पुस्तकालयभाग २३

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ किशन पुर कैंप ज़िला जम्मू भाग सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैं दस्सां शरेआम, शरअ शरीअत वाल्यां दयां समझाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस नूं सजदे करन तमाम, कदमां विच सीस झुकाईआ। ओह धुर संदेशा देवे पैग़ाम, पैग़म्बरां ख़ाहिश नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं होणा खेल महान, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। जिस दी शहादत देवे मजीद कुरान, कुर्हा कायनात वेख वखाईआ। उस तक्कणा सब दा ईमान, धर्म धार दा पर्दा आप चुकाईआ। सूरबीर बण नौजवान, नौबत हक हक वजाईआ। शरअ दे लेखे जाणे जाणीजाण, जानणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा मालक इक महबूब, सच मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा आलीशान आरूज, दरगाह साची मुकामे हक नूर चमकाईआ। जिस दी मंज़ल इक मकसूद, सच दवारा नज़री आईआ। ओह लेखा जाणे जीव जंत पंज तत भूत, तन वजूद माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। जिस दे हुक्म विच दीन दुनी रहे महिफ़ूज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे मेरे मालक बेपरवाह, परवरदिग़ार वड वड्याईआ। जो वाहिद इक ख़ुदा, अल्ला आलमीन बेपरवाहीआ। जिस दे उतों सारे होए फ़िदा, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। ओह लेखा जाणे उत्ते वसुधा, धरनी धवल धौल वेख वखाईआ। जिस दा भेद रहे ना गुझा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उस दी इक्को होणी अलल सुबह, सुबहान अल्ला कहि के जिस नूं सीस निवाईआ। जिस दा समझे कोए ना मुद्दा, मुद्दतां दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा जाणे धरनी धरत धवल कहे मेरे उत्ते कलयुग कूड़ क्रिया वेख वखाईआ।

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ मनवाल कैंप ज़िला जम्मू ज्ञान चन्द, खोजू राम दे गृह

सतिगुर शब्द सदा दयाल, दीनां बंधप इक अख्वाईआ। परम पुरख सदा कृपाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। हरिजन वेखे आपणे लाल, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। जुग जुग लोकमात करे संभाल, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। लख चुरासी तोड़ जंजाल, जम की फाँसी दए कटाईआ। सच प्रीत निभावे नाल, प्रीआ प्रीतम दया कमाईआ। मानस जन्म दी लेखे लावे घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। मेहरवान हो के हरिजन साचे लए संभाल, हरि हरि आपणी गोद उठाईआ।

सचखण्ड दवार सुहाए सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची दए वड्याईआ। त्रैगुण नाता तोड़ जंजाल, जागरत जोत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणी ख़ुशी बणाईआ। सतिगुर शब्द सदा मेहरवाना, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जुग जुग जन भगतां देवे दाना, नाम निधाना झोली पाईआ। अमृत रस देवे पीणा खाणा, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। हरिजन सदा सदा दस्से मन्नणा भाणा, गुरमुख भाणे विच रहाईआ। जगत विवहार आणा जाणा, आत्म तन वजूद खेल खिलाईआ। जिन्हां उत्ते किरपा करे गुण निधाना, श्री भगवान दया कमाईआ। उन्हां दा जन्म करे परवाना, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। थिर घर देवे अस्थाना, जिथ्थे गुरमुख बैठे चाँईं चाँईंआ। उथे दीपक जोत जगे महाना, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत सुहेले मेरे बंस, बंसाँवली धर्म धार जणाईआ। गुरमुख लेखे लग्गा राज हँस, हँसराज हँसमुख सोभा पाईआ। झगड़ा मुक्कया विच्चों जीव जंत, जागरत जोत मिली वड्याईआ। सतिगुर पूरा बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार अगम्म अथाहीआ। आत्म मेला होया परम पुरख साचे कन्त, जगत विछोड़ा रिहा ना राईआ। इक्को रूप होए भगत भगवन्त, खोजू राम चिन्ता रहे ना राईआ। ज्ञान चन्द ज्ञान दा इक्को मंत, मंतव सारे हल्ल कराईआ। जेहड़ी पदवी सचखण्ड दवार मिलदी पूरे सन्त, सहिज सुभाउ दिती वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। हँसराज कहे मैं सतिगुर धार दा सच प्यारा, आत्म परमात्म विच समाईआ। मिल्या सचखण्ड सच्चा दवारा, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। नज़र ना आए कोए चन्द सितारा, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। जिथ्थे इक्को नूर ज़हूर ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। जिथ्थे जोती धार वसदे पैग़म्बर गुर अवतारा, नूर नुराने नज़री आईआ। मेरा अस्थिल सुहाए ओह चुबारा, जिथ्थे दीआ बाती ना कोए सुहाईआ। मेरा पुरख अबिनाशी घट निवासी धुर दा मिल्या साजण मीत मुरारा, मुरारा गोबिन्द माहीआ। मेरा आवण जावण लख चुरासी लेखा चुक्या विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी मेरी देण गवाहीआ। मेरा प्यार सतिकार सब दे नाल अपारा, अपरम्पर स्वामी दिता बणाईआ। मैनूं रोवे कोए ना ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर ना कोए वहाईआ। मेरा गृह घर मिल्या ओह घर बाहरा, जिस घर विच्चों मेरी आत्म विछड़ के लोकमात भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर करे अपार हँस (राज) चुरासी विच ना आए दुबारा, प्रभ दी जोत विच मिल के जोत जोत विच समाईआ।

