पुस्तकालयभाग २३

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर राम सिँघ दे गृह

धर्म कहे कलयुग पत्रिका वेख गुमनाम, जो निरअक्खर धार विच दृढ़ाईआ। जो आशा रख के गया राम, सीआ दा सईआ ध्यान लगाईआ। जो इशारा दे के गया काहन, घनेईआ घनशाम समझाईआ। जो पैग़म्बरां दिता पैग़ाम, फ़रमाना नूर अलाहीआ। जो गुरु गुरदेवा कीता ज्ञान, अज्ञान अंधेर गंवाईआ। जो भविक्ख्तां विच कीता ब्यान, शब्दी राग अल्हाईआ। सो वेला वक्त पहुँचया आण, दिवस रैण दए गवाहीआ। प्रगट हो श्री भगवान, हरि करता आपणी खेल खिलाईआ। भगत सुहेले कर परवान, परवाने आपणे लए बणाईआ। सच मुहब्बत जगा के शमांदान, बली सब दी आपणे लेखे पाईआ। जो संदेसा देवे हदीस कुरान, मजीद की समझाईआ। ओह आ गया अमामां दा अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। धर्म कहे कलयुग निव निव कर सलाम, कदमां ख़ाक रमाईआ। जिस दीन दुनी रहिण नहीं देणी ग़ुलाम, शरअ ज़ंज़ीर देणी कटाईआ। सब दा झगड़ा मुकाउणा तमाम, तमन्ना तम्हां वाली गंवाईआ। किरपा करे नौजवान, श्री भगवान होए सहाईआ। निरगुण धार कर पहचान, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अन्त महान, महानता आपणी इक जणाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर प्रेम सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धर्म मेरी वेख लै ख़ुदी, ख़ुदी तकबरी विच जगत लोकाईआ। निर्मल दिसे किसे ना बुद्धी, बुद्धीवान ना कोए चतुराईआ। मेरी रमज़ अनोखी गुझी, घर घर दिती लगाईआ। पवित्र दिसे किसे ना झुगी, काया गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। धरनी दी ख़ाक चारों कुण्ट उडी, पंखेरूआं वांग भज्जी वाहो दाहीआ। माण रहिण दिता नहीं बत्ती धार दुद्धी, सच रस ना कोए चखाईआ। मेरी वासना नच्ची टप्पी कुदी, दीन दुनी दिती नचाईआ। प्रभू दा खेल वेख लै जो हुन्दा जुग जुगी, कलयुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। किसे दी माण वड्याई रही ना उग्घी, उग्घण आथण नज़र कोए ना पाईआ। माण रिहा ना वदी सुदी, अमावस चार कुण्ट अंधेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धर्म कहे कलयुग एह की तेरी सलाह, मशवरा की जणाईआ। मेरा साहिब बेपरवाह, जुग करनी कार कमाईआ। जिस नूं चाहे दए मिटा, माण वड्याई नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं चारे दए उपा, वक्त लोकमात सुहाईआ। तूं आपणा पन्ध ल्या मुका, भज्जया वाहो दाहीआ। कलमे नाम तेरे गवाह, शहादत देण भुगताईआ।

तेरा नेत्र रिहा शरमा, लोचन अक्ख ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं प्यार रहिण दिता ना पुत्तर माँ, पिता संग ना कोए बणाईआ। सब दी बुद्धी कीती काँ, काग वांग कुरलाईआ। हुण तैनूं छडणा पैणा ग्रां, घराणा देणा तजाईआ। सतिगुर तेरी लए थाँ, थनतर आप सुहाईआ। जन भगतां पकड़े बांह, आपणी गंढ पवाईआ। जिन्हां प्रभू मिलण दा चाअ, चाओ घनेरा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनहारा हक न्याँ, न्याकारी इक अख्वाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड माघगेला ज़िला जलन्धर चरण कौर दे गृह

कलयुग कहे धर्म मैं फिरां उत्ते वसुधा, सुध आपणी नाल रखाईआ। मैं कोई लंगड़ा लूल्हा नहीं डुड्डा, सूरबीर हो के भज्जां चाँईं चाँईंआ। मेरा दो जहानां चढ़या वेख लै गुड्डा, मैनूं रिमारकस रिहा दृढ़ाईआ। मैं सति विच रहिण दिता नहीं कोई जवान बुढ्ढा, धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। मेरा समझ सक्या कोए ना मुद्दा, मुद्दतां दे अवतार पैग़म्बर गुर मेरा ध्यान लगाईआ। मेरा कोई खण्डे खड़गां वाला नहीं युद्धा, धर्म दे हुक्म नाल कल दिती वरताईआ। मेरा निशाना किसे ना बुझा, जग नेत्र नज़र ना पाईआ। मैं सूरबीर बहादर विच्चों चहुं जुगा, चौकड़ी अन्त देणी कराईआ। आह वेख मेरे कोल उस परम पुरख दा रुक्का, जिस दा हुक्म रोके कोए ना राईआ। मेरा पन्ध उसे दे हुक्म नाल मुका, मुकम्मल दयां जणाईआ। पर मेरे अन्दर इक्को भुक्खा, सच सच सुणाईआ। प्रभू दा खेल समझे कोए ना मानस मानुखा, मानव सार कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब प्यार मुहब्बत विच होया रुक्खा, सच रंग ना कोए चढ़ाईआ। अन्त उस साहिब नूं मैं झुका, जो झुक्यां लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल रहे ना लुका, लोक परलोक आपणा हुक्म वरताईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर महिंदर कौर दे गृह

