पुस्तकालयभाग २३

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड आदम पुर ज़िला जलन्धर भजन सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धर्म छुपया होणा तेरा मुख, मुखड़ा नज़र कोए ना आईआ। तूं वेख सकें ना किसे दा दु:ख, दुक्खां भरी लोकाईआ। मुख भवा लै वलों मानस मानुख, जो मानव प्रभ नूं गए भुलाईआ। कलयुग कहे मेरी सुहञ्जणी होणी रुत, रुतड़ी कूड़ नाल महकाईआ। मैं पवित्र रहिण देणा नहीं कोई बुत, बुत्तख़ाने वेखणे थांउँ थाँईंआ। मैं दुलारा उस प्रभू दा सुत, जो सच धर्म तेरा मालक नज़री आईआ। मैं आपणी गठड़ी भार आपे चुक्क, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। तेरा पैंडा दीन दुनी जाए मुक, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। ओह तक्क मेरा नव सत्त होया रुख़, भज्जा वाहो दाहीआ। कूड़ी तृष्ना मैं नाल रलाई भुक्ख, ममता मोह नाल दृढ़ाईआ। मैं धरनी धरत धवल धौल चार कुण्ट दहि दिशा जावां पुज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा खेल अवर दा कुझ, कहिण किछ ना सकां राईआ। मैनूं सारयां कहिणा वडा सूरबीर बहादर कलयुग, जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल देणी उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धर्म कहे कलयुग निगाह मार के तक्क, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तेरा कूड़ा फल गया पक्क, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। अन्तिम हुक्म देवे मालक वाहिद यक, यक तरफ़ी कार कमाईआ। तेरे ख़ाली होणे हथ्थ, वस्त संग ना कोए रखाईआ। भाणा वरते पुरख समरथ, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा बुरज हँकारी जाणां ढट्ठ, ढैह ढेरी ख़ाक हो जाईआ। तेरा अन्त किनारा तट्ट, वेख लै चाँईं चाँईंआ। धरनी धरत धवल धौल नूं जाणां छड, भज्जणा वाहो दाहीआ। तेरा सुक्का पिंजर ख़ाली दिसण हड्ड, सच रंग ना कोए रंगाईआ। तेरी कूड़ दी रही नहीं कोई यद्द, यदी प्रभ आपणा हुक्म मनाईआ। जिस भगतां नूं देणा आपणा पद, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। आत्म परमात्म रहिण ना देवे अलग, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। गुरमुखां दर्शन देवे उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। बिन मक्के काअब्यों कराए हज्ज, हुजरा हक हक दरसाईआ। कूड़ी त्रैगुण बुझा के अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। मेहर

करे सूरा सरबग, शाह पातशाह शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं सूरबीर बहादर, बलधारी इक अख्वाईआ। मेरा मालक पुरख अकाला करीम कादर, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस मैनूं धरती उत्ते दिता आदर, आदर्श तेरा नज़र कोए ना आईआ। ओह चार कुण्ट मेरी करनी करे उजागर, नव सत्त दीपक आप जगाईआ। तेरी रहिण नहीं देणी सति सरूपी चिट्टी चादर, दाग़ आपणा देणा लाईआ। शरअ शरअ बणनी मक्तूल कातिल, दीन दीन नाल टकराईआ। मेरा साहिब स्वामी अन्तरजामी करे धुर दा आदल, इन्साफ़ इक कराईआ। ज़रा पर्दा खोल्ह के वेख लै बातन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर सच दी वस्त आप वरताईआ। धर्म कहे कलयुग तेरा होया वक्त दुहेला, सुहञ्जणी रुत ना कोए सुहाईआ। लेखा तक्क परम पुरख अकेला, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जिस नूं झुकदे गुरु गुर चेला, मुरीद मुर्शद सीस निवाईआ। ओह फिरे दो जहानां जंगल बेला, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां ज़िमीं असमानां चरणां हेठ दबाईआ। उस स्वामी दा अन्त मेरे नाल होणा मेला, विछड़यां लए मिलाईआ। अचरज खेल निरवैर हो के रिहा खेला, परम पुरख प्रभ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धर्म मैं वेख लै वड्डा खूंखार, ख्वाबां विच कदे ना आईआ। मैं संदेशा देवां संग मुहम्मद चार यार, दरगाह साची रिहा उठाईआ। नबी रसूल पैग़म्बर उठो होवो ख़बरदार, मूसा ईसा सोया रहिण कोए ना पाईआ। आपणीआं पेशीनगोईआं अलिफ़ ये वालीआं लओ विचार, विचर के दयां सुणाईआ। तुहाडा आ गया अमामां दा अमाम दो जहानां दा सिक्दार, चौदां तबक जिस नूं सीस निवाईआ। जिस दे ख़ादम हो के बणे ख़िदमतगार, ख़ुद ख़ुदा हो के आपणा वेस वटाईआ। नूरी अल्ला परवरदिग़ार, यामबीन कहि के जिस नूं हदीसां विच रहे सुणाईआ। ओह मस्तक दा लहिणा देणा लेखा रिहा विचार, पर्दा परदिआ विच्चों उठाईआ। जिस नूं किहा कलि कल्की अवतार, ओह कल कलेशा नर नरेशा दस दशमेशा आपणा वेस आपणे हथ्थ रखाईआ। जो कूड़ी क्रिया तेरी दए निवार, सति धर्म कहे मेरा साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे धर्म मेरा वेख लै डूंग्घा ख़ाता, ख़तरा खौफ़ नज़र कोए ना आईआ। धरनी धरत धवल धौल मेरा निक्का जेहा हाता, गृह छोटा ल्या बणाईआ। जिस दे मैं घर पा के देणी कूड़ दी दाता मेरा मूल असूल ना किसे पछाता, ईसा सूली चढ़दा गया समझाईआ। जिस नूं गुरुआं किहा पुरख अबिनाशा, गहर गम्भीर नबीआं नूर अलाहीआ। ओह दीन दुनी दा बदल देवे साका, साख्यात आपणा खेल खिलाईआ।

लेखा जाणे चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण सरगुण अंधेरी राता, अंध अंधेरा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धर्म कहे कलयुग ओह तक्क लै कायनात दा मालक, मेहरवान महबूब पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जिस ने सतिगुर शब्द बणाया सालस, दो जहानां वेख वखाईआ। सन्त सुहेले भगत जन कढ्ढे ख़ालस, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। जिन्हां नूं माया ममता मोह नहीं कोई लालच, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। ओह धर्म दी धार बणाए आपणे बालक, पिता पूत पुरख अकाल आपणी गोद उठाईआ। गुरमुख अगम्मड़े हीरे मोती माणक, अगम्मे आपणे हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दीन दुनी दा होवे जाणत, अणजाणत वेखे जगत लोकाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सगवाल ज़िला जलन्धर जरनैल सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धर्म सुण मेरा अगम्मी हिसाबे, जो कुतबखान्यां हथ्थ ना आईआ। मेरा अन्तर इक्को पुरख अकाल अराधे, परवरदिग़ार सांझे यार सीस झुकाईआ। मैं ख़ुशीआं विच गया लैहंदी दिशा विच काअबे, अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। मैनूं पैग़म्बरां दे मकबरे मारन आवाज़े, भय रहे डराईआ। मैं हस्स के किहा नबी रसूलो आपणे तक्को वायदे, जो वाहिद नाल कराईआ। आह लेखा वेखो जो लिख्या नानक बाबे, बग़दाद बग़ली गल विच लटकाईआ। मुहम्मद उम्मत पैणी अन्त मेरे तकड़ीआं छाबे, वजन तोल ना कोए तुलाईआ। मेरा महबूब मेहरवान नूर ज़हूर करे देस विच माझे, वजूदां आपणी कल प्रगटाईआ। जिस दे वेस अवल्लड़े नवीं साजणा साजे, सज्जण अगम्म अथाहीआ। शाह पातशाह ग़रीब निवाजे, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दा इक्को डंका एकँकार वाला वाजे, दो जहान करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कहे मैं सदी चौधवीं मारी हाक, धर्म जी उम्मत रिहा सुणाईआ। कमलीए आपणा खोल्ह के वेख ताक, की तकवा पैग़म्बरां उत्ते रखाईआ। चारों कुण्ट वेख अंधेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। चौदां तबकां वेख ख़ाक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरी सुण अगम्मी बातन बात, बेवतने तैनूं दयां जणाईआ। नूर अलाही दी नूर नुरानी तक्क ज़ात, जो अज़ात अज़ाती डेरा ढाहीआ। जिस दी सिफ्त विच अलिफ़ ये नाल लिखे काग़ज़ात, कलमे कायनात सुणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी निरवैर खेल

करे प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। तूं ओह कलयुग तक्क लै चार कुण्ट दिसे कोई ना पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। अल्ला हू अन्ना हू सब दा तुट्टा नात, नातवां हो के पैग़म्बर मुहम्मद रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे कलयुग मैनूं ना मार ऐवें ताअने, तन वजूद मेरा नज़र कोए ना आईआ। मैं सदी चौधवीं सब नूं अन्तिम बन्न्हणे गाने, मौली तन्दां गंढ पवाईआ। मेरा सिदक भरोसा इक ईमाने, परवरदिग़ार सीस निवाईआ। मैनूं याद आउंदी रविदास दा कसीरा ते कौडीआं वाले काने, जो जलां विच रुड़्हाईआ। मेहरवान किरपा करे श्री भगवाने, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने सब दे तोड़ने अभिमाने, हँकारी गढ़्ह रहिण कोए ना पाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेलणे खेल महाने, महिमा कथ कथ सुणाईआ। उस कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देणे जमाने, ज़िमीं ज़मा वेख वखाईआ। ममता मोह दे कायम नहीं रहिणे अश्याने, गृह मन्दिर ना कोए जणाईआ। हदीसां तक्क लै मजीद कुराने, काया कुराह खोज खुजाईआ। जिस दी हद्द हदूद जणाई सत्त ज़िमीं असमाने, इस्म आज़म इक दृढ़ाईआ। ओह नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाने, सूरबीर वड वड्याईआ। जिस धरनी धौल धरत मेटणे कूड़ निशाने, निशाना धर्म धार झुलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने गाउणे गाणे, सोहँ ढोला सच समझाईआ। जो नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को रंग समाउणे, एकँकार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल श्री भगवाने, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही समत अट्ठ करतार पुर ज़िला जलन्धर जसवन्त सिँघ दे गृह