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ मनवाल कैंप ज़िला जम्मू ज्ञान सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धर्म मेरी वेख जगत कुरबानी, आपा वार के दयां वखाईआ। चारों कुण्ट तेरी रहिण नहीं देणी सच निशानी, निशाना नव सत्त नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनिया अन्दर भरनी बेईमानी, बेवा रूप होवे लोकाईआ। हुक्म देवे मैनूं मेरा पिता असमानी, हज़रत ईसा मेरी दए गवाहीआ। लेखा जाणां शहिनशाह सुल्तानी, वाली दो जहानी दया कमाईआ। जिस दी धार ज़िमीं असमानी, लोक परलोक वेख वखाईआ। जिस नूं गाउंदे अक्खरां नाल रसन जबानी, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। ओह सब दा होया जाण जाणी, जानणहार वड वड्याईआ। मेरा लेखा वेखे मस्तक विच पेशानी, पेशतर जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरु लेखा गए दृढ़ाईआ। मैं झगड़ा पाउणा जिस्म ज़मीर जिस्मानी, चार कुण्ट हुक्म वरताईआ। शरअ छुरी बणे कत्लामी, कातिल मक्तूल दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखणहारा जीव प्राणी, परम पुरख आपणा भेव खुल्हाईआ।

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ मनवाल कैंप ज़िला जम्मू शाहणी देवी माजरा दे नवित

धर्म कहे कलयुग मैं तेरी तक्कां कालख, जो घर घर टिक्के दित्ते लगाईआ। ओह वेख सतिगुर शब्द तेरा अन्तिम बणे सालस, सालसी सच वाली कमाईआ। भगत सुहेले चुण कढ्ढे विच्चों ख़ालस, ख़ालस आपणा नाम समझाईआ। तेरी चले कोए ना नालिश, मनुआ मन ना कोए भड़काईआ। साड़ सके ना तेरी अग्नी आतश, ततां तत ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धर्म कहे कलयुग मैं तेरा वेख ल्या विचार, विचरके दयां सुणाईआ। तूं जगत करना चाहुंदा धूंआँधार, नव सत्त अंधेरा छाईआ। सति रहे ना विच प्यार, प्रीती प्रेम ना कोए बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए विभचार, कूड़ क्रिया जगत हल्काईआ। दीपक जोत हो दिसे ना कोए उज्यार, नूर नुराना ना कोए डगमगाईआ। धर्म कहे कलयुग मेरा साहिब बली बलकार, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। ओह तेरा लहिणा देणा वेखे अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी दया कमाईआ। तेरी करनी दा करतब लेखा जाणे आप निरँकार, निरवैर पुरख अगम्म अथाहीआ। तूं हो जा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दयां सुणाईआ। सदी चौधवीं अन्त दा लेखा लै विचार, अलिफ़ ये नाल मिलाईआ।

ओह तक्क हज़रत मुहम्मद दा इकरार, कवण यारी चार नाल निभाईआ। जिस दे उत्ते तेरा हो ना सके तकरार, तकरीर दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरा मालक ख़ालक ख़ुद मुखत्यार, मुखत्यारी जगत ना कोए अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे कलि कल्की अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, हुक्म हुक्म विच्चों दृढ़ाईआ।

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सीड़ सरदारा सिँघ दे घर वड़दयां वेहड़े विच ही जम्मू शहर

भगत सिंघासण रहे विछिआ, विश्व दा रूप इक दरसाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पूरी करे इच्छया, निरिच्छत होए आप सहाईआ। सति सति दी धार पावे भिच्छया, झोली आत्म आप भराईआ। लहिणा देणा पूरा करे पूरब लिख्या, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। हरिजन चरण प्रीती साची सिख्या, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। दीन दुनी जगत जहान मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर प्रेम रस सदा मिट्ठया, हरिजन साचे आप चखाईआ। जिन्हां नूं धुरदरगाहों भेजे आप चिट्ठीआं, तिन्हां मेला सहिज सुभाईआ। ओह आत्मा परमात्मा दी सेजा लिटीआं, सुख आसण सोभा पाईआ। जेहड़ीआं इक्को दवारे विकीआं, कीमत अवर ना कोए जणाईआ। ओह लेखे लगणीआं वडीआं निक्कीआं, बृद्ध बाल ना कोए रखाईआ। उन्हां दीआं सुहावण सदा मितीआं जिन्हां नूं (मिल्या) मित्र प्यारा माहीआ। जिस दी याद विच जुग चौकड़ी बीतीआं केतीआं, केते जुग गए विहाईआ। ओह जन भगतां काया करे ठांडी सीतीआं, अग्नी तत तत बुझाईआ। जिस ने अगलीआं करनीआं आप उलीकीआं, मार्ग आप दरसाईआ। ओह सतिगुर शब्द करे तस्दीकीआं, दूजा अवर ना कोए जणाईआ। सच सिंघासण कहे मेरी आशा मनसा वालीआं प्रीतीआं, चरण छोह नाल वड्याईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग गिणदा रिहा गीटीआं, बिन हिन्दस्सयां अंकड़यां अंक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सिंघासण कहे मेरा धरत विछाउणा, विषयां तों बाहर नज़री आईआ। जिथ्थे सतिगुर शब्द बहाउणा, सच दवारा सोभा पाईआ। जो आत्म धार परमात्म बण पराहुणा, निरगुण आवे चाँईं चाँईंआ। जिस दा ढोला तूं मेरा मैं तेरा गाउणा, सोहँ शब्द सहिज सुखदाईआ। उस ने भगत सन्त गुरमुख सुहेले लेखे लाउणा, पूरब लेखा दए चुकाईआ। चरण कँवल सच सरनाई आप टिकाउणा, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अन्दरों बुरज हँकारी ढाउणा, निवण सु अक्खर दए पढ़ाईआ। हरिसंगत साचा मेल मिलाउणा, मिल मिल आपणी ख़ुशी बणाईआ। घड़ी सुहञ्जणी वक्त सुहाउणा, सोहणी मिले वड्याईआ। घर