धर्म कहे कलयुग वेख भगत जनां दीआं कुल्लीआं, कुल मालक दए वड्याईआ। जिथ्थे सब दीआं खिड़ीआं बुल्ल्हीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। ओह आत्मा कदे नहीं रुलीआं, जो परमात्मा संग रखाईआ। ओह देहां कदे नहीं हुलीआं, जो चरण लग्गण शहिनशाहीआ। अमृत धारां कदे नहीं डुल्ल्हीआं, जिन्हां आपणी दया कमाईआ। ओह जगत जहान फलीआं फुलीआं,

पत टहिणी आप महकाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना रुलीआं, मिट्टी ख़ाक ना कोए उडाईआ। इक्को साहिब दे कंडे तुलीआं, तराज़ू अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धर्म कहे कलयुग तक्क भगत जनां दा खेड़ा, खड़ा खलोता ध्यान लगाईआ। जिथ्थे ग़रीब निमाणयां बन्न्हे बेड़ा, नईया आपणे नाम चढ़ाईआ। कूड़ क्रिया मुका के झेड़ा, झगड़ा दए मुकाईआ। प्यार मुहब्बत दा खुल्ल्हा करे वेहड़ा, ख़ुशी आपणे रंग रंगाईआ। सच झूठ करे निखेड़ा, धुर दी आपणी वंड वंडाईआ। तेरा रहिण ना देवे हनेरा, अंध अंध्यारा दए मिटाईआ। जिन्हां नाम दृढ़ावे तूं मेरा मैं तेरा, तिन्हां अन्तर करे सफ़ाईआ। उन्हां अन्दर चाउ घनेरा, जिन्हां मिल्या धुर दा माहीआ। भाण्डा भरम ढाह के डेरा, चरण सरन दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार आपणीआं करे मेहरा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर गुरदेव सिँघ दे गृह

धर्म कहे कलयुग जन भगतां गृह पवित्र जग्हा, जागरत जोत दए वड्याईआ। किरपा करे सूरा सरबगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। तन शरीर दु:ख रहे ना लग्गा, काया माटी करे सफ़ाईआ। जगत धार विच वद्धे अग्गा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा फरेब कर सके ना कोए दग़ा, धोखा नज़र कोए ना आईआ। अग्नी तत ना तपाए अग्गा, अमृत मेघ वरसाईआ। हँस बणाए फड़ के कग्गा, सोहँ मोती माणक चोग चुगाईआ। जो जन सच प्यार विच बध्धा, तिस लेखा रहे ना राईआ। सच दवारे देवे सद्दा, सदना सैण दए गवाहीआ। जिन्हां परम पुरख परमात्म अबिनाशी लद्धा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म देवे मज़ा, बिन रसना रस चखाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर गुरमीत सिँघ दे गृह

धर्म कहे कलयुग मेरा रूप बड़ा विशाल, विश्व आपणे नाल बंधाईआ। मेरा नाता नाल शाह कंगाल, वड्डा छोटा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा मित्र राज राजान, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या खेल महान, मेरे साहिब

