पुस्तकालयभाग २३

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू गुरमुख सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनी दोवें कहीए धर्म नाल, दर ठांडे सीस निवाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। मेरे उत्ते तेरे नाम दा रहे ना कोए कंगाल, कंगाली सब दी (दे) कढ्ढाईआ। वस्त बख्श सच्ची धन माल, ख़ज़ाना अतोट अतुट भराईआ। मैनूं भगत सुहेले तेरे दिसण लाल, गुरमुख चारों कुण्ट नज़री आईआ। जिन्हां दे हिरदे होवे ज़माल, मस्तक

नूर जोत रुशनाईआ। तेरे प्रेम दी घालण घाल, घायल आपणा आप कराईआ। उन्हां पोह ना सके काल, जम छोह (सके) ना राईआ। राय धर्म लेखा ना सके विखाल, चित्रगुप्त लेख ना कोए बणाईआ। इक्को बख्श सचखण्ड दवार सच्ची धर्मसाल, दूजा दवारा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को मेरा जवाब, इक्को साडा सवाल, धर्म कहे धरनी धरनी कहे धर्म प्रभ दे अग्गे दईए टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सम्बल दे मालक सब दी कर संभाल, संभल के आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धर्म कहे धरनीए दोवें इक्ट्ठे पईए रो, नैणां नीर वहाईआ। प्रभू सब दी दुरमति मैल धो, कल पापां कर सफ़ाईआ। चरण प्रीती बख्श मोह, मुहब्बत आपणे नाल लगाईआ। आत्म परमात्म रहे ना दो, दूआ एका रूप बदलाईआ। पंच विकार अन्दरों कढ्ढ दे गरोह, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। निरगुण जोत दी बख्श लोअ, लोयण अन्दर आप खुल्हाईआ। तेरे नाम सुण के सो, हँ ब्रह्म वज्जे वधाईआ। अमृत निजर झिरना देणा चो, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। तेरे भगत तेरे जोगे जाण हो, नाता कूड़ देणा तुड़ाईआ। दरगाह साची साचा ढोआ देणा ढोअ, नाम निधाना झोली पाईआ। धर्म दे धागे लैणे परो, लड़ी लड़ी नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण प्रीती बख्श आपणी छोह, शहिनशाह आपणे घर वसाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू मेला राम दे गृह

धर्म कहे धरनी दोवें करीए हथ्थ अग्गे, प्रभ आगमन विच वधाईआ। जो शब्द चढ़या अस्व बग्गे, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिस दे नूर नुराने दीपक जगे, भगत सुहेले नज़री आईआ। ओह सुनेहुड़े सानूं देवे संदेसे , हुक्म फ़रमाने रिहा दृढ़ाईआ। दिवस रैण आउंदा भज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। जगत शर्म हया रखो ना लज्जे, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। कूड़ी क्रिया पार करो हद्दे, हदूद इक्को वेख वखाईआ। जिथ्थे नूर अलाही रब्बे, परवरदिग़ार नज़री आईआ। जो सच प्यार दे देवे मज़े, बिन रसना रस चखाईआ। ओह आउंदा कदे कदे, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। सानूं कढ्ढे विच्चों डूँग्घे खड्डे, आपणे चरण छुहाईआ। पवित्र करे हड्डे, नाड़ी नाड़ करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, योद्धा सूरबीर सूरा सरबगे, हरि करता इक अख्वाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू कर्मो देवी दे गृह

धर्म कहे धरनी दोवें भरीए सर्द आह, हौके विच प्रभ नूं देईए जणाईआ। तूं मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। धर्म कहे मेरा मिटदा जांदा नाँ, नाउँ निरँकार तेरी सिफ्त ना कोए सलाहीआ। धरनी कहे मैं रही ना किसे दी माँ, ममता जगत गया तुड़ाईआ। सानूं मिले ना कोई थाँ, निथावें नज़री आईआ। पुरख अकाले फड़ लै बांह, आपणी गंढ पवाईआ। कलयुग कूड़ा सानूं रिहा डरा, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। कहे मेरा मालक इक ख़ुदा, जो मेरे सिर हथ्थ टिकाईआ। तुहानूं देणा विच ख़ाक रुला, मिट्टी विच मिलाईआ। मैं वेखां थांउँ थाँ, नवां सत्तां फोल फुलाईआ। सब दी हँस बुद्धी बणाउणी काँ, काग वांग कुरलाईआ। धरनी तूं मेरे अग्गे निमाणी गां, मैं छुरी शरअ देणी चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार होणा आप सहा, सहायक आपणी दया कमाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू इन्द्र सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनी प्रभ अग्गे नीर वहाईए अथ्थर, हन्झू हौक्यां वाले टिकाईआ। प्यार विच हंढाईए सथ्थर, यारड़ा सेज हंढाईआ। उस दे प्यार नूं मोम करीए पत्थर, नाता पाहन नालों तुड़ाईआ। मिट्ठा रस तक्कीए शकर, शुकराने विच सीस निवाईआ। सिफ्तां दे वरके उलटा पत्र, सतरां वेख वखाईआ। प्रभू लहिणा देणा वेख सत्तर बहत्तर, साता दूआ फोल फुलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा होया चतुर, बुद्धी अक्ल ना कोए चतुराईआ। कूड़ी क्रिया झुले छत्र, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। जगत ईद बकरीदा जिबह होण बक्कर, तेरी भेंट चढ़ाईआ। तीरां अणयाल्यां नाल करन फट्टड़, खण्डे खड़गां नाल खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धर्म कहे धरनी दो उठाईए भुजा, बांह गलवकड़ी नाल मिलाईआ। प्रभू आपणा भेव दस्सदे गुज्झा, क्यों बैठा मात छुपाईआ। सब दे विच्चों भाओ कढ्ढ दे दूजा, दुतीआ रूप बदलाईआ। आत्म परमात्म दस्सदे मुद्दा, मुद्दतां दे विछड़े लए मिलाईआ। कूड़ कुकर्म मेट दे कलयुगा, सतिजुग कर रुशनाईआ। तेरा नूर नुराना होवे उदा, उदय असत होवे रुशनाईआ। भाग लगा दे उत्ते वसुधा, धरनी निव निव सीस झुकाईआ। धर्म कहे मेरे सच दा दीपक बुझा, तुध बिन सके ना कोए जगाईआ। जन भगतां मेट दे दुक्खा, रोगीआं रोग चुकाईआ। घर स्वामी दे सुखा, सुखआसण उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं दे कराईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कला ज़िला जम्मू पुंनूं राम दे गृह

