पुस्तकालयभाग २३

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू सुन्दर सिँघ दे गृह

नारद कहे मैं आ गया कलयुग तेरे कोल, कायनात विच ध्यान लगाईआ। तेरा सज्जणा चार कुण्ट वज्ज गया ढोल, ढोलीआ आपणा डगा दिता लगाईआ। तेरा कूड़ कुड़यार दा सब ने सुणया बोल, बिन रसना जिह्वा जो दिता सुणाईआ। नव सत्त विकार दवारा दिता खोल्ह, नव सत्त पर्दा दिता चुकाईआ। मैं कोई पंडत नहीं पांधा जगत विद्या वाला रौल, रौला पा ना कुछ सुणाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल आया उपर धौल, धर्म दी धार दयां दृढ़ाईआ। ओह तक्क लै अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल तेरा पूरा होया कौल, इकरारनामा तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ। नारद कहे कलयुग मैं आ गया लै फ़रमाना फ़रमाबरदारा दयां जणाईआ। वेख खेल श्री भगवाना, जो भगवन रिहा कराईआ। जोती जोत पहर के बाणा, रूप अनूप आया बदलाईआ। शब्दी शब्द अनादी गाणा, दो जहानां रिहा सुणाईआ। जिस तेरा लेख पूर कराउणा, पूरन पूरन विच समाईआ। चारों कुण्ट मार ध्याना, निगाह नैण नैण उठाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवाना, बलधारी लए अंगड़ाईआ। अन्त अख़ीर आपणा झुलदा वेख लै निशाना, निशान्यां तों बाहर अक्ख उठाईआ। तेरी चार कुण्ट दी सुणी कूड़ कलामा, जो कायनात विच सुणाईआ। तेरा वज्ज गया डंक दमामा, जगत जहान दिता दृढ़ाईआ। ओह तक्क धुर दा आ गया अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस ने पैग़म्बरां दिता पैग़ामा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर सुणाईआ। सो शहिनशाह शाह सुल्ताना, सति पुरख निरँजण वड वड्याईआ।

अन्त कन्त भगवन्त होया जाणी जाणा, जानणहार दया कमाईआ। मैं ओसे दे हुक्म विच लै के आया धुर परवाना, परवानगी नाल तैनूं दयां फड़ाईआ। सोहणयां मेरे सोहणे महबूब ने तेरा बदल देणा ज़माना, ज़ाहर ज़हूर आपणी दया कमाईआ। मैनूं राह विच विष्न ब्रह्मा शिव कहिण पंडता केहड़े कोल चलया जजमाना, सानूं दे समझाईआ। मैं हस्स के किहा ओह तक्को अलाही नूर विष्नूं भगवाना, जो तुहाडा सब दा पिता माईआ। जिस दा सम्बल विच सतिगुर शब्द धार टिकाणा, जोती जाता डगमगाईआ। मैं उस दा हुक्म बतलाना, भज्जां वाहो दाहीआ। नारद कहे लेखे लग्गे आउणा जाणा, जानणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवाना, नव जोबनवन्ता आपणा हुक्म आप दृढ़ाईआ।

सतिगुर शब्द किरपा देवे कर, कृपाल आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी सब दा लेखा जाणे वर, वर दाता बेपरवाहीआ। सुलखण सिँघ दा सी ओथे घर, जिस गृह विच दो मित्र रहिंदे चाँईं चाँईंआ। मानस दा निशाना मान सर, सर सरोवर इक दृढ़ाईआ। जिस दा चढ़दे हुन्दा सी दर, लैहंदे आसण इक सुहाईआ। बारां अकशरी पाठ लैंदा सी पढ़, बारां मास दी रुत सुहाईआ। सूरज देवते अग्गे खड़्ह, पाणी झटके चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह हुन्दा सी वैरागी, बिरहों वैराग विच समाईआ। वरयाम हुन्दा सी त्यागी, दोवें इक्को थाँ विच समाईआ। इक दिन दोहां ने प्रेम दी लाई बाज़ी, क्षत्रीया शर्त लई लगाईआ। दोवें आपणे परम पुरख नूं करीए राजी, निव निव सीस झुकाईआ। आपणा अन्तर लईए साधी, साधना विच समाईआ। फेर अन्दरों आई आवाज़ी, धुन विच शनवाईआ। तुसीं दोवें लाओ समाधी, इक्को रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सच समाधी लाई ताड़ी, अन्तर ध्यान लगाईआ। प्रेम वसया नाड़ नाड़ी, नाड़ बहत्तर ख़ुशी बणाईआ। मंज़ल होर ना मिले अगाड़ी, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ। चारों कुण्ट जंगल उजाड़ी, पहाड़ सोभा पाईआ। झट इक कलोलण आ गई नारी, आपणा पन्ध मुकाईआ। उन आवाज सुभावक मारी, प्रेम नाल सुणाईआ। वैरागीओ मैं कुँवारी, कोई मैनूं लओ प्रनाईआ। दोहां ने झट अक्ख उग्घाड़ी, नैण लए उठाईआ। उन सुलखणी ने दो हथ्थां दी मारी ताड़ी, हस्स के दिता वखाईआ। वैरागीओ त्यागीओ तुहानूं पता नहीं प्रभू नाल किस तरह लाउणी यारी, यार दे यराने विच अक्ख ना कदे बदलाईआ। हुण तुहानूं जाणां पवेगा विच्चों संसारी, नाता जगत