दिता वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु दे के गए अक्खरां वाला नाम, अक्खरां विच जणाईआ। अक्खरां नाल अक्खरां दा दिता ज्ञान, अक्खर अक्खरी सिफ्त सालाहीआ। शरअ दा बणा के गए विधान, जिस दी तरमीम ना कोए कराईआ। सब ने वक्खरा वक्खरा मेरा दस्सया ईमान, अमलां विच जगत खेल खिलाईआ। मैं बड़ा सूरबीर बलवान, जुग चौकड़ी चलया आईआ। कलयुग तेरा अन्तिम रहिणा नहीं निशान, निशाना दीन दुनी ना कोए वखाईआ। मैनूं सतिजुग नूं करना प्रणाम, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। मेरा लेखा ज़िमीं असमान, दो जहान मेरी ख़ुशी बणाईआ। मैं इक दा संदेशा सुणां फ़रमान, इक्को दी सेवा जुग जुग कमाईआ। निगाह मार लै तेरी फुलवाड़ी चार कुण्ट होई वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। मेरा रूप सके ना कोए पहचान, तेरी कालख सब नूं दिसे छाहीआ। ओह तक्क मेरा स्वामी मालक नौजवान, पुरख अकाला वड वड्याईआ। जोती जाता हो प्रधान, आपणा हुक्म वरताईआ। चरण कँवल मैनूं कर परवान, धरनी उत्ते मैनूं देवे माण वड्याईआ। ओह रहमतां दा रहीम सुल्तान, बख्शणहार अनन्त गुनाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी सब दा जाणी जाण, जानणहार मेरी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड जमशेर ज़िला जलन्धर प्रेम सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धर्म मेरा वेख हुलारा, जगत जहान दिता लगाईआ। तेरा दिसे ना किसे किनारा, नईया नौका डोले थांउँ थाँईंआ। आत्म नूर ना होए कोए उज्यारा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। शब्दी धुन ना होए धुन्कारा, अनादी नाद ना दए दृढ़ाईआ। बजर कपाट खुल्ल्हे ना किसे किवाड़ा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। चारों कुण्ट अग्नी हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पंच विकार लग्गा अखाड़ा, आसा तृष्ना माया ममता नाच नचाईआ। काया चोली रंग चढ़े ना किसे गाड़्हा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। भाग लग्गे ना बहत्तर नाड़ा, नाड़ी नाड़ी ना कोए वड्याईआ। खेल तक्क सची सरकारा, की करता कार कमाईआ। चारों कुण्ट धूंआं धारा साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जिस निशान मेटणा चन्द सितारा, सत्हा बुलंदी खेल खिलाईआ। ओह वेस वटाए परवरदिग़ारा, सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सलाहीआ। ओह रूप अनूप जोत उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जो जीवां जंतां पावे सारा, साधां सन्तां फोल फुलाईआ। धर्म कहे कलयुग वेख मेरा अगम्मा पुरख, जो अगम्मढ़ी कार कमाईआ।

जिस नूं ना सोग ना हरख, चिन्ता विच कदे ना आईआ। भगतन मीता भगतन देवे दरस, आदर्श आपणा इक दृढ़ाईआ। अमृत आत्म मेघ देवे बरस, निजर झिरना आप झिराईआ। भेव खुल्हावे अरस फ़रस, दो जहानां करे रुशनाईआ। दो जहानां बण के मर्दानां मर्द, मदद करे थांउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां वंडे दर्द, दुखियां होए आप सहाईआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मंज़ूर कीती अरज, आरजू आपणे चरणां विच टिकाईआ। सो सब दा लहिणा देणा पूरा करे कर्ज़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बाकी रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा साहिब पुरख अगम्मा, निरगुण निरवैर निरँकार नज़री आईआ। जनणी कुक्ख कदे ना जम्मा, गोदी गोद ना कोए वड्याईआ। जगत लालच ना कोई तमा, मोह विकार ना कोए वखाईआ। दौलत गंढ पले रखे ना कोई धना, माया ममता ना कोए मिटाईआ। उस दा रूप श्री भगवाना, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा शब्द दुलारा चन्ना, गोबिन्द मीता इक अख्वाईआ। भाग लगा के काया माटी तना, जोत शब्द दए वड्याईआ। जगत वक्त वेखे लमह लमह लमह, घड़ी पल खोज खुजाईआ। जो कूड़ी क्रिया बदलण वाला समां, समाप्त करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने सतिजुग मार्ग चलाउणा नवां, नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे वधाईआ। मैं उसे दी चरणी ढव्हां, ढैह ढहि ढेरी ख़ाक मिलाईआ। उसे दा ढोला गवां, जो आदि जुगादि जुग जुग आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मालक होए सहाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा ओह महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। चारों कुण्ट मौजूद, वसया हर घट थाँईंआ। उस दे कदमां जावां झूझ, घायल आपणा आप कराईआ। जिस दी सिफ्त मुहम्मद गाई विच हज़ारा दरूद, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। जिस मेरा लहिणा देणा पूरा करना कूड़ कुड़यारा करना नेस्तोनाबूद, जड़ रहिण कोए ना पाईआ। उस दा पैग़म्बर कल्मयां तों बाहर देण सबूत, बसरी इस्म विच समाईआ। जिस दा ना तन ना कलबूत, काया रंग ना कोए रंगाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना वसे आपणे हक आरूज, आलीजाह डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो भेव चुकाए एका दूजा, दुतीआ भाओ दए चुकाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड जमसेर ज़िला जलन्धर सिँघ दे गृह