धर्म कहे धरती दोवें इक्ट्ठे करीए प्रणाम, परम पुरख नूं सीस निवाईआ। नाले मंगीए धुर दा नाम, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सानूं दे अगम्मी दान, दाते आपणी दया कमाईआ। धरत कहे धर्म मेरे उत्ते झुला निशान, निशान कूड़ा दे मिटाईआ। धर्म कहे प्रभू धरती दी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख आपणी झोली पाईआ। कलयुग जीवां दे ज्ञान, पर्दा अन्दरों आप उठाईआ। तेरा आत्म धार दर्शन पाण, निज नैण कर रुशनाईआ। दिवस रैण तेरे ढोले गाण, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। भगत सुहेले आपणे कर परवान, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धर्म कहे धरती प्रभ नूं कहीए मेट दे कल, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ। भगत सुहेले साडे मीत घल्ल, घलूघारा वेख लोकाईआ। तेरा तक्कीए निहचल धाम अटल, दरगाह साची नज़री आईआ। तूं लहिणा देणा चुका दे जल थल, जल थल महीअल वेख वखाईआ। कूड़ विकारा मेट दे दल, दलिद्रीआं डेरा ढाहीआ। तेरा घर मन्दिर दिसे इक्को अटल, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जिथ्थे तेरा दीपक रिहा बल, जोत जोत रुशनाईआ। जिस नूं कहिंदे सारे निहचल, सो गृह देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निगाह मार धरनी धर्म कहे साडे वल्ल, वलवले तेरे अग्गे टिकाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू कृपाल सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनी मेरा साहिब सदा बख्शंदा, बख्शणहार आप अख्वाईआ। जुग जुग सब दी मेटे चिन्दा, निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। लेखा जाणे गुणी गहिन्दा, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरा कलयुग अन्तिम खोल्हे जिंदा, घराना वेख वखाईआ। जिस दी धार अगम्मी तूं बिन्दा, सो वेखे चाँईं चाँईंआ। प्रगट हो के विच हिन्दा, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। तूं करीं मूल ना चिन्दा, चिन्ता ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेला सदा रखे छिन्दा, प्रेम आपणे विच समाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू कृष्ण सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनी वेख ला धर्म धार दी धारा, प्रभ साचा आप चलाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। कलयुग कूड़ा मेटे अंध अंध्यारा, अंध आत्म वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी पावे सारा, इष्टी इक्को इक वखाईआ। लहिणा देणा चुकावे पुरख नारा, नर नरायण होणा सहाईआ। प्रगट हो के चौव्हीआं अवतारा, चौबीसा आपणी कल वरताईआ। तूं निव निव कर निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। तेरा कर्ज़ा एह भार उतारा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची सरकारा, सरकारे आला इक अख्वाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू सुखदेव सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनी तक्क लै गहर गम्भीर प्रभ सागर, समुंदां आपणे विच समाईआ। तेरा नाम करन आया उजागर, देवे माण वड्याईआ। उसे दे नाम दी बण सौदागर, वणज इक्को इक वखाईआ। जिस दा इशारा दिता गुर तेग़ बहादर, ओह आया बेपरवाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा करता करीम कादर, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। ओह तैनूं देवे चरण कँवल विच आदर, अदल इन्साफ़ आपणा आप कराईआ। कलयुग नाल सतिजुग करे तबादल, तबदीली आपणे हथ्थ वखाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे पाग़ल, होछी मति दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि करता सहिज सुखदाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू जसबीर सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म मैं उसे दा राह तक्कदी, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जो खेल करे हकीकत हक दी, हाकम धुरदरगाहीआ। मैं एसे कर के ख़ुशीआं दे विच हस्सदी, हस्ती तक्कां बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट नस्सदी, भज्जां वाहो दाहीआ। वड्याई करां जस दी, सिफ्तां विच सलाहीआ। धार लवां रस दी, अमृत मुख चुआईआ। मेरी कीमत कक्खों हो जाए लख दी, मिले मेल धुर दे माहीआ। मैं सेवा करां हथ्थ दी, हथ्थीं धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैं धार बणा नेत्र हन्झूआं अक्ख दी, लड़ी लड़ी नाल बणाईआ। मैं उसे दे चरणां ते ढठदी, जो सब दा पिता माईआ। मैं वणजारन ओसे दे हट्ट दी, जो