वाला तुड़ाईआ। जिस वेले धुर दा मालक आवे एकँकारी, अकल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। तुहाडा मानस जन्म होएगा दूजी वारी, इशारा दे के गई समझाईआ। फेर ओह नज़र ना आई प्यारी, प्रेम विच्चों प्रगटी ते प्रेम विच गई समाईआ। उसे दी रसना जो रस नाल गई उच्चारी, शब्दी शब्द धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आप चुकाईआ। लेखा कहे मेरा आया वक्त सुहञ्जणा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। जिस नूं बिन हथ्थां तों करां बन्दना, बिना सीस तों सीस झुकाईआ। जिस मान सर ख़ुशी दी चाढ़्ही रंगणा, रंगत रंगत रंग वाली रंग रंगाईआ। एह लेखा ओथे सी मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। जिस दा खेल उस ने सब नूं सद्दणा, सद्दे देवे थांउँ थाँईंआ। जिस दे प्यार विच बिना भगती तों बज्झणा, बिना समाधी तों साध लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि दा मीत मुरारा सज्जणा, साजण इक अख्वाईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड कोटली ज़िला जम्मू दौलत राम दे गृह

धर्म कहे कलयुग मेरा वेख लै धर्मा, धर्मी आं नूं धर्म धार समझाईआ। जिस दा खेल वेखे ब्रह्मा, ब्रह्म धार नैण उठाईआ। साहिब स्वामी मिले सरना, हरिजन साचे विच वड्याईआ। उहनां दा कदे ना होवे मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़ना, कलयुग तेरी आंच ना लागे राईआ। उन्हां सचखण्ड दवारे चढ़ना, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। आपणे साचे घर विच वड़ना, जिथ्थे हरिजन सोभा पाईआ। मानस जन्म जगत विच तरना, मानुख देही लेखे लाईआ। चुरासी चुक्के भय डरना, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। इक्को सुहञ्जणा मिले दरना, दरगाह साची नज़री आईआ। चरणोदक मिले अगम्मी चरणा, अंमिओं रस आप चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं भगतां करां बन्दना, निव निव सीस निवाईआ। जिन्हां सतिगुर धूढ़ी लाया मस्तक चन्दना, साची ख़ाक रमाईआ। आत्म परमात्म छोही अंगणा, अंगीकार इक बणाईआ। प्यार मुहब्बत चढ़ी रंगणा, दुरमति मैल धुआईआ। उन्हां दा भाग होवे कदे ना मंदना, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जिन्हां दा साहिब स्वामी सज्जणा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। चरण कँवल करा के मजना, मजलस भगतां वाली वखाईआ। कूड़ विकार जगत संसार उन्हां तजणा, पल्लू लैण छुडाईआ। काया माटी भाण्डा भज्जणा, तत ततां विच रलाईआ। आत्म दीपक जोती जगणा, जागरत जोत विच रुशनाईआ। जिथ्थे

मिटे त्रैगुण अग्ना, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धर्म कहे कलयुग मेरा धर्म वेख अपार, अपरम्पर स्वामी दिती वड्याईआ। जन भगत सुहेले कर उज्यार, गृह मन्दिर कीती रुशनाईआ। शब्दी देवे दरस दीदार, दीद ईद रुशनाईआ। तेरा मेट के धूंआँधार, नूर उजाला इक चमकाईआ। अन्दर बख्श चरण धूढ़ी छार, शरअ दा डेरा ढाहीआ। घर स्वामी मिले निराकार, निरवैर पुरख अगम्म अथाहीआ। जो लेखा आवण जावण जानणहार विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता अगम्म अपार, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जो सन्त सुहेले देवे तार, दुतर पार कराईआ। मेल मिलाए आपणी धार, जोती जाता हरि रघुराईआ। किरपा निध हरि करतारो, करतारो आपणे रंग रंगाईआ। बिना सचखण्ड सच दरबार, भगतां नाल दिती वड्याईआ। दु:ख सुख ना रिहा नाल, नाता तुट्टया कूड़ लोकाईआ। जगत मुहब्बत छड प्यार, परम पुरख विच समाईआ। पिच्छे ख़ुशीआं विच वसदा रहे परवार, एह आशा रही तकाईआ। मैनूं सम्बल दे मालक ल्या संभाल, संभल आपणी गोद टिकाईआ। त्रैगुण टुट्टा जगत जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मेरी लेखे लाई सेवा कीती घाल, मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सदा नाल, निरगुण धार विछड़ कदे ना जाईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड हँसा ज़िला जम्मू वकील सिँघ दे गृह

कलयुग कहे नारद एह हुक्म कलमबन्द, कल्मयां तों बाहर दिता लिखाईआ। मेरे सुण के जुड़ गए दन्द, सुरती सुरत रही ना राईआ। धन्न भाग जे मार के आयों पन्ध, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैनूं एस दी खोल्ह वखा गंढ, पर्दा दे उठाईआ। नारद किहा मूल ना संग, आपणी लै अंगड़ाईआ। एह बंधा नहीं नाल किसे तन्द, प्यार नाल लै बदलाईआ। जां कलयुग इशारा कीता विच्चों निशान मिल्या तारा चन्द, चन्द सितार नैणां नीर वहाईआ। दरोही सानूं अन्तिम कोई ना लावे अंग, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। मुहम्मद दी पूरी होवे मंग, सदी चौधवीं उठ उठ लवे अंगड़ाईआ। साडा लेखा मुकणा विच्चों वरभण्ड, ब्रह्मण्ड देण गवाहीआ। पूरब लेखा गया लँघ, अगली समझ रहे ना राईआ। की खेल करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो सच दवार बैठा अगम्म पलँघ, सुख आसण सोभा पाईआ। हुक्म दा वजाए इक मृदंग, दो जहान सुणाईआ। कलयुग कहे मेरा भाग होए ना मंद, मैं कीती बड़ी कमाईआ। मेरे अन्तर पावे ठण्ड, पुरख अकाल धुर दा माहीआ। मैं चाहुंदा

