१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर बीबी मन्नी दे गृह
धर्म कहे कलयुग वेख भगत जनां दी धार, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। जिन्हां ते किरपा करे आप निरँकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन्म जन्म दे विछड़े आप मेले नाल प्यार, पीआ प्रीतम आपणा जोड़ जुड़ाईआ। शब्दी नाद दे धुन्कार, राग नाद करे शनवाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के धूंआँधार, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। अमृत बख्श के ठांडा ठार, अग्नी तत बुझाईआ। जन्म कर्म दे लहिणे देणे विचार, वस्त नाम अनमुल्ल वरताईआ। फड़ फड़ बाहों देवे तार, तारनहार साहिब सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप रखाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं वेख के होवां हक्का बक्का, हैरानी विच जणाईआ। की खेल करे पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन भगतां देवे नाम दी वथा, वस्त अमुल्ल आप वरताईआ। भाग लगा के काया यथा, यथार्थ आपणा रंग चढ़ाईआ। लेखे लाए टेक्या मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। नीर वरोले नेत्र लोचन अक्खा, नैण नैणां दए वड्याईआ। एथे ओथे दो जहानां बण के सखा, सगला संग बणाईआ। कलयुग कहे मैं वेख वेख के हस्सा, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। जिस मेरी रैण मेटी अंधेरी मस्सा, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। उस दी सिफ्त सलाह वड जसा, जस वेद पुराण रहे सद गाईआ। ओह मेहरवान हो के जन भगतां देवे आपणा रसा, बिन रसना रस चखाईआ। जो हिरदे अन्दर वसा, घर घर डेरा लाईआ। जिस दे दरस नाल सगल वसूरा लथ्था, हउँमे रोग रिहा ना राईआ। मैं वी उसे दे सथ्थर लथ्था, आपणा आप मिटाईआ। जिस आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाया इक्ट्ठा, तन मन्दिर दिती वड्याईआ। उसे दे चरण कँवल सरन सरनाई ढट्ठा, निव निव लागा पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सर्ब कला समरथा, समरथ आपणी खेल खिलाईआ।
१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड दराजके ज़िला अमृतसर गंडा सिँघ दे गृह
नारद कहे धर्म कलयुग नूं आख, प्रेम प्यार नाल सुणाईआ। धरनी दी उडदी वेख ख़ाक, राख सब दी दए गवाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वेख भविख़त वाक, वाकिफ़कार हो के ध्यान लगाईआ। की शब्दी शब्द संदेसा रिहा भाख, अणसुणत की सुणाईआ। आपणे कर्म दी चारों कुण्ट तूं वेख शाख़, पत्त टहिणी किस बिध महकाईआ। केहड़ी वस्त तेरे पास, सच दे वखाईआ। नारद कहे मैनूं संदेशा देवे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग होणा पए नास, नास्तिक तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा लेखा मुकणा जगत गुस्ताख़, गुस्सयां गिल्यां पन्ध मुकाईआ। इक नूर होवे प्रकाश, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धर्म कहे नारदा कुछ मैनूं दस्स संदेसा, की साहिब दिता समझाईआ। नारद कहे धर्म जी तूं तक्क अगम्मा देशा, जिस नूं सम्बल सारे गए गाईआ। ओथे बैठा नर नरेशा, नर नरायण नूर अलाहीआ। शब्दी गोबिन्द दशमेशा, जोती जाता डगमगाईआ। जो सद रहे हमेशा, जन्म मरन विच ना आईआ। ओस दे अग्गे सारे हो रहे पेशा, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल की खिलाईआ। नारद कहे धर्म जी की दस्सां उस दी कहाणी, कहावत विच कदे ना आईआ। की संदेशा देवे शब्द अगम्मी बाणी, जो बन टिल्ले पर्वतां हथ्थ किसे ना आईआ। की मंज़ल दस्सां शाह सुल्तानी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी सब दा जाण जाणी, जानणहार वड वड्याईआ। सो भगतां उत्ते करे मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। भाग लगा के उन्हां दी पेशानी, पेशतर उन्हां दा भेव खुल्हाईआ। सच प्रीती बख्श महानी, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धर्म सुण संदेसा पुरख अकाल, की करता रिहा जणाईआ। दीनां बंधप हो दयाल, दयानिध आप दृढ़ाईआ। जोती जाता बण बेमिसाल, मिसल आपणी आप समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख हाल, लेखा सब दा फोल फुलाईआ। भगत सुहेले तक्क लाल, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। आपणी चल अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक समझाईआ। जन भगतां दे नाम धन माल, अमुल्ल अतुल्ल आप वरताईआ। आत्म अन्तर अमृत सरोवर भर ताल, इश्नान इक्को वार कराईआ। जन्म जन्म दी लेखे लाए घाल, कीती घाल थांएँ पाईआ। सम्बल बैठ के करे संभाल, सम्बल निवासी जिस नूं सीस निवाईआ। काल महाकाल राय धर्म लाए पार, सो चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा
आप उठाईआ। धर्म कहे नारद की उस दी ख़ुशख़बरी, बेख़बरां दे जणाईआ। नारद कहे जिस दा राह तकदे सारे नाल बेसबरी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। ओह सब दी आसा मनसा पूरी करे सध्धरी, सध्धरां सब दीआं वेख वखाईआ। जन भगतां धुन आत्मक देवे मधुरी, मधुर धुन करे शनवाईआ। ओह कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे ग़दरी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सब दी आसा मनसा वेखे सध्धरी, अन्तर निरन्तर खोज खुजाईआ। धुर दा दाता बण के अदली, इन्साफ़ आपणे हथ्थ वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे बदली, सतिजुग साचा मार्ग इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धर्म ओह तक्क त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी खेल खिलाईआ। जिस दी धार आदि जुगादी रीत, जुग जुग वेस वटाईआ। जिस दा आत्म परमात्म सच्चा गीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। काया अग्नी करे ठांडी सीत, तत्व तत ना कोए तपाईआ। झगड़ा मेटणहारा ऊँच नीच, ज़ात पाती पन्ध मुकाईआ। सो मालक स्वामी वसे सब दे बीच, तन मन्दिर डेरा लाईआ। जो भगतां करे काया ठण्डी सीत, कूड़ क्रिया अग्न बुझाईआ। सति धर्म दी साची ला रीत, रीतीवान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दुखड़े करे भय भीत, काया भाण्डा पतित पुनीत आप कराईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर सुरजीत सिँघ दे नवित
फल्गुण कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा सोहणा, प्रभ दिती सोहणी वड्याईआ। लेखे लाया जन्म सिँघ मोहणा, मोहण माधव दया कमाईआ। जिस किरपा निधान पूरब दाग़ धोणा, मेहर नज़र नज़र टिकाईआ। सच दा दीपक सति सच जगाउणा, जोती जाता हो के डगमगाईआ। आत्मा दा आत्मा नूर उपजाउणा, उपमा अगम्म अथाहीआ। नव फागण भाग लगाउणा, दो पंज जोड़ जुड़ाईआ। हरिजन आपणा रंग रंगाउणा, रंगत धुर दी आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे मैं ख़ुशीआं विच ख़ुशहाल, ख़ुशख़बरी विच वड्याईआ। किरपा करे मेरा दीन दयाल, दर्द दु:ख भय भंजन धुरदरगाहीआ। जिस काया सुहाया सच्चा धन माल, मन्दिर इक्को इक वड्याईआ। दीपक जोती अगम्म बाल, नूर नुराना नूर चमकाईआ। वेखणहारा पूरब घाल, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। फल्गुण
कहे किरपा करी प्रभू प्रभ मीत, मित्र प्यारे दया कमाईआ। मेरा सीना करे ठांडा सीत, जगत अग्नी दिती बुझाईआ। चरण कँवल लगा प्रीत, प्रीतम मिल्या चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, सोहँ ढोला दिता जणाईआ। रंग रंगा के हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। सति बख्शश कर बख्शीश, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के रीत, रीतीवान होए सहाईआ। फल्गुण कहे मैं नव नव कीती उडीक, नव नव चार दा पन्ध मुकाईआ। भगत भगत दी धार प्रगट कर सिँघ सुरजीत, सिँघ जगत दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। फल्गुण कहे मेरा वक्त सुहावा, मिले माण वड्याईआ। ढोले गीत ख़ुशी दे गावां, गा गा ख़ुशी बणाईआ। प्रभू दी चरण धूढ़ी मस्तक लावां, दुरमति मैल धुआईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को कन्त हंढावां, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। सच दवारे सीस निवावां, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा खेल सदा अनडीठ, अनडिट्ठड़ा आपणा खेल खिलाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ महिसम पुरा ज़िला अमृतसर बूटा सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे मैं खेल खेलां विच सचखण्ड, निरगुण धार धार लए अंगड़ाईआ। मैं तक्कां कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड, खण्डां खोज खुजाईआ। मैं लहिणा देणा जाणां जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मैं सरगुण धार जावां वंड, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग खोज खुजाईआ। दीन दुनी दा तक्कां पन्ध, पाँधी हो के वेख वखाईआ। आत्मा परमात्मा सब दा जाणां अनन्द, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। लहिणा देणा जाणां सूर्या चन्द, चन्द सितार खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं निरवैर धार निरवैरा, सति सरूप अख्वाईआ। मैं दो जहान करां सैरा, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा खेल गम्भीर गहरा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जगत जहान होया बहिरा, धुन आवाज़ सुणन कोए ना पाईआ। जगत शास्त्र करन मुशाइरा, सिफ्तां नाल सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं विश्व धार जगाया, भेव अभेद खुल्हा। ब्रह्मा ब्रह्म उठाया, नेत्र लोचन पर्दा लाह। शंकर दिता हिलाया, निंद्रा आलस गवा। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव सुणाया, ढोला सोहला धुरदरगाह। चारों कुण्ट वेख वखाया, नव सत्त फेरा
