२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ जम्मू शहर राज सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू खेल वेख कलयुग कल दी, कलकाती की आपणा खेल खिलाईआ। चारों कुण्ट मेरे उत्ते अग्नी बलदी, बलि बावन दी धार ना कोए समाईआ। खेल तक्क लै अट्ठ सट्ठ जल दी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मारे धाहीआ। वड्याई रही ना किसे काया माटी खल्ल दी, ख़लक दे ख़ालक तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। धार तक्क लै महीअल थल दी, अस्गाहां खोज खुजाईआ। जगत दृष्टी वणजारी होई पंज विकारे दल दी, दलिद्रीआं डेरा कोए ना ढाहीआ। पदवी मिले किसे ना अटल दी, सच दवार ना कोए सुहाईआ। की खेल तेरी अछल अछल दी, वल छलधारी दे दृढ़ाईआ। किसे नूं समझ नहीं घड़ी पल दी, पलकां दे पिच्छे की बैठा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक्क लै अंग्यारा भट्ठ, भठियाला कलयुग नज़री आईआ। धीरज रिहा ना किसे हठ, सति सन्तोख विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट ममता हट्ट, लोभ वणजारा डेरा लाईआ। माण रिहा किसे ना तट्ट, किनारयां रंग ना कोए रंगाईआ। तेरे चरण कँवल रही ढट्ठ, निव निव लागा पाईआ। दरोही मेरे ख़ाली हथ्थ, वस्त धर्म ना कोए हथ्थ फड़ाईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, करता धुरदरगाहीआ। मेरे उत्ते खोल्ह के वेख अक्ख, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट अंग्यार रहे भख, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग चले कूड़ कुड़यारा
रथ, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। पवित्र रही किसे ना मति, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। मानस मानव उबले रत्त, मानुख रहे कुरलाईआ। मैं तेरे अग्गे सथ्थर बैठी घत्त, यारड़ा सेज हंढाईआ। मेरे नेत्र वाहाउंदे अथ्थ, हन्झूआं हार बणाईआ। तेरी वड्याई सिफ्त अकथ, महिमा कहिण किछ ना जाईआ। मेरे स्वामी आ नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं कलयुग चिक्कड़ विच गई फस, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। सब कुझ तेरे वस, अवतार पैग़म्बर गुरु मैनूं गए समझाईआ। कलयुग होवे प्रगट, जोती जाता धुर दा माहीआ। जो सब दी रखे पत, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। मैं वास्ता रही घत्त, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण प्रीती साचा जोड़ इक्को नत, नाता अवर ना कोए जणाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ मिशरी वाला कैंप ज़िला जम्मू प्रताप सिँघ दे गृह
धर्म कहे कलयुग तेरा मुकणा पन्ध, पाँधीआ भज्जणा वाहो दाहीआ। नाल निशाना मिटणा तारा चन्द, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। जो हज़रत ईसा मूसा गाया छन्द, ढोला सोहला रसना नाल सुणाईआ। जिस नूं नानक धार किहा बख्शंद, जोती जाता वड वड्याईआ। जिस दा इशारा कीता गोबिन्द पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। ओह दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना वेखे लँघ, श्री भगवान आपणा खेल खिलाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर कोलों वस्त अगम्मी रिहा मंग, धर्म कहे धर्म दवारे झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे नाम दी इक्को होवे चण्ड, प्रचण्ड चण्डालां करे सफ़ाईआ। तूं शाह पातशाह सूरा सरबंग, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धर्म कहे कलयुग खेल वेख मेरे भगवन्त, की करता कार कमाईआ। जिस दा लेखा आदि अन्त, जुग चौकड़ी हुक्मे विच भवाईआ। जिस नूं झुकदे कोटन कोटि साध सन्त, भगत सुहेले लागण पाईंआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं जणाया मंत, कलमा कायनात सुणाईआ। ओह लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी फोल फुलाईआ। तेरा तोड़े गढ़्ह हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बणे पंडत, बुद्धी तों बाहर करे पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन बणाए आत्म धार सच्ची संगत, तन वजूद दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक होए सहाईआ। धर्म कहे कलयुग मेरा मालक हक करीमा, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। जो तेरे विच दीन दुनी करे तरमीमा, तरफ़दारी नज़र कोए ना आईआ।