नारद कहे धरनी उत्ते मेरी सब नूं बन्दना, बन्दगी वाल्यां बन्दयां सीस निवाईआ। संदेसा देणा इक ब्रह्मण्डना, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। वेखो खेल सूरा सरबंगणा, की करता कार कमाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव करदे बन्दना, अवतार पैग़म्बर गुरु सीस निवाईआ। ओह मेटणहारा निशान तारा चन्दना, चौदां तबकां खोज खुजाईआ। उस दा हुक्म सब ने मन्नणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जो शरअ दे तोड़े बन्दना, शरीअत इक दरसाईआ। आत्म ब्रह्म चढ़ा के रंगणा, दुरमति मैल धुआईआ। कूड़ा नाता तोड़े पंजना, पंचम नाद धुन शब्द करे शनवाईआ। धुर स्वामी बणे सजणा, मीत मुरारा आप अख्वाईआ। जिस दा डंक नगारा वज्जणा, निरगुण सरगुण करे शनवाईआ। उस जन भगतां बेड़ा बन्न्हणा, बन्न्हणहार धुरदरगाहीआ।

लेखे लावे गोबिन्द वाला कंगणा, कल्गीधर जगदीश दए वड्याईआ। लहिणा देणा पूरा करे पुरी अनन्दना, अनन्द अनन्द विच समझाईआ। जिस दा तूं मेरा मैं तेरा इक्को छन्दना, गीत सुहागी इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैं धरनी ते आया नट्ठ, धोती टिक्का मस्तक तिलक लगाईआ। फिर के आया अट्ठ सट्ठ, तीर्थ तट्टां ध्यान लगाईआ। खोज के आया मन्दिर मट्ठ, मसीतां काअबे पर्दे लाहीआ। दीन मज़्हब दी तक्क के आया वट्ट, भज्जया वाहो दाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख के मैं ख़ुशीआं नाल प्या हस्स, ताली दिती वजाईआ। वाहवा प्रभू खेल तेरा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा चलावे रथ, रथ रथवाही हो के वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई रिहा मथ, मथन करे जगत लोकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मेरा सुणो अगम्मा बोला, अनबोलत रिहा जणाईआ। दुनियादारो जगत जिज्ञासूओ मेरा साहिब बदल के आया चोला, चोज़ी प्रीतम आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं झुकदा काहन कृष्ण कला सोलह, राम रामा लागे पाईंआ। पैग़म्बरां रहे कोए ना ओहला, ईसा मूसा मूसा ईसा मुहम्मद सजदयां विच धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह मेरा माही महबूब धुर दा ढोला, मालक अगम्म अथाहीआ। सच स्वामी हो के मौला, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। उस दा इकरार तक्को कौला, सदी चौधवीं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धर्म कहे नारद की ल्याइयों ख़बर, संदेसा दे सुणाईआ। नारद कहे ओह कलयुग दी तक्क लै सधर, आशा की बणाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते होणा ग़दर, दरोही प्रभ दा नाम ध्याईआ। प्रेम आवाज़ सुणे कोए ना मधुर, धुन नाम ना कोए शनवाईआ। सच करे कोए ना अदल, इन्साफ़ हथ्थ किसे ना आईआ। पंच विकार होणा पद्धर, एका रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि मालक बेपरवाहीआ। धर्म कहे नारद ओह कलयुग दा वेख लै बल, बलीआ मात अख्वाईआ। पंडतां पाध्याँ रिहा छल, मुल्ला शेख़ मुसायक बचया नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट कूड़ संदेशे रिहा घल्ल, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। धर्म दे मन्दिर वज्जे कोए ना टल्ल, टल्ली नाम ना कोए खड़काईआ। जगत दवारे रहे हल्ल, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। ओस आपणी कला वरती कल, कलकाती होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे धर्म की पंडत रिहा दस्स, धुर दा भेव खुल्हाईआ। इहनूं कहि दे मेरे कोलों जावे नस्स, आपणा आप बचाईआ। मैं बोदी देवांगा