पा। अण्डज जेरज फोल फुलाया, पर्दा परदयां विच्चों चुका। आत्म नूर नज़र किसे ना आया, जोती जोत होए ना कोए रुशना। धुर दा डंक ना कोए वजाया, नादी धुन धुन ना कोए जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाया। सतिगुर शब्द कहे किरपा करे पुरख अकाला, हरि करता वड वड्याईआ। दीना बंधप दीन दयाला, दयानिध हरि गुसाँईंआ। लेखा जाण सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची फोल फुलाईआ। धुर दा हुक्म देवे मेहरवाना, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। सवाधान होवे राम रामा, रमईआ राम जणाईआ। भेव रहे काहन ना कान्हा, राधे सईआ इक समझाईआ। पैग़म्बर तक्को नूर ज़िमीं असमानां, ज़ाहर ज़हूर इक अख्वाईआ। गुरु गुरदेव करो ध्याना, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की खेल करे श्री भगवाना, परम पुरख आपणी कार भुगताईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमानां, दो जहानां निव निव लागण पाईंआ। कुदरत दा कादर करता वड बलवाना, बलधारी इक अख्वाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर निरँकार पहर के जामा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा अन्त अख़ीर वरतणा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तख्तों लाह के राजा राणा, रईयत आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां सति सरूप शाहो भूप बिन रंग रूप आत्म बन्न्हे नाम दा गाना, डोरी सति तन्द सलीव ईसा वाली दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां दीन दुनी दी धार, धर्म दवारे फोल फुलाईआ। कलयुग कूड़े पावां सार, महासार्थी हो के भज्जां वाहो दाहीआ। लहिणा देणा तक्कां जीव संसार, आत्म परमात्म ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा दयां उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण फेरा पाईआ। ईश जीव दी जाणां कार, करनी दा करता आपणी खेल खिलाईआ। नव सत्त करां धूंआँधार, नव नौ चार दा पर्दा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तक्कां भगत सुहेले, हरिजन खोज खुजाईआ। जिन्हां आत्मा परमात्मा होए मेले, प्रभ मिल के वज्जी वधाईआ। वसे धाम नवेले, सच दवारे सोभा पाईआ। इक रूप होए गुरु गुर चेले, चेला गुर शब्दी गंढ रखाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेले, ख़ालक दा ख़ालक आपणी कल प्रगटाईआ। लेखा जाण सन्त सुहेले, साजण हो के मिले चाँईं चाँईंआ। राय धर्म दी कट जेले, चुरासी फाँसी दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा दो जहानां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत बेले, समुंद सागर गहर गम्भीर बेनज़ीर वेख वखाईआ।
१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरजीत सिँघ दे नवित
धर्म कहे कलयुग मैनूं दस्स दे वक्त अख़ीर, बिना अक्खरां निरअक्खर धार समझाईआ। कलयुग कहे सुण मेरे लाडले वीर, वीरना दयां जणाईआ। मेरी उस दे हथ्थ तकदीर, जो सम्बल बैठा धुर दा माहीआ। जिस चिट्टे ते काली पाउणी लकीर, लाईन धुर दी इक बणाईआ। सतिजुग करना तामीर, नींह आपणे हथ्थ रखाईआ। वेख संदेशा दिन्दा कबीर, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। परम पुरख दी अगम्मी तदबीर, भेव जाणे कोए ना राईआ। जिस शरअ दी वेखणी शमशीर, शरीअत खोज खुजाईआ। ओह स्वामी बेनज़ीर, नज़रां तों ओहले डेरा लाईआ। जो घत्ती आया वहीर, भज्जया आया वाहो दाहीआ। दीन दुनी दी बदले ज़मीर, ज़ामन शब्द गुरु अख्वाईआ। जिस लेखे पाया रविदास दा कसीर, कौडी काना दए गवाहीआ। ओह मेहरवान गुणी गहीर, गहर गवर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। धर्म कहे कलयुग मेरे अन्दर आवे आवाज़, प्रभ ख़ुशीआं विच जणाईआ। ओह तक्क वक्त चुकणा रोज़ा नमाज़, काअब्यां होए सफ़ाईआ। सुरत सब दी जाए जाग, सतिगुर शब्द आप जगाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सोहँ माणक मोती चोग मुख रखाईआ। जन भगतां होवण वड वड भाग, तन वजदी रहे वधाईआ। गृह मन्दिर दीपक जोती जगे चराग़, चारों कुण्ट होए रुशनाईआ। जिस साहिब दा लेखा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। ओह जन भगतां दे के प्रेम दी दाद, दाता दानी दया कमाईआ। चिट्टा रस दुद्ध दा दे स्वाद, अनरस आपणा आप वखाईआ। जो सरन सरनाई जाण लाग, तिन्हां लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। किसे हथ्थ ना आवे काशी अयोध्या पराग, मथुरा गोकल रोवन मारन धाहीआ। मक्के काअबे करे ना कोए जहाद, हाजीआं हज्ज ना कोए वड्याईआ। नेत्र वेख सके ना कोए समाज, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। ओह भगत सुहेला इक अकेला शब्द सुणाए अनादी नाद, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। गुरमुख गुरसिख जाइण जाग, जग नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जो सम्बल देस वसे विच माझ, मजलस भगतां नाल बणाईआ। धर्म कहे कलयुग ओह तेरा अन्तिम वेखे राज, रईयत जगत जहान खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परमात्म आत्म देवे सतिगुर शब्द इमदाद, दूसर लोड़ रहे ना राईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
महिन्दर कौर सुरजीत कौर कल्सीआं दे नवित
किरपा करे पुरख अबिनाश, हरि करता वड वड्याईआ। मानस जन्म कराए रास, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, साह साह आपणा नाम जपाईआ। कूड़ विकारा करे नास, हउँमे हंगता रोग मिटाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जाता नज़री आईआ। मेट मिटाए अंधेरी रात, निरगुण साचा चन्द चमकाईआ। शब्द अगम्मी दे के दात, वस्त अनमुल्ल आप वरताईआ। सगल वसूरे जाइण लाथ, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर वसे पास, दूर दुराडा पन्ध रहे ना राईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा रोग देवे काट, कटाक्ष इक्को नाम लगाईआ। साची मंज़ल पौड़े चढ़ा के घाट, घाटा जन्म जन्म दा पूर कराईआ। आवण जावण लख चुरासी मेटे वाट, दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। किरपा करे साहिब सुल्ताना, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेहरवान होए मेहरवाना, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञाना, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। करे प्रकाश कोटन भाना, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। घर मन्दिर सुहाए मकाना, महल्ल अटल वज्जे वधाईआ। शब्द नाद उपजे धुन्काना, अनरागी राग सुणाईआ। लेखा जाण जीव जहाना, हरिजन साचे लए तराईआ। रंग रंगाए नौजवाना, मर्द मर्दाना बेपरवाहीआ। चरण कँवल बख्श ध्याना, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। दुरमति मैल धोए विच जहाना, पतित पुनीत कराईआ। घर स्वामी ठाकर करे आप पहचाना, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। साचा रंग रांगण नीको, हरि करता पुरख करतार। सच स्वामी आत्म मीतो, मित्र प्यारा अगम्म अपार। काया करे ठांडी सीतो, सतिगुर शब्द शब्दी दे अधार। घर स्वामी मिले नीकन नीको, निरवैर पुरख अगम्म अपार। साचा कलमा देवे अगम्म हदीसो, नाम निधाना एकँकार। मानस जन्म हरिजन जीतो, चरण प्रीती कर सच्ची सरकार। वेखो धाम गृह अनडीठो, सचखण्ड दवारा खोल्ह किवाड़। प्रभ का भाणा मानो मीठो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आप करतार। सतिगुर करता दयानिध, दीनण होए सहाईआ। जगत जहानां जाणे बिध, बिधना नाता वेख वखाईआ। जन भगतां कारज करे सिद्ध, सिद्ध सादक जिस नूं सीस निवाईआ। जो लेखा लिख्या विच वेद रिग, सो अथर्बण कलयुग दए भुगताईआ। सो राम रामा इशारा कीता गिध, जटा जूट भेव खुल्हाईआ। सो वेखणहारा एकँकारा इक, इक इकल्ला
अगम्म अथाहीआ। लेखे लावे हरिजन मीत प्यारे सिख, सिक्खी सिख्या सच दृढ़ाईआ। नाम पदार्थ पा के भिख, ख़ाली झोली दए भराईआ। मेहरवान मेहरवान हो के साचा मित, मित्र प्यारा दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम प्रीती अन्दर करे हित, हितकारी हो के जन भगतां दया कमाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जम्मू शहर चेला सिँघ दे गृह
