पुस्तकालयभाग २३

१ चेत शहिनशाही सम्मत ९ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

पहली चेत कहे मैनूं जुग चौकड़ी चेता, चेतन हो के दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी जो गुर अवतार पैग़म्बरां चुणया नेता, नेती नेती ध्यान लगाईआ। ओह लख चुरासी काया माटी जाणे खेता, धरनी धरत धवल धौल फोल फुलाईआ। निरगुण धार सरगुण पावे भेता, भेव अभेद रहे ना राईआ। जिस दा जुग जुग जुग सुणदे रहे संदेशा, अक्खरां नाल शनवाईआ। राह तकदे रहे हमेशा, हम साजण ध्यान लगाईआ। जिस माण दवाया विष्न ब्रह्मा शिव गनेशा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। ओह साहिब सुल्ताना मर्द मर्दाना सब दी बदलण वाला रेखा, बचया नज़र कोए ना आईआ। पहली चेत कहे मैं उस नूं करां आदेसा, निव निव सीस निवाईआ। जिस खेल खेलणा नवां देसा, देस देसन्तर ध्यान लगाईआ। लेखा जानणा मुल्लां शेख़ा, मुसायकां खोज खुजाईआ। कलयुग नाल करना हेता, कूड़ी क्रिया गंढ पवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा करना ठेका, दीनां मज़्हबां पन्ध चुकाईआ। धुर दा हुक्म एकँकार देणा इक संदेशा, सँध्या सरघी इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पहली चेत कहे मेरा सम्मत चढ़या नौं, शहिनशाह दिती वड्याईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग रिहा भौं, साल बसाला आपणा पन्ध मुकाईआ। सच प्यार दी नींदे रिहा सौं, गफ्लत जगत ना कोए रखाईआ। मेरा इक्को पिता इक्को माओ, गोद सुहञ्जणी इक्को सुहाईआ। क्यों निथाव्याँ देवे थाओं, निमाणयां होवे सहाईआ। जुग जुग जन भगतां पकड़े बाहों, फड़ बाहों गले लगाईआ। दीन दुनी वेखे घुथी राहों, नित नवित पर्दा आप चुकाईआ। जिस दा लहिणा थल अस्गाहो, मईअल खोज खुजाईआ। जिस नूं सब ने किहा वाह वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। उस दे प्यार दा मोहे घनेरा चाउ, चौहवंनी ध्यान लगाईआ। जो सदा सुहेला देवे ठण्डी छाउं, अग्नी तत ना लागे राईआ। जुग चौकड़ी करे न्यायों, अदल इन्साफ़ आप कमाईआ। उस दे निव निव लागां पाउं, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत नौ कहे जन भगतो आ गया लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। साचे

नाम दी देवां सौगात, धुर दी वस्त अनमुल्ल वरताईआ। भागां भरी तुहाडी रात, सुहञ्जणी ख़ुशी बणाईआ। आत्म तक्को परमात्म ज़ात, अज़ाती डेरा ढाहीआ। सति दा सच वेखो नात, मेल मिल्या सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउ गाथ, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। मेरा स्वामी अनाथां नाथ, ग़रीबां होए सहाईआ। जुग चौकड़ी देवे साथ, सगला संग बणाईआ। जन भगतो उस प्रभू नूं मस्तक दे अग्गे दोए जोड़ दयो हाथ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। जिस दा इशारा दे के गया सी राम बेटा दसराथ, जिस वेले दहिसर घाईआ। कृष्ण अर्जन नूं सहिज सुभाउ गया आख, बिन अक्खरां कर लिखाईआ। मैं त्रैलोकी नाथ, मेरा साहिब स्वामी आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ईसा जिस वेले गल विच पाई फास, बिन सजदयां सीस झुकाईआ। इक अगम्मी रखी आस, जिस नूं ए बी सी डी सके ना कोए लिखाईआ। मुहम्मद चौदां तबक कीते तलाश, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरी मकबरे विच राह तक्के ततां वाली लाश, ख़ाकी ख़ाक ध्यान लगाईआ। नानक किहा निरगुण धार नूर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाला मेरा बाप, मईआ इक्को सोभा पाईआ। जो अन्तिम कलयुग