झस्स, रगढ़ा कूड़ वाला लगाईआ। रोम रोम देवांगा कट, कटाक्ष आपणा हुक्म जणाईआ। एहदीआं हड्डीआं वेचांगा विच हट्ट, माया ममता नाल मिलाईआ। समुंद सागरां पार जावे टप्प, नव सत्त रहिण कोए ना पाईआ। मेरे कोलों जावे छप, आपणा आप छुपाईआ। मैनूं वेख के चढ़दा तप, गुस्से विच आपणा आप बदलाईआ। मेरी हदूदों जावे नस्स, भज्जे वाहो दाहीआ। झट अग्गों नारद बोलया हस्स, हस्स के रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग ओह तक्क पुरख समरथ, जो सब दा पिता माईआ। जिस तेरा चलाया रथ, चारों कुण्ट भवाईआ। ओह अन्तिम तैनूं लाहे सथ, सथर जगत लैणा हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे कलयुग काले, तेरी कलमा दए ना कोए सफ़ाईआ। तूं कूड़ कुड़यारे दीपक बाले, अग्नी अग्ग अग्ग तपाईआ। फल रिहा किसे ना डाले, सिंमल रूप सर्ब लहराईआ। तेरी सब तों वक्खरी चाले, चाल निराली सोभा पाईआ। तूं त्रैगुण पा के माया जंजाले, त्रैभवन धनी दा नाता दिता तुड़ाईआ। तेरे प्यार विच बज्झ गए बाहले, मुहब्बत पुरख अकाल नालों तुड़ाईआ। उन्हां दी अन्तिम करे कौण संभाले, सम्बल बैठा प्रभ नज़र किसे ना आईआ। बजर कपाटी सब दे वज्जे ताले, खिड़की जन्दर ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धर्म धार दे धर्मी सति सच जणाईआ। खेल तक्क प्रभू नेह कर्मी, जो कर्म कांड विच कदे ना आईआ। मैं ओस दी लग्गा सरनी, सरनागत इक्को इक जणाईआ। जिस दी मंज़ल हकीकी चढ़नी, महल्ल अटल वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को तुक पढ़नी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सुरत शब्द धार फड़नी, विछोड़ा जगत वाला तुड़ाईआ। लेखा मुकाउणा सीस धड़नी, निधड़क हो के दयां सुणाईआ। वाट रहे ना चेतन जड़नी, जड़ चेतन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सच कहे मैं सब दा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जुग जुग जुग दी बदली आपणी रीता, रीतीवान खेल खिलाईआ। मेरा साहिब सदा अतीता, त्रैभवन धनी नूर अलाहीआ। आदि जुगादि रहे जगजीता, जग जीवण दाता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लहिणा देणा पूरा करे कलयुग जीव जीअ का, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीका, ओह मालक धुरदरगाहीआ। जन भगतां बख्शे चरण प्रीता, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। दीन दुनिया बदलणहारा नीता, नीतीवान इक हो जाईआ। जिस माण दवाउणा हस्त कीटां, ऊचां नीचां गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ। धर्म कहे मैं आदि जुगादी एक, एका एकँकार दिती वड्याईआ। मेरी पुरख अकाले उत्ते

टेक, जिस दे जुग जुग मस्तक धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। मेरा साहिब स्वामी वसया सचखण्ड साचे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को नर नरेश, नर नरायण सोभा पाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप बदलाईआ। जो सति सच देवणहारा संदेस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे मेरे अन्दर आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। मेरा पवित्र होवे गृह सुहञ्जणी दिसे धर्मसाली, धर्म दवारे वज्जे वधाईआ। मेहरवान महबूब तक्कया जो दो जहानां वाली, वारस सब दा इक अख्वाईआ। लख चुरासी बाग़ बग़ीचे दा बणया माली, मालक हो के वेख वखाईआ। ओह अन्तर निरन्तर सब दी करे दलाली, विचोला हो के खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे मेरे अन्दर वजदा ताल, तलवाड़ा सोभा पाईआ। मैं गुरमुख तक्के लाल, भगत सुहेले नज़री आईआ। जिन्हां दी सब तों वक्खरी चाल, निराली आपणी आप मटकाईआ। उन्हां दे जन्म जन्म दी पूरी होई घाल, लेखा अवर रिहा ना राईआ। साहिब स्वामी फिरे नाल, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। चरण दवारे लए बहाल, गृह इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे सोंहदे शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। दीपक जोती देवे बाल, अंध अंधेर चुकाईआ। काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे वसे धुर दा माहीआ। जोती नूर जल्वा दए जलाल, ज़ाहर ज़हूर दए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते दिवस सुहञ्जणा फल्गुण बारां, बार्हां मास ख़ुशी बणाईआ। जन भगतां अन्दर सदा रहिण बहारा, खिजा रुत कदे ना आईआ। सदा सतिवन्तीआं रहिण नारां, आत्मा पती पतिवन्त इक्को इक प्रनाईआ। जिथ्थे शब्दी शब्द रहे अखाड़ा, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। जोती जोत दा रूप होवे धुर दा लाड़ा, जिस नूं लाड़ी मौत ना सके प्रनाईआ। ओह आदि अन्त भगतां दा सहारा, सहायक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस कलयुग मेटणा अंध अंध्यारा, सतिजुग साचा चन्द दए चमकाईआ। ओह मेल मिलावा करे जुग जुग दे विछड़यां यारां, यराने पिछले वेख वखाईआ। प्रभू दी वड्याई दीआं कोई छपदीआं नहीं अखबारां, धुर दे कलमे नाल करन सिफ्त सलाहीआ। चार जुग दे शास्त्र ओसे दे प्रेम दीआं धारां, जो धरनी उत्ते अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दए वरताईआ। जिस दे जुग बीते कोटन लखां ते हज़ारां, आपणा पन्ध मुकाईआ। उथे छे साल जरनैल सिँघ वक्त नहीं कोई बाहला, छे रुत्तां छे घरां विच उसे दे ढोले गाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आदि अन्त जुगा जुगन्त कदे ना होवे काहला, जो कलयुग विच आपणा खेल खिलाईआ। जिस