कलयुग कहे मैं धर्म नूं फड़ां गुट्टा, हलूण के दयां जणाईआ। ओह वेख तेरा सति प्यार टुट्टा, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। सोहणयां मेरीआं चार कुण्ट लुट्टां, लुटेरा हो के भज्जां वाहो दाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी जड़ पुट्टां, धरनी धवल रहिण ना पाईआ। ख़ाली करां बुत्तां, बुतख़ान्यां करां सफ़ाईआ। मैं पुरख अकाल दा लाडला पुता, दुलारा नन्हा सोभा पाईआ। जूठ झूठ सुहाई रत्ता, रुतड़ी कूड़ दिती महकाईआ। मेरा खेल रिहा नहीं लुका, नौ खण्ड वज्जे वधाईआ। मैं काम क्रोध दा भुक्खा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरे अन्दर इहो दुखा, धर्म विच रहिण कोए ना पाईआ। मैं सुफ़ल होण देणी नहीं जनणी दी कुक्खा, भगत जन्मे कोए ना माईआ। जगत जिज्ञासू तेरे राहों घुथ्था, मंज़ल नज़र किसे ना आईआ। मेरे उत्ते करीं ना ग़ुस्सा, गिला ना कोए रखाईआ। मैं पवित्र रहिण दिता नहीं किसे दा जुस्सा, जिस्म जमीर दिता बदलाईआ। ज़रा निगाह मार लै दीप कुशा, कच्छ मच्छ दा लेख जणाईआ , जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मैं धर्म नूं हस्स के कीता इशारा, ऐशो इशर्त नाल जणाईआ। आपणा वेख लै अन्त किनारा, तट्टां वहिणां फोल फुलाईआ। तैनूं अवतार पैग़म्बर गुरु दए ना कोए सहारा, नाम वञ्झ मुहाणा हथ्थ कोए ना आईआ। निशाना रहे ना किसे मन्दिर मट्ठ शिवदुआले गुरदवारा, काअबे रहे कुरलाईआ। धरनी रोवे ज़ारो ज़ारा, बिन नैणां नीर वहाईआ। कलयुग कहे चारों कुण्ट मेरा पसारा, पसर पसारी हो के दयां जणाईआ। दीन दुनी विच कीता धूंआँधारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। त्रैगुण माया ताअ अंग्यारा, अग्नी अग्ग दिती लगाईआ। अमृत मिली ना ठण्डी ठारा, अंमिओं रस ना कोए चुआईआ। नवखण्ड हाहाकारा, हाए हाए कर सर्ब कुरलाईआ। चार कुण्ट वेख खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी मैथों रिहा कराईआ। मेरा कूड़ कुड़यार दा इक ललकारा, लालच विच सर्ब हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे धर्म तेरा रहे कोए ना बल, बलधारी हो के दयां जणाईआ। मेरा चारों कुण्ट कपट छल, छल छिदर नाल मिलाईआ। मेरा
पसारा वेख काली धार कल, कल आपणी दिती वरताईआ। पंच विकारा जगत दल, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। भाग लग्गे ना किसे काया माटी खल्ल, ख़ालस रूप ना कोए जणाईआ। अमृत रस मिले किसे ना जल, सांतक सति ना कोए वरताईआ। सति सरूपी लग्गे कोए ना फल, काया कूड़ी सिंमल रुक्ख वांग लहराईआ। सति सच धर्म दी रही कोई ना गल्ल, कूड़ कुड़यारा गल गलवकड़ी सब नूं रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं तैनूं ख़ुशीआं दे नाल दस्सां, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट वेख के हस्सां, हस्स हस्स के दयां दृढ़ाईआ। आपणीआं खोल्ह के वेख लै अक्खां, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। तेरा सतिकार रिहा ना विच करोड़ां लखां, असंखां गणित ना कोए गिणाईआ। तेरी कीमत हो गई वांग कक्खां, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। मैं बलधारी हो के नव सत पृथ्मी नस्सां, पृथ्म आपणा खेल वखाईआ। पवित्र रहिण दिता नहीं किसे मस्तक मथ्था, ललाटी जोत ना कोए रुशनाईआ। वड्याई रही ना कर हथ्थां, कर्म कांड ना कोए चतुराईआ। सति सच दी झोली पए कोए ना वथा, क्रिया कूड़ जगत हल्काईआ। माया ममता मोह चला के रथा, जगत जिज्ञासू दिता चढ़ाईआ। काम क्रोध दी पा के नथ्था, दिवस रैण भवाईआ। उठ वेख लै रैण अंधेरी मस्सा, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धर्म कहे कलयुग ना बण वड हँकारी, हँकार विच जणाईआ। मेरा साहिब जोत निरँकारी, निरवैर इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच कोटन कोटि जुग बीते विच संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। तुरदे गए आपणी वारी, वारस नज़र कोए ना आईआ। हुण तैनूं करनी पए तैयारी, त्रैगुण अतीता दए कराईआ। तेरी रैण रैण रहिण ना देवे अंध्यारी, अंध अंधेर दए मिटाईआ। जो लेखा जाणे जुग चौकड़ी चारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। ओह रूप अनूपा शाहो भूपा वड सिक्दारी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। सो मैनूं देवे सहारी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग तैनूं होवे ख्वारी, खैरखाह नज़र कोए ना आईआ। तूं सब दे नाल करें ग़द्दारी, गदागार हो के वेख वखाईआ। अग्ग लग्गे तेरी अगम्मी नाड़ी, जिथ्थों सके ना कोए बुझाईआ। अन्तिम वहिणा पए डूँग्घी खारी, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। सगले साथी तक्क लै संग मुहम्मद नाल चार यारी, यराना यारां वाला वेख वखाईआ। की हुक्म संदेशा देवे धुर दरबारी, मुकामे हक की शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लहिणा देणा लेखा जाणे दिउहाढ़ी, दिवस रैण वेखणहारा थांउँ थाँईंआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जम्मू शहर वज़ारत रोड राम कौर दे गृह