ओह गहर गम्भीर बेनज़ीर गुणी गहीर ग़नीमा, अगम्म अथाहीआ। जिस ने तेरा लेखा निरगुण धार सारा चीना, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। कौल इकरार तक्के मुहम्मद मक्का मदीना, काअब्यां खोज खुजाईआ। चौदां तबक जिस दे अधीना, चौदां लोक सीस निवाईआ। ओह मालक कुदरत कादर कदीमा, कुदरत दा करता इक अख्वाईआ। जिस दी आत्म परमात्म होणी तालीमा, विद्या इक्को इक समझाईआ। हरि भगत सूफ़ी फ़कीर गुरमुख बणाउणा नगीना, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धर्म कहे कलयुग मेरा साहिब स्वामी नूरा, नौजवान इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी ज़ाहर ज़हूरा, ज़िहन विच कदे किसे ना आईआ। जिस इशारा दिता मूसा उत्ते कोहतूरा, तुरीआ तों बाहर पढ़ाईआ। हज़रत ईसा जिस दा राह तक्के नेड़ दूरा, बीस बीसा ध्यान लगाईआ। ओह मालक ख़ालक सब दा लेखा लहिणा देणा करे पूरा, पूरब वेख वखाईआ।े जन भगतां बख्श के चरण धूढ़ा, टिक्के ख़ाक रमाईआ। हरिजन चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हा, देवे नाम वड्याईआ। कलयुग तेरा समां रहिण ना देवे कूड़ा, कूड़ कुटम्ब दए मुकाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला सतिगुर शब्द शब्द गुर पूरा, पूरन ब्रह्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं सब किछ जाणदा, जानणहार दिती वड्याईआ। मैं ओसे दा रंग माणदा, जो मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। मैं प्यारा ओसे दे मान दा, जो निताणयां होए सहाईआ। मेरा लेखा कोई नहीं अणजाण दा, बुद्धहीण ना कोए अख्वाईआ। तूं नज़ारा तक्कणा मेरे कूड़ दुकान दा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मेरा निशाना अगम्मी बाण दा, तीर अणयाला इक चलाईआ। मैं सब कुछ पुणदा छाणदा, घर घर वेख वखाईआ। मैं लेखा जाणां चार वेद अठारां पुराण दा, शास्त्र सिमरत भुल्ल रहे ना राईआ। मैं संदेसा सुणया गोपीआं वाले काहन दा, जो घनईया हो के गया दृढ़ाईआ। मैं ईसा मूसा मुहम्मद लहिणा देणा जाणदा अञ्जील कुरान दा, तुरैत नाल मिलाईआ। मैं हुक्म संदेसा सुणया नौजवान दा, जो नर निरँकार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। कलयुग कहे धर्म सब कुछ मेरे अन्दर, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। मैं तक्कया दीन दुनी दा मन्दिर, मस्जिदां फोल फुलाईआ। मैं मन मनसा भज्जदा वेख्या मनुआ बन्दर, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। मैं कूड़ कुड़यारा जगत दा बणया बन्दर, कल कलेश नाल नचाईआ। प्रकाश रहिण देणा नहीं किसे दा अंधेरी कन्दर, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरा तुड़ा सके कोए ना जन्दर, बन्दी बन्दन जगत ना कोए तुड़ाईआ। सच दवारा मूल ना लँघण, मंज़ल हक वेखण कोए ना पाईआ। मैं झगड़ा पाउणा विच वरभण्डण,
वरभण्ड दए दुहाईआ। मेरा मालक सूरा सरबंगण, परम पुरख इक अख्वाईआ। जिस नूं डण्डावत निमस्कार सजदयां तों बाहर करां बन्दन, निव निव लागा पाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी वड धनाढ धन धनण, तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल जाणे श्री भगवंनण, भगवन आपणी कार कमाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ मिसरी वाला कैंप ज़िला जम्मू जीवण सिँघ दे गृह
धर्म कहे कलयुग की तेरी अन्तर ख़ाहिश, भेव दे समझाईआ। अन्तिम माटी विच रुलणी तेरी लाश, कम्म किसे ना आईआ। ओह तक्क शंकर अंगड़ाई लए उत्ते कैलाश, कला आपणी रिहा वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरी होणी आस, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। अन्त रहिणी नहीं तेरी मण्डलां वाली रास, कूड़ी क्रिया खेल ना कोए खिलाईआ। मनसा मन ना रहे बदमाश, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ। रूह बुत परम पुरख करनी पाक, पतित पुनीत रही बणाईआ। तन वजूद काया मन्दिर खोल्ह के ताक, बज़र कपाटी पर्दा दए उठाईआ। अमृत देवे बूँद स्वांत, निजर झिरना आप झिराईआ। भगतां मीता मिले आप, आप आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा खेल सदा बहुभात, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। ओह जोती जाता कलि कल्की आप, कलि कल्की आपणा फेरा पाईआ। तेरी कूड़ी क्रिया अन्त करे नास, धरनी धरत रहे ना राईआ। सतिजुग सति करे प्रकाश, प्रकाशवान वेख वखाईआ। जिस नूं झुकणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर मण्डल मण्डप सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जगत जुग दा पुरख अकाला आप, आप आपणी दया कमाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ मिशरी वाला कैंप ज़िला जम्मू प्रकाश सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म वेख लै मेरी शक्ती, शख्सीअत दीन दुनी बदलाईआ। सच प्यार दी रहिण नहीं दिती भगती, भगत भगवान मिलण कोए ना पाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए व्यक्ति, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। फिरी दरोही उपर धरती, धरनी धवल रही कुरलाईआ। मिले मेल ना किसे प्रीतम अर्शी, परम पुरख दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट तक्क अंधेरा फ़र्शी, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। मेरा रूप अनूप वेख असचरजी, अचरज लीला दिती वरताईआ। पिता पूत रहिण दिता नहीं