ने आदि जुगादि एथे ओथे दो जहानां आपणा वक्त संभाला, सम्बल बहि के आपणा नूर करे रुशनाईआ। उस दा प्रेम प्यार आत्म दी धार परमात्मा दी सच्ची माला, जो अन्दरों मन दा मणका दए भवाईआ। उहनूं नज़री आए ओह अगम्मी धर्मसाला, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक्को निरगुण नूर जोत दीपक होवे उजाला, दीवा वटी ना कोए टिकाईआ। तेल दा भरया नहीं कोई प्याला, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं धर्म नाल दस्सां आपणी आशा, आशा विच्चों प्रगटाईआ। भगतो तुहाडे पिच्छे प्रभू मेरा ख़ाली भर दए कासा, कसम खा के उसे नूं सीस निवाईआ। जो सरगुण धार तों धार निरगुण बदल के आया पासा, पेशीनगोईआं सब दीआं पूर कराईआ। जो जुग जुग सब नूं देंदा रिहा दिलासा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण नूर जोत प्रकाशा, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। ओह सिक्खां नूं सिख रूप हो के देवे भरवासा, दीदा दानिस्ता सन्मुख नज़री आईआ। मस्सा सिँघ सिंघ बणया शाह शाबासा, शहिनशाह आपणा रूप बदलाईआ। नारी नर नरायण बण के खेले खेल तमाशा, गुरमुखां दे अग्गे आवे चाँईं चाँईंआ। योद्धा सूरबीर हो के पावे रासा, रसतिआं दे विच मिल के संदेसे देवे चाँईं चाँईंआ। प्रेम दा घोड़ा लाल उत्ते शाह सवार जिस दा वजन ना तोला ना मासा, तराजू तक्कड़ तोल ना कोए तुलाईआ। ओह साचा भगतां दीआं वेखे वाटा, भज्जे वाहो दाहीआ। याद कर लै ओह गोबिन्द वाला बाटा, जिस प्याला नाम दिता प्याईआ। जिस वेले उच्च दे पीर नूं चुक्कया सी कंड दे उत्ते टिकाई खाटा, खटीआ आपणे तन सुहाईआ। ओह गोबिन्द माही उस वेले तेरे अन्दर झाका, बिन अक्खां तों अक्ख दिती खुल्हाईआ। नाले हौली जेही किहा ख़ान जी मेरे महिमान जी तेरा लेखा नाल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता तेरा रंग रंगाईआ। लाल सिँघ डलेवाल वाला उस वेले पिच्छे पिच्छे कोई राही चलदा सी आपणी वाटा, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे ओह शाह सवारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। ओह लाल घोड़ा ओह लाल रंग अपारा, जिस नूं दुर्गा रंग रंगा के भज्जे चाँईं चाँईंआ। अष्टभुज अट्ठे शस्त्र ते वक्खरीआं वक्खरीआं धारा, इक रूप दे अनेक रूप दित्ते वखाईआ। जिस गोबिन्द दा खण्डा कीता प्यारा, खड़गां जगत वालीआं सुटाईआ। ओह नूर जोत उज्यारा, नूर नुराना धुर दा माहीआ। जिस केसां तों पकड़या ओह गोबिन्द सूरबीर पुरख अकाल दा दुलारा, ते दुल्हा इक्को नज़री आईआ। जिस दा मेल आत्मा दी आत्मा नाल आत्म ब्रह्म दा होवे प्यारा, पारब्रह्म आपणा संग बणाईआ। छे साल ते छे दिनां दा विहारा, अज्ज छेवें दिन तेरा लेखा दिता समझाईआ। तेरी ओह सेवा जेहड़ी मुक सके ना कदे

विच संसारा, सतिगुरु ,नूं हिरदे विच वसाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां तैनूं साहमणे हो के देवांगा नज़ारा, नूर नुराना हो के नूर नज़री आईआ। प्रेम दी धार दा वज्जेगा चमत्कारा, कोटन कोटि बिजलीआं जिस दी धार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सेवा लगाई सब तों सुचज्जी, सुचज्जा गुरमुख दिता बणाईआ। गुरसिखा तेरी आत्म प्रेम विच रहे बज्झी, कलयुग माया ना सके तुड़ाईआ। तेरी तृष्ना तृप्त हो के रहे रज्जी, जगत वासना विच ना कदे हल्काईआ। कूड़ कुड़यारी नेड़ ना आवे बदी, बधक वांग तेरा लेखा दिता मुकाईआ। तेरा स्वामी अन्तरजामी तैनूं मिले उपर शाहरगी, नौ दवार दा डेरा ढाहीआ। शब्द सुणना नाद अनाहद्द नदी, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। दुआबा हरिसंगत तेरे प्यार विच बज्झी, मुहब्बत मुहब्बत विच्चों प्रगटाईआ। एह समां मिलदा कदी कदी, कदीम दे विछड़े लए मिलाईआ। जेहड़ी खेल खेली ओह वी खिलाई सी रब्बी, जो रहमत नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे मैं भागांवन्ती, भागां वाल्यां दयां जणाईआ। मेरा वस्त्र भूषन बिना रंग तों होया बसन्ती, बसन बनवारी दिता रंगाईआ। मैं स्वामी तक्कया ओह अगम्मी कन्ती, जिस नूं कन्तूहल कहि के सारे सीस निवाईआ। मैं संदेशा देवां साधां सन्ती, भगतां रही जणाईआ। जिज्ञासुआं कहां कल्पना छडो सारे मन दी, मनसा कूड़ गंवाईआ। निरगुण जोत तक्को अगम्मे चन्न दी, दो जहानां करे रुशनाईआ। भगतां उत्ते घड़ी कदे ना आवे ग़म दी, ग़मख़ार हो के वेखे बेपरवाहीआ। साची प्रीती होवे आत्म ब्रह्म दी, ईश जीव आपणे रंग रंगाईआ। वड्याई मिले सच धर्म दी, धरनी धरत धवल धौल ख़ुशी सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मैं वेखे साहिब दे संगी, कलयुग तैनूं दयां वखाईआ। धर्म कहे जिन्हां अन्दर आत्मा रंगी, दुरमति मैल धुआईआ। अमृत धार मिले उन्हां ठण्डी, अग्नी तत बुझाईआ। लोकमात सति सच दी पाई गंढी, गंढ सके ना कोए खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्दी, सोहँ ढोला सहिज सुभाईआ। लोकमात धरनी कहे उन्हां कंड ना होवे नंगी, पुश्त पनाह प्रभ आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख गुरसिख इक दूजे नाल लड़े बणे सूरमे जंगी, जंग धर्म वाला जणाईआ। एसे साल लैहंदी दिशा हालत होणी मंदी, अगला साल दए गवाहीआ। भेव खुल्ल्हेगा जिस वेले दुआबिउँ आउण सिँघ पंझी, पहली चेत गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सब दा संगी, जन भगतो सदा सदा सदा तुहाडा संग निभाईआ।