अबिनाशी ठाकर पाउणा, बाहरों खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस अनहद्द नादी शब्द वजाउणा, धुनी नाद नाद शनवाईआ। गृह अमृत जस जाम प्याउणा, तृष्ना तृखा कूड़ मिटाईआ। दीपक जोती जोत जगाउणा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस सचखण्ड दवार इक्को धाम सुहाउणा, सोहणा रंग रंगाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां दर आपणा खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक विच दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत सद आपणे रंग रंगाउणा, जिस दी रंगत उतर कदे ना जाईआ।

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू सरदारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरा होया वक्त सुहञ्जणा, सोभावन्त प्रभ दिती वड्याईआ। किरपा करे दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जिस दी धूढ़ी मिल्या साचा चन्दना, दुरमति मैल दए धुआईआ। नेत्र पा के नाम निधाना अंजणा, लोचन नैण करे रुशनाईआ। जन भगतां घर मिल्या अगम्मी सज्जणा, साजण मीत इक अख्वाईआ। जो काया माटी चोली चाढ़्हे रंगणा, रंगत आपणी आप रखाईआ। मेरी उस प्रभू नूं डण्डावत बन्दना, सजदयां विच सीस निवाईआ। जिस खेल खिलाया तट किनारे यमुना, गोदावरी अन्त जिस दी दए गवाहीआ। उस दा गुलशन महके चमना, हरिजन फुलवाड़ी आप महकाईआ। धरनी कहे मैं उस दा हुक्म मन्नणा, मनसा अवर ना कोए बणाईआ। जिस खेल खिलाया दुष्ट दमना, गोबिन्द आपणी गंढ पवाईआ। उस दा अन्त कन्त भगवन्त धार विच इक्को डंका वज्जणा, नव सत्त करे शनवाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरे उतों भज्जणा, धरनी ख़ुशी नाल सुणाईआ। सृष्टी सृष्ट सबाई इक्को नाम जपणा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सतिजुग साचा सच दी धार लै के मेरे उत्ते वसणा, वास्ता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। मेरे उत्ते कूड़ी रैण अंधेरी मिटे मसना, नूरी चन्द होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे मेरा वक्त सुहावा, प्रभ सोहणी दिती वड्याईआ। मैं उस दे ढोले गावां, जो आदि पुरख अपरम्पर स्वामी इक अख्वाईआ। जिस दे उत्ते आदि अन्त जुगा जुगन्त सब दा दाअवा, नाम निधाना होए शनवाईआ। उस दे उतों बलि बलि जावां, निमख निमख आपणा आप कटाईआ। जिस दीआं जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं माणीआं छावां, सिर सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। ओह होए सहाई जगत निथाव्याँ थावां, थान थनंतर इक्को दए समझाईआ। मैं ओसे