कोई दर्दी, नाता मुहब्बत वाला तुड़ाईआ। वड्याई रही ना किसे घर दी, गृह गृह पंच विकार लड़ाईआ। सुरत शब्द मूल ना फड़दी, सति विच ना कोए समाईआ। धार मिले ना किसे अमृत सर दी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। आत्म परमात्म ढोला कोए ना पढ़दी, जगत विद्या नाल हल्काईआ। खेल तक्क बहत्तर नड़ दी, अग्नी तत तत जलाईआ। काया वेख हँकारी गढ़्ह दी, हउँमे हंगता ना कोए मिटाईआ। कल्पणा वधाई कूड़े मन दी, मनसा विच हल्काईआ। किसे सुध नहीं आउंदी गोबिन्द चन्न दी, जो चन्द चांदना नूर अलाहीआ। कलयुग कहे मेरी करनी सब नूं डंन दी, बचया नज़र कोए ना आईआ। मेरी खेल पुरख अकाल नाल अगम्म दी, अगम्मी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा खेल वेख अवल्ला, आलमीन जणाईआ। मैं फिरां इक इकल्ला, नव सत भज्जां वाहो दाहीआ। माण गंवाया तीर्थ अट्ठ सट्ठ जला, जलधारी हो के ध्यान लगाईआ। फिरी दरोही पहाड़ां थलां, अस्गाह रहे कुरलाईआ। मैं हर घट अन्दर रला, घर घर अन्दर डेरा लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरा महल्ला, पुरख अकाल रिहा बणाईआ। दूई द्वैती सब नूं लाया सल्ला, तीर अणयाला इक चलाईआ। किसे नज़र ना आए निहचल धाम अटला, दरगाह साची मिलण कोए ना पाईआ। मेरा कूड़ कुड़यारा दीपक बला, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। प्रकाश रहिण दिता नहीं काया माटी खल्ला, ख़ालक ख़लक दिता भवाईआ। मेरा मेहरवान महबूब इक्को नूर अलाही अल्ला, आदि जुगादी वड वड्याईआ। दिवस रैण सदा देवे तसल्ला, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वसणहारा जला थला, महीअल लेखा दए चुकाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ मिशरी वाला कैंप ज़िला जम्मू
सधरो देवी दीवाना दे गृह
धर्म कहे कलयुग तेरा बल बड़ा अनोखा, सोहणयां सोहणा नज़री आईआ। आपणे कर्म दा फोल के वेख पोथा, बिन अक्खरां नैण उठाईआ। तेरा कारीआ कर्म थोथा, जगत वंड ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट कूड़ दा होका, हुक्म प्रभ दे नाल सुणाईआ। अन्तिम सुण लै इक सलोका, सोहला तैनूं दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला दी जगणी इक्को जोता, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा विचार रहिणा नहीं खोटा, जिस खोटिउँ खरे देणे बणाईआ। तेरा माण धरती उत्ते
रहिणा नहीं पोटा, चारों कुण्ट जड़ देणी उखड़ाईआ। बेशक तूं पुरख अकाल दा सुत छोटा, जुग चौथा सोभा पाईआ। अन्तिम आपणे हथ्थ विच फड़ लै ख़ाली लोटा, लुटीआ वासना वाली नाल रखाईआ। तेरी झोली पैणा तेरा विचार होछा, होछी मति नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। धर्म कहे कलयुग आपणा बन्न्ह लै भार, गठड़ी कूड़ गंढ पवाईआ। हुक्म सुण हरि निरँकार, नर नरायण रिहा सुणाईआ। नाल रलाउणे आपणे यार, पंज विकारा मेल मिलाईआ। माया ममता मोह कर तैयार, त्रैगुण मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। कूड़ कुड़यारा लए उठाल, नव खण्ड ध्यान लगाईआ। ठग्गां चोरां कर भाल, उत्तर पूरब पंछम दक्खण वेख वखाईआ। तूं बिन सच तों होइयों कंगाल, वस्त हक नज़र कोए ना आईआ। तेरा बणे ना कोए दलाल, विछोड़ा रूप ना कोए दरसाईआ। तेरी कूड़ कुटम्ब दी घाल, हरि वेखे थांउँ थाँईंआ। सम्बल बहि के सब दी करे संभाल, सम्बल दा वाली बेपरवाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी होवे चाल, अवल्लड़ी इक दृढ़ाईआ। ओह मधु सूदन धुर गोपाल, मोहन माधव नज़री आईआ। जिस ने भगत सुहेले उठाउणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच सच्ची वड्याईआ। धर्म कहे कलयुग आपणा वेख लै कीता कर्म, कर्म कांड दा ध्यान लगाईआ। तेरे थाँ सतिजुग लैणा जरम, पुरख अकाल दए वड्याईआ। जिस तेरा भाण्डा भन्न्हणा भरम, भय भओ चुकाईआ। झगड़ा मेटणा वरन बरन, ज़ात पात दा लेख मुकाईआ। जन भगत नेत्र खोल्हण हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। सच प्रीती दे के चरण, चरणोदक नाम वाला प्याईआ। तेरा तोड़ के हँकारी गढ़्हन, हउँमे हंगता