धरनी कहे कलयुग मैं तेरा सुणया शोर शराबा, शरअ शरअ नाल टकराईआ। मैं दीन दुनी तक्की तक्कया निशान हज़रतां वाला काअबा, जो मेरे उत्ते डेरा लाईआ। की हुक्म संदेशा दे के गया माई हवा ते आदम बाबा, जलां थलां तों बाहर सुणाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जिस अग्गे ना कोई सवाल ना कोई जवाबा, ओह आपणी कल वरताईआ। जिस दी झल्ले कोए ना ताबा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे कलयुग मेरीआं अक्खीआं वेख लै नीर, नैणां छहिबर लाईआ। मेरे तन तों लथ्थे चीर, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मकबरयां विच रोंदे फ़कीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पैग़म्बर होए दिलगीर, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा हज़रतां किहा अख़ीर, ओह आख़र की खेल खिलाईआ। जिस गुरुआं दिती धीर, धीरज धर्म नाल समझाईआ। ओह वेस वटाए शाह सुल्ताना नौजवाना बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस मेरी बदल देणी तकदीर, तक्ब्बर तेरा दए गवाहीआ। उस दी अवल्लड़ी अनोखी इक तदबीर, तरीका आपणा हथ्थ रखाईआ। जिस नूं कूक कूक पुकारया कबीर, ओह मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। उस दी सूरत जगत लातस्वीर, तसव्वर कर ना कोए वखाईआ। ओह साहिब स्वामी गहर गम्भीर, गवर नूर अलाहीआ। जिस मेरे उतों कूड़ी क्रिया कटणी भीड़, हउँमे हंगता रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम शरअ दी कटे जंज़ीर, शरीअत आपणा नाम दृढ़ाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कोटली थान सिँघ ज़िला जलन्धर जसबीर सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म मैं भागावन्त, भगवन भगतां नाल दिता मिलाईआ। मेरा मेला नाल धुर दे सन्त, जो सतिगुर सन्त सिपाही इक अख्वाईआ। मैं वेख्या लख चुरासी जीव जंत, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। घर घर तक्कया हउँमे गढ़्ह हंगत, हँ ब्रह्म भेव कोए ना पाईआ। मेरी धार सुलखणी मैनूं चढ़ी प्यार दी रंगत, मेरे साहिब दिता रंगाईआ। सति सच दी साची मिली संगत, हरिजन मिल मिल वजी वधाईआ। मैनूं समझा सके कोई ना पंडत, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धर्म कहे धरनी प्रभू साचा

दया कमाउंदा ए। आदि जुगादी खेल विखाउंदा ए। जुग जुग भेव अभेद दृढ़ाउंदा ए। सन्त सुहेले जन भगत तेरे उत्ते उपजाउंदा ए। आप आपणा सुहञ्जणा करे वक्त, रुतड़ी तेरे नाल महकाउंदा ए। सच प्रेम दे के शक्त, शख्सीअत धुर दी आप वखाउंदा ए। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं पूरी करन आवे शर्त, शरअ पिछली वेख विखाउंदा ए। मेहरवान बण मर्दाना मर्द, बलधारी बल प्रगटाउंदा ए। गुरमुख प्यार दा वंडे दर्द, विछोड़े दा दु:ख गवाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाउंदा ए। धर्म कहे धरनी मेरा परम पुरख बिधाता, बेअन्त वड वड्याईआ। जिस भगतां नाल जोड़या नाता, गुरमुखां गंढ पवाईआ। प्रकाश कर कलयुग अंधेरी राता, नूर चन्द दिता चमकाईआ। आप हो के जोती जाता, वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। आत्म परमात्म मेल के नाता, पूरब लहिणा दिता चुकाईआ। जन भगतां वखाए डूँग्घा खाता, जिस दे लेख ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्तिम पुच्छे वाता, होए आप सहाईआ। बण के पिता माता, गुरमुख गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे साधन साधा, सन्त सुहेले हरिजन लए प्रगटाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड हरी पुर ज़िला जलन्धर महिंगा सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धर्म सुण अगम्मा संदेश, बिना अक्खरां निरअक्खर धार समझाईआ। की हुक्म दए धुर नरेश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो आदि जुगादी रहे हमेश, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, कोटन कोटि सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सदा करन आदेस, निव निव लागण पाईआ। जिस दा योद्धा सूरबीर बलवान दस दशमेश, नौजवान मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। जो आदि पुरख अपरम्पर स्वामी दा खोल्हे भेद, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस मालक दी सिफ्त सलाह करदे चार वेद, चारे जुग वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती शब्दी खेले खेड, खेलणहारा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे धर्म किरपा करे मेरा भगवन्त, श्री भगवान दया कमाईआ। मैनूं संदेशा देवे अन्त, अन्तरजामी रिहा जणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा बणाउंणे गढ़्ह हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म समझ कोए ना पाईआ। बुद्धी दा रहिण देणा नहीं कोई पंडत, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। आत्म परमात्म धार जाणे कोए ना मंत, मंतव हल्ल ना कोए कराईआ। चोटी मंज़ल चढ़े कोए ना सन्त, दरगाह सच मिलण कोए ना आईआ। विछोड़ा करना नार कन्त, सुहागण

