पुस्तकालयभाग २३

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू बेलू राम दे गृह

नुक्ता कहे मेरा अगला मज़मून हुन्दा शुरू, कलयुग अक्खां नाल ध्यान लगाईआ। सब दा होणा शब्द गुरु, सतिगुर

शब्द बेपरवाहीआ। जिस दा मन्त्र इक्को फुरू, फ़ुरने जगत बन्द कराईआ। जगत जहान दा मोड़ मुड़ू, नव सत्त दए बदलाईआ। उस दा भण्डारा कदे ना थुड़ू, अतोट अतुट वरताईआ। शौह दरया कदे ना रुड़ू, रुड़्हदयां लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। नुक्ता कहे मेरा वेख अगला मजमून, बिना तहरीर तकरीर जणाईआ। जिस विच अगम्मा कानून, जगत धारा ना कोए वड्याईआ। उस जल्वागर दा तक्क जनूंन, जो नूर नूर अलाहीआ। जिस नुक्ता लाया विच नून, नज़रीआं सब दा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। नुक्ता कहे मेरी अगली तक्क लै दलील, दिलदार की जणाईआ। तेरी सुणनी नहीं अपील, अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। ओह लेखा याद कर लै जो लहिणा देणा अर्जन नाल भील, कृष्ण ग्वाला की दृढ़ाईआ। जिस वस्त्र पहनणे नील, नीली धार नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। नुक्ता कहे मेरा खेल इरद गिरद, अग्गा पिछा दयां जणाईआ। मेरे साहिब ने तारने बाल बृद्ध, नौजवानां होए सहाईआ। सब दी लेखे लावे नाम वाली किरत, हरिजन अकिरतघण रहिण ना पाईआ। वेख विखाणे फिरत फिरत, फिर फिर पन्ध मुकाईआ। लहिणा देणा चुकावे सुरत निरत, नैण नैणां खोज खुजाईआ। जन्म जन्म दी मेट के हिरस, हवस कूड़ी दए मुकाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, घर झिरना इक झिराईआ। चिन्ता मिटा के हरस, दूई द्वैती दए मिटाईआ। परमात्म हो के आत्म लए परख, पारखू आपणा खेल खिलाईआ। जन भगत दवारे दे के दरस, दीद ईद करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार आया परत, पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाईआ।

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड निकोवाल ज़िला जम्मू
राम चन्द दे गृह

पत्रका कहे मैं प्रीतम दी पाती, परम परख दिती वड्याईआ। शब्द धार दी बख्श के दाती, दयावान दया कमाईआ। किरपा करी कमलापाती, पतिपरमेश्वर होया सहाईआ। सच प्यार जोड़ के नाती, दिती सच सरनाईआ। संदेशा दिता पुरख अबिनाशी, अबिनाशी आप दृढ़ाईआ। शंकर उठणा पए कैलाशी, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। ब्रह्मे इक संदेशा रही आखी,

बिन अक्खरां रही दृढ़ाईआ। विष्नूं तक्क खेल तमाशी, विश्व दा पर्दा आप उठाईआ। चारों कुण्ट कलयुग अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। शरअ दी शरअ बणी जमाती, अक्खर शखसीअत वाले पढ़ाईआ। सच दा दिसे ना कोए इमदादी, मेहर नज़र ना कोए टिकाईआ। आत्मा परमात्मा रही ना मूल अराधी, राधा कृष्ण दए गवाहीआ। ब्रह्म होया ना कोए विस्मादी, पारब्रह्म विच ना कोए समाईआ। नाद सुणे ना कोए अनादी, धुन आत्मक राग ना कोए जणाईआ। सतिगुर शब्द दिसे ना ढाडी, ढोला इक दृढ़ाईआ। वारस रिहा कोए ना गाडी, गाॅड मिलण कोए ना पाईआ। सोई सुरत किसे ना जागी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अन्तर दिसे ना कोए वैरागी, वैरी बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मनुआ दिसे ना कोए त्यागी, त्रैगुण नाता जगत तुड़ाईआ। अन्तिम सब दी हारदी दिसी बाजी, बाजां वाला दऐ गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सच कहे प्रभू हुक्म तेरा वरतंता, वर्तमान तेरी वड्याईआ। मेरी आप बणा दे बणता, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। गढ़्ह तोड़ दे दीन दुनी हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा पंडता, बुद्धी तों परे तेरी शनवाईआ। लेखा चुका दे काया माटी तन दा, तत्व तत इक समझाईआ। प्रकाश दे दे आपणे नूरी चन्द दा, चन्द चांदना दे चमकाईआ। भेव खोल्ह दे आत्म ब्रह्म दा, पर्दा गृह उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दर ठांडा कहे मेरे सूरे सरबंगा, सतिगुर गहर गम्भीर। सब दीआं पूरीआं करदे मंगा, तूं दाता गुणी गहीर। आत्म अन्तर बख्श अनन्दा, दीन दुनी बदल तकदीर। विछोड़े वाली टुट्टी पा के गंढा, लेखा मुका शाह हकीर। निशाना रहे ना तारा चन्दा, जगत शरअ दी कट ज़ंज़ीर। तेरा पिच्छे पिछला समां लँघा, अग्गे भगत सुहेले उठा फ़कीर। पंच विकार करे ना दंगा, झगड़ा रहे ना विच शरीर। सब नूं अंगीकार कर के ला अंगा, तूं दाता गुणी गहीर। एह लेखा तेरे संदा, दूजा दस्से ना कोए तदबीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरे मालक बेनज़ीर। कलयुग कहे मेरी प्रेम प्यार दी कहावत, कहि के दयां सुणाईआ। मैं जगत विकारे देवां दाहवत, गृह आपणे लवां बहाईआ। साचा सुख़न करां सख़ावत, सहिज नाल सुणाईआ। जाओ घर घर पाओ बग़ावत, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया लाओ अलामत, इलम आलमा दयो भुलाईआ। सच दी रहे ना कोए शनाख़त, शकल देणी बदलाईआ। प्यारा रहे ना कोई मारफ़त, सूफ़ीआं देणा पन्ध मुकाईआ। चारों कुण्ट कूड़ होवे शरारत, शरअ शरअ नाल टकराईआ। फेर मेरी सुहञ्जणी होवे इबारत, लिखे लेख मिले वड्याईआ। प्रभ प्रगट होवे निरगुण धार विच भारत, भारत दा भरम दूर कराईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द कराए तुआरफ़, दो तरफ़ी आपणा हुक्म वरताईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू अमरो देवी दे गृह