दए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला सारे पढ़न, चार वरन अठारां बरन इक समझाईआ। आत्म धार मंज़ल चढ़न, पौड़ी डण्डा इक वखाईआ। शब्द अनादी सुणन कन्नण, सरवणां तों बिना वज्जे वधाईआ। घर घर दीपक जोती जगण, नूर नुराना नज़री आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होवे मग्न, जगत तृष्ना कूड़ मिटाईआ। सच स्वामी दा इक्को होवे भजन, बन्दगी इक्को इक समाईआ। कलयुग तेरा कूड़ कुटम्ब अन्तिम होया नग्न, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट वैहंदी वहिण धार वगण, शौह दरया आपणा बल प्रगटाईआ। सदी सदीवी तेरा मुक्कणा पन्धन, पाँधी हो के चलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि पुरख समरथण, समरथ पुरख इक अख्वाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ मिशरी वाला कैंप ज़िला जम्मू
सधरो देवी घगरेल दे नवित
कलयुग कहे धर्म मैं तेरे कोलों मूल ना डरदा, भय भउ ना कोए रखाईआ। मैं मालक साचे घर दा, जिस गृह विच्चों मिली वड्याईआ। मैं सेवादार पुरख नरायण नर दा, जो शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो लख चुरासी भन्नदा घड़दा, विष्न ब्रह्मा शिव दए बदलाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरु घलदा, हुक्म संदेशे नाल सुणाईआ। मैं उसे दे चरणां हेठां आपणा सीस धरदा, निव निव लागा पाईंआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते हो के बरदा, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, ग्रन्थ शास्त्र अक्ख ना कदे बदलाईआ। उसे दा हुक्मनामा फड़दा, जो बिन अक्खरां दए फड़ाईआ। मैं फिरां लैहंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ वाहो दाहीआ। तूं मेरा खेल वेखणा कलयुग कल दा, कलकाती हो के दयां वखाईआ। मेरा तीर चलणा दूई द्वैती जावे सल दा, सलल मैनूं दए वड्याईआ। प्रभू दा हुक्म साहिब दा भाणा कलयुग कहे मेरे विच कदे ना टल्दा, मेटण वाला नज़र कोए ना आईआ। मेरा लेखा डूँग्घी डल दा, बाहर निकल कोए ना पाईआ। धर्म जी तैनूं पता नहीं मेरे वल छल दा, अछल छल की मैथों खेल खिलाईआ। सच पुछो एस धरनी उत्ते लहिणा देणा राजे बलि दा, बावन बैठा ध्यान लगाईआ। जेहड़ा ·षी रकेशां घल्लदा, इक तिन्न अट्ठ सत्त दा अंक मिलाईआ। ओह मेरा मालक निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। किसे नूं भेत नहीं उस दे घड़ी पल दा, पलकां दे पिच्छे बहिण वाला की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, । कलयुग कहे धर्म मेरी खेल होणी अणहोणी, सच सच दयां सुणाईआ। मेरी धार विच सृष्टी सारी रोणी, नैणां नीर नीर वहाईआ। माया ममता शरअ छुरी करद नाल कोहणी, शरीअत शरीअत नाल टकराईआ। मेरी सम्मत नौ विच पहली होणी बहुणी, अगला साल दए गवाहीआ। फेर नौ खण्ड करनी रौणी, भज्जां वाहो दाहीआ। घर घर कल्पणा पाउणी, पवण पाणी नाल मिलाईआ। शाह सुल्तान धीर ना किसे धराउणी, अट्ठे पहर रोवन मारन धाहीआ। पहली चेत्र ख़बर सर्ब पहुंचाउणी, सति सति सति नाल मिलाईआ। दीन दुनी दी ख़ाकी ख़ाक उडाउणी, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। कलयुग कहे मैं आपणी कल्पणा कौरवां पांडवां तों वद्ध पाउणी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मेरी ताकत धर्म दी धार ना किसे दबाउणी, दबदबे विच कदे ना आईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड मिशरी वाला कैंप ज़िला जम्मू ईश्र सिँघ दड़ दे गृह
धरनी कहे कलयुग मेरे उत्ते रोंदीआं मढ़ीआं गोरां, दिवस रैण रुदन विच कुरलाईआ। फिरी दुहाई ठग्गां चोरां, दरोही कूड़ कुड़यार हल्काईआ। साचा नाम किसे कोल ना रिहा भोरा, रती रत्त रंग ना कोए रंगाईआ। सत्तां दीपां होया अंधेर घोरा, सति रंग ना कोए चमकाईआ। पंच विकारे वध्या जोरा, जोरू ज़र नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म सब दा होया विछोड़ा, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। सुरत शब्द जुड़े कोए ना जोड़ा, पारब्रह्म ब्रह्म नाल ना कोए मिलाईआ। धर्म धार दीआं कटीआं गईआं डोरां, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। दीनां मज़्हबां वधीआं खोरां, द्वैती दूई ना कोए मिटाईआ। एस वेले इक उस प्रभू दी लोड़ा, जो लोड़ींदा सज्जण इक अख्वाईआ। जो सतिजुग साचे लाए मोड़ा, मुड़ मेरे उत्ते वसाईआ। कलयुग तेरा वक्त गंवाए थोड़ा, बहुता पन्ध ना कोए वधाईआ। तैनूं जवाब देवे इक नकोरा, हुक्म धुर दा शब्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते रोवण अट्ठ सट्ठ, जल धारा वहिण वहाईआ। साडा धीरज रिहा ना हठ, सति विच ना कोए समाईआ। कूड़ कुड़यारा खेड़ा होया भट्ठ, कलयुग अग्नी गया डाहीआ। सुहञ्जणा होए कोए ना हट्ट, वस्त नाम ना कोए वरताईआ। चोरां ठग्गां होए इक्ट्ठ, साधू साधना विच नज़र कोए ना आईआ। मेरे सीने लग्गा फट्ट, पट्टी हक ना कोए बंधाईआ। धरनी कहे मैं पुरख अकाल दे अग्गे जोड़ां हथ्थ, बिना हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरी इक सरनाईआ। कलयुग उलटी गेड़ दे लट्ठ, सतिजुग सच दे बदलाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा करे कोए ना जस, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। आत्म मिले किसे ना रस, अनरस कूड़ लोभ हल्काईआ। स्वामी सब दे हिरदे वस, घट घट नज़री आईआ। शब्द अनादी सुणा अनहद्द, अनरागी राग जणाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, अंध अंधेर मिटाईआ। कलयुग कूड़ा कुकर्म कर नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत बणा दासी दास, गुरमुख गुर गुर रंग चढ़ाईआ। तूं मालक पृथ्मी आकाश गगन गगनंतर तेरी वज्जे वधाईआ। धरनी कहे धर्म दी मेरे उत्ते पए रास, सुरत शब्द गोपी काहन नचाईआ। मेरी मनसा पूरी करदे आस, आशा आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे कलयुग आपणा काला तक्क लबास, चीथड़ पुराणे वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरी घनेरी रात, चाउ नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, आत्म ब्रह्म ना कोए समझाईआ। सब दा लेखा वेख खात, खाता आपणा फोल फुलाईआ। सच्ची लुट्टी गई दात, लुटेरा बण के तूं फिरया थांउँ थाँईंआ। माया मोह लगाया घात, घायल
कीती लोकाईआ। कूड़ कुड़यारा जोड़ के नात, सज्जण साक लए बणाईआ। मेरी इक्को आशा दस्सी पुरख अबिनाश, प्रेम नाल सुणाईआ। किरपा कर शाहो शाबाश, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। कलयुग रहे ना लोकमात, मेरी भूमी कर सफ़ाईआ। सतिजुग सच बख्श दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। दीन दुनी बदल समाज, समग्री सति वरताईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी मेरी अन्तिम पत राख, रक्षक तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। कलयुग कहे धरनी क्यों नैण वहावे नीर, अक्खां छहिबर लाईआ। मेरा मालक गुणी गहीर, गहर गवर इक अख्वाईआ। जिस दा रूप रंग रेख बिना तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जिस नूं सजदे कीते कबीर, कबरां तों बाहर सीस निवाईआ। ओह शहिनशाह पीरां दा पीर, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। जिस दी धरनी तूं मिलख जगीर, मालक इक्को नज़री आईआ। जिस दा शब्द गुरु वज़ीर, जुग जुग हुक्म सुणाईआ। ओस ने मेरी हस्ती कीती तामीर, बेनज़ीर दिती वड्याईआ। मैं चारों कुण्ट घत्तां वहीर, भज्जां वाहो दाहीआ। धर्म दा रहिण देणा नहीं कोए दामनगीर, पल्लू सब दे देणे छुडाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोई फ़कीर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। मैं सब दी बदल देणी तकदीर, तक्ब्बर विच करां कूड़ लोकाईआ। पवित्र रहिणी (नहीं) किसे दी ज़मीर, ज़िमीं ज़मा देण दुहाईआ। किसे पवित्र हथ्थ ना आवे नीर, जल थल सारे वेख वखाईआ। हुण क्यों तैनूं होण लग्गी पीड़, दुक्खां भरी दएं दुहाईआ। कुछ याद कर लै जिस वेले सतिगुर अर्जन बद्धी बीड़, अंक अंक नाल मिलाईआ। लेखा मुका के हस्त कीड़, कीट कीटां वेख वखाईआ। ओस संदेशा दिता शब्दी धार मार लकीर, लाईन ऐन दिती वखाईआ। कलयुग तेरा शरअ दा संगल ज़ंज़ीर, बिना पुरख अकाल तों सके ना कोए तुड़ाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक्को दस्तगीर, दस्त हस्त जिस नाल ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लेखा जाणे आदि जुगादि जुग चौकड़ी शाह हकीर, हकीर हकीरा आपणा रूप बदलाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू गुरदित सिँघ छंभ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मैं बणना नहीं डरपोक, सीस ना किसे झुकाईआ। मेरा होका हक चौदां लोक, चौदां तबक करां शनवाईआ। हुक्म संदेशा सुणावां अगम्म सलोक, सोहल्यां बाहर पढ़ाईआ। परम पुरख दा भाणा सके कोए ना रोक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं सृष्टी सारी जगत विकारे विच देवां झोक, हुक्म प्रभ दा मन्नां चाँईं चाँईंआ। इक्को मेरी ख़ुशीआं
वाली मौज, मजलस कूड़ कुटम्ब रखाईआ। नौजवान मर्द मर्दान हो के दस्सां आपणी पहुंच, भेव अभेव खुल्हाईआ। मैं दुनिया विच्चों ऐवें जाणां नहीं औंत, आपणे कर्म दा निशाना जाणां गडाईआ। मेरा ख़सम ख़समाना नौजवाना इक्को खौंत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना विच करौच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे धर्म मैं आपणे खेल विच ना डरदा, सति सच दयां समझाईआ। मैं लेखा वेखणा लैहंदा चढ़दा, दिशा कूट फोल फुलाईआ। जीव जंत वेखणा नाम कलमा पढ़दा, अन्तष्करन खोज खुजाईआ। कवण पुरख अकाल दा बणे बरदा, कवण मुरीद हो के मुर्शद अग्गे सीस निवाईआ। मैं लहिणा देणा लेखा जाणां पंज तत काया धड़ दा, तन वजूद फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद मेरा संग निभाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा खेल वेखणा अचंभा, अनोखा दयां वखाईआ। जिस याद कीता मुहम्मद विच यक्क छंभा, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। मेरा लहिणा देणा होवे विच नव खण्डा, खण्डा खड़ग खड़ग नाल खड़काईआ। चावां नाल फिरां विच वरभण्डां, वरभण्डी ध्यान लगाईआ। आपणा अन्त अख़ीर दा वेखां कन्ढ्ढा, तट किनारे खोज खुजाईआ। मेरा पिछला वक्त सुहञ्जणा लँघा, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा लेखा नाल गोबिन्द धार बविंजा, बावन अक्खरी दए गवाहीआ। मेरा सफ़र नहीं हुण लम्बा, लम्मा पै के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धर्म कहे कलयुग की मैनूं निरगुण धार दस्सदा, सरगुण की समझाईआ। हुक्म सुण अगम्म अलख दा, अगोचर की दृढ़ाईआ। तेरा लहिणा देणा अन्त पूरा होणा भठियाले भट्ठ दा, अग्नी अग्ग नाल मिलाईआ। ओह मालक स्वामी घट घट दा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जेहड़ा जुग जुग सब दीआं जड़ां पट्टदा, पटने वाला दए गवाहीआ। उस दा हुक्म संदेसा सति दा, सति सतिवादी हो के आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धर्म कहे कलयुग की तैनूं हुक्म संदेशा दस्सां, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। तेरी रैण अंधेरी मिटणी मस्सा, अमावस आपणा रूप बदलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला लेखा जाणे होड़ा उत्ते सस्सा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण हो के फिरे नस्सा, एकँकार आपणी कल वरताईआ। आदि पुरख निरँजण हुक्म देवे समरथा, श्री भगवान थांउँ थाँईंआ। अबिनाशी करता वहीरा रिहा घत्ता, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। सतिगुर शब्द लेखा रखे आपणे हथ्था, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। ओह तक्क गोबिन्द जिस दे सथ्थर लथ्था, ओह यारड़ा नूर अलाहीआ। जिस ने तेरी कूड़ कुड़यारी ख़त्म कराउणी कथा, कथनी कथ ना कोए दृढ़ाईआ। ओह सतिजुग
चलाए साची रथा, रथवाही बणे धुर दा माहीआ। जिस दे चरण कँवल सीस सब दा झुके मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी वसणहारा घट घटा, हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव अभेदा आपणा जाणे अलखणा अलखा, लेखा लेख लिख्त विच ना कोए जणाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू पूरन सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धर्म मेरा वेख लै इक्को अंका, जगत अंकड़यां तों बाहर ध्यान लगाईआ। ख़ुदी हँकार वजावां डंका, नव सत्त शनवाईआ। धरनी धरत धवल धौल सुहावां बंका, गृह इक्को वज्जे वधाईआ। लेखा जाणां राउ रंका, राज राजाना पर्दा लाहीआ। मेरे हुक्म फ़रमान दा इक्को तनका, तन वजूद दयां हिलाईआ। दीन दुनी दा फेर के मणका, मनसा कूड़ नाल मिलाईआ। गुरमुख रहे कोए ना हँसा, काग वांग सर्ब कुरलाईआ। धर्म दी धार दिसे कोए ना बंसा, बंसाँवली दयां बदलाईआ। चारों कुण्ट इक्को मेरी मनसा, मानस मानुख दयां भुलाईआ। आत्म परमात्म मिले किसे ना कन्ता, कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाईआ। चोली चढ़े ना रंग बसन्ता, ख़ुशी ख़ुशी विच ना कोए महकाईआ। तन वजूदां अन्दर भरां हउँमे हंगता, हँकार गढ़्ह सुहाईआ। मेरा भेव पाए कोए ना पंडता, बुद्धीवान ना कोए चतुराईआ। मैं लेखा जाणां पंज तत का, तत्व तत खोज खुजाईआ। संसार वणजारां करां लहू मिझ रत का, नव सत्त वेख वखाईआ। प्यार रिहा ना किसे ब्रह्म मति का, पारब्रह्म विच ना कोए समाईआ। नाता तोड़ां धीरज जत का, सति सन्तोख विच ना कोए समाईआ। माण रहिण देणा नहीं तीर्थ अट्ठ सट्ठ का, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। ज़रा खेल तक्कणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ का, चर्चां गुरदवारे ध्यान लगाईआ। कोई वणजारा रहिण देणा नहीं हट्ट का, हटवाणे बैठण मुख छुपाईआ। ओढण सीस मिले ना किसे पटका, पाटल होए ना कोए सहाईआ। एह खेल प्रभू दी ओस मित गत दा, जो जानणहार ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा इक्को अंग्यारा चार कुण्ट तपदा, शांत सके ना कोए कराईआ। मैं रस रहिण देणा नहीं किसे जप दा, पूजस पाहन ना कोए वड्याईआ। मैं रूप बणाउणा माया सपणी सप्प दा, घर घर डंगे चाँईं चाँईंआ। दिवस रैण मैं वाहो दाही नट्ठदा, भज्जां थांउँ थाँईंआ। मेरी पैज पुरख अकाला रखदा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं सच कहाणी दस्सदा, दहि दिशा करां शनवाईआ। एह लेखा नहीं किसे दे वस दा, वास्ता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। मैं उस
समें नूं तक्कदा, बिन नैणां नैण उठाईआ। जो वक्त सुहञ्जणा होवे पुरख समरथ दा, हरि करता खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। धर्म कहे कलयुग ना कर कूड़ दलेरी, दिलबर दोस्त दयां जणाईआ। तूं कोटन वार आयों धरती उत्ते पाई आपणी फेरी, फिरत फिरत पन्ध मुकाईआ। तेरी कला वरतदी रही घनेरी, घनईया तैनूं दे के जाए वड्याईआ। नव सत्त कूड़ कुड़यार चलदी रही बेड़ी, नईया नौका जगत वखाईआ। करदा रिहों मेरी मेरी, हउँमे हंगता नाल मिलाईआ। हुण साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरी जड़ रिहा उखेड़ी, उगण आथण तांईं समझाईआ। अन्त होणा ख़ाक दी ढेरी, माटी ख़ाक विच मिल जाईआ। उठ आपणी तक्क लै अन्तिम वार दी अंधेरी, अंध आत्म ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल आदि अन्त जुगा जुगन्त करनी दा करता करनहारा मेहरी, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू शाहणी देवी दे गृह
धर्म कहे किरपा करे श्री भगवाना, हरि करता दया कमाईआ। कलयुग मेटे कूड़ निशाना, चार कुण्ट नज़र ना आईआ। हुक्म संदेशा देवे नौजवाना, मर्द मर्दाना दया कमाईआ। लेखा जाणे जीव जहाना, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख करे पहचाना, बेपहचान आप उठाईआ। धुर दा देवे नाम निधाना, वस्त अमोलक आप वरताईआ। चरण प्रीती बख्श ध्याना, नेत्र लोचन नैण बिघसाईआ। आत्म उपजा के ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के इक गाणा, राग रागणीआं पन्ध मुकाईआ। घर मन्दिर सुहा मकाना, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। शब्द दे धुर दी धुन्काना, अनाद अनादी नाद वजाईआ। अमृत साचे सर नुहाना, दुरमति मैल धुआईआ। घर ठाकर स्वामी मिले शहिनशाह सुल्ताना, सतिगुरु अगम्म अथाहीआ। जो आवण जावण लेख मुकाए फाँसी जम कटाना, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। गुरमुख हरि भगत सुहेले घर साचे मेल मिलाणा, अग्गे विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म करे परवाना, परम पुरख प्रभ आपणा मेल मिलाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू इन्द्रो देवी दे गृह
धर्म कहे सतिजुग शब्द करे मेहरवानी, सिर भगतां हथ्थ टिकाईआ। चरण धूढ़ करा इश्नानी, दुरमति मैल धुआईआ। धुर दा नाम बख्श अनामी, जग देवे माण वड्याईआ। शरअ दी कूड़ कट ग़ुलामी, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलावा होवे साचे काहनी, राम रामा मिल के वज्जे वधाईआ। सति दा सच होवे जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। हरिजन साचे अन्तर बख्श अगम्म ध्यानी, निज लोचन नैण खुल्हाईआ। झगड़ा मेट ज़िमीं असमानी, इस्म इक समझाईआ। गढ़्ह तोड़ जगत अभिमानी, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। लेखे ला के जीव प्राणी, प्राण अधारी आप हो जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। झगड़ा मेट के चारे खाणी, अण्डज डेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। निगाहबान हो के वेखणहार शाह सुल्तानी, शहिनशाह वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मंज़ल देवे आपणी आप आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू शंकर सिँघ दे गृह
कलयुग कहे मैं सतिगुर शब्द दा दासी दास, दिवस रैण सेव कमाईआ। जिस दा हुक्म पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर रिहा सुणाईआ। जिस दी दो जहान मण्डल रास, लख चुरासी गोपी काहन नचाईआ। मैं ओसे दी रखी आस, आशावंद इक हो जाईआ। कवण वेला किरपा करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता दया कमाईआ। मेरा सगला बणाए साथ, संगी इक अख्वाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे गाथ, इक्को हक करे पढ़ाईआ। जिस दी आशा रख के गया त्रैलोकी नाथ, तिन्नां लोकां तों बाहर ध्यान लगाईआ। ओह खेल करे हरि रघुपति रघुनाथ, रघुबंस जिस दी आस रखाईआ। सच स्वामी बण के कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना दोए कर जोड़ हाथ, नमो नमो आपणा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कहे मेरी पूरी करे आस, आशा इक्को इक रखाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू रसाल सिँघ ते विद्या देवी दे गृह