इक्को वार मन मति दा मेरे कोल करा देवे जंग, दूजा झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सब दी बुद्धी विकार विच देवे टंग, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। मेरा अनोखा वेखे रंग, रंगत इक बदलाईआ। कलयुग वरका परत अगला खेल वेख सूरा सरबंग, की करनी कार कमाईआ। पहला अक्खर तेरा लहिणा देणा होवे भंग, धरनी धरत धवल रहिण कोए ना पाईआ। दुहाई फिरनी जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज सर्ब कुरलाईआ। दीनां मज़्हबां होणा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग खड़ग खड़काईआ। टुट्टी सके कोए ना गंढ, गंढणहार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे मैं चिट्ठी दा बदलया वरका, पत्रा दिता बदलाईआ। भेत खुल्ल्हया मातलोक वाले घर दा, घरोगी खेल दिता वखाईआ। माण रिहा ना किसे दर दा, दर दवारे देण दुहाईआ। वहिण वगया कूड़ विकारे दल दा, सति धर्म गया तुड़्हाईआ। प्यार रिहा ना सीस धड़ दा, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। मेल मिले ना चेतन जड़ दा, चोटी जड़ दए दुहाईआ। लेखा वेखणा गोर मड़्ह दा, मकबरे रोवन मारन धाहीआ। लेखा लिख्या नरायण नर दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग कहे एह मेरा लहिणा धुर दे वर दा, देवणहार दिती वड्याईआ। एह चिट्ठी मेरा सरोवर सर दा, जो सिरां दा वणज लए कराईआ। जिस झगड़ा मिटाउणा जोरू ज़र दा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे कलयुग चिट्ठी दी सारी पढ़ इबारत, बिन अक्खरां वेख वखाईआ। दो जहानां कर ज़िआरत, ज़र्रा ज़र्रा ध्यान जणाईआ। जिस नूं समझे कोए ना आरफ, बुद्धीवान ना कोए चतुराईआ। मैं तेरे नाल करावां तुआरफ़, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। एह चिट्ठी कहिंदी वेख लै खेल विच भारत, भारद्वाज सीस निवाईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं नूं दिती नाम वाली आड़्हत, हट्टां जगत विच चलाईआ। उस ने नवीं घड़नी घाड़त, आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी रहिण देणी नहीं मूल शरारत, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। सब दा बण के आप वारस, विरसा सब दा खोज खुजाईआ। झट हस्स के किहा नारद, ताली हथ्थां वाली वजाईआ। कलयुग तक्क लै आपणा करीम कादर, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। जिस ने खेल खेलणा विच सागर, समुन्दरां फोल फुलाईआ। लहिणा मुकाए काया गागर, गगरीआ ध्यान लगाईआ। जन भगतां देवे आदर, अदल इन्साफ़ आप कराईआ। सतिजुग नाल करे तेरा तबादल, तबदीलीआं दए कराईआ। तेरा कूड़ ना रहे बादल, अंध अंधेर मिटाईआ। शरअ छुरी ना दिसे मक्तूल कातिल, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। लेखा वेख लै मुकदस बैतल, बातन बेपरवाह दया कमाईआ। कलयुगा चिट्ठी मेरे प्रेम दे नाल लग्गी वाचण, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता आपणा हुक्म जणाईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू तेज भान दे गृह

कलयुग कहे प्रभू थापी दे मेरी पुश्त पनाह, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं धर्म दा पवित्र रहिण दिता नहीं कोई थाँ, थनंतर वज्जे ना कोए वधाईआ। सृष्टी दृष्टी भरी नाल गुनाह, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। नाता तोड़ के पुत्तरां माँ, पिता पूत विछोड़ा दिता पाईआ। हिरदे अन्दर तेरा लै सके कोई ना नाँ, रसना जिह्वा बुल्ल्हां नाल सारे गाईआ। जगत वासना बुद्धी होई काँ, हँस रूप ना कोए वखाईआ। किसे नूं सूर खवाया किसे खवाई गां, बचया रहिण कोए ना पाईआ। शाह सुल्तानां निथाव्याँ दिता थाँ, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। दीनां मज़्हबां दिता लड़ा, शरअ शरअ नाल टकराईआ। पंच विकार दा डंका दिता वजा, घर घर काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। तेरी चले ना कोई विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरा दरस कोए ना पाईआ। मैं तेरा सुत दुलारा नौजवां, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। मेरे स्वामी मेरी फड़ लै बांह, बाहू बल दे वड्याईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी फिरां धरत ग्रां, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सूरबीर सपुत्र, नव जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। मैं फिरना पश्चिम उत्तर, पूरब दक्खण वेख वखाईआ। कोई मेरे इकरार तों जाए ना मुकर, गुर अवतार पैग़म्बरां वायदे पूर देणे कराईआ। मैं तेरा शुकराने विच करां शुकर, शुक्रिया कहि के सीस निवाईआ। मेरी नौ खण्ड पृथ्मी सुहाउणी रुतड़, सत्त दीप कूड़ देणा महकाईआ। मैनूं लाड नाल चुकीं कुछड़, आपणी गोद लैणा टिकाईआ। मेरा निशाना मूल ना देवीं उकण, चारों देणा लगाईआ। दीन दुनी घर घर होवे दुखण, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म मैं लैण देणा नहीं किसे सुखण, सुख सागर विच ना कोए समाईआ। भाग लग्गण देणा नहीं किसे कुक्खण, भगत जन्मे कोए ना माईआ। फेरां दरोही विच काया बुतण, बुतख़ाने रोवण मारन धाहींआ। मैं ख़ुशीआं विच सति धर्म नूं आया लुट्टण, लुटेरा बण के लुट्टां थांउँ थाँईंआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ारे सांझे यार किते शब्दी धार ना आवीं कटण, भाउ भा डराईआ। मैं दुलारा लाडला तेरा सुतण, पिता पूत लैणा गल लगाईआ। मेरा जोबनवन्ता रूप तक्कणा हुसन, नूर नुराने ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ।

कलयुग कहे प्रभू मेरी हथ्थ रखदे कंड, मेहर नज़र उठाईआ। मैं फिरां विच वरभण्ड, भज्जां वाहो दाहीआ। तक्कां जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। निशान वेखां तारा चन्द, उम्मत उम्मती भेव रहे ना राईआ। खण्डां दीपां जावां लँघ, मण्डलां पन्ध मुकाईआ। तूं दीन दयाला होणा बख्शंद, रहमत सच कमाईआ। मैं तेरा ढोला गावां तूं मेरा मैं तेरा छन्द, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। किरपा निधान चाढ़्ह के रंग, रंगत आपणी नाल रंगाईआ। दर ठांडे मंगां मंग, निव निव सीस झुकाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, देवणहार अख्वाईआ। मेरा भाग होवण ना देवीं मंद, मंदहीण देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभ दे दे इक दिलासा, दयावान दया कमाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल आपणी अन्तिम पा लवां रासा, कूड़ी क्रिया गोपी काहन नचाईआ। माया ममता मन दा जोड़ के साका, सज्जण सैण नाल रखाईआ। कूड़ क्रिया दा खोल्ह के ताका, पंच विकार अन्दर दयां टिकाईआ। तेरे घर केहड़ा घाटा, वस्त मेरी मेरी झोली पाईआ। मैं ग़रीब निमाणा निथाव्याँ होवां थांवा, तूं देवणहार गुसाँईंआ। मेरी पूरी कर दे आसा, तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। मेरा ख़ाली भर दे कासा, कसम नाल तेरे अग्गे टिकाईआ। मेरा डूँग्घा वेख लै खाता, हिन्दस्सयां विच गणित ना कोए गिणाईआ। मेरा दिल चाहुंदा मैं तेरे नाल सब दा तोड़ देवां नाता, तेरा प्यार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी सर्ब कला समराथा, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ।

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू गूहड़ा राम दे गृह

कलयुग कहे नारद मैं अगम्मी चिट्ठी पढ़ी, पुस्तकां तों बाहर ध्यान लगाईआ। उस विच दीन दुनी ते सख्ती बड़ी, सख्ती नाल दिता लिखाईआ। जिस दा भेव दुनियादार पावे कोए ना इक घड़ी, हिस्सा समझ कोए ना पाईआ। सृष्टी दो जहान होणी दो धड़ी, अस्तिक नास्तिक रूप बदलाईआ। प्यार मुहब्बत दी रहिणी नहीं कोई लड़ी, पल्लू गंढ ना कोए बंधाईआ। कलयुग कहे मेरे झूठ अपराध दी लग्गी झड़ी, प्रभू ने सच दिता समझाईआ। सब दी बणाउण लग्गा गढ़्ही, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। मैनूं वेख के ख़ुशी चढ़ी, चढ़दा लैहंदा ध्यान लगाईआ। मैं किसे दी रहिण नहीं देणी अड़ी, शाह सुल्तानां ख़ाक रलाईआ। मैं वेख लै दो हथ्थां नाल घुट्ट के फड़ी, प्रेम नाल सीने उत्ते टिकाईआ। धरनी उत्ते मार सके कोई ना