जुग जुग आपणा नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी खेल सदा समरथ दी, समरथ आपणी कार भुगताईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू जगदीश सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म मैं तक्कां राह आप, आपणी निगाह उठाईआ। आ स्वामी धुर दे बाप, पिता पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। बिना कदमां तों मेरा पन्ध नाप, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। चारों कुण्ट चढ़या ताप, सांतक सति ना कोए कराईआ। दुहाई फिरी विच लोकमात, चार कुण्ट कुरलाईआ। आपणा खोल्ह के वेख खात, खाता आपणा लै फुलाईआ। क्यों मेरे उत्ते होए अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा दिसे ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। तेरा दवारा मिले किसे ना घाट, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। मैं पापां नाल रही कांप, धरनी रो रो नीर वहाईआ। पुरख अकाले मेरे उत्ते आपणी नवीं थापणा थाप, पिछला पन्ध मुकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर दे अगम्मा जाप, जग जीवण दाते हो सहाईआ। रूह बुत कर दे पाक, जन भगतां रंग रंगाईआ। गुरमुखां खोल्ह दे अन्दरों ताक, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। आपणा नूर कर प्रकाश जोती जाते डगमगाईआ। मेरी पूरी कर दे आस, आसावंद ध्यान लगाईआ। हरिजन सुहेले बणा लोकमात, मेहर नज़र आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी पूरी कर दे आस, आशा तेरे चरण कँवल टिकाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िंला जम्मू लाल सिँघ दे गृह

धरनी कहे धर्म मैं हो के कहां निमाणी, पुरख अकाल सीस निवाईआ। मैनूं चारों कुण्ट आए हानी, सिर सकां ना मूल उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मारे कानी, तीर झूठ चलाईआ। मेरा सीना जांदा छानी, दु:ख रोग विच दुहाईआ। मेहरवान कर मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जगत विकारा मेट निशानी, निशाना आपणा नाल झुलाईआ। तूं देवणहारा दाता दानी, जुग जुग दया कमाईआ। धरती कहे मैं होई निमाणी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। लेखे ला लै दी कुरबानी, आपणी झोली पाईआ। मेरे जल्वागर नूर नुरानी, तेरी ओट तकाईआ। धर्म दी धार होई बेगानी, सगला संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे

धर्म मैं निमाणी कमली कोझी, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मैनूं आवे मूल ना सोझी, समझ विच ना कोए समझाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर अन्तिम कलयुग हो गई रोगी, मेरा रोग ना कोए मिटाईआ। झट नारद हिलाउंदा आया बोदी, बुद्धी तों परे रिहा समझाईआ। धरनीए तूं मोह प्यार दुनिया वाला छोडी, छडी कूड़ लोकाईआ। तेरे उत्ते पत्त फुल्ल रहे ना डोडी, टहिणी टहिणी ना कोए महकाईआ। वसुधा धार जाणी सोधी, सुधासर दा लेखा दए मुकाईआ। तूं चुरासी लख दी बणी ना लोभी, लालच विच ना आपणा आप ललचाईआ। तूं सदा लई बण वियोगी, विछोड़े विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस धार चलाई वेदी सोढी, सो पुरख निरँजण तेरा होए सहाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू बचन सिँघ दे गृह

धर्म कहे धरनी निगाह मार लै उपर आपणे फ़र्श, ख़ुशीआं नाल वेख वखाईआ। जन भगतां वखाए अगम्मी दरस, आदर्श आपणा इक जणाईआ। मेहर करे वाली अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। जिस नूं सारे रहे तरस, तड़फन सारे थांउँ थाँईंआ। ओह मेघ अगम्मा रिहा बरस, बरसी भगतां वाली मनाईआ। किसे हथ्थ ना आउणा मसीतां चर्च, चराग़ाहां देण दुहाईआ। जोती जाता हो के आया परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस सब दी पूरी करनी शर्त, शरअ दे पन्ध मुकाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। ओह मंज़ूर करे बेनन्ती अर्ज़, आरज़ू तेरी मेरी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे धर्म मैं की दस्सां आपणी सोच, समझ विच किछ ना आईआ। जिस नूं सारे रहे लोच, लोचन नैण उठाईआ। ओह भगत सुहेला गया पहुंच, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस ने सब दा पूरा करना शौक, शौकीन हो के वेख वखाईआ। आत्म परमात्म दस्सणी गोत, गौतम दा लहिणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान साडे वेखे कोई ना दोष, दोषीआं लहिणा दए चुकाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड तरेवा ज़िला जम्मू फरंगी राम दे गृह

कलयुग कहे धर्म की धरनी देवें मतां, सुख़न जगत वाले सुणाईआ। मेरा लेखा नाल पंजां ततां, मानसां खेल खिलाईआ। प्रभू दे प्यार विच रहिण देणा नहीं कोई रत्ता, रत्न अमोलक नज़र कोए ना आईआ। तेरी रहिण नहीं देणी सत्हा, सति विच ना कोए समाईआ। सब दा अन्तष्करन करना तत्ता, अग्नी कूड़ वाली तपाईआ। चारे कुण्ट होवे हत्ता, पिता पूत रूप बणे कसाईआ। गुरु चेल्यां जोड़ा नत्ता, भगत भगवान मिलण कोए ना पाईआ। डंका वज्जे किसे ना फ़तह, सब दा फ़ातिहा दयां पढ़ाईआ। तेरा निशाना रहिण ना देवां पता, टिकाणा नज़र कोए ना आईआ। मैं दिवस रैण फिरां नट्ठा, भज्जां वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया सब दे अन्दर सट्टां, नौ खण्ड पृथ्मी आप वरताईआ। समुंद सागरां टप्पां, टापूआं फेरा पाईआ। तेरा लहिणा देणा ठप्पा, ठप्पा कूड़ वाला लगाईआ। मैनूं इक्को भय लगदा जो अक्खर दिसे पप्पा, पारब्रह्म पूरन दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धर्म की धरनी रिहा दस्स, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। तेरा चलणा नहीं कोई वस, मेरा साहिब देवे वड्याईआ। तूं धर्म दवारयां विच्चों बाहर नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। तैथों सब कुझ जाणां खस, ख़ाली हथ्थ दएं दुहाईआ। सदी चौधवीं अन्त तैनूं पैणी ग़श, होश हवास भुलाईआ। मेरा चारों कुण्ट होणा जस, कलयुग हस्स के रिहा सुणाईआ। मेरी तक्क लै रैण अंधेरी मस, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सब दे काया खेड़े कीते भट्ठ, अग्नी माया वाली लगाईआ। तेरा मन्दिर गया ढट्ठ, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। आपणी हड्डीआं दा कर इक्ट्ठ, लांबू अन्तिम लैणा लगाईआ। मेरा साहिब किरपा करे समरथ, देवे माण वड्याईआ। जिस दे सब कुछ हथ्थ, ओह लेखा मेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी झोली पाए मेरा हक, हकीकत आपणी नाल मिलाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड तरेवा ज़िला जम्मू साँईं दास दे गृह

कलयुग कहे धर्म धरनी नूं देवें की दलेरी, हौसले रिहा बंधाईआ। तूं कला वरतदी वेखी मेरी, मेरा साहिब दए वड्याईआ। चारों कुण्ट चलावां अंधेरी, अंध अज्ञान वरताईआ। मेरी चौथे जुग दी फेरी, होका सब नूं दिता सुणाईआ। सब ने ख़ाक होणा ढेरी, मिट्टी धूढ़ उडाईआ। कोई चढ़े ना नाम दी बेड़ी, नौका हथ्थ किसे ना आईआ। तेरी जड़ दयां उखेड़ी, उखेड़ा

चारों कुण्ट लगाईआ। शाह सुल्तानां दयां भेड़ी, दीनां मज़्हबां दयां टकराईआ। मेरी सब तों वक्खरी गेड़ी, गेड़े विच ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे धर्म की धरनी नाल रखे सबंध, सच दे समझाईआ। तेरा मात मुकाया पन्ध, धवल उत्ते रहिण ना पाईआ। तेरा जोबन जवानी गया हंढ, बृद्ध अवस्था दए गवाहीआ। तेरी सच नालों तोड़ी गंढ, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। दरोही फिरनी विच नव खण्ड, सत्त दीप देण गवाहीआ। तेरी वढ्ढी जाणी कंड, मुख सके ना फेर भवाईआ। तूं आपणी मंज़ल जाणां लँघ, बैठणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कहे जिंना चिर निशान मिटदा नहीं तारा चन्द, मेरा लेखा सके ना कोए गंवाईआ। मैं सूरबीर मेरा मालक साहिब सुल्तान सरबंग, हरि करता इक अख्वाईआ। जो मेरे अन्तर देवे अनन्द, अनन्द आपणा इक समझाईआ। चारों कुण्ट शरअ करावां जंग, झगड़ा वेखणा थांउँ थाँईंआ। एह मेरी आसा इहो मेरी मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। मैं उस दा सुत दुलारा भुयंग, भुजां आपणीआं रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे ढोले गावां छन्द, गीत सुहागी नाल मिलाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड तरेवा ज़िला जम्मू अनन्त राम दे गृह

कलयुग कहे धर्म तूं देवें की दलासा, आपणी समझ किछ ना आईआ। मैनूं वेख के आवे हासा, हस्स के दयां वखाईआ। कमलया तेरा ख़ाली होया कासा, नाम सति ना कोए टिकाईआ। हुण बदल लै आपणा पासा, करवट लै बदलाईआ। तेरे ते रिहा ना किसे भरवासा, सिदक सबूरी सारे गए तजाईआ। मेरा तक्क खेल तमाशा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। जूठ झूठ पावे रासा, मण्डलां खेल खिलाईआ। मेरा साहिब स्वामी राखा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस मैनूं दितीआं दाता, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेरी झोली पाईआ। मैं सब दीआं वेखीआं ज़ातां, दीनां मज़्हबां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं सुणदा रिहा तेरीआं गल्लां, की धरनी रिहा दृढ़ाईआ। मेरा होवण वाला अन्तिम हल्ला, हालांकि तैनूं दयां जणाईआ। मेरा तीर अणयाला भल्ला, भल्यां माणसां करां सफ़ाईआ। मैनूं हुक्म संदेसा घल्ला, घलू घारा करां लोकाईआ। मेरा वहिण जाए ना ठल्ला, धर्म तैनूं दयां रुलाईआ। मेरा ख़ाली होया पल्ला, वस्त सच ना कोए गंढ पवाईआ। मैनूं समझ ना आई छल्ला,

वल छलधारी मैनूं दिता समझाईआ। किसे पता नहीं सच्चे फला, फुल्ल सके ना कोए महकाईआ। मैं लेखा पूरा करना मुहम्मद यार अल्ला, आलमीन जो सुणाईआ। चार कुण्ट पावां तरथला, एह मेरी बेपरवाहीआ। तूं सुणना नाल तसल्ला, तसल्ली देण वाल्या तैनूं दयां जणाईआ। कलयुग इक इकल्ला, चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा लेखा दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा तीर निशाना अगम्मी चिल्ल्हा, चौथे जुग आप चढ़ाईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू अंग्रेज़ सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो सुणो मेरी भई, भाईओ दयां जणाईआ। मैं आपणा लेखा कढ्ढ के वेख्या उत्ते वही, वाअदयां वाला फोल फुलाईआ। उस मैनूं संदेसे दित्ते कई, अनक वार दिता जणाईआ। पंडता तूं पहुँचया विच सेई, सही सलामत आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं निगाह मारी मैनूं दिसया टप्पया गोबिन्द दा ढया ढई, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरी अन्दरों सुरत हवास उड गई, भय विच आपणी अक्ख निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं फेर वेख्या आपणा खाता, ख़तरे वल ध्यान लगाईआ। केहड़ी कूट ते केहड़ा हाता, दिशा केहड़ी सोभा पाईआ। उथे केहड़ा रिश्ता ते केहड़ा नाता, किस नूं मिलां चाँईं चाँईंआ। ना कोई प्यो ते ना कोई चाचा, सज्जण संग ना कोए वखाईआ। झट नारद कहे मेरे अन्दर आई अवाज़ा, सहिज सहिज सुणाईआ। तूं सोया कि जागा, भेव दे खुल्हाईआ। सुण लै धुर दा रागा, अनरागी दिता दृढ़ाईआ। ओह तक्क लै वाला बाजा, बाज़ी आपणी गया बदलाईआ। जिस ने नवां साजण साजा, सज्जण इक अख्वाईआ। शाहो भूप बण के राजा, बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मेरे अन्दर प्रेम दी वज्जी हुज्ज, मेरा रोम रोम दिता हिलाईआ। मैनूं सब कुझ गया सुझ, मेरे साहिब दिता दृढ़ाईआ। नारदा तक्क अंधेरा कलयुग, नव सत खोज खुजाईआ। जिस दी औध रही पुग, पन्ध रिहा मुकाईआ। उस सब दी मलीन कीती बुध, बुद्धीवान चले ना कोए चतुराईआ। उहदा लेखा वेख उत्ते बसुद्ध, वसुधा की आपणी कार कमाईआ। तूं उस धाम ते पुज, जिथ्थे पूजा इक्को बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं दे विच कुद्द, नच्चणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं फेर सिर ते फेरया हथ्थ, उँगली ठोडी उत्ते टिकाईआ।

फेर प्या हस्स, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। तक्क अंधेरा मस्स, नैण ल्या मुंधाईआ। सिर निवा पुरख समरथ, सीस दिता झुकाईआ। आपणा मार्ग अगला दस्स, की तेरी बेपरवाहीआ। मैं जावां उथे नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। नारद कहे मैनूं सतिगुर शब्द ने कीता इशारा, इशारे विच्चों जणाईआ। जे तूं प्रभू दा भगत प्यारा, प्रेम चार जुग आईआ। जे इके नूं डण्डावत करें निमस्कारा, बन्दना विच सीस झुकाईआ। जे इके दा लावें जैकारा, ढोला इक्को गाईआ। उस दा वेख नज़ारा, नज़रां तों बाहर जणाईआ। जेहड़ा निरगुण नूर आया उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। नारदा ओह मिलदा मित्रां दा मित्र प्यारा, सद प्रेम विच समाईआ। जे अज्ज मिलणा ते मिले ऐक किनारा, जिस ऐक दी अक्ख भिरगू गया खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं चल प्या बिना पाई जुती, पटका सीस ना कोए बन्हाईआ। मैं उस जजमान दी करां बुती, जो बुतखान्यां डेरा लाईआ। मेरी अन्दरे अन्दर बण गई रुची, रचनां तक्कां धुरदरगाहीआ। मेरी धार उठी सुत्ती, सुत्ती लए अंगड़ाईआ। मैं कूक कूक के कहां उच्ची उच्ची, तूं मेरा मालक बेपरवाहीआ। मेरे साहिब स्वामी मेरी वात पुछी, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। मैं चलया वक्त उसी, भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं राह खेड़ा कदे ना कोई घुस्सी, आवां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। नारद कहे जिस वेले होया रवाना, रवानगी आपणी आपे पाईआ। मैं हस्सदा आवां यार दा वेखण यराना, यारी यार नाल निभाईआ। नाले गाउंदा आवां गाणा, तूं मेरा धुर दा माहीआ। तेरा केहड़ा महल्ल केहड़ा घराना, सचखण्ड वासी देणा टिकाईआ। झट मैनूं शब्द ने दस्सया निशाना, इशारा दिता कराईआ। ओह तक्क आपणा जजमाना, जिस जगत ज़ामन अवतार पैग़म्बर गुरु बणाईआ। उस दा वेख लै सच टिकाणा, दूर दुराडा रिहा वखाईआ। ओह सेई शहर पुराणा, जिस दी सही सप्तस ·षी गए पाईआ। बाल्मीक ने एसे विच बहि के गाया सी गाणा, राम रामा ध्यान लगाईआ। तूं पंडता उस थाँ ते जाणा, जिथ्थे जाण पहिचाण वाला नज़र कोए ना आईआ। तेरे स्वामी अवल्ला पहरया बाणा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जिस वेले मैं कोलों लँघ के आया ध्रू, हथ्थ प्रहलाद नाल मिलाईआ। जिथ्थों मेरा लेखा होया शुरू, शरअ दा डेरा ढाहीआ। मैनूं इक संदेशा देवे मेरा शब्द सतिगुरु, दूजी आवाज़ ना कोए सुणाईआ। अग्गों कलयुग मिल्या ओह मैनूं कहिंदा एथों पिछां नूं जाणां मुड़ू, अग्गे कदम ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं कलयुग नूं सहिज नाल मारया धक्का, धक्क के परे हटाईआ। मैं भगत प्रभू दा पक्का, पिच्छे मुड़ कदे ना जाईआ। कलयुग किहा मैं वी अंधेरी मींह पावां डक्का, अग्गे कदम ना कोए टिकाईआ। मैं हथ्थ मारया उत्ते पट्टां, नारद कहे ज़ोर नाल लगाईआ। मैं तेरे नव दवारे टप्पां, नवां खण्डां डेरा ढाहीआ। मैं ज़ोर नाल नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। कलयुग कहे मैं तैनूं अग्गे हो के डक्कां, आपणा बल बणाईआ। नारद कहे मैनूं उस प्रभू दीआं रखां, जो रखया करे थाँईं थाँईंआ। मैं उस दा दर्शन तक्कां, एह तकवा ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नारद कहे मैं आ गया नाल ज़ोर, प्रभू दिती वड्याईआ। मैं चारों कुण्ट मचाया शोर, आपणे शौहर दा हाल सुणाईआ। सारे तक्को नाल ग़ौर, गहर गम्भीर अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल अवर दा और, अवरी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। नारद कहे मैं भज्ज नट्ठ के आया, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैनूं मिली त्रैगुण माया, हस्स के रही वखाईआ। पंडतू तूं केहड़े रस्ते आपणे आप नूं पाया, भज्जें वाहो दाहीआ। तूं मेरा नूर वेख सवाया, जोबनवन्ती नज़री आईआ। अग्गे आपणा हथ्थ वधाया, उँगलां रही वधाईआ। सोहणा वस्त्र भूषन तन छुहाया, रंगत रंग रंगाईआ। नेत्र नैण नैण मटकाया, कज्जल धार सुहाईआ। मस्तक बिन्दी नाल सुहाया, टिक्का ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मुख घूँगट फेर उठाया, हस्स के सीस निवाईआ। ओह छैल गभरूआ तूं केहड़ी कूटो आया, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं चार जुग दी कुँवारी मैनूं अजे ना किसे विआहया, वर मिलण कोए ना पाईआ। धन्न भाग प्रभू ने साचा मेल मिलाया, जोड़ी सुहञ्जणी नज़री आईआ। नारद कहे मैं साह घुट्ट के बड़ा घबराया, हथ्थ अक्खां उत्ते टिकाईआ। हौक्यां विच सुणाया, प्रभू की तेरी बेपरवाहीआ। एह केहड़ा सेई दा रस्ता वखाया, रहिबर देणा समझाईआ। नाले नैणां नीर वहाया, रो रो के दिता वखाईआ। फेर प्रभू नूं ध्याया, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। मैं तेरा पंडत घबराया, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। नारद कहे मैं बोदी नूं ज़ोर ज़ोर हिलाया, चक्र नौ दित्ते भवाईआ। फेर दोवें हथ्थ उठाया, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। एस वेले हो सहाया, तेरी ओट तकाईआ। नारद कहे झट फेर माया ने सुख़न अल्हाया, ऐली ऐली कर के दिता जणाईआ। मैं जुग चौकड़ी सब नूं भरमाया, बचया नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा मैनूं पाँधी मिल्या मैं ओस नूं मूँह दे भार गिराया, पिठ सब दी दिती लगाईआ। मैं ज़िमीं असमानां दे विचकार पीढ़ा डाहया, सिंघासण आपणा इक सुहाईआ। मैं लख चुरासी नूं फड़ फड़ खाया, खा खा शुकर मनाईआ। पंडता तेरे प्रभू ने मैनूं अजे तक्क नहीं रजाया, मेरी तृष्ना पूर (ना कोइ) कराईआ। उफ मेरी

हाया, हौक्यां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वखाईआ। नारद कहे मैं प्रभू दे अग्गे पाया वास्ता, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं केहड़ा विखाया रास्ता, कि रस्ता दिता भुलाईआ। मेरा काया कर लै राबता, नाता आपणे नाल जणाईआ। मैं तेरा भगत पुराणा साबका, पिछले जुग देण गवाहीआ। तूं मेरीआं जाणदा आदतां, आदि जुगादि आपणे हुक्म विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे झट मेरी अर्ज़ होई मंज़ूर, प्रभ दिती माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द हाज़र हज़ूर, हाज़र हो के वेख वखाईआ। इशारे नाल माया नूं कीता दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। फेर मैं चरणां दी लाई धूल, टिक्का ख़ाक रमाईआ। नाले किहा मैं साहिब सतिगुर नूं मिलणा ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। सतिगुर शब्द ने किहा जे उस नूं लभ्भणा ओह एस वेले भगतां दा मज़दूर, सेवक हो के चाकरी सच कमाईआ। उहदा आदि दा दस्तूर, रीती पुरातन चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे मैनूं सतिगुर शब्द सुणाया तराना, तरह तरह नाल जणाईआ। ओह तक्क शहिनशाह सुल्ताना, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस दा भगतां नाल यराना, गुरमुखां रंग रंगाईआ। उस दा खेल ज़िमीं असमाना, दो जहानां कार भुगताईआ। जे उस दे कोल जाणा, जाण वाल्या तैनूं दयां जणाईआ। पहलों मेरे उस दे प्यार दा लै परवाना, सतिगुर शब्द रिहा सुणाईआ। फेर तैनूं निउँ निउँ कर सलामा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा गाणा, गा गा दे सुणाईआ। उथे पुज्जणा जिथ्थे भगतां दा टिकाणा, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे मैं इक्को वार पुछिआ, बहुती पुछ ना कोए पुछाईआ। फेर आपणा भार आपे चुक्कया, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरा हौली हौली पैंडा मुक्कया, पिछला सफ़र रिहा ना राईआ। मैं कई वार डिग्गया ते कई वार उठया, तिलकण बाज़ी ने तिलकण बाज़ी दिती वखाईआ। पर मेरा प्यार मूल ना टुटया, मैं भज्जया वाहो दाहीआ। सुभावक सेई विच आ के पुज्या, आपणा कदम टिकाईआ। मैनूं याद आ गया मेरा पिछला लेखा मुक्कया कई जुगया, जुगां जुगां दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वणज इक कराईआ। नारद कहे जन भगतो एह तुहाडी केहड़ी बस्ती, वसण वाल्यो दयो समझाईआ। तुहानूं कास दी मस्ती, ओ मस्त मस्तानिउँ पर्दे दयो चुकाईआ। की वड्याई सिफ्तां वाले जस दी, रसना ढोले गाईआ। मैनूं ख़ुशी दस्सो आपणी अक्ख दी, जिस अक्ख नाल सतिगुर दा दर्शन पाईआ। की वस्त ख़रीदी प्रेमीओ

एस हट्ट दी, आपणीआं झोलीआं विच पाईआ। मेरी ख़ाहिश सारे पासे नट्ठदी, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल करे समरथ दी, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ।

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू जगजीत सिँघ दे गृह

नारद कहे भगतो मेरीआं वेख लओ सुक्कीआं हड्डीआं, हड्ड मास नाड़ी दा पिंजर नज़र कोए ना आईआ। मेरीआं नंगे पैरीं दे आउंदे दीआं घस गईआं अड्डीआं, अड्डी चोटी तक्क ध्यान लगाईआ। तुहानूं याद नहीं कबीर किस प्रकार चलाईआ खड्डीआं, खड्डां विच आपणा आप सुटाईआ। किस बिध रविदास ने पाहणे गंढीआं जुत्तीआं, तन्दां तन्द पवाईआ। भगतो नेत्र खोल्हो तुहाडे पिच्छे तुहाडा प्रभ कटे बुत्तीआं, बुतख़ाने कर सफ़ाईआ। तुहाडीआं रूहां सुत्तीआं, सुत्तीआं नूं मिले चाँईं चाँईंआ। तुहानूं जगत जहान वलों दे के छुटीआं, आपणी गोदी ल्या उठाईआ। तुहाडीआं प्रीतीआं जगत नालों टुट्टीआं, सतिगुर शब्द नाल जुड़ाईआ। तुहाडीआं रूहां लटकणीआं नहीं पुट्ठीआं, माता गर्भ कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे मैं सेई विच आया भज्ज, भजन बन्दगी वाल्यो तुहानूं दयां सुणाईआ। मैं वी छड्डया एह वेख्या झूठा जग, जगत दा साथी संग ना कोए बणाईआ। जिधर वेखो उधर लग्गी अग्ग, बिन सतिगुर तों सांतक सति ना कोए वरताईआ। इस नूं कोई ना सके लभ्भ, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। पता नहीं तुसीं जैकारे बोलो गज्ज, सन्मुख तुहाडे बैठा सोभा पाईआ। मैं ख़ुशी हो गया अज्ज दी वेख के घड़ी अज्ज, अज्ज दा लेखा अज्ज नाल मिलाईआ। मेरा ख्याल सी शायद मींह हनेरी विच इस नूं जाउ छड, आपणयां घरां विच आसण लाईआ। जिस वेले तुसीं प्रेम विच्चों गए भज्ज, नारद कहे मैं दूर दुराडा भज्जया वाहो दाहीआ। जन भगतो मैं वी तुहाडे नाल मिल के प्रेम दा दिता निशाना गड्ड, निशान दो जहान झुलाईआ। जिस कारन आया ते सतिगुर शब्द सद, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। तुसीं उस प्रभू दी यद, जो यथार्थ जन भगतां दए दृढ़ाईआ। तुहाडी दीन दुनी दुनी दीन मुकी हद्द, इक्को हदूद विच बहि के दर्शन पाईआ। नारद कहे जन भगतो एसे दे सब कुछ वस, देवणहार इक अख्वाईआ। तुहानूं प्यार मुहब्बत प्रेम दी दे के जाए वथ, वस्त अमोलक तुहाडी काया अन्दर टिकाईआ। सारे आपणी आपणी थाँ ते बैठे टेक दयो मथ्थ, नारद कहे मैं डण्डावत कर के सीस झुकाईआ। एह साहिब मेरा समरथ, दाता धुरदरगाहीआ।

तुहाडा सब दा आउणा जाणां लेखे लाए अगला अग्गे देवे हक, हकूक सब दा आपणे नाल रखाईआ। तुसीं ख़ुशी नाल सही सलामत जाणां वस, सुख आसण आपणे डेरा लाईआ। नारद कहे मैं पिच्छे जाणां नट्ठ, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं चाहुंदा सदा तुहाडा बणया रहे इक्ट्ठ, इक्ट्ठे हो के इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच मुहब्बत दा सब नूं देवे रस, रस्ते आपणे लए चलाईआ।

२८ फग्गण शहिनशाही सम्मत अट्ठ सेई कलां ज़िला जम्मू वकील सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरा ख़ुशीआं दा इज़हार, बहु ख़ुशी विच समाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी कीता इंतज़ार, आसा विच ध्यान लगाईआ। कौल इकरार तक्कदी रही पैग़म्बर गुर अवतार, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैनूं कद होवे दीदार, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। मेरी लेखे लावे मिट्टी छार, चरण धूढ़ मैनूं दे वड्याईआ। सब दा पूरा करे उधार, कर्ज़ा मकरूज़ चुकाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह बण सच्ची सरकार, लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। नूरी जोत करे उज्यार, कूड़ अंधेर दए मिटाईआ। मेरी कोझी कमली दी पावे सार, निमाणी लए उठाईआ। हुक्म संदेशा देवे अगला एको वार, इक्को इक करे पढ़ाईआ। धरनी तेरी मौले रुत बहार, सतिजुग सच नाल वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणना जैकार, ढोला अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे मैं निउँ के कीती निमस्कार, चरण कँवल सीस निवाईआ। किरपा करी आप निरँकार, मेहर नज़र उठाईआ। भगत सुहेले कर तैयार, त्रैगुण अतीते दित्ते मिलाईआ। जिन्हां मेरे उत्ते नव दिन कीता मंगलाचार, नव खण्ड दी ख़ुशी बणाईआ। मैं ख़ुशीआं विच प्रेम दे सब दे फूलन पावां हार, हिरदयों दिता वखाईआ। तुहाडा लेखा रहे सदा जुग चार, चौकड़ी प्रभ दे नाल प्रनाईआ। तुसां मरना नहीं विच संसार, मर जीवत रूप वटाईआ। सतिजुग साचा तुहाडी सदा करे याद, आपणा ध्यान लगाईआ। जिन्हां दी सुण फ़रयाद, प्रभ प्रगटयो बेपरवाहीआ। दे के साची दाद, अनमुल्ल दिती वरताईआ। वजा के धुर दा नाद, जगत जहान कीती शनवाईआ। भेव खुल्हा के बोध अगाध, अनुभव दृष्टी दिती समझाईआ। अन्दरों सुरत गई जाग, आलस निंद्रा रिहा ना राईआ। घर दीपक जगया चिराग़, आत्म नूर होया रुशनाईआ। मन मनसा गया त्याग, नाता जगत तुड़ाईआ। भगत भगवान बणया समाज, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच गीत सुणावां आज, फल्गुण अठाई नाल मिलाईआ। जन भगतो तुसीं ओह अगम्मी साध, जिन्हां नूं साधनां दी लोड़ रही ना राईआ।

तुहाडा मित्र प्यारा इक अहिबाब, हरि करता नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां खेड़े सदा रखे आबाद, आसण सिंघासण आपणा आप सुहाईआ।