दा गीत सोहला ढोला कलमा कायनात विच गावां, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मेरी इक्को आसा मनसा मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जन भगतां अन्तर निरन्तर चाढ़्ह रंग, दुरमति मैल दे धुआईआ। सच स्वामी ला अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। शब्द नाद वजा मृदंग, पंज विकारा बाहर कढ्ढाईआ। सच प्रकाश चाढ़्ह नूरी चन्द, जिस नूं सूर्या चन्द सीस निवाईआ। आत्म परमात्म बख्श अगम्मा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सच दवार तेरी मंज़ल तेरे प्यारे जाण लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सच सेज सुहा पलँघ, जिस दा पावा चूल बाडी घाड़त विच घाड़ ना कोए घड़ाईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, देवणहार इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी तेरे याद प्यार विच गए लँघ, पाँधी बण के भज्जे वाहो दाहीआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंद, रहमत रहमान रहीम देवें कमाईआ। मेरा लेखा वेख लै नौ खण्ड, सति सति दी धार नाल मिलाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्ड, वरभण्डी सारे रहे कुरलाईआ। जन भगतां टुट्टी आत्मा आपणे नाल गंढ, विछोड़ा सतिगुर शब्द रहे ना राईआ। भाण्डा भरम ढाह के कंध, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सुल्तान सतिगुर, गुरदेव स्वामी तेरी इक सरनाईआ। मेरा लहिणा देणा आदि जुगादी वेख धुर, धुर पर्दा आप उठाईआ। तूं मालक ख़ालक स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर मेरे उत्ते आवीं तुर, तुरत आपणा कदम उठाईआ। तेरा मन्त्र निरन्तर नाम कलमा शब्द अनादी सृष्टी दे अन्दर जावे फुर, फ़ुरने कूड़े बन्द कराईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म सुरत शब्द धार जाए जुड़, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले शाह सवारे चाढ़्ह आपणे शब्द अगम्मी घोड़, दो जहानां मर्द मर्दाना पार कराईआ। एस वक्त विच जगत तेरे भगतां नूं तेरी लोड़, लुड़ींदे सज्जण होणा आप सहाईआ। नाम निधाना नौजवाना श्री भगवाना इक्को आपणे प्यार दा ला दे पौड़, पौड़ी डण्डा अवर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरा दयानिध ठाकर, साहिब तेरी वड्याईआ। तूं गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, गवर इक अख्वाईआ। जन भगतां निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल मैल धुआईआ। सच वणजारे बणा सौदागर, इक्को वस्त अमोलक दे वरताईआ। दीन दयाल घर आपणे ग़रीब निमाणयां दे आदर, आदर्श आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं करता करीम कुदरत दा कादर, बेनज़ीर इक अख्वाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू गुरनाम सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धर्म मैं ख़ुशीआं दे विच नच्चणा, नट्टूआ हो के आपणा स्वांग वरताईआ। दीन दुनी दे लूं लूं अन्दर रचणा, साढे तिन्न करोड़ विच समाईआ। जगत जिज्ञासू अग्नी वांग मच्चणा, मेरी तपश ना कोए बुझाईआ। पभू दा नाम जपण देणा नहीं रसना, रस्ते सब दे देणे बदलाईआ। मैं कूड़ दा तीर अणयाला कसणा, चारों कुण्ट चलाईआ। धर्म तूं दुनिया विच्चों उठ उठ नस्सणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। माण रहिण देणा नहीं मन्दिर मट्ठणा, मसीतां रोवण मारन धाहींआ। मैं साधां सन्तां ठग्गणा, फ़कीरां फ़िकरा हक ना कोए जणाईआ। मेरा इक्को डौरु डंका वज्जणा, नव खण्ड करे शनवाईआ। मैं साचा रहिण देणा नहीं कोई पतणा, तीर्थ तट्टां वेख वखाईआ। दीन दुनी करनी बेवतना, वतन आपणा समझ कोए ना पाईआ। मेरा कूड़ा रस सब नूं पैणा चखणा, अमृत रस हथ्थ किसे ना आईआ। मैं चार कुण्ट दीनां मज़्हबां मथणा, विकार मधाणा इक उठाईआ। जो संदेसा दे के गया गोबिन्द विच पटना, पाटल दा लेखा पूरा देणा कराईआ। मेरी घर घर होवे घटना, तन वजूद डेरा ढाहीआ। मनसा मन दा पाउणा रटणा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। शाह सुल्तानां फड़ फड़ छट्टणा, मायाधारी ख़ाक विच मिलाईआ। किसे सुहाग दा लाउण नहीं देणा वटणा, नाम ख़ुमारी ना कोए रखाईआ। कोटां विच्चों प्रभू दी किरपा नाल जे कोई गुरमुख रह जाए रत्ना, अमोलक रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक अलखणा, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू भाईआं देवी दे गृह

कलयुग कहे धरनी सुण लै मेरी ख़ुशहाली, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मैं धर्म दा फल रहिण देणा नहीं किसे डाली, पत्तझड़ दीन दुनी देणी कराईआ। मेरी होणी अन्त रैण काली, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरा हुक्म बिना हकूमत तों होणा जारी, जाहल करनी ख़लक ख़ुदाईआ। माया ममता मिल के वजाए ताली, ताल तलवाड़ा इक बणाईआ। धर्म दा लहिणा देणा नहीं कोई पाली, प्रितपालक मालक मेरा मेरी लज्जया लए रखाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां नाम भण्डारे करने ख़ाली, तन वजूद अन्दर वेख वखाईआ। तूं मेरा नज़ारा तक्कीं हाली, हालत बदले दीन दुनी थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरा ख़ुशीआं

दा वक्त सुहञ्जणा, श्री भगवान दए वड्याईआ। मैं कूड़ कुड़यार दा जग नेत्र पावां अंजणा, निरवैर पुरख रिहा समझाईआ। प्रभू प्यार दा किसे होण ना देवां मजणा, चरण धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। सब दे सीस उत्ते मोह विकार लद्दणा, कूड़ कुड़यार गंढ टिकाईआ। आत्म दीपक किसे ना जगणा, नूर चन्द ना कोए रुशनाईआ। शब्द सुणे ना कोए नाद अनहदना, नादी नाद ना कोए जणाईआ। अंमिओं रस निजर झिरना पी किसे ना रज्जणा, तृष्ना तृखा ना कोए मिटाईआ। मैं घर घर कूड़ कुड़यार प्याउणा मधना, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लेखा जाणे आदि जुगादि जुग जुगना, जगत जुग वेख वखाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू प्यारे लाल दे गृह