तड़ी, सूरबीर रहिण कोए ना पाईआ। मैं चाहुंदा टिल्ले पर्वत कर के दस्सां रड़ी, पत्त टहिणी नज़र कोए ना आईआ। सब दा लेखा करां गोर मढ़ी, मुरदे मुरीदां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैं चिट्ठी नूं पढ़ के रिहा हस्सदा, ख़ुशी ख़ुशी नाल बणाईआ। मेरा स्वामी मैनूं मार्ग आपे दस्सदा, रहिबर हो के राह वखाईआ। कूड़ कुकर्म मेरा भण्डारा जस दा, ममता सिफ्तां वाली नाल मिलाईआ। एह इशारा उस अगम्मी अक्ख दा, जिस दी सैनत समझ कोए ना पाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच नच्चदा, टप्पां चाँईं चाँईंआ। भाण्डा भन्न्हणा दीन दुनी काया माटी कच्च दा, कंचन गढ़्ह रहिण कोए ना पाईआ। मेरे निशान्यो कोए ना बचदा, मैं आपणा बचपन प्रभ दी झोली पाईआ। क्यों मैं अट्ठे पहर तूं मेरा मैं तेरा नाम रटदा, दूजी याद ना कोए बणाईआ। मैं इहो लाहा दीन दुनी विच खटदा, खटका अवर ना कोए रखाईआ। मैं कूड़ प्याला सब नूं प्याया गट गट दा, मोह विकार रस चखाईआ। माण रहिण दिता नहीं किसे तीर्थ तट दा, किनारे रहे कुरलाईआ। मेरा खेल होया कूड़ वणजारे हट्ट दा, हटवाणा हो के आप चलाईआ। मेरा मालक स्वामी मेरे अन्दर सब नूं घत दा, अतोट अतुट वरताईआ। कलयुग कहे मैं प्यासा दीन दुनी दी अन्तिम रत दा, बिना रत्त मेरी प्यास ना कोए बुझाईआ। मैं लेख वेख्या पत्रका पत दा, जो पतिपरमेश्वर दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे मैं इक इक अक्खर वाचिआ, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे लूं लूं अन्दर राचिआ, रचना प्रभ दी दिती समझाईआ। उस मैनूं हुक्म दा मारया तमाचिआ, धफ्फड़ दिता लगाईआ। क्यों अजे तक्क तेरे विच धर्म दिसे साचिआ, कूड़ कुड़यारा घर घर डंक ना क्यों वजाईआ। क्यों नहीं हर घट अन्दर भरया पापया, पतित कीती लोकाईआ। मेरे अन्तर उसे वेले प्रभू दा हुक्म भास्या, भाख्या दिती जणाईआ। तूं मेरा शहिनशाह शाहो शाबास्या, परम पुरख इक अख्वाईआ। मेरी पूरी करनी आस्या, तृष्ना तेरे अग्गे रखाईआ। मैं फेरां दरोही पृथ्मी आकाश्या, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। चारों कुण्ट करां अंधेरी रातया, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। दीन दुनी नूं हर पासे आवे घाटया, नफा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब सर्ब कला समराथिआ। कलयुग कहे मैं चिट्ठी दे अक्खर अक्खर वेखे, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। जिस दे विच मेरे पूरबले लेखे भविख दे लहिणे नाल मिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणे वसेखे, विश्व धार नाल समझाईआ। जो दे के गए संदेशे, फ़रमाने जगत सलाहीआ। ओह सब ने आपणे आपणे कीते भेंटे, परम पुरख दे चरण टिकाईआ। निव निव कहिण असीं तेरे बेटे, परम पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। तेरी सच

सुहञ्जणी सेजा लेटे, सचखण्ड दवारे डेरे लाईआ। साडे लहिणे देणे प्रभू सारे पा दे कलयुग दे पेटे, लेखा एसे हथ्थ फड़ाईआ। अन्त अन्त भगवन्त तेरे चरण कँवल मस्तक टेके, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। साडे पूरे हो गए मज़्हबां वाले ठेके, ठेकेदारी अग्गे ना कोए रखाईआ। असीं पूरे हक मेहरवान तेरे अग्गे वेचे, ज़िमेवार नज़र कोए ना आईआ। तूं मालक इक नरेशे, नर नरायण वड वड्याईआ। साहिब सुल्तान तेरे लिखे लेख कोए ना मेटे, अमिट तेरी चतुराईआ। तूं जुग चौकड़ी सब दे रखे चेते, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरे फ़रमान रहिण हमेशे, हम साजण तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी शब्द धार दस दशमेशे, दहि दिशा तेरा ध्यान रखाईआ।