दुहागण रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धर्म हुक्म वेख पुरख अकाल, अकल कलधारी की जणाईआ। उठ मेरे प्यारे लाडले लाल, लालन तैनूं दयां वड्याईआ। नव सत्त सुरत संभाल, सम्बल बहि के वेखे बेपरवाहीआ। निगाह मार विच शाह कंगाल, राउ रंक खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धर्म कहे कलयुग की कहे आदि निरँजण, नर नरायण की दृढ़ाईआ। ओह दाता दर्द दु:ख भय भञ्जण, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी सज्जण, साजण मीत बणे बेपरवाहीआ। नाम निधाना पाए नेत्र अंजण, अंध अज्ञान दए गंवाईआ। भाग लगाए काया माटी कंचन, हउँमे गढ़्ह दए तुड़्हाईआ। उस दा सुण अगम्मी बचन, संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग जीव चार कुण्ट मचन, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। किसे नूं लभ्भे ना आपणा वतन, बेवतन होई लोकाईआ। कन्ढ्ढा घाट हथ्थ ना आवे पत्तण, पार किनारा ना कोए कराईआ। बिन हरि किरपा यथार्थ पवे किसे ना यतन, सगला संग ना कोए बणाईआ। मैं इक संदेशा आया दस्सण, कहि के दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धर्म कहे कलयुग ओह तक्क धुर दा राम, रमईआ बेपरवाहीआ। जिस तेरा अंधेरा मेटणा शाम, शम्हां नूर जोत करे रुशनाईआ। सच संदेशा दए पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर पढ़ाईआ। भेव अभेदा खोल्हे तमाम, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस तेरा मेटणा अन्त कूड़ निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरे साहिब विच हक तौफ़ीकां, दाअवेदार अख्वाईआ। जिस दीआं चार जुग दे शास्त्र दस्सदे तवारीखां, तारीखां देण गवाहीआ। उस दीआं नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी दीआं तक्क लीकां, लाईन लाईनां नाल मिलाईआ। जिस दा खेल होणा नीकण नीका, निरवैर आपणी कार कमाईआ। लेखा जाणे जीव जीअ का, लख चुरासी फोल फुलाईआ। उस दा भाणा सब नूं लागे मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया भन्न्हणा रीठा, अमृत रस जाम इक प्याईआ। त्रैगुण तपया बुझाउणा अंगीठा, सांतक सति सति वरताईआ। सति धर्म दी सच चलाउणी रीता, रीती नीती आपणे हथ्थ वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सति बणाउणा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। शरअ शरीअत तों बाहर दस्सणी हदीसा, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। करे खेल निरगुण धार चौबीसा, बीस चार आपणी वंड वंडाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीदा, तृष्ना तृखा सब दी वेख वखाईआ। धर्म कहे

कलयुग सब दीआं उस नूं उडीकां, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दीन दुनी बदल देणीआं तबीअतां, तबीब बणे धुर दा माहीआ। सति सच दीआं दए नसीहतां, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। उस दे विच वड्डीआं वड वड अहमीअतां, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लख चुरासी जंत जीअ का, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड हरी पुर ज़िला जलन्धर भजनो दे नवित

कलयुग कहे धर्म मैं जगत जहान दीआं तक्कां सदीआं, सालां बरखां ध्यान लगाईआ। घर घर नीतां तक्कां बदीआं, बन्दन वेखां थांउँ थाँईंआ। कूड़ ख़ुमारी विच सारीआं मधीआं, मधुर धुन करे ना कोए शनवाईआ। माया ममता दे विच लग्गीआं, तृष्ना कूड़ कूड़ हल्काईआ। तन वजूदां लग्गीआं तक्कीआं अग्गीआं, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। चारों कुण्ट हवावां बिन अग्न तों लग्गीआं, आपणा रूप बदलाईआ। जगत विकार वैहंदीआं नदीआं, सति सच रहीआं रुढ़ाईआ। आत्म जोतां दिसण ना जगीआं, नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। तन माटी ख़ाली बालण दिसण हड्डीआं, रती रत्त रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं चारों कुण्ट इन्हां सुकाईआं हड्डीआं, जड़ सक्या ना कोए उखड़ाईआ। शाह सुल्तान लैंदे वढ्ढीआं, रिशवत खोर कूड़ लोकाईआ। एह मेरीआं सारीआं गल्लां चंगीआं, चंगी तरह रिहा दृढ़ाईआ। साबत रहीआं ना किसे दीआं अंगीआं, अंगीकार नज़र किसे ना आईआ। घर घर वासना होईआं मंदीआं, मनसा मन कूड़ ना कोए (तजाईआ)। ढोला गाए कोए ना छन्दीआ, तूं मेरा मैं तेरा राग (ना कोइ) अल्हाईआ। शरअ तोड़्हे ना कोए पाबन्दीआ, लेखा सके ना कोए मुकाईआ। जगत दीआं अक्खां हो गईआं अंधीआं, सतिगुर दरस कोए ना पाईआ। वासना होईआं बेढंगीआं, सच विच ना कोए समाईआ। माण मिल्या चोरां यारां ठग्गां पखण्डीआं, गुरमुख हरिजन रोवन मारन धाहीआ। सिध्धीआं करे कोए ना डण्डीआं, डण्डावत सके ना कोए बदलाईआ। बिना परमात्मा तों आत्मा सारीआं होईआं रंडीआं, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। दीन इस्लामां पाईआं वंडीआं, वरभण्डी दए दुहाईआ। चारों कुण्ट चमकण चण्डीआं, कलयुग कहे मैं चण्डाल रूप रिहा बणाईआ। प्रभू नालों माण दिता करीरां जंडीआं, जग पाहनां सीस निवाईआ। सीने पैण किसे ना ठण्डीआं, अग्नी तत ना कोए गंवाईआ। नेत्र रोवण बुढ्ढीआं नढ्ढीआं, नौजवान धीर ना कोए धराईआ। आत्म परमात्म लडाए कोए ना लडीआं, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। कलयुग कहे धर्म माण रहिण नहीं दिता रसूलां नबीआं, पैग़म्बरां ना कोए चतुराईआ। लेखा वेख्या कटीआं

लबीआं, पर्दा परदयां विच्चों फोल फुलाईआ। शाह सुल्तानां रहिण नहीं दितीआं गद्दीआं, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। आह तक्क इशारा कबीर दिता बुणदे खड्डीआं, तन्द तन्द नाल जुड़ाईआ। जिस वेले कलयुग चारों कुण्ट बेईमानीआं वधीआं, वाधल दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। दर मिले ना किसे निरबाण पदीआं, परम पुरख विच ना कोए समाईआ। सुहाग सोहण ना सीस सग्गीआं, सेहरा सच ना कोए रखाईआ। सृष्टी बुद्धी होवे कग्गीआं, हँस रूप ना कोए बणाईआ। घर घर गुरुआं डहिणीआं मंजीआं, सतिगुर समझ किसे ना आईआ। कलयुग कहे मेरी हाथ नहीं आउणी वञ्झीआं, वञ्झ मुहाणा सार कोए ना पाईआ। मैं इक बचन दस्सां कलयुग कहे पहली चेत नूं पीलीआं पग्गां बन्न्हणीआं गुरमुखां पंझीआं, पंझीवां सिख जरनैल सिँघ नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दीआं आशा पूरीआं करे लम्बीआं, जुगां जुगां दे लेखे आपणे हथ्थ रखाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड जल पोता ज़िला जलन्धर शिव सिँघ दे गृह

धर्म कहे कलयुग तक्क खेल पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता की वरताईआ। जिस दी दो जहान मण्डल रासी, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। ओह लेखा जाणे पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल जगत बहु भांती, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार तेरी मेटे अंधेरी राती, निरगुण जोत साचा चन्द नूर चमकाईआ। भगतन मीता ठांडा सीता हरि सन्तन पुच्छे वाती, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। जोत उजाला हरि गोपाला, रूप अनूप धरे लोकमाती, पतिपरमेश्वर आपणा पर्दा लाहीआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द धार खुल्हाए हाटी, नाम वणजारा इक कराईआ। कूड़ क्रिया कर्म दी धार तेरा पन्ध मुकाए वाटी, पैंडा अग्गे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा ख़ालक लाशरीक, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जिस ने मैनूं दिती तौफ़ीक, तोफा धुर दा दिता वरताईआ। शब्द सतिगुरु करे तस्दीक, शहादत कल्मयां वाली भुगताईआ। मैं धुर दी मंगी भीख, भिख्या भिखक झोली दिती भराईआ। मैं नौ सत्त सत्त नौ दे उत्ते मारी लीक, कूड़ प्रधान दिता कराईआ। क्यों धर्म जी तेरी निकले चीक, चीक चिहाढ़ा रिहा पाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम मुहम्मद रिहा उडीक, चार यारी संग मिलाईआ। हज़रत ईसा कहि के गया ठीक, बीस बीसा आवे धुर दा माहीआ। सतिगुर नानक उसे दी रखी उडीक, तृष्ना रोग ना कोए जणाईआ। गोबिन्द