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड करतार पुर ज़िला जलन्धर हरबंस सिँघ दे नवित

सतिगुर सरन तरया गुरसिख, गुरमुख गुर गुर दए वड्याईआ। मानस जन्म सवरया भविख, अगला लेखा पन्ध मुकाईआ। मिली वड्याई दहि दिश, चारों कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। प्यार मुहब्बत झिरना रिहा रिस, अमृत अगम्म अथाहीआ। सतिगुर साजण प्या दिस, जोत नैण नूर रुशनाईआ। मनुआ मन जाए टिक, कल्पणा विच ना कोए हल्काईआ। किरपा करे मालक इक, एकँकार वड वड्याईआ। जो दर्शन देवे नित, नवित आपणा फेरा पाईआ। काया माटी देवे सिन्त, साचे हरयावल आप वखाईआ। सच सुहञ्जणी होई थित, प्रविष्टा फल्गुण दए गवाहीआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान करे हित्त, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस नूं याद करदे कोटन कोटां कित, केती बैठे अक्ख उठाईआ। उस दा खोल्ह सके कोए ना भित, भीतर लुक्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह आपणा रंग रंगाईआ। रंग रंगीला हरि जी माधो, कँवल नैण वड्याईआ। जन भगतां साहिब स्वामी लाधो, मिल्या बेपरवाहीआ। दर्शन कीता वड वड साधो, सन्त साजण वज्जी वधाईआ। चरण कँवल सरनाई लागो, कूड़ कुटम्ब दा पन्ध मुकाईआ। वक्त सुहञ्जणा हरिजन जागो, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सच दवारे हँस बणो कागो, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। जिस दा प्यार अन्तिम मिले वैरागो, नेत्र नैणां छहिबर लाईआ। अन्त सहाई नहीं कोई सतिगुर बाझों, बाजां वाला पूरन रूप गया बदलाईआ। इक पुरख अकाल अराधो, हिरदे आपणे विच टिकाईआ। साधो उस विच विस्मादो, जो विस्माद रिहा सर्ब ठाईआ। तन नाद वजाए रबाबो, सुरत शब्द मिलाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढो अपराधो, अपरम्पर मिल के इक्को माहीआ। जन भगत सुहेला ख़ाली रहे ना कोए उलाद बाझों, नवीं वस्त रिहा वरताईआ। मन कल्पणा अन्दरों काढो, सतिगुर नाम सच वसाईआ। तुहाडा लहिणा देणा बाझ अक्खरां वाली किताबो, सचखण्ड साचा लहिणा दए चुकाईआ। मालक ख़ालक तक्को जिहदा लहिणा देणा आदि जुगादो, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सर्ब समाजो, वेखणहारा हर घट थाँईंआ।

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ करतार पुर ज़िला जलन्धर बन्ना सिँघ दे गृह

साहिब स्वामी साजण मीता, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। त्रैभवन धनी त्रैगुण अतीता, त्रैलोकां वेख वखाईआ। आदि जुगादी ठांडा सीता, सांतक सति बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बदलणहारा रीता, नित आपणी कार कमाईआ। लेखा जाणे जीव जीअ का, जगजीवण दाता धुरदरगाहीआ। आपणे मिलण दा दस्से तरीका, निरगुण सरगुण हुक्म सुणाईआ। नाम निधाना विरले गुरमुख पीता, अमृत रस जिस दिता चुआईआ। चरण प्रीती बन्न्हे आपणी प्रीता, प्रीतम हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द रंग रंगीला, मोहण माधो वड वड्याईआ। सच धर्म दा सति वसीला, वसल आपणा यार वखाईआ। भगतां दा बणा के भगती कबीला, कामल मुर्शद दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी सब दीआं सुणे अपीला, अपरम्पर स्वामी ध्यान लगाईआ। दीन दुनी जाणे दलीला, अन्तष्करन खोज खुजाईआ। समुंद सागरां जाणे झीला, वहिण दरयावां वेख वखाईआ। धरनी धरत धवल लम्बाई चौड़ाई जाणे विच मीला, पैमाइश आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां चाढ़्हे रंग अगम्मी भीना, भिन्नड़ी ख़ुशी नाल मिलाईआ। झगड़ा मेट मज़्हब दीना, दीन दुनी दा मालक होया सहाईआ। जिस ने चार वरन एका कीना, एकँकार इक दृष्ट समझाईआ। ओह परम पुरख प्रवीना, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। जग नेत्र ना होए नाबीना, लोचन अक्ख अक्ख खुल्हाईआ। जो लेखे जाणे लावे फल्गुण महीना, सच फल सब दी झोली पाईआ। किरपा निधान हरि करीमा, करनहार वेख वखाईआ। जो जगत मेटे तक्सीमा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। उहदा नूर ज़हूर वड हसीना, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। जिस ने भगतां दा लेख चीना, अन्तर वड़ वड़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे नर मदीना, नर नरायण आपणी दया कमाईआ।