धरनी कहे कलयुग मैं सुणीआं तेरीआं बहु बातां, बातन दयां भेव खुल्हाईआ। मैनूं सारे कहिंदे साडी माता, मातृ भूमी कहि के गाईआ। मेरे उत्ते वेख लै अणगिणत वसदीआं ज़ातां, हिस्सयां विच वंड वंडाईआ। मेरा सब तों वड्डा डूँग्घा खाता, लख चुरासी नाल वड्याईआ। मेरा नव सत्त दा अहाता, बेअन्त प्रभू दिती माण वड्याईआ। मेरी सुण लै अगम्मी गाथा, भेव अभेद दयां खुल्हाईआ। तेरा मेरे उत्ते तुट्टण वाला नाता, रिश्ता कूड़ रहे ना राईआ। किरपा करे पुरख बिधाता, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। जिस दीआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं रखीआं आसां, पेशीनगोईआं विच ध्यान लगाईआ। ओह जोती जाता नूर करे प्रकाशा, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। जिस ने आत्म परमात्म देणा सगला साथा, संगी इक वखाईआ। सच धर्म चलाए हाटा, कूड़ी क्रिया मेरे उतों बाहर कढ्ढाईआ। उस दा खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग बणाईआ। कलयुग अन्त जाणां पए ख़ाली हाथा, वस्त सच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता आपणा हुक्म वरताईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू रणीआ राम दे गृह

धरनी कहे कलयुग तूं वेख लै आपणी करनी, की जगत कार कमाईआ। मैं आदि तों मिट्टी ख़ाक दी धरनी, धरत

धवल धौल कहि के मैनूं सारे गए गाईआ। मैं इक उस प्रभू दी पवां सरनी, जो सरनगति दए सरनाईआ। जो भय चुकावे डरनी, भाओ सिर ना कोए रखाईआ। उस ने आपणी खेल करनी, करनी दा करता इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच इक्को तुक पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। मंज़ल हकीकी चढ़नी, सच दवारे सोभा पाईआ। जिथ्थों लेखा चुक्के सीस धड़नी, वजूदां होए सफ़ाईआ। तेरी अग्नी अग्ग विच मेरी धार मूल ना सड़नी, मेहरवान मेहरवान होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता बेपरवाहीआ। धरनी कहे कलयुग सुण लै हुक्म अगम्मा, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। तेरा बदल जाणां समां, समाप्त तेरी कूड़ी क्रिया नज़री आईआ। झगड़ा मुकणा काया माटी चर्मा, प्रभू चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। माया ममता मोह विकार मिटणी तम्हा, लालच कूड़ ना कोए रखाईआ। हरख सोग रहे ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। श्री भगवान दा खेल होणा नवां, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। कल्पणा रहे मूल ना मना, मनसा ममता दए मिटाईआ। तेरा वक्त नहीं कोई लम्मा, पाँधी हो के आपणा लैणा पन्ध मुकाईआ। जगत जहान मेरे साहिब रहिण नहीं देणा अन्न्हा, नेत्र लोचन नैण देणा खुल्हाईआ। ओह वेख इशारा देंदा पुरख अकाल दा शब्दी धार गोबिन्द चन्ना, जिस नूं चन्द सितारे सीस झुकाईआ। जिस ने सब दा मेटणा हद्द बन्ना, बन्दगी इक्को दए समझाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह विच चौदां सो तीह अंक दा पन्ना, धुर फ़रमाना हुक्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार निरवैर निराकार करनी दा करता करे आपणा कर्मा, कर्म कांड दा तेरा लेखा दए मुकाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू माई लक्षमी दे गृह

धरनी कहे मैं कलयुग तेरा वेखां दग़ा, दग़ेबाज़ी विच ख़लक ख़ुदाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देवां सद्दा, होका हक हक सुणाईआ। आओ तक्को आपणे दीन मज़्हब दीआं हद्दां, जो शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। दूई द्वैती वेखो कंधा, जो मानव मानव गए बदलाईआ। प्यार मुहब्बत विच रिहा कोए ना बन्दा, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। कूड़ कुड़यार सब दा होया धन्दा, सच विच ना कोए समाईआ। मन विकारी होया गंदा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्दा, पारब्रह्म ब्रह्म विच ना कोए मिलाईआ। फिरी दरोही तारा चन्दा, मण्डल मण्डप रहे कुरलाईआ। सुरती शब्द लाए कोए ना अंगा, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। सब दा सीस होया नंगा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। धरनी