करे खेल तमाश, तमाशबीन नूर अलाहीआ। शंकर झुके उतों कैलाश, निव निव सीस निवाईआ। ब्रह्मा धूढ़ी रमावे ख़ाक, मस्तक टिक्के लाईआ। विष्नूं विश्व दा मंगे साथ, सगला संग बणाईआ। पहली चेत कहे मेरा साहिब पुरख अबिनाश, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। ओह भगत सुहेला इक अकेला निरगुण निरवैर निराकार जन भगतां आपणा बणाए दास, दासी दास खेल खिलाईआ। सोवत जागत काया मण्डल पावे रास, गोपी काहन खेल खिलाईआ। गुरमुखां दे हिरदे दे विश्वास, विश्व दा आपणा भेव खुल्हाईआ। साहिब स्वामी बण सर्ब गुणतास, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जो लहिणा देणा सब दा चुकाए आप, आपणी दया कमाईआ। किसे हथ्थ ना आवे पूजा पाठ, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। सम्मत शहिनशाही नौ कहे ओह मेरा साक सज्जण साथ, साथी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सम्मत नौ कहे मेरी नव नौ दी धार, धर्म नूं धर्म नाल जणाईआ धरनीए तूं वी हो जा ख़बरदार, बेख़बरे ख़बर दयां सुणाईआ। नी तेरे उत्ते रंग माण गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा फेरा पाईआ। लेखा लिख गए विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस दी देण गवाहीआ। कलि कल्की लए अवतार, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। मैं उस नूं करां निमस्कार, डण्डावत विच सीस निवाईआ। जेहड़ा सारयां दा सांझा यार, यराने भगतां नाल रखाईआ। नी उस दे नाम कलमे अवतार पैग़म्बरां लिख्ती लाए इशत्यार, काग़ज़ां उत्ते अक्खर दित्ते चिपकाईआ। जिस दी सारे करदे रहे इंतज़ार, आमद विच ध्यान लगाईआ। ओह मालक ख़ालक ज़िमीं जमां

दा ख़ुदमुखत्यार, दरगाह सच दा रहिबर नूर अलाहीआ। उस दा हुक्म संदेसा सब ने सुणया वारो वार, वारता जगत वाली बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत नौ कहे मैं वेखे थल अस्गाह, गहर गम्भीर दिती वड्याईआ। मैनूं अन्तर अन्तर चढ़या चाअ, चाउ घनेरा दयां समझाईआ। मेरा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस ने दुर्गा अष्टभुज दा लेखा दिता चुका, चुकन्ने सब नूं रिहा कराईआ। अवतार पैग़म्बर गुर आपणा लेखा बैठे हथ्थ उठा, दो हथ्थां रहे टिकाईआ। बिना सीस तों सीस निवा, निम्रता विच सीस झुकाईआ। तूं दाता स्वामी अगम्म अथाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पहली चेत कहे मैं चार कुण्ट नूं तक्कया, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म नाता दिसे किसे ना पक्कया, धर्म दी गंढ ना कोए पवाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सया, हस्स के दिता वखाईआ। वेखो कलयुग सब दी करे हत्या, हत्यारी कीती ख़लक ख़ुदाईआ। अन्दर दे के मन मतया, मनसा कूड़ नाल लड़ाईआ। मिले मेल ना किसे कमलापतया, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। सब नूं भुल्लया गोबिन्द फतिह डंक्या, डंके कूड़ घर घर रहे वजाईआ। अन्दरों फिरे ना मन का मणक्या, जगत मणक्या उँगला नाल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सम्मत नौ कहे मेरा खेल पुराणा, पुनह पुनह सब नूं सीस निवाईआ। जन भगतो सुणो मेरा प्रेम दा गाणा, गा गा के दयां जणाईआ। साहिब स्वामी सतिगुर शब्द जिस नवां खेल रचाउणा, रचना आपणी वेख वखाईआ। उस नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा चरण टिकाउणा, निरगुण सरगुण आपणी वंड वंडाईआ। एह खेल श्री भगवाना, दूसर समझ कोए ना पाईआ। जिस दा जोत सरूपी अगम्मी बाणा, बाण अणयाले तीर चलाईआ। तख्त