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ करतार पुर ज़िला जलन्धर रवेल सिँघ दे गृह

सतिगुर दयाल आदी ठाकर, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। हरिजन बणाए रत्न रत्नागर, रत्न अमोलक आप प्रगटाईआ। माणक मोती उठाले विच्चों काया गागर, अनमुल्ले बाहर कढ्ढाईआ। मीत मुरारा बण के साजण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शाहो भूप हो के राजन, वस्त अमोलक देवे चाँईं चाँईंआ। कर्महीण बणाए वड वड भागण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवणहारा साची दातन, दयानिध दया कमाईआ। आत्म परमात्म बण के साथण, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा

ढोले गुर गुर आखण, ख़ुशीआं नाल गाईआ। बेड़ा पार कराए कन्ढ्ढी घाट खड़्हीआं पातन, नईया नौका नाम चढ़ाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पातन, पत्रका आपणी इक सुणाईआ। भेव खोल्ह के गुज्झा बातन, निरगुण नूर दए चमकाईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वातन, होए आप सहाईआ। गुरमुख लाल लोकमात ना कदे गवाचण, माया मिट्टी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आप बणा के माई बापण, पुरख अकाल गोद उठाईआ। अंधेरा रहिण ना देवे अंधेरी रातन, बिन सूर्या चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन बणाए दासी दासन, सेवक सेवा विच लगाईआ।

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ करतारपुर ज़िला जलन्धर महिन्दर कौर दे गृह

फल्गुण कहे जन भगतां रहे सवेरा, सञ्झ रूप ना कदे बदलाईआ। पुरख अबिनाशी करदा रहे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। बुक्कदे रहिण वांग शेरा, शेर दे शेर सोभा पाईआ। पूरन दा पूरन होवे घेरा, चारों कुण्ट कुण्ट सुहाईआ। हरिजनां बध्धा रहे बेड़ा, बेड़ी आपणी आप चलाईआ। सदा वसदा रहे खेड़ा, जिस गृह आपणा चरण टिकाईआ। धरनी उत्ते खुल्हा रहे वेहड़ा, अग्गे हद्द ना कोए जणाईआ। भगत दवार चार चुफेरा, पाँधी आपणा पन्ध ना कदे मुकाईआ। जिन्हां पिच्छे विछोड़ा कटया बथेरा, उन्हां आपणे रंग रंगाईआ। सीता दी मासी जिस दा नाम गुरचरण कौर वसे विच हेरा, पूरन सिघ नाथे वाला ओसे दा पिछला भाईआ। एहदा वैरागीआं वाला हुन्दा सी डेरा, धूली मस्तक तली नाल रमाईआ। बैठा रहिंदा सी कर के जेरा, सिदक सबूरी विच आपणा आप टिकाईआ। याद करदा सी कदी आवेगा राम मेरा, मेरी आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे राम भए अवतारा, अवतर आपणी खेल खिलाईआ। आपे सुत्तयां दए हुलारा, सोयां ल्या जगाईआ। उठ तक्क राम नज़ारा, नैण नैण रुशनाईआ। फेर कीता इशारा, कलयुग कूड़ दिता वखाईआ। फेर बाहों फड़ उठाला, राजे बलि नाल मिलाईआ। फेर ज़ोर दी हलूणा दिता सारा, सृष्ट सारी दिती हिलाईआ। तेरा जन्म होणा दुबारा, कलयुग अन्तिम रंग रंगाईआ। मिले मेल नाल निरँकारा, निरवैर आपणी खेल खिलाईआ। घर मन्दिर सुहाए दुआरा, तन बंक वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले गुरमुख गुरसिख दुआबे वाले पार उतारे बृद्धां बालां जवानां, हरिसंगत संग सद आपणा संग बणाईआ।

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर रणजीत सिँघ सेवा सिँघ जगजीत सिँघ