गोबिन्द गोबिन्द किहा ओह बदल देवे चार जुग दी तवारीख, तारीख आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस झगड़ा मेटणा हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। चार वरन अठारां बरन बख्शे इक प्रीत, प्रीतम धुर दा नज़री आईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां काया माटी करे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा गीत, आत्म परमात्म मिल के वजे वधाईआ। कलयुग तेरे विच सति धर्म दी बदलणी रीत, सतिजुग सच लए अंगड़ाईआ। झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काया काअबा इक दरसाईआ। नज़री आए त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी नूर अलाहीआ। जो साची वस्त सब नूं करे बख्शीश, बख्शिश रहमत नाम कमाईआ। झगड़ा मेट के ऊँच नीच, नीच ऊँच इक्को रंग वखाईआ। तेरा भय भाउ करे भीत, जो भीतर वसे सब दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। धर्म कहे कलयुग मेरा साहिब स्वामी सूरा, योद्धा आदि अन्त अख्वाईआ। जिस दा बिना रूप रंग तों नूरा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दे विष्न ब्रह्मा शिव मज़दूरा, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। ओह आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सदा हाज़र हज़ूरा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस तेरी कूड़ी क्रिया हूंझणा कूड़ा, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। जन भगतां चाढ़्हे रंग गूढ़्हा, दुरमति मैल दए धुआईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हा, धरनी देवे माण वड्याईआ। ओह जिधर तक्को हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दा मालक इक अख्वाईआ। धर्म कहे कलयुग मैं शुकराने विच होवां मशकूरा, निव निव सीस झुकाईआ। जिस दी खेल तक्की मूसा उत्ते कोहतूरा, तुरीआ तों बाहर आपणा नूर दिता चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा समां जांदा लँघदा, घड़ी पल गणित ना कोए गिणाईआ। मैं वी ओसे साहिब तों मंगदा जो सब दा पिता माईआ। जो मेरे प्यार नूं आपणे हुक्म नाल रंगदा, रंगत चढ़ाए अगम्म अथाहीआ। मैनूं सुख देवे अनन्द दा, अनन्दपुर वाला मेरी दए गवाहीआ। मैं खेल खिलाउणा ज़रूर विकारे पंज दा, पंज शब्द धुन सुणन कोए ना पाईआ। तेरा झगड़ा होवे ना कोए रंज दा, रंजश अन्दरों देणी गंवाईआ। कलयुग कहे मैं धरती उत्ते समान इक्ट्ठा करदा जंग दा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मज़्हब देणे टकराईआ। निशान मेटणा तारा चन्द दा, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। मेरा खेल वेखणा भूमी वाली वंड दा, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। धुर दा खण्डा शब्दी धार लेखा जाणे खण्ड खण्ड दा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। नज़ारा तक्क लै नीले वाले अस्व तंग दा, जो नीली धारों बाहर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरे अन्दर वेख लै मार झात, वस्त अमुलड़ी दिती टिकाईआ। जिस दे कारन होणी अंधेरी रात, साचा चन्द ना