निवासी बण के राणा, रईयत वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस ने चढ़दी दिशा नूं जाणा, अक्ख लैहंदे वल भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत नौ कहे मैनूं याद आ गया दुर्गा दा मैदान जंगी सुंभ निसुंभ संग वधाईआ। जेहड़ी आशा बिना इश्क तों मंगी, हकीकी मजाजी समझ कोए ना पाईआ। जिस वेले जुग चौकड़ी जाए लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। सुहागण वाहे सीस कोए ना कंघी, हरि कन्त सुहागी सके ना कोए हंढाईआ। आत्मा दुहागण सब दी दिसे रंडी, सच सिंघासण सोभा कोए ना पाईआ। सच प्रकाश दिसे नूर कोए ना चन्दी, नूर नुराना नज़र किसे ना आईआ। दीनां मज़्हबां दी होवे पाबन्दी, आत्म परमात्म मिलण कोए ना पाईआ। पवण मिले किसे ना ठण्डी, अग्नी तत जगत तपाईआ। छुटी लिव ना जावे गंढी, पारब्रह्म ब्रह्म

ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट आवे तंगी, तंग दस्त होवे लोकाईआ। सब दी अन्तर निरन्तर हालत होणी मंदी, मंद भागण धरती रोवे मारे धाहीआ। कलयुग लेखा पुज्जया होणा कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढी घाट दए गवाहीआ। दीन दुनिया होणी पाखण्डी, जगत जिज्ञासू निरगुण जोत ना कोए समाईआ। माण रहिणा नहीं पांधे पंडी, मुल्ला शेख़ ना कोए चतुराईआ। उस वेले खेल करे मेरा साहिब सूरा सरबंगी, जो करता धुरदरगाहीआ। जिस दी आयू आदि जुगादि लम्बी, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। ओह सब दी कौल इकरारां वाअदयां वाली वेखे संधी, संनद आपणे विच्चों कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पहली चेत कहे ओह कलयुग आया, भज्जया वाहो दाहीआ। बोल बोल के रिहा सुणाया, कूक कूक नाल लगाईआ। मैं उस प्रभू दा जाया, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं धुर दा वर इक्को पाया, पारब्रह्म प्रभ झोली दिती भराईआ। चारों कुण्ट कूड़ दा डंक वजाया, धर्म दी कीती सफ़ाईआ। पिता पूत नाल लड़ाया, गुरु चेले दित्ते टकराईआ। सच प्रीती विच रहिण कोए ना पाया, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी आपणा डौरु वाहया, डंका दिता वजाईआ। मेरे उत्ते उस साहिब दा साया, जो सिर सिर रिज़क सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे मैं मुच्छां नूं चाढ़्हां वट्ट, वटणे सब नूं देणे लगाईआ। मैं कूड़ प्याला पीवां गट गट, ममता नशे चारों कुण्ट देणे वखाईआ। मैं दीपां लोआं जावां टप्प, टापूआं तों परे फिरां चाँईं चाँईंआ। कलयुग कहे जन भगतो मेरी समझयो मूल ना गप्प, मैं कर के देणा वखाईआ। किसे दा रहिण नहीं देणा तप, तपीश्र सिर ना कोए उठाईआ। मेरा साहिब नाल वायदा पक्क, मैं पक्की आया कराईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी कोई पुज्जे ना तेरे तक्क, चरण छोह कोए ना लाईआ। मेरा मैनूं देणा हक, हकीकत दे मालक होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैं की दस्सां आपणी कहाणी, कहावत की जणाईआ। मैनूं याद चार जुग दी बाणी, जो नाम अणयाले तीर चलाईआ। मैं वेखां चारे खाणी, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। मैं तक्कां जीव प्राणी, पुनह पुनह खोज खुजाईआ। मेरे कोल ओह निशानी, जिस दा निशाना सके ना कोए मिटाईआ। मेरा महबूब वड्डा दानी, दौलतमंद अख्वाईआ। जिस पैग़म्बरां दी लई कुरबानी, कबरां विच सवाईआ। ओह सदा मेहरवान करे मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कहे कुछ मेरी सुणो ज़बानी, सन्मुख हो के दयां सुणाईआ। अन्त शरअ दी कटी जाणी ग़ुलामी, ज़ंज़ीर रहिण कोए ना पाईआ। जिस मेरे महबूब दी सारे करन बदनामी, चारों कुण्ट ढोले गाईआ। उस दा लहिणा देणा खेल अगम्मा नव सत्त कराए परेशानी,