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू चरणदास दे गृह

कलयुग कहे चिट्ठी पढ़ी बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उहदी हरफ़ां वाली नहीं तहरीर, अक्खरां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। विंगी टेडी दिसी ना कोए लकीर, ऐन दा ऐन दिता समझाईआ। हिस्सा नहीं किसे अवतार पैग़म्बर गुरु फ़कीर, फ़िकरा समझ कोए ना पाईआ। लहिणा नहीं ग़रीब अमीर, शाह कंगाल वंड ना कोए वंडाईआ। लेखा बुद्ध मति नहीं ज़मीर, अक्ल आकलां ना कोए वखाईआ। जगत धार नहीं तामीर, जिज्ञासुआं गंढ ना कोए पवाईआ। उस दा लेखा अगम्म नवीं दस्सी तामीर, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। अगला लेखा हथ्थ गहर गम्भीर, अवर जाणे कोए ना राईआ। जो लहिणा देणा चुकाए लख चुरासी ज़ंज़ीर, तन वजूदां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक वेख वखाईआ। कलयुग कहे मैं चिट्ठी वेखी इक अवल्ली, अल्ला दिती जणाईआ। जिस दी धार इक इकल्ली, अकल कलधारी दिती वड्याईआ। ओह वड़ी नहीं किसे महल्लीं, जगत दवारे ना डेरा लाईआ। किसे दी रखी नहीं तली, हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। ओह फिरी ना गलीउ गली, महल्लयां विच आसण लाईआ। ओह अगम्मे धर्म दी प्रेम प्यार दी फली, मेरे नाल मिली चाँईं चाँईंआ। नारद लै के आया जो सब दा छलीआ छली, अछल छल नाल मिल के ख़ुशी बणाईआ। इस विच लेख लिख्या कोई रहिणा नहीं वली, वलदीअत सब दी वेख वखाईआ। झगड़ा वेखणा जगत दली, दो धारा वेख वखाईआ। प्रभ दी खेल कदे ना टली, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सृष्टी खुरनी वांग लूण दी डली, जो निमक हराम अख्वाईआ। अन्तिम कलयुग तेरी लख चुरासी बली, बलि बावन ध्यान लगाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कहे चिट्ठी भेजी शहिनशाह, बिन शाही लेख बणाईआ। काग़ज़ दए ना कोए गवाह, गवाही नज़र कोए ना आईआ। कीती किरपा आप मेहरवां, मेहर नज़र उठाईआ। निरअक्खर धार इक प्रगटा, लेखा धुर दा दिता बणाईआ। नारद निरगुण हथ्थ फड़ा, संदेशा दिता समझाईआ। जो आया चाँईं चा, ख़ुशीआं पन्ध मुकाईआ। धरनी धरत सुहा, सुहञ्जणा वक्त जणाईआ। मैनूं साहिब किरपा नाल दिती फड़ा, संदेसा दिता समझाईआ। मैं खोल्ह के उत्ते निगाह लई टिका, नैण नैण बिगसाईआ। फेर आपणा आप कीता फ़िदा, फ़ितरत विच सुणाईआ। वाहवा तूं मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। मेरी तेरे अग्गे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं रहमत भरया ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। मैनूं संदेशा दिता सुणा, सुण के वजी वधाईआ। मैं सृष्टी दे अन्दर सब भर दिता गुनाह, पवित्र रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ा टिक्का लावां छाह, कालख सके ना कोए धुआईआ। सब दी नीती दयां बदला, रीती विच रहिण कोए ना पाईआ। तेरे कदमां सीस झुका, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शहिनशाह, शाह पातशाह इक अख्वाईआ।

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू ज्ञान सिँघ दे गृह

नारद कहे कलयुग चिट्ठी वाची खोल्ह के अक्खीआं, बिन अक्खरां ध्यान लगाईआ। इस दे विच अगम्मे दातां रखीआं, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं ख़बरां तैनूं सच्चीआं दस्सीआं, दहि दिशा देणा समझाईआ। इस विच लेखा चार हज़ार अस्सीआं, चुरासीआं गंढ पवाईआ। सब दा वसेरा होणा वांग पंखीआं, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। ओह लेखा तक्क लै कृष्ण वालीआं सख़ीआँ, की सुख़न रहीआं सुणाईआ। हुण मुहम्मद दीआं चौदां सदीआं टप्पीआं, टप्पा अगला देणा दृढ़ाईआ। जेहड़ीआं कीतीआं पैग़म्बरां नाल पक्कीआं, वायदा पक्का रखाईआ। वेखीं गंढां रहिण ना कच्चीआं, कच्चे तन्द तुड़ाईआ। चौदां तबकां वेखणीआं हट्टीआं, फिरना चाँईं चाँईंआ। सब दीआं आसां वेखणीआं इक्ट्ठीआं, इक्को वार ध्यान लगाईआ। कमलया तेरीआं चारों कुण्ट तपण भट्ठीआं, भठियाला हो के अग्नी डाहीआ। महल्ल अटारीआं होण ढट्ठीआं, उच्चे गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। सीस वगीआं रहिण ना पट्टीआं, खुल्ही मेंढी दस्सणी जगत लोकाईआ। सब दीआं करनीआं जाण ठप्पीआं, ठप्पा नाम वाला लगाईआ। तन वजूदां लीरां होण फटीआं, भूषन वस्त्र ना कोए चतुराईआ। दीव्याँ विच रहिण ना वट्टीआं, वटणा मल सुहागण