कलयुग कहे धर्म तेरा रिहा कोए ना धर्म अस्थान, अस्थिल दवारा नज़र कोए ना आईआ। मेरा कूड़ झुल्ले जगत निशान, निशाने चारों कुण्ट झुलाईआ। किरपा करी श्री भगवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। माया ममता दे के दान, मेरी झोली दिती भराईआ। पंच विकार बख्श बलवान, सूरबीर संग रखाईआ। शरअ छुरी दस्स नाल शैतान, शरीअत जगत वंड वंडाईआ। मेरा दिवस रैण युद्ध घमसान, घुंमण घेरी विच लोकाईआ। मैं पूजा रहिण दिती नहीं किसे काहन, सीआ राम ना कोए वड्याईआ। पैग़म्बर सुणे ना कोए पैग़ाम, सजदा हक ना कोए जणाईआ। माण रिहा ना मन्त्र सतिनाम, सति रंग ना कोए रंगाईआ। चारों कुण्ट मेरा खेल महान, कलयुग ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। आत्म ब्रह्म करे ना कोए पहचान, बेपहचान होई लोकाईआ। सतिगुर धूढ़ी चरण मिले ना किसे इश्नान, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। गंगा गोदावरी कीती हैरान, यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। कलयुग कहे मेरी कूड़ दी वेख दुकान, धरनी धवल उत्ते हट्ट खुल्हाईआ। वणजारे बणे राज राजान, जगत जिज्ञासू झोली डाहीआ , जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी नज़र इक उठाईआ। कलयुग कहे धर्म धरनी नूं दे छड, धवल उत्ते रहिण ना पाईआ। मैं कूड़ निशाना दिता गड्ड, मेरे गाॅड दिती वड्याईआ। तेरा पिंजर पुराणा होया हड्ड, सतिजुग त्रेता द्वापर दा नज़री आईआ। हुण सब नालों हो जा अड्ड, वक्खरा गृह बणाईआ। सब नूं साड़न वाला नाल अग्ग, अग्नी अग्ग लगाईआ। खेल करा सृष्टी विच जग, कायनात खोज खुजाईआ। मेल होणा नहीं उपर शाह रग, शहिनशाह दरस कोए ना पाईआ। सच दवारयों मुक्की हद्द, हदूद रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कहे मेरी इक्को चलणी कूड़ दी यद, यादवां नूं कृष्ण गया समझाईआ। कूड़ ख़ुमारी सब नूं प्याउणी मध, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। मेरा डौरु डंका जाणां वज्ज, दहि दिशा होए शनवाईआ। किसे दा कबूल होण नहीं देणा हज्ज, हुजरे वेखां थांउँ थाँईंआ। कलयुग कहे धर्म तेरे धर्म दी धार दिती बध्ध, घाउ लगाया चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नूर अलाही नूर इक्को दीपक रिहा जग, जग जीवण दाता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जम्मू शहर वज़ारत रोड अजीत सिँघ दे गृह
धर्म कहे कलयुग आपणी पूरी तक्क लै ख्वाबे, बेख़बरां ख़बर दे सुणाईआ। तेरा लेखा मुकणा अन्तिम काअबे, मुहम्मद
चार यारी नाल मिलाईआ। जिस दा हुक्म कलमा अगम्मी आवाज़े, आवाज़ चार कुण्ट सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी उडणे कागे, हँस नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जाण जागे, आलस निंद्रा दूर कराईआ। हुण मेरे नाल झगड़े काहदे, कायदा बकायदा प्रभ दए वरताईआ। बीस इकीसे तक्क लै आपणे वायदे, वाहिद ध्यान लगाईआ। जो मुशतरका होए मुआहिदे, मुशतरका दयां सुणाईआ। तैनूं होणा पए अलाहिदे, संगी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धर्म कहे कलयुग क्यों चारों कुण्ट दए डरावा, भय कूड़ वाला रखाईआ। तेरा खारज होणा अन्तिम दाअवा, दाअवेदार ना कोए अख्वाईआ। जगत निशाना रहिणा नहीं नावां, नव खण्ड नज़र ना आईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना पावे कावां, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। सब दा लेखा मुकणा जिन्हां सूर खाधीआं गावां, गौड़ ब्रह्मण रहिणा नहीं भुजां बाहवां, हँकारीआं होए सफ़ाईआ। तूं कलयुग होया निथावां, थान थनंतर ना कोए वड्याईआ। धर्म कहे मैं फिरना चाँईं चावां, धरनी उत्ते वाहो दाहीआ। इक साहिब दी सेज रावां, कन्त कन्तूहल इक हंढाईआ। जिस भगतां देणीआं ठण्डीआं छावां, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भाग लगावां खेड़े गरावां, तन मन्दिर वज्जे वधाईआ। मैं ओसे दे ढोले गीत गावां, जो मालक धुरदरगाहीआ। ओसे दे कँवल चरणां सीस निवावां, निव निव लागां पाईंआ। शब्द संदेशा तैनूं सच सुणावां, सहिज नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। कलयुग कहे धर्म तूं जाणदा नहीं मेरा ज़ोर, जोरू ज़र विच देवां रुलाईआ। आपणा कर के अंधेरा घोर, तेरा निशाना दयां मिटाईआ। साध सन्त बणा के ठग्ग चोर, चोरी चोरी सब दे अन्दर वेख वखाईआ। माया ममता नाल जोड़, दीन दुनी देवां फसाईआ। तेरे नाल सारे नाता जाण तोड़, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। अग्गे हो के सके कोए ना होड़, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। मेरा जवाब तैनूं नवां नकोर, फ़र्क रहे ना राईआ। मैं सूरबीर बलवान प्रभू दा बांका छोहर, नौजवान नज़री आईआ। तूं मेरा तक्कीं साल बसाला ज़ोर, ताकत ताकत नाल अज़माईआ। दुहाई देण पैग़म्बर मकबरयां विच गोर, कूक कूक सुणाईआ। ईमान दी अमल विच सब दी कटी गई डोर, तन्दी तन्द ना कोए बंधाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा उतम श्रेष्ट भाग होया मथोर, मिथ्या तैनूं देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा अवर का और, अवरी आपणी कार भुगताईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जम्मू शहर केसरी देवी दे गृह