प्रतीशत दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सम्मत नौ कहे मैं दस्सां नाल प्यार, प्रेम प्रीती विच जणाईआ। उठो वेखो तक्को मेरे साजण मीत मुरार, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। जिस दा लहिणा देणा गोबिन्द धार, जो यारड़ा सथर गया हंढाईआ। जिस दा युद्ध अगम्म अपार, युधिष्टर काहन इशारे नाल दृढ़ाईआ। राम ने उसे दा कीता इज़हार, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। मूसा किहा ओह नूर नुराना शाह सुल्तानां मेरा परवरदिग़ार, परम पुरख इक अख्वाईआ। ईसा किहा मेरा बाप नुराना, नौजवाना आवे जावे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। मुहम्मद कहे मैं उसे दे कदमां दी लावां ख़ाक छार, जो शहिनशाह दो जहान अख्वाईआ। नानक निरगुण किहा ओह महाबली अवतार, अवतरा आपणी खेल खिलाईआ। गोबिन्द किहा ओह कल्की कल्गीआं वाले दा यार, कल आपणी आप प्रगटाईआ। जिस दा आदि अन्त ना पारावार, परम पुरख बेपरवाहीआ। ओह भगतन मीता ठांडा सीता एकँकार, अकल कलधारी आप अख्वाईआ। जिस नूं नमो नमो डण्डावत बन्दना निमस्कार, सजदयां विच सीस झुकाईआ। उस दा खेल अनोखा अगम्म अपार, अगोचर आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सम्मत नौ कहे मैं तक्कया नाम निधाना, बिन नज़रां नज़र उठाईआ। मेरे कोल इक परवाना, जो परम पुरख दिता फड़ाईआ। जिस दा जग नज़र ना आए निशाना, नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। रूप दिसे ना ज़िमीं असमाना, मण्डल मण्डप ना कोए चतुराईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता नौजवाना, श्री भगवाना इक वखाईआ। आदि जुगादी शब्द अनादी वड ब्रह्मादी नौजवाना, रूप अनूप इक प्रगटाईआ। ओह आ गया जोत जगा गया वेस वटा गया खेल खेले दो जहाना, दुहरी आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धरनीए आ जा साहिब दे अग्गे, फ़ैसला आपणा हक कराईआ। धर्मा तूं वी बन्न्ह लै कच्चे तग्गे, तन्दां डोरी नाल बंधाईआ। मेरा खेल तक्को चारों कुण्ट कूड़ दा दीपक जगे, जोती जाता नज़र किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ कोटन कोटि फिरदे भज्जे, भजन बन्दगी विच आपणा आप लगाईआ। कलयुग कहे मेरे हुन्दयां सदी चौधवीं अन्त मेरा साहिब किसे ना लभ्भे, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं कूड़ कुड़यार दे वड्डे डूँग्घे बणाए खड्डे, खड्डी बुणन वाला जुलाहा कबीर इशारा गया कराईआ। यार यारां नाल करदे दग़े, सच विच सच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मेरे सारे हो जाओ अधीन, धर्म तेरा रूप नज़र कोए ना आईआ। मेरा लेखा तक्क

लै रूसा चीन, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैं पुजणा मक्का मदीन, काअब्यां खोज खुजाईआ। मशरक मग़रब करना अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं कमलया होइयों नाबीन, अक्ख अक्ख ना मूल खुल्हाईआ। तेरा वक्त लँघ गया सतिजुग त्रेता द्वापर वाला प्राचीन, पिछली कहाणी कम्म किसे ना आईआ। मेरा ज़ोर तक्क लै शोर तक्क लै मैं टकराउणे मज़्हब ते दीन, धर्म इस्लाम दा भेड़ देणा भिड़ाईआ। एह खेल होणा उत्ते ज़मीन, धरनी नूं सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धर्म कहे कलयुगा ना हो इतना मग़रूर, मग़रूरी ना मूल वखाईआ। ओह मालक सब दा हाज़र हज़ूर, हज़रतां तों परे बेपरवाहीआ। जिस दा