धर्म कहे मेरा साहिब गुणी गहीरा, गुणवन्ता वड वड्याईआ। चार जुग दे शास्त्र जिस दीआं तहरीरा, सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। ओह देवे माण वड्याई हकीरा, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। बदल देवे तकदीरा, मुकद्दर आपणा लेख लिखाईआ। आपणे हथ्थ रखे तदबीरा, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जिस दा नूर लातस्वीरा, लेख समझ कोए ना पाईआ। जिस माण दिता जुलाहे कबीरा, रवीदासे होए सहाईआ। ओह जुग जुग भगतां कटे भीड़ा, दु:ख दलिद्र मिटाईआ। अमृत देवे सच नाम रस नीरा, अमिउँ रस चुआईआ। धन माल दे जगीरा, धनी धनाढ इक वखाईआ। जिस लेखे लाया कौडी कौडी कसीरा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जन भगतां बन्न्हे बीड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ।

जन्म कर्म दु:ख कटया, कटया कूड़ जंजाल। किरपा कर पुरख समरथया, समरथ होया दीन दयाल। धुर दा लेखा बिना लेख तों लिख्या, अबिनाशी करता करे संभाल। मानस जन्म ना जाए मिथ्या, सिर रखे हथ्थ कृपाल। जो चुरासी विच विक्या, दिवस रैण घालां रिहा घाल। ओह पंखेरूआं विच टिक्या, उडे आपणी चाल। अज्ज जीवण जन्म दा निकले सिट्टया, रोग सोग विच्चों लए निकाल। सचखण्ड दवारे फड़ के सिटया, जूनां विच्चों कर बहाल। भाग लग्गे वड्डे निक्कया, बृद्ध बालां करे प्रितपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख शाह बणाए रहिण ना देवे कंगाल।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू प्रेम चन्द दे गृह

धर्म कहे धरनी प्रभ दा खेल संजोगी, जुग जुग विछड़यां मेल मिलाईआ। जिस दा भेव पाए कोए ना जोगी, जंगम जटा जूट ना कोए वड्याईआ। दीन दुनी कलयुग वेख रोगी, हउँमे रोग ना कोए मिटाईआ। जगत तृष्ना होई भोगी, भस्मड़

रूप ना कोए बदलाईआ। ठाकर मिले किसे ना मौजी, मजलस सच ना कोए लगाईआ। कलयुग मुकदी तक्क लै औधी, औध अवर ना कोए वधाईआ। असीं सलाह करीए घरोगी, घर विच मता पकाईआ। मेहरवान महबूब की माण देवे मूंड मुंडाया टिक्का बोदी, लब्बां रंग की रंगाईआ। धरनी कहे धर्म मैं ग़मा विच हो गई कोडी, बलहीण अख्वाईआ। मैं सोचां उँगल रख के उत्ते ठोडी, दलील दलीलां विच बदलाईआ। मेरे दर्द पैंदी गोडी, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। बिना मेरे साहिब तों दुनिया दी आत्म जाए ना सोदी, सुदी वदी कम्म किसे ना आईआ। मैं बिरहों विछोड़े विच होई वियोगी, वियोगण हो के दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ा चारों कुण्ट दिसे लोभी, माया ममता मोह वधाईआ। साध सन्त होए क्रोधी, हउँमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे धर्म करनी की सलाह, सच दयां जणाईआ। सृष्टी सारी भरी गुनाह, पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ। मैं रही नहीं धर्म दी माँ, पूत गोद ना कोए सुहाईआ। मेरी पकड़े कोई ना बांह, बुढापा रोवे मारे धाहीआ। अदल करे ना कोए न्याँ, इन्साफ़ हथ्थ किसे ना आईआ। उच्ची कूक के मारां धाह, दुहथ्थड़ पट्टां उत्ते लगाईआ। नेत्र नैण लवां उठा, चारों कुण्ट भवाईआ। दोए जोड़ वास्ता दयां पा, निव निव सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवां, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जे तूं सम्बल बैठों आ, सम्बल दे मालक मेरा लेखा पूर कराईआ। मेरी (मंज़ूर) कर दुआ, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। अमाम अमामा हो रुशना, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। मैं दिवस रैण रही कुरला, कूक कूक सुणाईआ। गल पल्लू रही पा, मुख काहन वेख वखाईआ। मैं गऊ निमाणी कलयुग कसाई कोलों छुडा, कसम खा के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा धर्म दवारा सच सुहा, सोभावन्त तेरी वड्याईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई कला ज़िला जम्मू सरदार सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म मैं रोवां मार के भुब्बी, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। मैं लक्कों हो गई कुब्बी, कमर सिध्धी ना कोए कराईआ। कलयुग चिक्कड़ दे विच खुभ्भी, फड़ बाहों पार ना कोए कढ्ढाईआ। तूं मालक जुग जुगी, हरि करता इक अख्वाईआ। निगाह मार उपर बसुधी, बेसुध हो के दयां जणाईआ। पवित्र रही किसे ना बुद्धी, मति हीण होई लोकाईआ। तन वजूदां अन्दर आई ख़ुदी, हँकार नाल हल्काईआ। सब दी भावना होई दूजी, दुतीआ भाउ नाल मिलाईआ। तेरी रमज़

किसे ना बुज्झी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। खेल तक्क आपणी गुज्झी, नव सत्त ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे धर्म मेरे वल तक्क, तकवा इक रखाईआ। मेरा टुट्ट गया लक्क, हड्डी रीड़ रही कुरलाईआ। मैनूं मिले ना मेरा हक, गुर अवतार पैग़म्बर हाकमां रही सुणाईआ। मंगती हो हो गई थक्क, भज्जी वाहो दाहीआ। अन्तिम गई अक्क, दुक्खां विच कुरलाईआ। इस विच नहीं कोई शक, कलयुग कूड़ ना कोए मिटाईआ। मैं प्रभ दे अग्गे रगढ़ां नक्क, मिट्टी ख़ाक धूढ़ रमाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, मेहरवान हो सहाईआ। धर्म दा मार्ग अगला दस्स, पिछला पन्ध मुकाईआ। हर हिरदे अन्दर वस, घट भीतर डेरा लाईआ। नाम निधाना दे रस, अनरसीआ आप चखाईआ। कलयुग अंधेरा मेट मस, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह अक्ख, नैण नैण कर रुशनाईआ। मैं जोड़ां दोवें हथ्थ, निव निव लागां पाईंआ। तूं पुरख पुरख समरथ, स्वामी वड वड्याईआ। तेरी सरन सरनाई गई ढट्ठ, माण ताण दिता मिटाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान (हो) प्रगट, प्रगट हो के मेरा संसा दे मिटाईआ। लेखा सब दा मुका झट, झटके हलाली वाला रहिण कोए ना पाईआ। मेरा सुहञ्जणा कर तट्ट, किनारे दे वड्याईआ। साचा अमृत दे अन्दर घत, सरोवर इक भराईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर दे मति, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। नाम निधाने मार अगम्मी सट्ट, सोई सुरत सब दी लै जगाईआ। जे तूं रूप वटाया तन वजूदी जट्ट, कलयुग कूड़ी क्रिया कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब किछ तेरे हथ्थ, दूसर नज़र किसे ना आईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू गुरा राम दे गृह

धर्म कहे धरनी ख़ुशीआं दे विच अक्कड़, सति सच लै अंगड़ाईआ। परम पुरख तोलणहारा साचे तक्कड़, दो जहानां आप तुलाईआ। कलयुग झुलदा वेख अंधेरा झक्खड़, आंधी चारों कुण्ट आईआ। कूड़ी क्रिया फड़ उठावे पकड़, हलूणा दए लगाईआ। दीनां मज़्हबां लगा के टक्कर, टुकड़े टुकड़े लेखा दए मुकाईआ। सतिगुर सूरा बण के अगम्मा कट्टड़, आपणा मार्ग दए समझाईआ। पिछली आशा सब दी करे फट्टड़, घाउ पूरब नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धर्म कहे धरनी बलधार, बलधारी दया कमाईआ। ओह वेख खेल सच्ची सरकार, की करता कार कमाईआ। जोती जाता लए अवतार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। साचा मार्ग

ला विच संसार, भगत भगवान दए उठाईआ। फड़ बाहों दुतर जाए तार, दुतीआ भाओ मुकाईआ। मेहरवान हो के पैज जाए संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा कर्म लए विचार, कुकर्म कलयुग कूड़ा लए जगाईआ। तेरे उतों कढ्ढे बाहर, गृह मन्दिर रहिण कोए ना पाईआ। तूं होणा शुकर गुज़ार, निव निव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्ची सरकार, सरोकार आपणा आपणे हथ्थ रखाईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू चन्न प्रकाश दे गृह

धर्म कहे धरनी सतिगुर शब्द दी वेख चुस्ती, चलाकी सब दे नाल कमाईआ। कलयुग अन्दर करे दरुस्ती, सतिजुग सच रंग रंगाईआ। आपणी वक्खरी कर के फुरती, फुरतीले गुरमुख लए बणाईआ। अन्दरों सोई उठा के सुरती, सुरत आपणे नाल मिलाईआ। वस्त झोली पाई धुर दी, धुर मस्तक लेख बणाईआ। वड्याई दस्स सच्चे सतिगुर दी, विछड़े लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी रंगत रंग चढ़ाईआ। सतिगुर शब्द दी धरनी तक्क चलाकी, चाल निराली इक बणाईआ। लेखा जाण बन्दे ख़ाकी, ख़ाकीआं विच्चों खोज खुजाईआ। साचे नाम दा बण के साकी, प्याले नाम रस चखाईआ। जन भगतां अन्दरों खोल्ह के ताकी, आपणा पर्दा दिता उठाईआ। दर्शन दे सुत्तयां राती, जगत निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सति सच दस्स के वाटी, मंज़ल दिती मुकाईआ। चरण कँवल जोड़ के नाती, सज्जण सैण आप अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथी, सोहँ कीती हक पढ़ाईआ। बण सहाई अनाथां नाथी, ग़रीबां गले लगाईआ। दाता बण पुरख समराथी, वस्त अगम्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक अबिनाशी, अबिनाशी करता आप अख्वाईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू रवेला राम दे गृह

धरनी कहे धर्म मेरी खुल्ही मेंढी वेख गुत, सीस पट्टी ना कोए गुंदाईआ। की खेल वरताया अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म आपणा हुक्म सुणाईआ। बिना भगतां तों धर्म दा रिहा कोई ना सुत, दुलारा नज़र कोए ना आईआ। मेरे नालों सारे रहे

रुठ, सगला संग ना कोए बणाईआ। आत्म धार गए टुट्ट, परमात्मा मिलण कोए ना पाईआ। सब दी लिव गई छुट, छुटकी लिव ना कोए बंधाईआ। मैं किस दी बांह फड़ां गुट्ट, उँगली किस नूं लवां लगाईआ। मैनूं इक्को बड़ा दु:ख, दुखी हो के दयां सुणाईआ। साचा मिले किसे ना सुख, सुख नज़र कोए ना आईआ। मात गर्भ दे उलटे रुख, मेरे उत्ते रोवन मारन धाहींआ। जिन्हां नूं चुरासी विच्चों जामा मिल्या मानस मानुख, पंजां ततां रंग रंगाईआ। ओह सुत्ता सके कोए ना उठ, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं किस नूं कहां लाडला पुत्त, गोदी किस दे नाल सुहाईआ। मेरे साहिब नूं सके कोए ना झुक, निव निव सीस ना कोए झुकाईआ। पढ़ सके ना कोए तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला (कोए ना) गाईआ। उज्जल होवे किसे ना मुख, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मैं किस नूं अमृत सीर प्यावां घुट्ट, फड़ बाहों गले लगाईआ। मेरे सिसकीआं लैंदे बुट, नैण नीर रहे वहाईआ। धर्म कहे धरनीए कुछ मैथों होर पुछ, भेव दयां खुल्हाईआ। ओह मुहम्मद इशारा दिन्दा जिस लब कटाई मुच्छ, उम्मती गंढ पवाईआ। ओह मूसा ईसा वेख कर के होश, हुशियारी नाल रहे जणाईआ। साडा किसे दा नहीं कोई दोष, प्रभ दा भाणा मन्न के सीस निवाईआ। अवतार रहिंदे नहीं ख़ामोश, सोहले रहे सुणाईआ। सानूं उस दे हुक्म दा आया जोश, बाहू बल नाल प्रगटाईआ। जिस तबदीली कीती काया माटी पोश, तत ततां रंग रंगाईआ। उस दी ख़ुमारी विच रहे मदहोश, मधुर धुन सुणनी चाँईं चाँईंआ। साडी आपणी चली कोई ना सोच, बुद्धी वाली ना कोए चतुराईआ। साडी आशा मनसा लोच, ख़ाहिश इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाला जाए पहुंच, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दा लहिणा देणा विच करौच, पुष्कर सलमल गंढ पवाईआ। सानूं जाण ना देवे औंत, धुर दा रंग आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी तेरा पूरा करे शौक, खुल्ही मेंढी रहिण कोए ना पाईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू झण्डू राम जिउड़ीआं वाले दे नवित

धरनी कहे धर्म तूं मेरे अन्दर मार लै झाती, सच देवां समझाईआ। रस रिहा ना मेरी छाती, दुधीं सीर ना कोए वड्याईआ। ख़ुशीआं विच कदे ना नहाती, रूप शृंगार ना कोए वखाईआ। शौक रिहा ना लोकमाती, चाउ घनेरा ना कोए बणाईआ। सच सुणावे कोए ना साखी, धुर दा शब्द नाम शनवाईआ। मैं वेखदी रहिंदी रैण राती, घड़ी पल खोज खुजाईआ। दीन दुनी कल्पणा वाली मैनूं मारे काती, कूड़ी क्रिया शरअ नाल मिलाईआ। मैं किस नूं कहां बाती, बातन भेव खुल्हाईआ। धर्म

हस्स के किहा सुण संदेसा कमलापाती, की करता रिहा जणाईआ। जो आया तेरे उत्ते लोकमाती, निरगुण निरवैर रूप अलाहीआ। बैठा इक इकांती, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दीन मज़्हब हिस्से रहिण नहीं देणे प्रांती, इक्को रंग दए वखाईआ। इष्ट रहे ना बहुभांती, देव आत्मा इक समझाईआ। तेरी पुच्छे बाती, वास्ता धर्म नाल जुड़ाईआ। आह फड़ लै उस दी पाती, जो पत्रका दिती घलाईआ। सति धर्म होए प्रभाती, इक्को रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया नालों करे खलासी, ख़ालसा आपणा भेव चुकाईआ। तैनूं सर्ब सन्तोख देवे भरवासी, भरवासा इक दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढे कर तलाशी, काया मन्दिर रहिण ना पाईआ। सच दी करे आबपाशी, पेशीनगोईआं विच दृढ़ाईआ। तेरे उत्ते सतिगुर शब्द दी सदा होवे रहिरासी, मण्डलां वज्जे वधाईआ। खेल तक्क पुरख अबिनाशी, जो करनी दा करता आप कराईआ। तेरी चिन्ता लाहे उदासी, फ़िकरां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। निरगुण नूर जोत जोत प्रकाशी, प्रकाश करे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं उसे दी बणना दासी, दासी दास सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी पूरी करे आसी, आहिस्ता आहिस्ता आपणा हुक्म वरताईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू फकीर सिंघ दे गृह

धर्म कहे धरनी वेख लै दीना बंधू, दीन दयाल बेपरवाहीआ। जो जुग चौकड़ी मेटे पन्धू, पाँधी हो के वेख वखाईआ। तेरे धर्म दवारयां लँघू, पर्दे परदयां विच्चों चुकाईआ। जन भगतां दवारे आउंदा जांदा कदे ना संगू, संगल शरअ वाले तुड़ाईआ। जिस सचखण्ड दवारे पहुंचाया आपणा सुत नंदू, सुत्तयां आप जगाईआ। ओह धाम दवाया चंगू, चंगी तरह दिता टिकाईआ। जिस दा प्यार परिवार दे विच वंडू, निक्कयां वड्डयां झोली पाईआ। सच प्रीती नाल गंढ तन्दू, शरअ वाल्यां तों लए छुडाईआ। कूड़ी क्रिया मेट पखण्डू, सच मार्ग इक दरसाईआ। आत्म परमात्म धार गंढ गंढू, तन्दव तन्द आपणे रंग रंगाईआ। सच स्वामी दे के परमानंदू, परम पुरख आपणे घर वसाईआ। जगत दी धार शरीर सड़या नाल अग्नी लम्बू, माटी खल्ल रही ना राईआ। लहिणा देणा पूरा कीता जो गोबिन्द धार प्यार विच मंगी मांगू, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वडी वड्याईआ। धरनी कहे धर्म मैं की तैनूं दस्सां (कहाणी), सज्जणा की दृढ़ाईआ। मेरा शहिनशाह शाह सुल्तानी, करता धुरदरगाहीआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि चारे खाणी, खाणी बाणी ध्यान लगाईआ। जन भगतां अमृत रस देवे ठण्डा पाणी, धुर दा अमृत आप प्याईआ। आत्मा बणा के धुर दी राणी, सचखण्ड जाए चाँईं

चाँईंआ। आवण जावण चुक्के कहाणी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। दुनिया होई मढ़ी मसाणी, गोरां ध्यान लगाईआ। हरिजन लेखे लग्गे प्रभ दर प्राणी, जो पुनह पुनह प्रभ नूं सीस निवाईआ। उन्हां लेखा मुकदा आवण जाणी, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे रंग आप रंगाईआ। नंदू कहे मैं पाया परमानंद, परम पुरख विच समाईआ। मेरा लेखे लग्गा बन्द बन्द, बन्दगी प्रभ दी मोहे भाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जो गाया रसना छन्द, सो स्वामी मिल्या चाँईं चाँईंआ। मेरी टुट्टी आत्म आपणे नाल गंढ, गंढणहार स्वामी आपणी दया कमाईआ। मैं पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा शिव दी धार तों पार गया लँघ, जिथ्थे वसे धुर दा माहीआ। सच सिंघासण सोहणा तक्कया पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। अगों सन्त सुहेले गुरमुख लैण आए पंज, आपणी बांह वधाईआ। पिच्छे रहे किसे ना रंज, नाता जगत वाला छुड़ाईआ। जो सतिगुर दी धारों प्या जम्म, जम फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। झगड़ा मुका के काया माटी चम्म, जोती जाते विच समाईआ। पिच्छे रहे किसे ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। प्रभ दी धार आत्मा प्रभ दा रूप ब्रह्म, पारब्रह्म विच गया समाईआ। जिस ने फेर कदी नहीं पैणा जम्म, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। जगत क्रिया कोई भगतां दा नहीं कर्म, कर्म कांड तों बाहर हरिजन सोभा पाईआ। प्रभू दी प्रीती साचा धर्म, आदि जुगादि दी रीती चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन बेड़ा आपे बन्न्ह, बन्न्हणहार आप अख्वाईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई ख़ुर्द ज़िला जम्मू पीरू राम दे गृह

सतिगुर दाता पीरां दा पीर, पीरन पीर वड वड्याईआ। मेहरवान गुणी गहीर, गहर गवर इक अख्वाईआ। रोग सोग कटे ज़ंजीर, शरअ आपणी नाम बंधाईआ। जन्म जन्म दी बदल देवे तकदीर, नाता जगत कूड़ तुड़ाईआ। आत्मा शाह करे अमीर, देवणहार सच वड्याईआ। जिस दी शहादत देवे कबीर, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। मेरा मालक बेनज़ीर, मेहर नज़र नाल जन भगतां दए तराईआ। जिस दा लेखा काले ते चिट्टा ते चिट्टी खिच्चे लकीर, पूरब कर्म दा डेरा ढाहीआ। अन्दरों बदल दए ज़मीर, मेहरवान होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर शब्द साचा दस्तगीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर पीर शब्द बहुरंगा, रंगत आपणी आप चढ़ाईआ। सब दीआं आसा मनसा पूरीआं करे उमंगा, जन भगतां ख़ाली झोली दए भराईआ। सदा सुहेला वसे संगा, धुर दा संग

बणाईआ। तन वजूद सीना रखे ठण्डा, अग्नी तत ना लागे राईआ। आत्म परमात्म पाए गंढा, गंढ सके कोए ना खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी वेख वेखे पन्धा, कलयुग अन्तिम इक्को घर सुहाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदा, मेहर मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां हाल रहिण ना देवे मंदा, गुरमुख वडभागी आप बणाईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू सोभा सिँघ दे गृह

धरती कहे धर्म मेरी दुहाई, चार कुण्ट सच नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी अंधेरा रिहा छाई, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रभू दा प्यार किसे ना रिहा राई, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। प्रीतम मिले ना धुर दा माही, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। ओह वेख गोबिन्द दा सैंकड़ा लँघ गया ढाई, ढईआ ढौंका ला के लए अंगड़ाईआ। सदी चौधवीं बैठी पन्ध मुकाई, आपणे आंकड़े रही गिणाईआ। आपणा खेल तक्क लै माही, हज़रत ईसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे धर्म मैं सच सच कहिणा, कहि के दयां दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते होई अंधेरी रैणां, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मित्र दिसे ना कोए सैणा, सज्जण साक ना कोए वड्याईआ। दीन दुनी होई तरफैणां, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। माया ममता सब नूं खाए डैणा, डसणी हो के डंग लगाईआ। आत्म परमात्म मिले किसे ना बहिणा, घर सुहञ्जणी सेज ना कोए सुहाईआ। नेत्र लोचन दरस करे कोए ना नैणां, निज घर ख़ुशी ना कोए मनाईआ। नाम निधाना तन वस्त्र पाए कोए ना गहिणा, तन वजूद ना कोए सफाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धर्म कहे धरनी हुण कलयुग दा वक्त, समां समें नाल ध्यान लगाईआ। उस फेरी दरोही विच जगत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। अग्नी लाई बूँद रक्त, त्रैगुण नाल तपाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों कीती पतित, पुनीत रहिण कोए ना पाईआ। उहदा लहिणा देणा उत्ते नौ खण्ड पृथ्मी फ़र्श, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा लौहणा कर्ज़, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाईआ। जिस दे कोल सब दा लेखा ओह खेल करे असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। योद्धा बण के मर्दाना मर्द, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस शरअ छुरी बणाई करद, कत्ल करे लोकाईआ। उस नूं रिहा किसे दा मूल ना दर्द, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। तूं इक बेनन्ती प्रभू दे अग्गे कर लै अर्ज़, आरज़ू आपणी दे वड्याईआ।

मेरे उतों मेट अंधेरा गर्द, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। धर्म कहे धरनी प्रभ दर ते हो जा मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रभू गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगती, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तृष्ना मेट के कूड़े मन की, मनसा मोह चुकाईआ। जोती धार दे दे अगम्मी चन्न दी, जो चन्द चांदना करे रुशनाईआ। सब नूं सुरत दे दे आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म भेव खुल्हाईआ। दृष्टी बणा दे इक्को धर्म दी, दीनां मज़्हबां झेड़ा रहे ना राईआ। आसा पूरी कर दे सब दे जन्म दी, चुरासी विच्चों दे वड्याईआ। क्रिया मेट दे कूड़े कर्म दी, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धर्म कहे धरनी प्रभ चरण दवारे कूक, कूक कूक सुणाईआ। बिन तन शरीर तों झूज, आप आपा दे मिटाईआ। फेर आपे पावे तेरी सूझ, मेहरवान दया कमाईआ। तेरे विच्चों कढ्ढे द्वैती दूज, दुतीआ भाओ दए चुकाईआ। साची मंज़ल दस्से मकसूद, हक हक दृढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां मेट हदूद, आत्म परमात्म पर्दा दए चुकाईआ। इक्को घर वखाए आलीशान अरूज, अर्श फ़र्श दा मेल मिलाईआ। भाग लगाए काया माटी पंज तत भूत, तत्व तत दए समझाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा तेरे उतों कर जाए कूच, धरनी धरत रहिण ना पाईआ। दरोही होवे ना किसे चारे कूट, बौहड़ी बौहड़ी कर ना कोए कुरलाईआ। किरपा करे सतिगुर शब्द धुर दा अगम्मा दूत, दो जहानां वेख वखाईआ। जिधर तक्के उधर मौजूद, हर घट वसे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग दए रंगाईआ। धर्म कहे धरनी प्रभ अग्गे कर पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, तेरी इक्को ओट तकाईआ। कलयुग वेख कूड़ कुड़यार, चारों कुण्ट डंक वजाईआ। मेरे उत्ते कीता धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। एहदा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ दे उतार, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। मेरे उतों कढ्ढ दे बाहर, नौवां खण्डां सत्तां दीपां कर रुशनाईआ। नाल मिला दे मुहम्मदी यार, चार यारी गंढ पवाईआ। ईसा मूसा रहे ना कोए उधार, पूरब लहिणा देणा चुकाईआ। सतिजुग साची बख्श धार, आपणी धार विच्चों प्रगटाईआ। जो जीवां जंतां पावे सार, सृष्टी दृष्टी अन्दर डेरा लाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पर्दा दे उठाल, भेव अभेद दे खुल्हाईआ। तेरा नूर तेरा जमाल, जल्वागर देणा वखाईआ। मेरे उत्ते सुहा इक्को धर्मसाल, धर्म दवारा इक वखाईआ। जिथ्थे बैठण शाह कंगाल, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। मैं तक्कां तेरे भगत सुहेले लाल, अनमुलड़े हीरे देणे वखाईआ। जिन्हां दी बहि के सम्बल कर संभाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं शाह वेखे कंगाल, ग़रीब निमाणयां खोज खुजाईआ। जुग जुग जगत तेरी अवल्लड़ी चाल, कलयुग

अन्तिम दे समझाईआ। धरनी कहे फल लगा दे मेरे डाल, पत्त टहिणी मानस मानव मानुख दे महकाईआ। आ के सुण मुरीदां हाल, मुर्शद दाते बेपरवाहीआ। मेरी लेखे ला लै घाल, हउँ घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू ईश्र दास दे गृह

कलयुग कहे मेरे अन्दर उठण दलीलां, विचार समझ कुछ ना पाईआ। मैं धर्म दीआं होण देणीआं नहीं अपीलां, गुंजाइश रहिण कोए ना पाईआ। मैं खेल खिलाउणा समुंद सागरां झीलां, कच्छां मच्छां लहिणा देणा चुकाईआ। मैं तक्कणा अम्बर नीला, नीली धार ध्यान लगाईआ। जिस ने बणना अन्त वसीला, साहिब बणे बेपरवाहीआ। मैं दुहाई पाउणी उच्चे टीला, पहाड़ चोटी जाण कुरलाईआ। मेरा अन्तिम इक्को होणा हीला, हिला देणी सृष्ट सबाईआ। सच दा गड्डया रहिण नहीं देणा कीला, किले गढ़्ह देणे तुड़ाईआ। मैं कूड़ कुड़यार दा इक्को लाउणा तीला, चवाती माया वाली नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे मेरा कूड़ी क्रिया वाला सबक, घर घर नज़री आईआ। दरोही फिरनी चौदां तबक, चौदां लोक रोवण मारन धाहींआ। बड़ा सुहेला होणा वक्त, एह मेरी बेपरवाहीआ। प्यार दिसे ना कोए विच जगत, जुगती ऐसी देणी बणाईआ। पिछली रहिण देणी नहीं किसे दी शक्त, शख्सीअत सब देणी बदलाईआ। मैनूं आउंदा नहीं मूल तरस, दर्दी हो ना दर्द वंडाईआ। अग्नी मेघ देणा बरस, बरसां दा लहिणा पूर कराईआ। फिरे दुहाई उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा लौहणा कर्ज़, कर्ज़ा सब दी झोली पाईआ। धरनी दी खेल वेखणी पुट्ठी सब दी करनी नरद, जो नरसिंग गया समझाईआ। शरअ छुरी चलाउणी करद, तिक्खी धार आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे मैं प्रभ दा लायक सुत होया काबल, काबुल कंधारी खोज खुजाईआ। मैनूं संदेसा देवे मेरा बाबल, पीआ प्रीतम धुरदरगाहीआ। जिस ने मेरा अन्त कराउणा आदल, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। चार कुण्ट कूड़ कुड़यारा मेरा धाम दिसणा बातल, बैतल मुकदस इक्को समझाईआ। मैं शरअ दा बणना कातिल, मक्तूल वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा भेव अगम्मा बातन, बिन परवरदिग़ार ना कोए समझाईआ। मेरी होणी अंधेरी रातन, साचा चन्द

ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा पाउणा ज़ात पातन, दीन मज़्हब देणे टकराईआ। फेर किरपा करे पुरख अबिनाशण, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरी ख़ुशीआं वाली तक्के रासण, नव खण्ड ध्यान लगाईआ। मैं डण्डावत करां जोड़ के हाथन, निव निव लागां पाईंआ। तूं साहिब मेरा समराथण, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। तेरी मंज़ल चढ़े कोए ना घाटण, दरगाह साची मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी साचो साचण, सच स्वामी दया कमाईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू नामो दे गृह

कलयुग कहे मेरीआं गल्लां सब नूं लगदीआं बुरीआं, बुरयार होई लोकाईआ। मैं वेखां जगत जहान शरअ दीआं छुरीआं, दोवें धारां तिक्खीआं नज़री आईआ। रूहां जगत होईआं निगुरीआं, सतिगुर शब्द मिलण कोए ना पाईआ। शौह दरयाए जांदीआं रुड़्हीआं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। परमात्म कन्त हंढाउणा ना आत्मा कुड़ीआं, सुहाग समझ किसे ना आईआ। सच प्यार कोलों थुड़ीआं, वस्त अगम्म ना कोए वरताईआ। मंज़ल वेखे कोए ना तुरीआ, तुरीआ पद ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां ध्यान लगाईआ।

२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू बेला सिँघ दे गृह

कलयुग कहे मेरी करनी बेमिसाल, पिछली मिसल देवे ना कोए गवाहीआ। दिती वड्याई दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। मेरी अवल्लड़ी चला के चाल, चाल निराली दिती बणाईआ। मैं सृष्टी कीती हलाल, छुरी शरअ वाली चलाईआ। मेरा झूठ पखण्ड ज़ाहल, चारों कुण्ट रंग रंगाईआ। धर्म दा रहिण देणा नहीं कोई लाल, लालन विच ना कोए समाईआ। मेरी इक बेनन्ती प्रभू दे अग्गे सवाल, दोए जोड़ सीस निवाईआ। फल लगाउणा मेरे डाल, मेरा बूटा देणा महकाईआ। चारों कुण्ट होवे हाल हाल, बौहड़ी बौहड़ी सृष्ट कर कुरलाईआ। फेर मैं उठ के मारां छाल, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। झट नारद चुक्की आ गया भार, होका भारत भारत कर सुणाईआ। उठ वेख कलूए यार, कल कातीआ दयां दरसाईआ। नूर तक्क जोत निरँकार, नुराना नूर अलाहीआ। सजदा कर वार दो चार, चौथे जुग सीस निवाईआ। ओह वेख लै तेरी निलामी दे इशतयार, मैनूं दित्ते फड़ाईआ। मैं टंगणे विच संसार, नौवां खण्डां देणे लटकाईआ। उच्ची कहिण कूक पुकार, दीन दुनी सुणाईआ। बोली देवो वारो वार, दीनां मज़्हबां वाले लओ अंगड़ाईआ। हिन्दू राम दा करो वपार, कृष्णा कान्हा नाल रलाईआ। मुस्लिम अलाह दे दयो अधार, अलाहिदा रहिण कोए ना पाईआ। सिख सतिनाम दा कर्ज़ा लओ उतार, पूरब लेख चुकाईआ। मैं सुणावां वारो वार, वारता अन्तिम दयां दुहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे कलयुग सुणना आपणी तारीफ़, तरफ़दारी ना कोए रखाईआ। मैं बुढ्ढा पुराणा ज़ईफ, जईफ़ुल उमर नज़री आईआ। मैं बणना नहीं किसे दा शरीक, शरक्त विच ना वंड वंडाईआ। आपणा वेख लै अंधेरा तारीक, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। भविक्ख्तां वाली वेख तारीख, तवारीख ध्यान लगाईआ। जिस दे पिच्छे अवतार पैग़म्बर गुरु होए शहीद, शहादत गए भुगताईआ। जिस दी मनाउँदे रहे ईद, बकरीदा नाल मिलाईआ। जो नाम कल्मयां विच करदा गया ताकीद, धुर फ़रमान अगम्म सुणाईआ। उस दी आह वेख लओ मेरे कोल रसीद, बिना दसख्तां तों दिती फड़ाईआ। तुसीं आपणी खोल्ह लओ नींद, नैण लओ उठाईआ। मैं करन आया तरदीद, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। मेरे पुट्ठे हथ्थां ते लिखी कुरान मजीद, मज़मूआ अक्खरां वाला बणाईआ। अगली होर सुण हदीस, हज़रतां तों बाहर सुणाईआ। लेखा तक्क बीस इकीस, बीस बीसा अक्ख उठाईआ। किस दे छत्र झुलणा सीस, छत्रधारी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।