सतिगुर शब्द कहे चार जुग मेरीआं रुत्तां, आदि जुगादि वंड ना कोए रखाईआ। मैं लेखा जाणां काया पंज तत बुता, बुतख़ान्यां वेख वखाईआ। दिवस रैण कदे ना सुत्ता, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। मेरा मालक अबिनाशी इक अचुता, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जिस दी धार विच्चों उठा, जन्म देण वाली कोए ना माईआ। दीन दयाल हो के तुठा, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा तन वजूद नहीं कोई जुस्सा, माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। मेरे अन्तर नहीं कोई ग़ुस्सा, गिला जगत ना कोए जणाईआ। मेरा रूप अनूप मूंड मुंडाए दाढ़ी केस ना कोए मुच्छा, निरगुण निराकार दिती वड्याईआ। मैं गुर अवतार पैग़म्बरां धुर दा मालक हो के पुछा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी सुहाए आपणी रुता, रुतड़ी आपणे हुक्म नाल महकाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू प्रकाशो देवी दे गृह
धर्म कहे मेरा भाग होया उधा, सच मिले मण वड्याईआ। सतिगुर चरण छुहाया उपर वसुधा, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। जिस दा लहिणा देणा पूरब जुगा, चौकड़ी दे वड्याईआ। सो वक्त सुहञ्जणा पुज्जा, थित वार रंग रंगाईआ। जिथ्थे भाउ चुकाणा दूजा, दुतीआ भय मिटाईआ। भेव खुल्हाउणा गुझा, अन्तर पर्दा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे भाग मथण, मिथ्या दिसे जगत लोकाईआ। किरपा करी श्री भगवन, प्रभ बख्शी माण वड्याईआ। मेरा नूर दा चढ़या अगम्मी चन्न, दो जहानां करे रुशनाईआ। मेरा मेटे चिन्ता ग़म, दुख़ीआं दु:ख मिटाईआ। मैं ख़ुशीआं विच रोवां छम्म छम्म, नैणां नीर छहिबर लाईआ। मेरा मिल्या पुरख परम, परम पुरख मिली शरनाईआ। जिस भेव खुल्हाउणा ब्रह्म, पारब्रह्म दया कमाईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के भरम, भाण्डा भउ भनाईआ। तिस साहिब दी लागां सरन, निव निव सीस झुकाईआ। धूढ़ी रमावां चरण, चरणोदक मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच स्वामी तारन तरन, तारनहार इक अख्वाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू तोती देवी दे गृह
धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच पुकारा, मेरा रोम रोम करे शनवाईआ। किरपा करे नर अवतारा, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर तकदी रही सहारा, कलयुग अन्त होए सहाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यारा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ा मेटे अंध अंध्यारा, सच नूर दए चमकाईआ। मैं उस दे चरण सरन करां निमस्कारा, निव निव लागां पाईंआ। जो जोती धार आया दोबारा, सरगुण निरगुण रूप बदलाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, शाही चले ना कोए चतुराईआ। ओह भगत सुहेला बण के मीत प्यारा, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। देवे नाम शब्द ख़ुमारा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं दस्स जैकारा, सोहँ कीती सच पढ़ाईआ। सतिजुग सच लाए दरबारा, धाम सुहञ्जणा इक सुहाईआ। धरनी कहे मैं निमख निमख आपणा वारा, जिस वारता पिछली देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द शब्द गुर ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वरताईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू बलवन्त कौर दे गृह
धरनी कहे मेरा रोम रोम खिड़या, दु:ख दर्द रिहा ना राईआ। मेरा उलटा गेड़ा गिड़या, चक्र चक्रवरतीआं वाले बदलाईआ। मेरा साहिब स्वामी मिल्या, हरि करता धुरदरगाहीआ। नौ खण्ड सत्त दीप (हिलया), थिर नज़र कोए ना आईआ। मेरा पूरा होया छिलया, कलयुग छलीआ वेख वखाईआ। हक नाअरा तक्कया मुहम्मद इलइलया, रसूल रसूला वेख वखाईआ। मेरा महबूब लेखा जाणे बिसमिल्या, बिस्मिल वेख के थांउँ थाँईंआ। गोबिन्द दा तक्कया निराला चिलया, कमान तरकशां नाल मिलाईआ। लेखा तक्कणा बूरे कक्के बिलया, मसीह आपणी लए अंगड़ाईआ। ख़ुशी होए गोरख वाल्यां टिल्लया, मछन्दर भज्जण वाहो दाहीआ। लेखे लग्गी गोतम वाली सिलया, अहलया अहिल रूप बदलाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते धर्म धार दा बेड़ा ठिलया, बिन सागरां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लख चुरासी जीव दलील विच्चों दिलया, भेव अभेद रहे ना राईआ।