कोए चमकाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला मेरी पुच्छे वात, पतिपरमेश्वर होए आप सहाईआ। मैं खेल खेलणा विच ज़ात पात, दीन मज़्हब देणे टकराईआ। प्यो पुतां कराउणा घात, माता गोद ना कोए वड्याईआ। खेलणा खेल बण के नटुआ नाट, स्वांगी हो के आपणा स्वांग रचाईआ। किसे नूं सौण नहीं देणा आत्म सेजा खाट, जगत सिंघासण ना कोए चतुराईआ। माण रहिण नहीं देणा तीर्थ ताट, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। पवित्र रहे ना किसे दी रसना जिह्वा करन वाली पाठ, जूठ झूठ सब दे अन्दर टिकाईआ। मस्तक जोत जगे ना कोए ललाट, नूर नुराना नूर ना कोए दरसाईआ। चारों कुण्ट आउणी घाट, घाटा पूर ना कोए कराईआ। मुहम्मद दी मुकाउणी पहलों वाट, सदी चौधवीं गंढ पवाईआ। ओह तक्क हज़रत ईसा दा कलाक, जो आपणा वक्त जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धर्म कहे कलयुग ना कर आपणा शोर, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। खेल तक्क प्रभू दा अवर दा और, जिस दा लेखा गुर तेग़ बहादर औरंगे गया जणाईआ। जिस दे अग्गे चले ना किसे दा ज़ोर, जोरू ज़र सारे सीस निवाईआ। ओह तेरी अन्तिम कटण वाला डोर, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। श्री भगवाना नौजवाना दो जहानां रिहा दौड़, शब्दी सतिगुर भज्जे वाहो दाहीआ। निरवैर पुरख चढ़ के घोड़, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। तेरा रहिण ना देवे अंधेरा घोर, घोरीआं करे सफ़ाईआ। लेखा मुकाए ठग्ग चोर, बुध बिबेक आप बणाईआ। जन भगतां वसे कोल, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। बजर कपाटी पर्दा देवे खोल्ह, अंध अंधेर दए गंवाईआ। शब्द नाद वजाए ढोल, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणा मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म पूरा करे कौल, कौल इकरार वेख वखाईआ। जन भगतां वड्याई देवे उपर धौल, धरनी लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। धर्म कहे कलयुग वक्त सुहञ्जणा तक्क आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जन भगतां वेख जाप, जग जीवण दाता होए सहाईआ। तेरी करनी दा मेट के ताप, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। रूह बुत कर के पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। आत्म परमात्म जणाए साक, सज्जण इक अख्वाईआ। चरण धूढ़ी मस्तक ला के ख़ाक, दुरमति मैल धुआईआ। अन्तर निरन्तर रहे ना अंधेरी रात, जोत सच चन्द चमकाईआ। आत्म ब्रह्म दी दस्स के गाथ, अगम्म करे पढ़ाईआ। घर स्वामी वखाए रास, सुरत शब्द गोपी काहन नचाईआ। सुहेला हो के वसे पास, गुर चेला जोड़ जुड़ाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, जो साह साह ध्याईआ। लहिणा चुकाए मात गर्भवास, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन साचे जुग जुग तारदा, तारनहार करतार। दु:ख दलिद्र निवारदा, बख्श चरण प्यार। माया ममता मोह साड़दा, अग्न तत कढ्ढ बाहर। शब्द घोड़े आपे चाढ़्हदा, शाह पातशाह शहिनशाह सवार। बृद्ध बाल जीउंदे मरे सारे पार उतारदा, घर बाहर सर्ब विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लेखा सर्ब विचारदा। सतिगुर शब्द कहे प्रभ तारनहार स्वामी, सतिगुर पुरख वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ अन्तरजामी, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जिस दा नाम संदेशा धुर दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। ओह लहिणा देणा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जन भगतां देवे पद निरबाणी, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। भूत प्रेत जिंन खवीस इक लख अस्सी हज़ार रहे ना कोए निशानी, नानक खण्डा शब्द चलाईआ। पुरख अवल्ला शाह सुल्तानी, शहिनशाह हुक्म वरताईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां अमृत देवे धुर दा पाणी, निजर झिरना बूँद स्वांती कँवल नाभी आप टपकाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख तन वजूद रहे ना कूड़ निशानी, सति सच नाल वड्याईआ। परम पुरख परमात्म आत्म आपणे रंग रंगाणी, रंगत आदि पुरख चढ़ाईआ। हरिजन हरि रोग सोग चिन्ता दु:ख मेट जिस्म जिस्मानी, ज़मीर अन्दरों दए बदलाईआ। सच प्यार विच जिन्हां कीती कुरबानी, कीमत दा लहिणा धुर दी झोली पाईआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर शब्द दा दाता नाम दा दानी, दयावान धुर दी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा जीव जीव प्राणी, प्राणपति आपणा भेव चुकाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड नवीं डरोली ज़िला जलन्धर सन्त गुरबख्श दे गृह

सतिगुर शब्द होए दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। मेहरवान होए कृपाल, मेहर नज़र उठाईआ। ग़रीब निमाणे वेख के आपणे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। दुक्खां रोगां तोड़ जंजाल, तन वजूद करे सफ़ाईआ। नाम भण्डारा दे सच्चा धन माल, ख़ाली झोली दए भराईआ। भाग लगा के काया माटी खाल, तन वजूद वज्जदी रहे वधाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के बेपरवाहीआ। धरनी उत्ते करे संभाल, सम्बल बहि के दया कमाईआ। सदा सुहेला वसे नाल, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे किरपा करे श्री भगवाना, भगवन दया कमाईआ। सर्ब घटा घट जाणी जाणा, हर घट

अन्दर वेख वखाईआ। बन्धन तोड़ जीव जहाना, बन्दगी आपणी इक समझाईआ। दर दवारे कर परवाना, परम पुरख होए सहाईआ। रोग सोग सर्ब मिट जाणा, जिस जन आपणे रंग रंगाईआ। दर आए घर सतिगुरु होए मेहरवाना, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण धूढ़ देवे दाना, मस्तक टिक्का धूढ़ नाम वाला रमाईआ।