धर्म कहे कलयुग वेख लै आपणी करनी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। नेत्र रोवे बिना हन्झूआं धरनी, धवल रही सुणाईआ। मेरे उत्ते सृष्टी सड़नी, बिन अग्नी अग्ग जलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हरनी, सत्त दीप देण दुहाईआ। बिना भगतां साची तरे कोए ना तरनी, बेतरनी पार ना कोए कराईआ। पुरख अकाल दी लग्गे कोए ना चरणी, चरण चरणोदक मुख जाम ना कोए प्याईआ। गढ़्ह तुट्टे किसे ना गढ़्हनी, हउँमे हंगता ना कोए मिटाईआ। मंज़ल हकीकी मिले ना चढ़नी, अधवाटे ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़ा मिटे ना वरनी बरनी, ज़ात पात ना कोए गंवाईआ। नेत्र खुल्ल्हे ना किसे हरनी फरनी, लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच दा लेखा सब दा पूर कराईआ। कलयुग कहे सुण धर्म सदा नाल ईमान, कसम सूर गाँ दी खाईआ। मेरा चारों कुण्ट ध्यान गली कूचा फोल फुलाईआ। मेरे उत्ते किरपा कीती प्रभू महान, मेहर नज़र उठाईआ। जूठ झूठ दा मैनूं दिता दान, वस्त अतुल्ल आप वरताईआ। मैं कलयुग जीवां अन्दर कीता परवान, काया मन्दिर विच टिकाईआ। शरअ दे बणा शैतान, शरीअत विच दित्ते लड़ाईआ। तूं वेख ना होईं हैरान, एह प्रभू दी बेपरवाहीआ। जिस दीन दुनी कीती बेईमान, बेवा दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। पुरख अकाला सके ना कोए पहचान, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अन्त तुट्टे ना किसे दा माण, निमाणा रूप ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दिती जगत वड्याईआ। धर्म कहे कलयुग सच रिहा ना कोए चन्दा, कूड़ अमावस तेरी रैण छाईआ। आत्म लए ना कोए अनन्दा, परमानंद विच ना कोए समाईआ। जगत जिज्ञासू होया अन्धा, नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पंच विकारी कीता गंदा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सीना होवे किसे ना ठण्डा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। त्रैगुण माया तोड़े कोए ना फंदा, शरअ ज़ंज़ीर ना कोए कटाईआ। मेरा सफ़र नहीं कोई लम्बा, लमह लमह गिण के दयां जणाईआ। साबत रहिण दिता नहीं कोई बन्दा, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। ममता मोह रखा के धन्दा, धनी धनाढ दित्ते फसाईआ। भगत सुहेला प्रभू नूं लग्गे चंगा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मैं उन्हां दे मन्दिर कदी ना लँघा, अन्दर कदम ना मूल टिकाईआ। मैनूं सतिगुर शब्द दिसे खण्डा, जो खड़गां दा डेरा ढाहीआ। रूप दरसाए अगम्म प्रचण्डा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। धर्म कहे कलयुग वेख दीन दुनी दा कलेश, सांतक सति ना कोए कराईआ। लेखा पढ़ गोबिन्द दस दशमेश, जो देस देसांतरां तों बाहर गया समझाईआ। कलि कल्की करे अवल्लड़ा भेख, भेखी आपणा

भेस बदलाईआ। प्रगट होवे सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा मुल्हां शेख़, मुसायकां पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दी बदले रेख, रखीशरां पर्दा आप चुकाईआ। धुर दा नाम देवे संदेश, तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक सुणाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, सो साहिब स्वामी सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे अग्गे चले कोई ना पेश, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला सदा रहे हमेश, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। जन भगतां खोले्ह भेत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस दे हुक्म विच गुर अर्जन सीस पवाई रेत, तत्ती तवी नाल वड्याईआ। कलयुग ओस दा लेखा तेरे नाल नेतन नेत, नेरन नेर समझाईआ। तूं हाज़र होणा पंचम चेत, रावी कन्ढ्ढा अक्ख उठाईआ। सुणना अगला सच संदेश, की करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे धर्म मैं रखीआं बहुत उडीकां, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। मेरीआं उस प्रभू नाल प्रीतां, जो प्रीतम प्यारा नूर अलाहीआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीतां, जगत काअब्यां पन्ध मुकाईआ। लेखे लाउणा ऊचां नीचां, राउ रंकां इक्को रंग रंगाईआ। उस ने बदल देणीआं तवारीखां, तारीख फल्गुण तेरी दए गवाहीआ। धर्म कहे कलयुग उस दीआं मन्नणीआं पैणीआं नसीहतां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं उसे साहिब दा ख़ादम, ख़ुदी तकबरी नाल जणाईआ। जिस लहिणा देणा मुकाउणा हवा आदम, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जिस लेखा पूरा करना कृष्ण काहन यादव, यदी आपणा पर्दा आप उठाईआ। ओह पुरख अकाला मोहण माधव, मधुर धुन इक शनवाईआ। जिस नूं चार जुग सारे अराधण, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। ओह सब दी क्रिया आए साधण, सिद्ध सादका वेख वखाईआ। जन भगतां देवे अगम्मी दादन, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जगत जहान रखे लाजण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हो दयाल ग़रीब निवाजण, ग़रीब निमाणयां वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा लेखा अन्त आदिन, आदि पुरख वड वड्याईआ। उस दी किरपा नाल जन भगत सुहेले जागण, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। ओह जगत जंजाला तोड़े बांधन, त्रैगुण अतीता हो सहाईआ। मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमावे चन्दन, जोत ललाट करे रुशनाईआ। हरिजन साचे लाए अंगण, अंगीकार आप हो आईआ। करे खेल विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड नूर रुशनाईआ। जन भगतां भगती दात आए वंडण, बिना भगतीउँ झोली पाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदन, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दे हुक्म विच कोटन कोटि जुग चौकड़ी लँघण, कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। ओह गोपाल मूर्त मदन, मधु सूदन इक अख्वाईआ। सन्त सुहेले उपजाए आपणे रत्न, अनमुल्ले हीरे आप प्रगटाईआ। अन्तिम सब दी

पैज आए रखण, रच्छया करे थांउँ थाँईंआ। सच दी दे समझावे मतन, मनमति दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगत सुहेले लख चुरासी विच्चों आपे लभ्भण, खोजी हो के चारों कुण्ट खोज खुजाईआ।