कहे वेखो कलयुग दा खेल अचंभा, जो चारों कुण्ट वरताईआ। किरपा कर मेहरवान श्री भगवान तूं सदा बख्शंदा, आपणी दया कमाईआ। भेख खुल्हा दे हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा आप चुकाईआ। झगड़ा मेट के काया चम्मा, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। मेरे अन्तर रहे कोए ना ग़मा, ग़मख़ार होणा आप सहाईआ। शब्दी शब्द चमका खण्डा, खड़गां कर सफ़ाईआ। सति धर्म दा तेरा इक्को होवे डण्डा, डण्डावत सत्त दीप बदलाईआ। तूं मालक कोटन ब्रह्मण्डा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। दर ठांडे हो के मंगां, धरनी निव निव लागे पाईंआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा होवे चंगा, क्रिया कूड़ मिटाईआ। आत्म चाढ़्ह अगम्म रंगा, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मैं दर तेरे दी मंगती, तूं देवणहार जगदीश। मेरी घड़ी घड़ी औखी लँघदी, निगाह मार बीस इकीस। खेल तक्क लै गोबिन्द धार नीले तंग दी, मेरे कल्गीधर जगदीश। मेरी आशा नहीं कोए दुनिया वाले जंग दी, धर्म दी धार पीसण दे पीस। मैं वंड नहीं चाहुंदी खण्ड खण्ड दी, एका नाम दे पीस। मैं वणजारन नहीं जगत दुहागण रंड दी, पतिपरमेश्वर सब दे सच हदीस। मैं कला मेटणी जगत पखण्ड दी, सच धर्म चला दे रीत। मैं ख़ुशीआं विच तेरा नाम होवां वंडदी, अमृत देणा अंमिओं रस मीठ। धरनी कहे ख़ुशी बणा दे मेरे उत्ते वरभण्ड दी, एका रंग रंगा दे हस्त कीट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम निधाना श्री भगवाना एकँकार इक्को होवे गीत।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू प्रकाश सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धरनी मैनूं चढ़या रिहा सरूरा, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। मेरा मालक ख़ालक ज़ाहर ज़हूरा, नूर नुराना वड वड्याईआ। जिस हक हकूक मैनूं दिता पूरा, पूरी वस्त मेरी झोली पाईआ। मैं ओस दे दर दा मज़दूरा, चाकर हो के सेव कमाईआ। मैं घर घर अन्दर रहिण दिता नहीं कोई नूरा, सति सच बाहर दिता कढ्ढाईआ। चार कुण्ट आपणा डंक वजा के कूड़ा, कूड़ कुटम्ब सृष्टी दिती बणाईआ। सति दा रंग चढ़े कोए ना गूढ़्हा, दुरमति मैल नाल दीन दुनी दिती रंगाईआ। मेरा खेल होवे ना कदे अधूरा, हज़रत मेरी भरन गवाहीआ। मैं अवतारां गुरुआं दा मशकूरा, शुकराने विच शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे कलयुग ना कर ऐडी खरमस्ती, उठ ख़समाने ध्यान लगाईआ। जिस दी अगम्म अथाह हस्ती, बेपरवाह बेपरवाही विच

समाईआ। जो स्वामी मेरा अर्शी, प्रीतम धुरदरगाहीआ। ओह लेखा वेखे फ़र्शी, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ध्यान लगाईआ। ओह प्रगट हो के उपर धरती, धरनी धवल धौल दा लेखा दए मुकाईआ। ओह सार पावे मेरे घर दी, घराना दो जहान वेख वखाईआ। मैं तेरा दु:ख कलेश जीवां जंतां वाला आपणे उत्ते रही जरदी, सीना हौसले वाला दबाईआ। विचे विच रही सड़दी, अग्नी तत तत दबाईआ। इक्को ढोला उस महबूब दा रही पढ़दी, जो आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। खेल वेख उस दे निहचल धाम अटल दी, जो सचखण्ड निवासी आपणी कल वरताईआ। जिस तेरी खेल वरतणी पंच विकारे दल दी, दलिद्रीआं लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे धरतीए ओह मालक मेरा स्वामी, सर्ब कला अख्वाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी घट घट रिहा समाईआ। मैं उसे दी पढ़दा बाणी, उसे दा नाम ध्याईआ। उसे मेरे उत्ते कीती मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया दात दिती निशानी, मैं चारों कुण्ट दिती वरताईआ। धर्म दा रहिण दिता नहीं कोई दानी, दानिशवरां दी बुद्धी दिती बदलाईआ। माण रिहा नहीं अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवन मारन धाहीआ। आत्म परमात्म मिले किसे ना हाणी, सुरत शब्द ना कोए समाईआ। झगड़ा तक्क लै चारे खाणी, चारों कुण्ट कुरलाईआ। दीन मज़्हब सति विच रिहा ना कोए इस्लामी, इस्म आज़म वेखण कोए ना पाईआ। तूं संदेशा सुण धुर फ़रमानी, जो मेहरवान महबूब रिहा दृढ़ाईआ। मेरी मंज़ल सब तों उच्ची रुहानी, रूह बुत्त दी परमात्म नालों कीती जुदाईआ। मेरा खेल सब तों वक्खरा लासानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे कलयुग ओह साहिब पुरख अकाला, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। दीना बंधप दीन दयाला, दयानिध वड वड्याईआ। तेरा तोड़े त्रैगुण कूड़ जंजाला, जगत विकार रहिण ना पाईआ। पवित्र करे धरनी मेरा धर्मशाला, दर दवार इक सुहाईआ। फल लगाए मेरे धर्म वाले डाला, रुत बसन्त दए महकाईआ। जिस दी सब तों अवल्लड़ी होए चाला, चाल निराली दए समझाईआ। तेरा वक्त रिहा ना बाहला, अग्गे आयू ना कोए वधाईआ। तेरे कूड़ कुकर्म वज्जा ताला, त्रैधातू त्रैगुण माया नाल मिलाईआ। जिस ने सच धर्म दा सच मार्ग दस्सणा इक सुखाला, सुख आत्म परमात्म इक बणाईआ। ओह मेरा हल्ल करे सवाला, अंकड़यां तेरयां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धरनी उत्ते मेरा सतिगुर सच्चा, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। जिस दा आदि अन्त दा वायदा पक्का, अन्त तांईं तोड़ निभाईआ। मैं उस दा सुत दुलारा सका, मैनूं जम्मण वाली कोए ना माईआ। मैनूं दो जहान उस

दीआं रखां, रक्षक हो के वेख वखाईआ। तैनूं सच सुनेहड़ा दस्सां, ख़ुशीआं विच समाईआ। मेरी रैण अंधेरी होर मस्सा, साचा चन्द नज़र कोए ना आईआ। मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दी भुला देणी कथा, कथनी कथ सके कोए ना राईआ। मेरा नौ खण्ड पृथ्मी दा चलणा रथा, रथवाही बणे धुरदरगाहीआ। भाग उदा रहिण देणा नहीं किसे मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। मैं मन दी धार हो के सब दे अन्दर पाउणी नथ्था, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। आपणा मन्दिर धर्म वाला वेख लै ढट्ठा, चार दीवारी नज़र कोए ना आईआ। फिरनी दरोही मन्दिर मट्ठा, शिवदुआले मसीत चर्च गुरदवार देण गवाहीआ। मैं घर घर पाउणा रट्टा, गृह गृह वेखणा चाँईं चाँईंआ। किसे दी कीमत रहिण नहीं देणी टका, मिट्टी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। सति नूं सति नाल करे ज़ीरो बटा, झूठ दा अंक देणा वखाईआ। मेरा मालक सर्ब कला समरथा, पारब्रह्म प्रभ नूर अलाहीआ। मैं उस दे हुक्म विच दिवस रैण नस्सा, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लेखा जाणे हको हका, हक हकीकत वेख वखाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू माया देवी दे गृह

सतिगुर शब्द सदा मेहरवाना, मेहरवान मेहरवान मेहरवान अख्वाईआ। वस्त अमोलक देवे दाना, नाम निधाना झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशाना, निशान इक्को दए वखाईआ। आत्म ब्रह्म बख्श ज्ञाना, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। शब्द नाद सुणा धुन्काना, अनुरागी राग दृढ़ाईआ। अमृत रस दे के पीणा खाणा, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। दीपक जोत जगा महाना, अंध अध्यारा दए गंवाईआ। चरण कँवल बख्श सच्चा ध्याना, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। किरपा करे नौजवाना, मर्द मर्दाना होए सहाईआ। दु:ख दलिद्र कलेश मिटाना, कलकाती करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कूड़ी धार मेटे दलिद्दर, दर्दीआं दर्द मिटाईआ। लेखा रहे ना टूणा जादू छल छिद्र, वलीआ छलीआ लेखा दए मुकाईआ। भाग लगाए ज्यों कान्हा घर बिदर, मोहन माधव होए सहाईआ। आसा मनसा पूरी करे सधर, सिद्ध सादका वांग दए वखाईआ। जन्म दा कर्म दए बदल, तबदीली आपणे हथ्थ रखाईआ। मेहरवान करे अदल, इन्साफ़ हक कराईआ। यथार्थ सब दा ऐवें जावे यतन, दु:ख रहे ना राईआ। आपणा घाट वखाए पत्तण, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। गुरमुख लाल हीरे रत्न, आपणे हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। सतिगुर शब्द मेटे दु:ख, दुखियां दु:ख रहिण ना पाईआ। लेखे लाए पशू मनुक्ख, मानव आपणी गंढ पवाईआ। घर स्वामी देवे सुख, मन मनसा मेट मिटाईआ। धर्म धार दी गोदी लए चुक, फड़ बाहों गले लगाईआ। कर्म कांड दा लेखा जाए मुक, मुकम्मल आपणी दया कमाईआ। जन्म कर्म दी मेट के भुक्ख, भुक्ख्यां दए रजाईआ। सुफल करा के माता कुख, रोग सोग दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के तुक, सोहला ढोला इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द सदा बख्शंद, बख्शणहार इक अख्वाईआ। मेट मिटाए कूड़ कुटम्ब, जगत वासना ना कोए हल्काईआ। लेखे लाए गाया बत्ती दन्द, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म नूरी धार बख्शे चन्द, चन्द चांदना करे रुशनाईआ। घर स्वामी ठाकर अन्दर लँघ, घर सुहञ्जणा दए सुहाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, सुख आसण सोभा पाईआ। साचा बख्श सुख अनन्द, काया मन्दिर दए वड्याईआ। अंगीकार लगाए अंग, देवणहार सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। सच दा मालक साहिब सुखदाता, हरि करता वड वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेटे नाता, मेला मेले सहिज सुभाईआ। धर्म दी धार वखाए खाता, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। लेखा मात पूरा कराए पुत्त माता, दोहां दा बन्धन दए तुड़ाईआ। दिवस रैण होए राखा, सदा सुहेला धुर दा माहीआ। कल मेटे अंधेरी राता, घर सच चन्द कर रुशनाईआ। सच घर करे प्रकाशा, गृह आपणा डेरा लाईआ। अमृत देवे साची दाता, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गहर गम्भीरा, गहर गवर इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी घती फिरां वहीरा, भज्जां वाहो दाहीआ। जीव जंतां बदलां तकदीरां, साधां सन्तां होवां सहाईआ। मेरा साहिब गुणी गहीरा, त्रैगुण तों बाहर सुणाईआ। मेरा साहिब पीरां दा पीरा, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। मैं उस दा बण वज़ीरा, हुक्म संदेशे जगत दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब दीन दयाल, दीनां बंधप इक अख्वाईआ। भगत सुहेले वेखे लाल, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। घर मन्दिर सुहा धर्मसाल, धर्म दवारा इक वड्याईआ। अन्दर जोती देवे बाल, अंध अंधेरा दए गवाहीआ। दिवस रैण अट्ठे पहर करे संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदा वसे नाल, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मेट के शाह कंगाल, एका रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जगत जंजाला फंद कटाईआ। साडी वस्त दे नाम