कन्त ना कोए हंढाईआ। जगत वासना विच सारीआं जाण छटीआं, माण ताण नज़र कोए ना आईआ। मैं सब दीआं आशां तक्कीआं, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। नारद कहे मैं आया वहीरां घत्तीआं, भज्जया वाहो दाहीआ। जे तेरे विच अर्जन बैठा लोहां तत्तीआं, तत्ती तवी नाल मिलाईआ। माण रहिण देणा नहीं किसे सतीआं, सति विच ना कोए समाईआ। प्यार रहे ना नारां पतीआं, कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाईआ। सच वस्त लभ्भे ना तोले मासे रत्तीआं, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। लेखा रहे ना रागां छतीआं, छत्रधारी देणे खपाईआ। खेल करना वांग बाज़ीगर नटीआं, नटुआ हो के स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे कलयुगा चिट्ठी वाचणी नाल दलीला, ध्यान दिलदार वल रखाईआ। किते हो ना जाईं बेयकीना, यक हुक्म दिता सुणाईआ। किते होछा ना बणी कमीना, आपणा बल प्रगटाईआ। धर्म दा हो ना जाईं अधीना, नेत्र नैण शरमाईआ। तरस करीं ना उत्ते ज़मीना, चुरासी वेख वखाईआ। तेरे अंग्यार दा इक्को तपे जेठ महीना, अग्नी अग्ग तपाईआ। तैनूं सारे कहिण अमीना, निव निव सीस झुकाईआ। झगड़ा पाउणा रूसा चीना, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। तेरा रंग चढ़ जाए भीना, उत्तर कदे ना जाईआ। सृष्टी तड़फा ज्यों मछली जल मीना, सच प्यार नज़र ना आईआ। धर्म दी रहे ना कोए तालीमा, सिख्या हक ना कोए वड्याईआ। सब दी कर दे थाँ थां तक्सीमां, कुरहे सब नूं दे समझाईआ। कोई कर ना सके तरमीमा, किसे चले ना कोए चतुराईआ। तूं आलीशान बण अज़ीमा, आलीज़ाह इक अख्वाईआ। नारद कहे हुक्म देवे अमीना, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। कलयुग तूं सोहणा बड़ा हुसीना, हुसन वाल्यां ख़ाक देणा मिलाईआ। ओह तक्क लेखा मक्का मदीना, काअब्यां अक्ख उठाईआ। पैग़म्बरां आए पसीना, सांतक सति ना कोए कराईआ। जगत जहान करना नाबीना, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ठांडा रहे किसे ना सीना, आबे हयात ना कोए प्याईआ। सब दा मुश्किल कर दे जीणा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दे बदलाईआ। हक हकूक मज़्हबां लै छीना, छिन्न भंगर आपणी कार भुगताईआ। किरपा करे मालक करीमा, कुदरत कादर दया कमाईआ। तूं रंगण रंग चाढ़्ह दे बण के वड रंगीना, इक्को रूप दरसाईआ। तेरा जूठ झूठ होवे जगत नगीना, कीमत अनमुलड़ी देणी पाईआ। सब नूं आपणे कर अधीना, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरख वड प्रवीना, परम पुरख इक अख्वाईआ।

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई खुरद ज़िला जम्मू शिव सिँघ दे गृह

कलयुग कहे मैं चिट्ठी दी पहली सतर ते कीता विचार, बिना बुद्धी तों ध्यान लगाईआ। उस विच हुक्म दिता निरँकार, निरवैर दिता समझाईआ। कलूआ होणा ख़बरदार, भुल्ल रहे ना राईआ। संदेसा सुण लै इक्को वार, एकँकार दिता दृढ़ाईआ। मेरे भगतां नूं करी निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। घर घर फिरीं चार दीवार, जो लेखा द्वारका वासी गया लिखाईआ। जिस ने बिदर सुदामा दित्ते तार, द्रोपत रंग रंगाईआ। उस दा लहिणा देणा वेख के पावीं सार, महासार्थी रिहा जणाईआ। मैं शाह पातशाह शहिनशाह सिक्दार, दो जहान अख्वाईआ। जोती जाता अगम्म अपार, अलख निरँजण इक अख्वाईआ। जिस इक वार चरणां विच कीती निमस्कार, उस नूं तेरा दंड ना लागे राईआ। ओह मेरा मेरा मीत मुरार, सज्जण इक अख्वाईआ। तेरी क्रिया कल्पणा तों वसे बाहर, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। बेशक तूं वी बरख़ुदार, सुत दुलारा ल्या बणाईआ। पर मेरा भगत मेरी अगम्मी धार, जो अन्त मेरे विच समाईआ। जिन्हां दे बदले जोती जाता हो के आया विच संसार, नूर नुराना रूप प्रगटाईआ। तेरा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतार, सगला संग वखाईआ। ओह कर्ज़ा देणा उतार, उधार रहिण ना पाईआ। मेरे भगत सुहेले उस तों बाहर, गिणती जगत ना कोए गिणाईआ। बाकी सृष्टी दृष्टी करदे धूंआँधार, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। लहिणा मुका दे मुहम्मदी यार, यराने कूड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिख्या रिहा समझाईआ। कलयुग कहे चिट्ठी विच अगम्मी हदीस, हज़रतां तों बाहर जणाईआ। कलयुग लेख तक्क बीस इकीस, वीह इकीह गुरदास गया जणाईआ। छत्र रहे ना किसे सीस, धारी छत्र ना कोए अख्वाईआ। इक्को हुक्म जगत जगदीश, जगदीश्र रिहा दृढ़ाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल दीन दुनी देणी पीस, पीसण पीस सेव कमाईआ। तेरी करे कोए ना रीस, दूसर रूप ना कदे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं चिट्ठी दी वेखी दूजी कतार, कतरा कतरा ध्यान लगाईआ। मैनूं दीन दुनी दिसी ग़द्दार, सच प्रेम ना कोए कमाईआ। जिधर तक्कां उधर विभचार, कुकर्म भरी लोकाईआ। प्रभू दा दिसे ना कोए ताबयादार, ताबयादारी विच सीस ना कोए निवाईआ। इक्को शब्द गुरु सतिगुरु बरख़ुरदार, बरख़ुरदारी विच समाईआ। उस संदेसा मैनूं दिता पुकार, हुक्म हुक्म नाल जणाईआ। कलयुग आपणा कर लै अंध अंध्यार, सच चन्द छुपाईआ। तेरा लेखा विच संसार, संसा अवर ना कोए जणाईआ। कूड़ गठड़ी सब दे सिर ते चुका दे भार, बोझ सीस उत्ते टिकाईआ। बचया रहे ना कोए नर नार, नर नरायण रिहा दृढ़ाईआ। मेरे भगतां दे जाईं ना मूल दवार, दूर दुराडा