कलयुग कहे धर्म मेरा डंका चारे कूटा, दहि दिशा रिहा जणाईआ। धर्म तेरा धर्म दा रहिण नहीं दिता कोई बूटा, सच फल ना कोए वखाईआ। मैं माया ममता दे के हूटा, हुलारा दिता ख़लक ख़ुदाईआ। तन वजूद कर के झूठा, झूठी क्रिया नाल मिलाईआ। काया भाण्डा ख़ाली कर के ठूठा, सति सच विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म नाता तक्क लै रूठा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। मेरा साहिब दयाला मेरे उत्ते तूठा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मैं ख़ुशीआं विच पाई लूटा, लुट्ट लुट्ट के सब नूं रिहा खाईआ। धर्म तेरा भाग होया निखुट्टा, जगत मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा चारों कुण्ट खेल, करतव दयां जणाईआ। मन मनसा कूड़ी क्रिया कीता मेल, मिलणी सके ना कोए तुड़ाईआ। साबत रहिण दिता नहीं कोई गुरु गुर चेल, चेला गुर ना कोए चतुराईआ। आप रह के धाम नवेल, वेखणहारा वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सज्जण सुहेल, सखा सुहेला इक अख्वाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जम्मू शहर कृष्ण लाल दे गृह
धर्म कहे कलयुग मैं वेखी तेरी शरअ छुरी, जो शरीअत संग बणाईआ। जिस दी करनी लोकमात बुरी, बुरयारां नाल नज़री आईआ। कलयुग कहे धर्म ओह तक्क लै दीन दुनी होई निगुरी, सतिगुर शब्द ना कोए मिलाईआ। आत्म परमात्म धार किसे ना जुड़ी, पारब्रह्म ब्रह्म नाल ना कोए मिलाईआ। मेरी वहिण विच जांदी सारी रुड़्ही, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। धर्म कहे कलयुग तेरे विच प्रभू दे भगत, सच भगती विच समाईआ। ओह सुहाउंदे धरनी धरत, धवल मिले वड्याईआ। जिन्हां दा इक्को स्वामी कन्त, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। उन्हां दे अन्दर मौली रुत बसन्त, ख़िज़ां बैठी मुख छुपाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउंदे छंत, सोहँ राग अलाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला उन्हां दी बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार दया कमाईआ। ओह जिज्ञासू नहीं वेख लै धुर दे सन्त, जिन्हां सतिगुर सज्जण मिल्या माहीआ। उन्हां दी महिमा सदा अगणत, लेखा गिणत ना कोए दृढ़ाईआ। मिली वड्याई विच्चों जंत, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। हउँमे गढ़्ह तोड़ के हंगत, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ।
मेल मिला के साची संगत, पिछला अगला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणी खेल खिलाईआ। धर्म कहे कलयुग तेरे विच प्रभू दे मीते, मित्र प्यारे नज़री आईआ। जिन्हां दी इक अगम्मी रीते, आत्म परमात्म संग बणाईआ। उन्हां दा नूर तक्क काया मन्दिर घर अनडीठे, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां दा प्यार रस अंमिओं दिसे मीठे, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ओह त्रैगुण विच ना तपण अंगीठे, सांतक सति सति समाईआ। कौड़े रहे मूल ना रीठे, विख अमृत रूप समाईआ। इक्को साहिब नाल प्रीते, चरण कँवल शरनाईआ। नाता छड के मन्दिर मसीते, घर आपणे वज्जे वधाईआ। सो स्वामी परखणहारा नीते, घट घट वेख वखाईआ। जिस भगत जन पतित कीते पुनीते, मेहर नज़र उठाईआ। साचा कलमा दस्स हदीसे, इक्को करे पढ़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा निरगुण धार बीसे, चौबीसे आपणी खेल खिलाईआ। मेट मिटाए ऊँच नीचे, ज़ात पात पन्ध मुकाईआ। सच धर्म चलाए रीते, रीतीवान इक अख्वाईआ। जिस दी याद विच जुग चौकड़ी बीते, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओह परम पुरख त्रैगुण अतीते, त्रैभवन धनी सोभा पाईआ। जो लेखा जाणे सब दे कीते, करनी करता फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खिलाए दया कमाए त्रैगुण अतीते, त्रैभवन धनी आपणा हुक्म जणाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जम्मू शहर वज़रात रोड फुंमण सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मैं ख़ुशी विच मारां ताड़ी, तालीआं दयां सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब दी किस्मत होई माढ़ी, मढ़ीआ गोरां देण दुहाईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरी फिरी दरोही जंगल विच पहाड़ी, जूहां नैणां नीर वहाईआ। समुंद सागर रोंदे खाड़ी, ख़लक ख़ालक वाली दिती रुलाईआ। लज्जया रहिण दिती नहीं किसे दी दाढ़ी, दाढ़ां हेठ दिता चबाईआ। धर्म मैं तैनूं दिता पछाड़ी, मूँह दे भार सुटाईआ। ओह वेख धरनी रोंदी ज़ारो ज़ारी, छहिबर नैणां वाली लाईआ। उस दी चले कोए ना दारी, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। मैं सूरबीर बलकारी, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस झगड़ा पाया नर नारी, नर नरायण मिलण कोए ना पाईआ। दहि दिशा वेख ख्वारी, ख़ालस रूप ना कोए समझाईआ। कूड़ी ममता कर प्यारी, नाता परम पुरख तुड़ाईआ। पंज विकारा लग्गी यारी, यराना आत्म परमात्म ना कोए जुड़ाईआ। परेशान कीते संसारी भण्डारी सँघारी, संसारी अक्ख ना कोए उठाईआ। जिधर तक्को रैण अंध्यारी, साचा
चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी होई दुख्यारी, दुक्खां दूर ना कोए कराईआ। मेरी सब दे अग्गे निमस्कारी, निव निव सीस झुकाईआ। कलयुग कहे मैं याद करां दिउहाढ़ी, दिवस रैण गीत गावां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धर्म कहे कलयुग क्यों होइयों बेदर्द, दीन दुनी दुखाईआ। तिक्खी धार वेख लै शरअ करद, छुरी बणी रूप कसाईआ। पुट्ठी सब दी होई नरद, नटी पई लोकाईआ। मैं प्रभू दे अग्गे करां अर्ज़, बेनन्ती इक सुणाईआ। आपणा खेल तक्क असचरज, की लीला अचरज वरताईआ। सृष्टी दृष्टी होई नपड़द, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। चार वरन होया हर्ज, बरन अठारां देण दुहाईआ। तेरी जन संख्या अरबन अरब खरब, खरबां अंकड़यां विच नज़रीं आईआ। तेरा संसार प्रभू भुल्लया सरब, सति विच सति ना कोए रखाईआ। हउँमे हंगता बणी दरब, माया मोह हल्काईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दी वेख करब, कायनात वेख वखाईआ। तेरा लहिणा देणा निराला अनोखा शरकन गरब, गहर गम्भीर पर्दा आप उठाईआ। सच बेनन्ती मंज़ूर कर अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी योद्धे मर्द, मर्द मर्दाने वेख वखाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जम्मू शहर संसार सिँघ दे गृह
धर्म कहे कलयुग तक्क लै आपणी नीती, कर्म कांड ध्यान लगाईआ। करनी वेख लै पिच्छे बीती, पिछोकड़ ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै मन्दिर मसीती, जगत दवारे खोज खुजाईआ। धार समझे कोए ना नीकन नीकी, निरवैर पुरख मिलण कोए ना पाईआ। तूं चारों कुण्ट अंधेरा कीता तारीकी, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। तेरी मिटदी जाए कूड़ कुड़यारी लीकी, लाईन रहिण कोए ना पाईआ। मेरी उस दे उत्ते इक उम्मीदी, जो मेहरवान धुरदरगाहीआ। जिस दे विच हक तौफ़ीकी, ताकतवर नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म विच सारी सृष्टी जाणी जीती, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे धर्म तूं नहीं जाणदा मेरी करनी, करता पुरख दए वड्याईआ। मैं खेल कराउणा उपर धरनी, धरत धवल धौल वेख वखाईआ। त्रैगुण माया विच दीन दुनी सड़नी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। साची मंज़ल किसे ना चढ़नी, साध सन्त रोवण मारन धाहीआ। मैं झगड़ा पाउणा वरनी बरनी, ज़ातां पातां देणा लड़ाईआ। मैं इक ओट रखी प्रभू दी चरणी, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ।
जिस दी इक्को तुक पढ़नी, ढोला धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं आपणी दस्सां की कहाणी, कहावत की जणाईआ। मैं माण रहिण दिता नहीं किसे बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। मैं लेखा वेख्या चारे खाणी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। तख्त बहा दे माया राणी, घर घर हुक्म दिता सुणाईआ। पंज विकारा नाल शैतानी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। वस्त दे अमोलक बेईमानी, गृह गृह दिती टिकाईआ। सच दा रहे कोए ना दानी, दानिश मंदां बुद्धी दिती बदलाईआ। अमृत सरोवर भरया रहे ना ठण्डा पाणी, अट्ठ सट्ठ अग्नी तत तपाईआ। खेल तक्क मेरे शहिनशाह सुल्तानी, पुरख अकाला की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जाता बण नौजवानी, पुरख बिधाता आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा वेखणहारा दो जहानी, निरगुण सरगुण आपणा खेल कराईआ।