धन माल, नाम निधाना झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू देवी सिँघ दे गृह

नारद कहे सुण ओए कलयुग काक्या, कुकर्र्मीआं दयां जणाईआ। तूं घर घर मारया डाक्या, मैं डाकीआ धुर तों आया वाहो दाहीआ। तेरा लहिणा देणा वखावां बाकीआ, पर्दा ओहला दयां चुकाईआ। ओह वेख प्रभू प्रभ साकीआ, जो साजण इक अख्वाईआ। उस सचखण्ड दवार दी खोल्ही ताकीआ, दरबारा इक दरसाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां मरवाए झाकीआं, इशारयां नाल जणाईआ। उठ वेखो तक्को कवण दीनां मज़्हबां दीआं तुहाडीआं करे राखीआं, रक्षक कवण अख्वाईआ। निगाह मारो माया ममता करे हासीआं, कूड़ कुड़यारा नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी रातीआ, रुतड़ी रुत ना कोए महकाईआ। रूह बुत रिहा ना पाकीआ, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। कलयुग आपणा वेख लै लेख उपर छातीआ, सीने फोल फुलाईआ। केहड़ी मंज़ल चड़्हयों घाटीआ, कवण ततां डेरा लाईआ। चारों कुण्ट तेरीआं कूड़ दीआं हाटीआं, सौदा पंच विकार विकाईआ। तक्क खेल बाज़ीगर नाटीआ, स्वामी आपणा स्वांग जणाईआ। अन्तिम तेरीआं मुकणीआं वाटीआ, पन्ध अगला रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द शब्द घोड़े पावे ज़ीना काठीआ, सोहणा रंग रंगाईआ। इशारा मिलदा ऐराप्त हाथीआ, दक्खण दिशा वेख वखाईआ। खेल खिलाउणा पुरख अबिनाशीआ, हरि आपणा हुक्म वरताईआ। तेरीआं रहिणीआं नहीं कूड़ वालीआं रासीआ, रस्ते सारे जाणे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल पृथ्मी आकाशीआ, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कीर ज़िला जम्मू भगत सिँघ दे गृह

नारद कहे कलयुग आह फड़ लै आपणा रुक्का, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। तेरा पन्ध जिस विच मुक्का, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। तेरा निशान रहे ना उका, उगण आथण होए सहाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा ढुका, अवतार पैग़म्बर देण गवाहीआ। तेरा उज्जल रिहा ना मुखा, मुखड़ा ना कोए सुहाईआ। तूं सुफ़ल रहिण दिती नहीं कोई कुक्खा, मिले माण ना जणेंदी माईआ। धर्म दवारयां पाईआं लुट्टां, लुटेरा बणया थांउँ थाँईंआ। अन्तिम लहिणा देणा लेख निखुटा, वस्त सच

ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे कलयुग मैं आया चिट्ठी रसैण, रसम नाल प्रभ ने दिता घलाईआ। सच संदेशा आया कहिण, कहि के दयां सुणाईआ। तेरा कवण मित्र प्यारा सैण, सज्जण कवण अख्वाईआ। की शहादत देवे बाल्मीक दी रमायण, राम रामा की सुणाईआ। तूं वैहंदा गया केहड़ी धार वहिण, वहिण वहिणा की जणाईआ। तेरे सज्जण होए पराइण, मित्र नज़र कोए ना आईआ। उठ वेख खेल विच हिन्दवाइण, हिन्दसा आपणा लै बदलाईआ। निगाह मार लै नेत्र नैण, लोचन नैण अक्ख उठाईआ। तेरा मालक आया नरायण, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे चरणी सारे ढहण, बैठे सीस निवाईआ। ओह तेरा पंच विकारां दा तक्के महाइण, कूड़ कुटम्ब नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा साक सजण सैण, साथी सगला इक अख्वाईआ।