सीस निवाईआ। एह हुक्म संदेसा दिता पहली वार, पहला प्रविष्टा तेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। झट नारद कहे कलयुगा ऐवें चिट्ठी पढ़ी ना जा, सतर सतर नाल बदलाईआ। ख़ुशीआं नाल करीं ना जा वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। इक सर्द भर लै आह, आह नाल सुणाईआ। की खेल करन लग्गा मेरा ख़ुदा, परम पुरख की तेरी बेपरवाहीआ। मेरी दुनिया मेरे नालों होणी जुदा, आपणा आपणा राह तकाईआ। फिरनी दरोही जल थल अस्गाह, टिल्ले पर्वत देण दुहाईआ। किसे पकड़े कोई ना बांह, सगला संग ना कोए बणाईआ। काग वांग सारे रहे कुरला, उच्ची कूक कूक जणाईआ। अग्गे तक्क लै लेख लिख्या निथाव्याँ मिले कोए ना थाँ, थनंतर समझ किसे ना आईआ। चारों कुण्ट अंधेरा जाणां छा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। उस प्रभू नूं सीस झुका, जो झुक्यां लए उठाईआ। उस दे अग्गे कर दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवां, मेहरवान तेरी शरनाईआ। तेरे चरण कँवल बलि बलि जा, निव निव धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं शहिनशाहां दा शहिनशाह, पातशाह वड वड्याईआ। तेरे चरणां लवां पनाह, पुश्त हथ्थ देणा टिकाईआ। तेरा हुक्म सुण के नवां, नौवां खण्डां वेख वखाईआ। किसे नूं सुख दा लैण ना देवां दमा, दामनगीर तेरी वड्याईआ। झगड़ा पा के काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दयां बदलाईआ। सच दी जगे कोए ना शमा, अंध अंधेरा दयां वखाईआ। मैनूं ना कोई हरख सोग रहे ना ग़मा, चिन्ता नेड़ कोए ना पाईआ। सुख आसण तेरे चरण कँवल सवां, चरण कँवल देणी वड्याईआ। मैनूं कोई दीन दुनी दा नहीं तम्हा, लालच पैग़म्बरां वाला ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सरन सरनाई इक्को ढह्वां, दूसर ओट ना कोए तकाईआ।

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू नानक चन्द दे गृह

कलयुग कहे चिट्ठी पढ़दयां आ गया नुक्ता, हद्द हदूद रिहा जणाईआ। एह हुक्म धुर दे अबिनाशी अचुत दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तूं भाव समझ लै इक तुक दा, जो तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। इसे विच तेरा पैंडा जाए मुकदा, मुकम्मल हुक्म ल्या सुणाईआ। नज़ारा तक्क लै आपणी चारे कुण्ट दा, दिशा वेख वखाईआ। लेखा रहिणा नहीं अन्तिम लुट्ट दा, लुटेरया दयां समझाईआ। वक्त सुहञ्जणा होणा सतिजुग रुत दा, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। भाग उदय तक्कणा पंज तत बुत्त दा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। एह हुक्म संदेशा उस दा, जिस दी उस्तत चार जुग दे शास्त्र गाईआ।

ओह खेल नहीं किसे मनुक्ख दा, मानव वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। नुक्ता कहे मेरी हद्द अपार, मेरे साहिब दिती बणाईआ। इस विच बन्द तेई अवतार, अवतर बैठे आसण लाईआ। पैग़म्बर हो सके कोई ना बाहर, दिशा कूट वेखण कोए ना पाईआ। गुरु गुरदेव एसे अन्दर सदा बैठे प्रेम विच प्यार, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप कराईआ। सब दे लहिणे देणे रिहा विखाल, चार जुग दे पर्दे रिहा उठाईआ। नेत्र तक्को मेरे लाल, लालन आपणा भेव खुल्हाईआ। चारों कुण्ट कलयुग कूके काल, काला रंग रंगाईआ। तुहाडे नाम कलमे शब्द दा दिसे ना कोए जमाल, ज़ाहर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नुक्ता कहे मेरी हद्द सच्ची, सच दयां दृढ़ाईआ। जगत निशाना मिट्टी कच्ची, माटी ख़ाकी नज़री आईआ। मेरे पुरख अकाल दी कथा कहाणी पक्की, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा लेखा सब किछ वेखण अक्खीं, नेत्र नैण खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तेरी बन्द करे हथ्थीं, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। तूं उस दे सथर लथ्थी, जेहड़ा यारड़ा गोबिन्द माहीआ। लहिणा देणा अगला खट्टी, पिछला पन्ध मुकाईआ। नुक्ता कहे मेरी मंज़ल किसे ना टप्पी, हद्द पार ना कोए कराईआ। मेरा साहिब पुरख समर्थी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो देवे वस्त अलखी, अलख अगोचर झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। कलयुग कहे मैनूं नुक्ता दए इशारा, ऐशो इशर्त तों बाहर जणाईआ। ओह तक्क नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस नूं कहिंदे चौव्हीआं अवतारा, चौबीसा इक अख्वाईआ। जिस तेरा मेटणा अंध अंध्यारा, अंध अज्ञान दए गंवाईआ। निशान रहे ना चन्द सितारा, सत्हा बुलंदी आपे वेख वखाईआ। ओह लेखा जाणे जानणहारा, अन्तरजामी वड वड्याईआ। जिस दा लेख जगत लिखण तों बाहरा, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। जो संदेशा देवे आपणी धारा, धरनी धरत धवल उत्ते दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर धार सच्ची सरकारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ।