसे दीआं बाहवां, बल उसे दा नज़री आईआ। उसे दा दिता पीवां उसे दा दिता पीवां खावां, उसे दी सिफ्त सलाहीआ। उसे
दा खेल खेलां नाल चावां, चाउ घनेरा दयां जणाईआ। धर्म जी कलयुग कहे मैं अन्त विछोड़ा पावां पुत्तरां मावां, पिता गोद ना कोए सहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी काग उडावां, हँस नज़र कोए ना आईआ। शाह सुल्तान करां निथावां, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नाता तोड़ के भैण भ्रावां, चारों कुण्ट दयां भवाईआ। अग्नी अग्ग अगम्मी लावां, जिस नूं सके ना कोए बुझाईआ। सब दे हिरदे अन्दरों तावां, धर्म तेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं दिवस रैण राह तकावां, वेला वक्त वेख वखाईआ। कवण वेला लाड़ी मौत नाल मिलावां, चारों कुण्ट भज्जां चाँईं चाँईंआ। ख़ुशीआं नाल राय धर्म मनावां, जो लेखा सब दा दए वखाईआ। चित गुप्त नूं आख सुणावां, संदेसे देणे थांउँ थाँईंआ। चारों कुण्ट अंधेर विखावां, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म तेरा रूप बदलावां, तेरी सार कोए ना पाईआ। आपणा कूड़ा डंक वजावां, डौरु नाल खड़काईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप अन्तिम आपणा हुक्म वरतावां, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दीन दुनी दी बेदर्दी हो के ख़ाक उडावां, ख़ाकी ख़ाक विच मिलाईआ। फेर पुरख अकाल दा शुकर मनावां, प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरा सुत दुलारा कोई पुत्त मतरेआ नहीं लावां, दुतीआ भाओ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कहे मेरा कंडा तोल तराज़ू करे सांवां, साँवल सवरीआ आपणी दया कमाईआ।
११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर मणसा सिँघ गुरनाम सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म भगतां नूं मिल्या वर, बख्शिश प्रभ ने झोली पाईआ। मेहरवान मेरे विच किरपा रिहा कर, किरपा निधान दया कमाईआ। दर्शन देवे घर घर, गृह गृह ख़ुशी मनाईआ। अमृत नुहा के साचे सर, सरोवर गुरसिख दवार वखाईआ। भय भाओ चुका के आपणा डर, इक्को आपणा इष्ट मनाईआ। प्रगट हो नरायण नर, नर हरि आपणा रंग रंगाईआ। सति सुहञ्जणा करे दर, जिस गृह आपणा चरण टिकाईआ। गुरमुख गुरसिख जायन तर, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जो सतिगुर सरनी गए पड़, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी उन्हां दी सिफ्त सालाहीआ। ना जन्मे ना जाए मर, हरिजन मर जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां बंधाए आपणे लड़, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ।