२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू सेवा सिँघ दे गृह
कलयुग कहे धरनी क्यों आया उत्ते धरती, सच देणा सुणाईआ। मैं पक्का ब्रह्मण रहिण दिता नहीं शर्ती, ब्रह्म विच ना कोए समाईआ। मैं हुक्म मन्ना खेल करां नरायण नर दी, जो करता धुरदरगाहीआ। हरी ओम तत सति आत्म धार किसे ना पढ़दी, मन कल्पणा विच हल्काईआ। सुरती शब्द मूल ना फड़दी, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। मंज़ल हकीकी
मूल ना चढ़दी, रहिबर मिलण कोए ना पाईआ। मैं खेल बणाउणी हँकारी गढ़्ह दी, पंच विकारां दिता वसाईआ। दीन दुनी वेख लै हड़्हदी, शास्त्र सके ना कोए बचाईआ। बिना मुशर्दां वेख लै मरदी, मुरीदां होए ना कोए सहाईआ। चारों कुण्ट कोए ना दर्दी, दर्दीआं दु:ख ना कोए वंडाईआ। एह ताकत मेरे कलू कल दी, कलयुग रिहा सुणाईआ। मेरी खेड कपट छल दी, छल छिद्रां नाल वड्याईआ। वड्याई रहिण दिती नहीं किसे जल दी, सरोवर सोभा कोए ना पाईआ। दुहाई वेख लै मारूथल दी, टिल्ले अस्गाह रहे कुरलाईआ। किसे नूं सार आउण दिती नहीं पल दी, पलकां पिच्छे ना मिले माहीआ। मैं आशा पूरी करनी राजे बलि दी, जो बावन गया दृढ़ाईआ। मेरी करनी सब नूं सल्ल दी, तीर अणयाला आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, देवणहार माण वड्याईआ। नारद कहे कलयुग मैं आया तेरे वेहड़े, गृह तेरे फेरा पाईआ। मैं वेखणे दीन दुनी दे जगत झगड़े झेड़े, झंजट मज़्हबां वाले फोल फुलाईआ। किस बिध उलटे मिलदे गेड़े, चक्रवरतीआं चक्र नाल भवाईआ। मेरा साहिब स्वामी छेड़ां किथ्थे छेड़े, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। मैं दूर दुराडा आया नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे कूड़ कुड़यार दे वेखे खेड़े, नवां खण्डा ध्यान लगाईआ। बिना भगतां तों चढ़े कोए ना बेड़े, बेड़ी नईया नौका कम्म किसे ना आईआ। मैं वेखे जगत वाले जठेरे, वड्डयां छोटयां ध्यान लगाईआ। मैं तक्के गुरु गुर चेरे, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। तेरे विच अणगिणत बथेरे, बहुरूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे नारदा खोल्ह के वेख लै आपणी सुरती, सुत्तयां दयां जगाईआ। तैनूं नज़र ना आए अकाल मूर्ती, मूर्तां वाल्यां दा मैं लेखा दयां मुकाईआ। हुण चतुराई गाँ सूर दी, खाण वाल्यां दयां वड्याईआ। एह मेरी बेड़ी भरी पूर दी, पुरीआं लोआं तों बाहर दयां समझाईआ। मेरी कथा कहाणी मशहूर दी, कूड़ी क्रिया नाल वड्याईआ। मेरी मंज़ल मुक्की दूर दी, नेरन नेरा नज़री आईआ। मेरी कथा कहाणी कूड़ दी, कूड़ कुटम्ब रिहा सुणाईआ। तेरी बुद्धी नारदा मूर्ख मूढ़्ह दी, पंडता मेरा भेव ना जाणे राईआ। मैनूं ख़ुशी पुरख अकाल दे रंग गूढ़्ह दी, जिस रंगत दिती रंगाईआ। वड्याई दे के चरण धूढ़ दी, टिक्के दित्ते रमाईआ। मैनूं याद खेल कोहतूर दी, मूसा ख़ुशी बणाईआ। मैं खेल तक्की ईसा वाले सरूर दी, जो सूली चढ़ के गया समझाईआ। धार तक्की मुहम्मद वाले नूर दी, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल करे ज़रूर दी, ज़रूरी आपणा हुक्म वरताईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू लक्षमण सिँघ दे गृह
दरवाजे वड़दयां ही
फल्गुण कहे मेरी रुत्त बसन्त, ख़ुशीआं वाली महकाईआ। दिती वड्याई प्रभू हरि कन्त, कन्तूहल दया कमाईआ। जिस खेल रचाया जगत मीत मुरारे सन्त, भगत दए वड्याईआ। आपणा नाम जणा के मंत, मन्त्र इक्को इक जणाईआ। सब दी आशा पूरी करे अन्त, अन्तष्करन कीती सफ़ाईआ। जिस दे संदेशे देंदा शब्द स्वामी पंडत, नारद आपणा नाउँ धराईआ। उस दा खेल वेख्या ज़ेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। मैं उस दे दवारे दा मंगत, निव निव आपणी झोली डाहीआ। मेरे जन भगतां विच रहिण ना देवीं रंजश, दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। फल्गुण कहे मेरी टहिकी अगम्म फुलवाड़ी, फल फूल वेख वखाईआ। मेरा साहिब भगतां फिरे पिच्छे अगाड़ी, दिवस रैण ख़ुशी बणाईआ। लेखे लाए जिन्हां चरण छुहाई दाढ़ी, मस्तकां दए वड्याईआ। फड़ के बाहर (कढ्ढे) कलयुग डूँग्घी विच्चों खारी, शब्द खण्डा खड़ग चमकाईआ। जो सब दी पैज रिहा संवारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तारनहार नर नारी, नर नरायण दया कमाईआ। नव नौ चार पिच्छों जिस दी आई वारी, वारस बणया धुर दा माहीआ। फल्गुण कहे जन भगतो उस दी चरण करो निमस्कारी, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्चा सिक्दारी, सिर सिर आपणा हुक्म वरताईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू लक्षमण सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे मालक तज़ही, हज़रते हज़ूर सीस निवाईआ। मेहरवाने मेहरवान मज़ही, महबूब धुरदरगाहीआ। नौजवाने नौजवाने ज़ज़ही, हरि करते अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के मंग मंगाईआ। धरनी कहे मैं मंगती, तेरे दरे दरबार। मैं जुगां दी भुक्खी नन्गती, ओढण बख्श सच्ची सरकार। मेल मिलावा कर दे साची संगती, मेरे सतिगुर पुरख निरँकार। निशानी रहे ना हउँमे हंगती, हँ ब्रह्म कर उज्यार। लेख चुका दे पांधे पंडती, बुद्धी दा बोध दे विचार। मनसा कूड़ रहे ना मन दी, ममता मोह निवार। मैं वणजारी रहां ना किसे कन्न दी, शब्द अगम्मी दे धुन्कार। मैं दरस प्यासी नूरी चन्द दी, चन्न चांदने कर उज्यार। मेरी ख़ुशी तेरे प्यार धर्म
दी, धर्म धर्म नाल दृढ़ाईआ। लेखणी रहे ना कूड़ कुकर्म दी, कूड़ कुकर्म दा पन्ध मुकाईआ। मैं वणजारन तेरे चरण दी, चरण दे सरनाईआ। इक्को ओट सतिगुर शरन दी, शरनागत इक समझाईआ। मैनूं लोड़ नहीं अक्खर पढ़न दी, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। मैनूं जुग जुग आदत भन्न्हण घड़न दी, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरी आसा करदे पूरी, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मैं जुग जुग करां मज़दूरी, चाकर हो के सेव कमाईआ। आसा रखां तेरी हज़ूरी, हाज़र हो के सीस निवाईआ। कल्पणा दी कला मेट दे कूड़ी, कूड़ कुटम्ब देणा तजाईआ। मैं मूर्ख मुग्ध अणजाण मूढ़्ही, मेरी चले ना कोए चतुराईआ मैनूं बख्शिश दे के आपणी चरण धूढ़ी, टिक्के ख़ाक वाले रमाईआ। मेरे स्वामी आपणी रंगण चाढ़्ह दे गूहड़ी, जगत जहान उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आशा रखी ज़रूरी, ज़रूरत पूर देणी कराईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू सन्त राम गोकले चक्क नवित
पुरख अकाल कहे सुण धरनी धर्म धार दी धी, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। लेखा तक्क लै साढे तिन्न हथ्थ दी नींह, रविदास चमारा दए गवाहीआ। तूं कर्म कीता की, भेव दे खुल्हाईआ। तेरे उत्ते लख चुरासी जीअ, जीवत हो के मेरे विच समाईआ। कवण वेला कवण वक्त सुहञ्जणा मिले प्रीतम पीअ, स्वामी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी तूं मेरीआं रखीआं उडीकां, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं सब दीआं वेखण वाला वसीअतां, जगत विषयां तों बाहर ध्यान लगाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं तैनूं दितीआं नसीहतां, हुक्मनामे सच सुणाईआ। उस दीआं बदलण लग्गा वलदीअतां, वालद वालदा इक्को नज़री आईआ। तूं वेख खेल विच्चों असलीअतां, असल असल विच्चों दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी तेरा होणा भाग सुहञ्जणा, सोभावन्त दया कमाईआ। तेरे नेत्र पावे अंजणा, नूर नुराना नूर चमकाईआ। तेरे उत्ते इक्को डौरु डंका वज्जणा, चार कुण्ट शनवाईआ। सब दी सांझी करे बन्दना, बन्दगी इक्को इक दृढ़ाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़्हनी रंगना, रंगत अगम्म अथाहीआ। कलयुग कूड़ा हँकारी भाण्डा भज्जणा, बिना भजन बन्दगी तों रहिण कोए ना पाईआ। तेरा स्वामी तेरा देवे सगना, सगला साथ बणाईआ। सतिजुग साची धारों जम्मणा, जिस नूं जन्मे कोए ना
माईआ। इक्को कलमा नाम कायनात विच जपणा, ढोला सोहला धुरदरगाहीआ। सच दवार सुहाउणा पतणा, तट किनारयां दए वड्याईआ। तूं ख़ुशीआं विच नच्चणा टप्पणा, कुद्दणा चाँईं चाँईंआ। खेल करे पुरख समरथणा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा सम्बल देस तेरे उत्ते वसणा, अगम्म मालक इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। पुरख अकाल कहे धरनी तेरी सुणे फ़रयाद, मेहर नज़र उठाईआ। जिस रचना रची आदि, अन्त वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। तेरी भुल्ल ना जाए याद, याददासत आपणे विच छुपाईआ। तेरा खेड़ा होण ना देवे बर्बाद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं ख़ुशी नाल करना अदाब, निव निव सीस झुकाईआ। तेरा बदल दए मिजाज, तबीअत दए बदलाईआ। तेरा रच के सोहणा समाज, करनी करता कार कमाईआ। धर्म दा धर्म होवे राज, रईयत गुरमुख लए बणाईआ। झगड़ा मुके रोज़ा नमाज़, सजदे विच सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तैनूं देवे मात ख़िताब, ख़ता नज़र कोए ना आईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां कुलवन्त सिँघ दे गृह ज़िला जम्मू
फल्गुण कहे मेरा दो सत्त दा अंक, धर्म प्रविष्टा ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां सोहे दवार बंक, गृह वज्जे सच वधाईआ। नाम निधाना सुणया मंत, मंत अगम्म अथाहीआ। वड भाग होए धनवन्त, मिले माण वड्याईआ। हरिजन उपजा के साचे सन्त, गोबिन्द लेखा पूर कराईआ। मानस जन्म बणा के बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म धार मिला हरि हरि कन्त, कन्तूहल दए वड्याईआ। लेखा पूरा कर के विच्चों जीव जंत, दर ठांडे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे मेरा दिवस सुहावा, जग मिले वड्याईआ। मैं उस प्रभू नूं रावां, जो रविआ हर घट थाँईंआ। ओसे दा इष्ट मनावां, जो मानस मानुख रिहा तराईआ। उसे दे ढोले गावां, जो होए आदि अन्त सहाईआ। ओसे दी सेज हंढावां, जो मालक अगम्म अथाहीआ। ओसे दीआं माणा छावां, जो सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। उस नूं सीस झुकावां, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। फल्गुण कहे मेरी रुत सुहञ्जणी, जन भगतां नाल वड्याईआ। प्रभ मिल्या दर्द दु:ख भय भंजनी, होए आप सहाईआ। गढ़्ह सुहा के काया कंचनी, रंग नाम रंगाईआ। दवार खोल्ह के
पत्तनी, तट्टां दए वड्याईआ। दर्शन दे के नेत्र अक्खनी, अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। जन भगतां आसा रहे ना सक्खणी, सति झोली शब्द भराईआ। नाम अमोलक रंग चाढ़्हे रत्नी, कीमत आपणे घर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। फल्गुण कहे मेरी रुतड़ी दिती महका, नाम ख़ुशबू विच भराईआ। मेरी पत्त टहिणी दिती टहिका, हरयावल आपणी नाल रखाईआ। धुर संदेशा दिता सुणा, हुक्म अगम्म अथाहीआ। फल्गुण फूलन वरखा इक्को ला, छहिबर प्रेम बणाईआ। जन भगत दवारे सुहा, सुहञ्जणी रुत नाल वड्याईआ। बसन्त नूं बसन्ती रंग दा चाअ, चाओ घनेरा इक प्रगटाईआ। बिना सिफ्त तों करे वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तूं सच स्वामी इक मलाह, रहिबर धुरदरगाहीआ। दीन दयाल दया कमा, दयानिध तेरी शरनाईआ। फल्गुण कहे मैं ख़ुशीआं विच सीस दयां निवा, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे महबूब मालक चरणां नालों ना करीं जुदा, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। मेरी इक्को हक दुआ, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। कलयुग कहे फल्गुणा की करें तूं उम्मीदां, आसा की वखाईआ। मैनूं उस साहिब दीआं ताकीदां, जिस दे अग्गे वास्ता पाईआ। उसे दे हुक्म दीआं मेरे कोल रसीदां, लिख्ती लई माण वड्याईआ। मैं किसे दा रहिण देणा नहीं सिध्धा दीदा, दीदा दानिस्ता दरस कोए ना पाईआ। मेरा खेल बड़ा पेचीदा, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। तेरी रुत होणी रंजीदा, रंजश सके ना कोए मिटाईआ। मैं कूड़ कुड़यार नूं कहिणा ख़ुश आमदीदा, आमद विच ख़ुशी मनाईआ। मेरे प्यार विच गोबिन्द दा परिवार शहीदा, शहादत गया पाईआ। मेरा इक्को मार्ग सीधा, दीन दुनी दिता दृढ़ाईआ। ख़ुशी दी सवें कोए ना नींदा, आत्म सुख हथ्थ किसे ना आईआ। भेव खुल्हण दिता नहीं जीव जीअ का, आत्म ब्रह्म ना कोए जणाईआ। मेरा रूप नीकन नीका, वड्डयां छोटयां ख़ाक मिलाईआ। मेरे कोल अगम्म तरीका, पुरख अकाल दिता समझाईआ। धर्म राए दे हथ्थ फड़ाया वसीका, लेखा चित्रगुप्त कोलों लिखाईआ। फल्गुण तेरा ख़ुशीआं वाला समां पिच्छे बीता, बीती कहाणी याद कराईआ। अगला खेल वेखणा अनडीठा, अनडिट्ठड़ी की कार कमाईआ। नव सत्त तपणा अंगीठा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तेरी रहे ना किसे प्रीता, प्रीतम प्यार विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दीआं बदल देवे रीता, रीतीवान खेल खिलाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू प्रेमी देवी दे गृह
कलयुग कहे मैनूं हुक्म संदेशा आया अभी, अभी दिता दृढ़ाईआ। तैनूं मौका मिलदा कदी कदी, कदीम दा लेखा वेख वखाईआ। लहिणा तक्क लै चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। तेरी डोर घर घर होवे बद्धी, बन्धन पाउणा जगत लोकाईआ। लेखा मुका दे सुदी वदी, अमावस पुन्नया इक्को रंग रंगाईआ। माया ममता दा बण जा लबी, लबां कटावण वाल्यां वेख वखाईआ। तेरा मालक नूर अलाही रब्बी, रब्बुलआलमीन दए वड्याईआ। सब दे सिर ते पापां भार चुका दे डग्गी, डौरु डंका दे वजाईआ। तेरे मुसाफ़र जाण लदी, भज्जण वाहो दाहीआ। कूड़ विकार वहा के नदी, वैहंदे वहिण वहाईआ। धुर प्रकाश दी तक्क लै लो लग्गी, लोयण अक्ख खुल्हाईआ। किसे धार रहिण ना देणी बग्गी, कालख टिक्के देणे लगाईआ। तेरे बिना कोई कर नीं सकदा बदी, बदो बदी सब दे लेख दे बदलाईआ। मंज़ल मिले ना किसे अमरापदी, हकीकत हथ्थ किसे ना आईआ। चारों कुण्ट अग्ग होवे लग्गी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। हुक्म संदेशा सुण लै यदी, यदप दयां दृढ़ाईआ। जो कबीर इशारा कीता बुणदयां खड्डी, लत्तां खड्डे विच पाईआ। सब ने लेखा देणा जिन्हां खाधी मच्छी डड्डी, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। राय धर्म किसे दी कबूल करे कोए ना वढ्ढी, रिशवत हथ्थ ना कोए रखाईआ। घर घराने सब ने जाणे छडी, भज्जण वाहो दाहीआ। माया राणी अन्त रहिणी दब्बी, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सूरा सरबगी, सूरबीर हुक्म वरताईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू देवा सिँघ दे गृह
धरनी कहे धर्म धर्म धर्म दा गाईए गाउण, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जिस नूं सिमरदे पाणी पौण, बसन्तर ध्यान लगाईआ। जिस खेल खिलाया राम रौण, दहिसर वंड वंडाईआ। जो काहन कृष्ण आया नचाउण, गोपीआं रास रचाईआ। जो पैग़म्बरां कलमे आया पढ़ाउण, हदीसा सिफ्त सलाहीआ। जो सतिनाम आया दृढ़ाउण, डंका फ़तिह वाला वजाईआ। उस दा भेव जाणे कौण, जिस नूं बेअन्त कहि के सारे सीस निवाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां आया प्रचाउण, प्रेम प्रीती रंग रंगाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आया मिलाउण, मेला करे हर घट थाँईंआ। उस नूं सीस सारे निवाउण, विष्न ब्रह्मा शिव लागण पाईंआ। चार जुग दे शास्त्र उसे दी सिफ्त सलौहण, रागां नादां विच शनवाईआ। ओह सन्त सुहेले लख
चुरासी विच्चों (आया) कढाउण, बन्धन कूड़ वाले तुड़ाईआ। साचा मार्ग आया दरसाउण, दरस आपणे नाल तराईआ। मन का मनका आया भवाउण, मनसा कूड़ रहे ना राईआ। अनहद्द नादी शब्द आया सुणाउण, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। अमृत आत्म जाम आया प्याउण, झिरना निजर आप झिराईआ। दीपक जोती आया जगाउण, तन मन्दिर करे रुशनाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आया मिलाउण, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। दरगाह साची आया पहुंचाउण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत आया मिलाउण, जोती जाता धुरदरगाहीआ। धरनी कहे धर्म उसे दी सरन आए तकाउण, आदि जुगादि ओट रखाईआ। जो कलयुग दा पन्ध आया मुकाउण, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग सति धर्म आया लगाउण, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मुख आया सलौहण, सिफ्ती शब्द नाम वड्याईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू बिशन सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनी सुण लै मेरी बोली, बिना ज़बान तों दयां सुणाईआ। साचे साहिब दी बण जा गोली, सेवक हो के सेव कमाईआ। कलयुग लेखा वेख मूल ना डोलीं, ध्यान अनडोलत दा इक रखाईआ। बौहड़ी बौहड़ी कर पाईं ना रौली, हाहाकार विच कुरलाईआ। भावें तेरे ते पवित्र समुंद सागर तट किनारे रही कोई ना बौली, अमृत नज़र कोए ना आईआ। तूं छेती काहली करीं ना तौली, धीरज धीर लैणी धराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे इकरार वेखी कौली, जो लेखे गए बणाईआ। तूं प्रेम प्यार विच धर्म दा रंग तन्द बद्धी मौली, ओट मौला उत्ते रखाईआ। जो सच दवारा रिहा खोल्ही, मार्ग इक्को इक प्रगटाईआ। उस स्वामी साहिब नूं टोहलीं, खोजणा चाँईं चाँईंआ। ओहदा नगारा शब्द अगम्मा ढोली, जगत जहान करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे धर्म मैं उसे दी दासी, दासी दास दास अख्वाईआ। उसे दे मिलण दी रखी आशी, आशा विच ध्यान लगाईआ। मैं तक्के मण्डल रासी, मण्डपां खोज खुजाईआ। निगाह मारी आकाशी, आकाश आकाशां ध्यान लगाईआ। मैनूं दिसे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जो हर घट अन्दर रखे वासी, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। मैं ओसे दी मन्ना आखी, जो बिन अक्खरां दए समझाईआ। चरण कँवल कदे करां ना गुस्ताख़ी, सद निव निव सीस झुकाईआ। उहदी जुग चौकड़ी खेल साची, सतिजुग त्रेता द्वापर (वेख) वखाईआ। ओह कलयुग मेटे अंधेरी राती, रुतड़ी आपणा नाम महकाईआ।
जन भगतां नाम भण्डारा देवे दाती, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। देवे दरस इक इकांती, इक इकल्ला धुर दा माहीआ। जिस दा खेल बहु बिध भांती, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। मैं ओसे दे चरण धूढ़ नहाती, पापां मैल धुआईआ। ओह स्वामी कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस तेरी करनी बन्द ख़लासी, बन्धन कलयुग नालों तुड़ाईआ। ओह शहिनशाह शाहो शाबाशी, हरि करता इक अख्वाईआ। जो लेखा जाणे शंकर कैलाशी, ब्रह्म वेता ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। विष्नूं विश्व दा जाणे साथी, सगला संग दृढ़ाईआ। मैं उसे दे चरणां ढाठी, निव निव सीस निवाईआ। जिस भेव चुकाउणा काया माटी, मटके सब दे फोल फुलाईआ। कूड़ी क्रिया मेटणी वाटी, वटणा सतिनाम चढ़ाईआ। उहदा चरण कँवल छोहे मेरी छाती, जम्बु दीप दए गवाहीआ। मैं होणा वड्डी वड प्रतापी, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। मेरे उतों मेटणे पापी, जो प्रभ नूं गए भुलाईआ। मेरे धर्म दी धार बणने साथी, जो भगत सुहेले सोहँ ढोला गाईआ। उहदा लहिणा देणा पूरा करे ना कोई कलम दवाती, काग़ज़ां चले ना कोए चतुराईआ। ओह नूर नुराना नौजवाना जिस दी वक्खरी ज़ाती, ज़ात अज़ाती पन्ध मुकाईआ। उस दा कलमा नाम सफ़ाती, धुर फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। मैं उसे दे चरणां लागी, जो चरणोदक देवे चाँईं चाँईंआ। मैं सोई सुत्ती जागी, मेरे अन्तष्करन लई अंगड़ाईआ। मैं होई वड वडभागी, भागां भरी ख़ुशी बणाईआ। मेरी ज़िंदगी होई सादी, जगत पखण्ड ना नाल मिलाईआ। मैनूं मिल्या पुरख आदी, अपरम्पर करता धुरदरगाहीआ। जिस दा नाम कलमा नादी, इक्को धुन करे शनवाईआ। हुण धर्म जी तैनूं चिन्ता काहदी, धरनी ख़ुशीआं विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी खेल अगम्म अथाह दी, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू चूड़्ह सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनी करीं मूल ना चिन्द, चिन्ता नज़र कोए ना आईआ। तेरा स्वामी इक मरगिंद, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, बेपरवाह अख्वाईआ। जिस दा खेल अगम्मा सिन्ध, धुर दे वहिण वहाईआ। ओह प्रगट होवे विच हिन्द, तेरी धरनी धरत धवल सुहाईआ। जिस पूजा मिटाउणी पाहन लिंग, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। भाग लगाउणा जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धर्म कहे धरनी तैनूं काहदा फ़िकर, फ़िकरा सुण धुर दे माहीआ। जिस दा सारयां कीता ज़िकर,
ज़करया आपणा जिगर गया चिराईआ। ओह निरगुण धार आया निकल, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दी किसे नाल ना मिले शकल, नुहार समझ कोए ना पाईआ। उहने खेल करना परे बुद्धी अक्ल, आकलां चले ना कोए चतुराईआ। ओह हुक्म संदेशा देवे कलयुग मुतल्लक, मुतला सब नूं रिहा कराईआ। ओह मालक ख़ालक ख़लक, मख़लूक खोज खुजाईआ। जिस दा भगतां नाल तुअल्लक, नाता तोड़े कूड़ लोकाईआ। उस दा नूर उत्ते फ़लक, असमानां करे रुशनाईआ। धरनी उत्ते तक्क लै झलक, झल्लीए तैनूं दयां समझाईआ। उस दे मस्तक नहीं कोई तिलक, बहरूपी रूप ना कोए समझाईआ। ओह शब्दी धार करे दो जहानां इलत, आलमां इलम दए भुलाईआ। उस दा सब तों वड्डा खिलत, खिला विच आपणा खेल खिलाईआ। जगत ख्वारी करे ज़िल्लत, शान नज़र कोए ना आईआ। उठ ओस दे अग्गे कर मिन्नत, निव निव सीस झुकाईआ। ओह आ गया भगतां दी सिम्मत, चढ़दा लैहंदा दक्खण पहाड़ चारे कुण्ट वेख वखाईआ। कुछ आपणी कर लै हिम्मत, हौसला लै बणाईआ। तेरी मेट के जाए चिन्नत, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। भेव रहे ना कोए रिंचक, रंजो ग़म गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। धर्म कहे धरनी झुक इक प्रभू दे दर, दर ठांडे मिले वड्याईआ। कुछ मंग लै आपणा वर, वर दाता झोली पाईआ। रूप तक्क नरायण नर, नर हरि धुरदरगाहीआ। जो तेरे दवारे आया घर, घर घराने वेख वखाईआ। उस दी सरन सरनाई पड़, निव निव सीस झुकाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया पुटणी जड़, लोकमात रहिण ना पाईआ। ओह लेखा जाणे सीस धड़, लख चुरासी वेख वखाईआ। साची मंज़ल बैठा चढ़, नूर नुराना नूर अलाहीआ। ओह तेरा चुकावे भय डर, भाओ सिर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सुहञ्जणा करे गृह घर, घराना नव सत्त वसाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई कला ज़िला जम्मू बचन लाल धर्मो देवी दे गृह
धर्म कहे धरनी प्रभू दा खेल वेख लै सच, सति सति रिहा दृढ़ाईआ। तेरे लेखे लाए रती रत्त, रत्न अमोलक तैनूं दए बणाईआ। तूं ख़ुशीआं दे विच नच्च, बिना पैर पैर बदलाईआ। तेरे उत्ते गया रच, रचना आपणी दए वखाईआ। कूड़ सृष्टी जाए मच्च, आतश हुक्म वाली लगाईआ। लेखे जाणे भाण्डे कच्च, ततां फोल फुलाईआ। तूं इक्को सुणनी साची मति, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। हुक्म मन्नणा कमलापति, जो पतिपरमेश्वर आप सुणाईआ। सब कुछ उसे दे वस, करनहार
गुसाँईंआ। जो निरगुण धारों आया नस्स, जोती जाता बेपरवाहीआ। ओह देवे नाम निधाना रस, अनरसीआ आप चखाईआ। तेरी मेटे रैण अंधेरी मस, कलयुग कूड़ गंवाईआ। दर्शन कर लै खोल्ह के अक्ख, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। चरण कँवल सरन सरनाई जा ढट्ठ, मिट्टी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सिफ्त गा बण के भट्ट, ढोले रागां नादां विच सुणाईआ। तूं निगाह मार लै झट, चार कुण्ट वेख वखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला होया प्रगट, जिस दी याद विच सारे राह तकाईआ। ओह भगतां दे घाट बैठा तट, पत्तन इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच कर्म आप कमाईआ। धर्म कहे धरनी उस दा कर लै पूजन, पूजणयोग जो अख्वाईआ। भेव छड दे दुतीआ दूजन, एका रंग जा समाईआ। जिस दे उतों गुर अवतार पैग़म्बर झूजण, बली दान आपणा आप कराईआ। ओह स्वामी नैण मूधन, नैण कँवल आप अख्वाईआ। जिस नूं जगत विद्या वाले मूल ना बूझण, समझ किसे ना आईआ। ओह शब्दी धार फिरे चारे कूटन, काया कुटीआ फोल फुलाईआ। भगत सुहेले धुर दे वेखे बूटन, फल फुलवाड़ी ध्यान लगाईआ। जो नाम झूला झूटण, दो जहान जणाईआ। धरनी तेरे ख़ाली भरे ठूठण, वस्त अगम्म वरताईआ। तेरी कूड़ी क्रिया लग्गी चूकण, लेखा नाता कूड़ा दे मिटाईआ। माया ममता आया फूकण, फुंकारा इक्को नाम लगाईआ। भाग लगाए पंज तत भूतन, तत्व तत समाईआ। तीर अणयाला लग्गा छूटण, चिल्ला कमान दए गवाहीआ। कलयुग कूड़ा कुम्ब लग्गा फूटण, आपणा आप लए तुड़ाईआ। तारा चन्द निशान लग्गा टूटण, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। धरनी तैनूं लग्गे कोई ना दूशन, दुश्मण नज़र कोए ना आईआ। तूं आपणे बदल लैणे वस्त्र भूषन, अंगी अंग सुहाईआ। इशारा करदे ईसा मूसन, मुहम्मद दे जणाईआ। अवतार गुरु गुरदेव वेखण तेरी रूतन, रुतड़ी नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा जाणे चार कूटण, दहि दिशा वेख वखाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू देवा सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनी आपणी पूरी कर लै सध्धर, प्रभ सदमे रिहा मिटाईआ। तेरा कोझी कमली दा करे कदर, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस कूड़ी क्रिया करनी पद्धर, यकसां करे लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख के गदर, गदागरां करे सफ़ाईआ। तूं आपणी धार वेख लै चिट्टी चादर, ओढण सीस टिकाईआ। तेरा कर्म आया साधण, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ।
जिस नूं चार जुग दे जोगी जुगीशर अराधण, मुनी ध्यान लगाईआ। ओह शब्दी नाद सुणा के आवाज़ण, सुत्तयां लए उठाईआ। ओह तक्क जिस दे भगत सुहेले जागण, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। गृह दीपक जो जगे चराग़ण, नूर नूर रुशनाईआ। तेरे होए वड वडभागण, भाग भरी अख्वाईआ। तेरे धोवे कूड़ दे दाग़ण, दुरमति मैल धुआईआ। शाहो भूप बण के राजन, शहिनशाह वेख वखाईआ। तेरा आप संवारे काजण, करता पुरख दया कमाईआ। जोत प्रकाश करे माझन, सम्बल बैठा रुत सुहाईआ। जिस नूं कहिण ग़रीब निवाजण, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। धुर दा मीता बण के साजण, वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द सुणा के नादन, अनहद्द अनादी नादी नाद दए वजाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू भाईआं देवी दे गृह
धर्म कहे धरनी दर ठांडे हो निमाणी, मतहीण अख्वाईआ। धुर दा हुक्म सुण शब्द अगम्मी बाणी, जो बाण अणयाला तीर चलाईआ। आपणा लेखा तक्क लै वेद पुराणी, शास्त्रां नाल रलाईआ। खेल वेख लै अञ्जील कुरानी, जगत काअब्यां ध्यान लगाईआ। नूर तक्क लै जिस्म जिस्मानी, घर घर अक्ख उठाईआ। मंज़ल दिसे ना कोए रुहानी, रूह बुत्त रोवण मारन धाहीआ। तेरे उत्ते भुल्ल गए नाम कलमे कलामी, कायनात रही कुरलाईआ। शरअ दी तोड़े ना कोए ग़ुलामी, ग़ुरबत सके ना कोए मिटाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा जाणे तेरा अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी, समुंद सागर वेख वखाईआ। ओह गहर गम्भीर बेनज़ीरा बण के आया दानी, दौलत नाम वाली वरताईआ। तूं बणी ना रही नादानी, झोली आपणी लैणी भराईआ। आपणा खेल मस्तक बणा लै पेशानी, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। तेरे उत्ते झगड़ा रहे ना कोए जिस्मानी, जिस्म इस्म सब दा वेख वखाईआ। धरनी तैनूं देणी ना पए कोए कुरबानी, धड़ सीस ना अड्ड कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी मंज़ल करे आसानी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू वीरो देवी दे गृह
धर्म कहे धरनी वेख खेल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी कल प्रगटाईआ। जो सब दीआं पूरीआं करे आशा, जुग
चौकड़ी पूरब ध्यान लगाईआ। तैनूं देवे सच भरवासा, धीरज धीर नाल रखाईआ। जिस दा खेल पृथ्मी आकाशा, गगन दमामे रिहा वजाईआ। ओह निरगुण नूर जोत प्रकाशा, नूर नुराना डगमगाईआ। सम्बल करे वासा, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। कलयुग भेव खोल्हे खुलासा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना तोला मासा, रतीआं वंड ना कोए वंडाईआ। ओह शहिनशाह शाहो शाबाशा, कल आपणी कल वरताईआ। भगत सुहेला बण के दासी दासा, फिरे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। धर्म कहे धरनी ओह देवणहारा दानी, दयावान अख्वाईआ। जिस दी जुग जुग खेल महानी, महिमा कथ कथ समझाईआ। ओह शाह पातशाह धुर दा सुल्तानी, सुल्तान नूर अलाहीआ। ओह सब दी लेखे लाउण वाला कुरबानी, गुर अवतार पैग़म्बरां खोज खुजाईआ। तेरे उत्ते करे आपणी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत सुहेले उपजा सच्ची निशानी, निशाना धर्म वाला झुलाईआ। जिन्हां दे अन्तर रहे ना कोई बेईमानी, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। ओह तेरा जाण जाणी, देवणहार अख्वाईआ। उस नूं सजदा करीं सलामी, निव निव लागीं पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू पूरन सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनी रहीं ना मूल अनभोल, सवाधान दयां कराईआ। आपणे तुलीं पूरे तोल, कंडा तराजू नाम वाला वेख वखाईआ। सदी चौधवीं मूल ना जावीं डोल, अनडोलत दया कमाईआ। तेरे उत्ते दीना मज़्हबां दा वेखे घोल, कुशती नाल पुश्तां दे कुशते दए लगाईआ। तूं वेखणहारा साहिब स्वामी आपणे कोल, नेरन नेरा पन्ध मुकाईआ। फेर ख़ुशी वाला वजाईं ढोल, डंका नाम वजाईआ। माही महबूब नूं लवीं टोल, घूँगट पर्दा मुख उठाईआ। जेहड़ा मलूक बड़ा सोहल, नूर जोत रुशनाईआ। ओह भगत सुहेला करे चोहल, चोला आपणा ल्या बदलाईआ। जिस ने अमृत धार बख्शी पौल, खण्डा खड़ग खड़काईआ। उसदा भेव पाए कोए ना पंडत पांधा रौल, विद्या सार ना आईआ। ओह सुहञ्जणी करे तेरी धौल, धरनी दए वड्याईआ। हर घट अन्दर रिहा मौल, मौला आपणा भेव खुल्हाईआ। तेरे पूरे करे आपणे इकरार कौल, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा देवे खोल्ह भण्डारा इक्को नाम वरताईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू राजा सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनी लाह लै आपणी संगा, संगदिल मिल के ख़ुशी बणाईआ। तेरे उत्ते आसा रख के बैठी सरस्वती यमुना गंगा, गोदावरी चारे कुण्ट ध्यान लगाईआ। कौण वेला सुणया शब्द मृदंगा, धुन नादी नाद करे शनवाईआ। सच दवारे मंज़ल आवे लँघा, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघा, सच सिंघासण डेरा लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से छन्दा, गीत सुहागी करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म बख्श अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। निशान मेटे तारा चन्दा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। उस दा सफ़र रिहा ना लम्बा, पाँधी बैठा पन्ध चुकाईआ। उस दा खेल होणा अरंभा, अचरज लीला दए वरताईआ। ओह भगतां टुट्टीआं पावे गंढा, गंढणहार इक अख्वाईआ। धरनी तेरा सीना रखे ठण्डा, मेहर नज़र इक उठाईआ। कूड़ीआं रहिण ना देवे वंडां, होका इक्को हक सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तक्क लै कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठा वेख वखाईआ। जिस दा सत्तरंग दा डण्डा, जम्मू दी धार दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू खेम कौर दे गृह
धर्म कहे धरनी वेख लै प्रभू सही सलामत, समें नाल तेरा वक्त सुहाईआ। तैनूं देवे प्यार न्यामत, वस्त अनमुल्ल वरताईआ। तूं ख़ुशीआं नाल तक्कीं मुहम्मद वाली क्यामत, क्यामगाह पैग़म्बरां वेख वखाईआ। जिस सांभ के रखी लाशां वाली अमानत, मकबरे देण गवाहीआ। किते बण ना जाईं अणजाणत, बाली बुद्ध रखाईआ। फेर खेल तक्कणा आपणे उत्ते मानस, की मनुक्खां रंग रंगाईआ। एह सब तों अनोखा वक्खरा वरता चानस, जिस दा चारट सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धर्म कहे धरती वेखी सब दी पेशीनगोई, पेशतर दयां जणाईआ। तेरे उत्ते मच्चणी दरोही, दरोही करे लोकाईआ। सच दवारे मिले किसे ना ढोई, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। सब दी पत जाणी खोही, ओढण नज़र कोए ना आईआ। तूं नेत्र नैण नीर वहा ना रोई, हन्झूआं हार बणाईआ। तेरे उत्ते हरि भगत दिसणा कोई कोई, कोटां विच्चों नज़री आईआ। तूं बेनन्ती कर अर्ज़ांई, ख़ाहिश दे
जणाईआ। मेरी किस्मत उठा सोई, सुत्ती लै जगाईआ। अमृत धार दे चोई, अंमिओं रस आप चखाईआ। मैं हो जाणां नवीं नरोई, नव जोबन इक हंढाईआ। तेरे प्रेम विच जाणां परोई, मुहब्बत सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना दिसे कोई, दूसर ओट ना कोए तकाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू सन्तोख सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनी मेरी मुरदी कर दे लाश, हउँमे हंगता ना कोए रखाईआ। फ़िकर पा दे शंकर उत्ते कैलाश, संसा दे समझाईआ। उठ के कर आण तलाश, नौ खण्ड पृथ्मी ध्यान लगाईआ। जिन्हां दी सृष्टी मन कल्पणा होई बदमाश, बदी विच रंग रंगाईआ। उन्हां दा अन्दर वेख स्वास, साह साह खोज खुजाईआ। क्यों प्रभू तों उडया विश्वास, विषयां विच हल्काईआ। बुद्धी होई फ़ाहश, सच रंग ना कोए समाईआ। काया मण्डल पए कोए ना रास, नाम रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी मनसा वेख वखाईआ। धर्म कहे धरनी प्रभ दे अग्गे पा दे वास्ता, निव निव सीस झुकाईआ। दीन दुनी दा मेरा बदल दे रास्ता, रहिबर आपणा रंग रंगाईआ। अग्गे भेव खुल्हाया अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बणा बरास्ता, नाम कल्मयां विच दृढ़ाईआ। हुण खेल कर दे आपणे आत्मा परमात्मा रास दा, रंग इक्को दे चढ़ाईआ। झगड़ा मुका दे वडी छोटी कलास दा, कल इक्को दे समझाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे स्वास ग्रास दा, ग़रीबनिवाज हो के वेख वखाईआ। नूर दे दे आपणे जोत प्रकाश दा, अंध अंधेर मिटाईआ। धर्म कहे धरनी मैं वी तेरे नाल मिल के आखदा, सिफ्तां नाल सलाहीआ। प्रभू लहिणा देणा पूरा करदे माटी वाली ख़ाक दा, ख़ालस आपणे रंग रंगाईआ। पर्दा खोल्ह दे धर्म वाले ताक दा, धर्म धरनी दोवें (राह) तकाईआ। लेखा वेख लै गोबिन्द वाले वाक् दा, वाकिफ़कार अगम्म अथाहीआ। नाता जोड़ दे आत्म परमात्म साचे साक दा, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। अन्त मुक जाए कलयुग अंधेरी रात दा, सतिजुग सच चन्द कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा जग आखदा, आपणी किरपा नाल तराईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू अजीत सिँघ दे गृह
धर्म कहे धरनी तक्क अगम्मा नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। स्वामी हो के हाज़र हज़ूर, हाजत सब दी पूर कराईआ। जिस नूं सारे कहिंदे दूर, नेरन नेरा वेखणा नैण उठाईआ। ओह सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जिस दे चार जुग दे शास्त्र बणे मज़दूर, मज़दूरी वाली सिफ्त सलाहीआ। ओह तेरे उत्ते कलयुग नाता तोड़े कूड़, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। साची बख्श के चरण धूढ़, टिक्के दए रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, आत्म परमात्म पर्दा दए चुकाईआ। साचा चाढ़्ह के रंग गूढ़्ह, दुरमति मैल धुआईआ। नाम दा दे सरूर, ख़ुमारी इक रखाईआ। जो आसा रखी मूसा कोहतूर, सो तेरा लहिणा झोली पाईआ। मूसा आख के गया मज़बूर, मज़बूरी विच सुणाईआ। मेरा पिता आवे ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। मुहम्मद ओसे दी वड्याई कर के गया मशहूर, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धर्म कहे धरनी ओह तक्क अगम्मी मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस ने खेल खिलाया राम सीता, बनां विच भवाईआ। जिस ने कृष्ण काहन जणाया गीता, इक अट्ठ दा जोड़ जुड़ाईआ। जिस पैग़म्बरां दस्सी हदीसा, हज़रतां करी पढ़ाईआ। जिस नानक जणाया त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी बेपरवाहीआ। जिस गोबिन्द फोलण नहीं दिता अंगीठा, अंगीकार आप अख्वाईआ। जिस दा भाणा सब ने मन्नया मीठा, रंजश दए मिटाईआ। ओह साहिब भगतां रंग चाढ़्हे बसीठा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। तेरे उत्ते धरती ते बदल देवे रीता, रीतीवान दए जणाईआ। तूं आपणा लेखा मन्न लै कीता, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। ओह स्वामी देवणहारा ठांडा सीता, मेहर नज़र उठाईआ। जिस झगड़ा मेटणा ऊचां नीचां, राउ रंकां इक्को घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे विच रखे हक तौफ़ीका, तारीफ़ां विच अवतार पैग़म्बर मात लगाईआ।