इक अगम्मा नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस तेरा नाता तोड़ना कूड़, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जन भगतां बख्श के चरण धूढ़, टिक्के देवे खाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम दा दे सरूर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। तेरी क्रिया नूं कर दए चूरो चूर, शौह दरया विच रड़्हाईआ। ओह मालक सर्ब गुणा भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। तूं उस दा चाकर दिसे मज़दूर, आपणी सेव कमाईआ। धर्म कहे मेरा बण मशकूर, शुक्रिए विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धर्म ओह मेरे वड्डे वड्डे वसीले, बिना विसल तों दयां सुणाईआ। ओह मेरे मज़्हबां वाले तक्क वकीले, जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं दित्ते बणाईआ। मेरे अम्बर तक्क लै नीले, चन्द सितार अक्ख उठाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेरे साथी छैल छबीले, महाबली भज्जण वाहो दाहीआ। कोई बच ना सके साध सन्त कर के आपणे हीले, हुजत विच सब नूं लैण फसाईआ। मेरी नौजवानां वाली डौल डीले, बृद्ध बाल रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धर्म कहे कलयुग आपणी लग्गीआं वेख लै अग्गां, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। पंझी गुरमुखां सिर बद्धीआं पीलीआं पग्गां, पंझी प्रकृतीआं रोवण मारन धाहीआ। खेल तक्क लै सूरा सरबगा, की करता हुक्म वरताईआ। जिस दा इक्को डंका वज्जा, दो जहान करे शनवाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर फिरे भज्जा, चले वाहो दाहीआ। उस दी मन्नणी पए रजा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरे सिर ते कूकदी कज़ा, कज़ाक बणया धुरदरगाहीआ। आपणी करनी दा तक्कणा मजा, जो मज़ाक कीता लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे धर्म मैं दूरअंदेश बड़ा, बड़ी मेरी वड्याईआ। तूं समझें ना मेरा धड़ा, किस दा संग संग नाल बणाईआ। जिन्हां दे सिर ते पीला दस्तार चढ़ा, आपणा आसण लाईआ।

मैं सब दे साहमणे खड़ा, अग्गे हो के दयां जणाईआ। पिछला वक्त लँघया बहुता लम्मा बड़ा, की बीती दयां दृढ़ाईआ। मैं सब दे अन्दर वड़ा, घर घर डेरा लाईआ। काया दी खिड़की विच खड़ा, नौ दवारे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे धर्म बिना प्रभू दी किरपा नहीं कोई धर्म, मैं सच दयां सुणाईआ। बेशक मेरा धरनी उत्ते होया जरम, कुक्ख बिना जनणी दिती सुहाईआ। हड्ड मास नाड़ी नहीं चर्म, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। मेरा सब तों उत्तम श्रेष्ट कर्म, करनी दा करता हो के दयां दरसाईआ। जेहड़े प्रभू दी पै जाण सरन, सरन विच समाईआ। जे ओह किरपा करे ते मंज़ल चढ़न, बिना किरपा तों अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। कलयुग कहे धर्म मेरी करनी तक्क ओह इक दूजे दे नाल लड़न, लड़ाके देवां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कलयुग कहे मेरे साहिब दा तक्क स्वांग, की आपणी कल वरताईआ। जिस दी रखी तांघ, तांघां विच वक्त लँघाईआ। जिस दा राह तकदा तारा चांद, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। ओह पुट्ट के आपणी पहली पलांघ, धरनी धरत धवल उत्ते डेरा लाईआ। जिस दा लहिणा देणा जुगादी आदि, अन्त आप समझाईआ। उस दी कर लै याद जो सुणे सर्ब फ़रयाद, बेफ़िकर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। झट बोलया पहला चेत, आकड़ नाल जणाईआ। कलयुग (नूं) कहे आह वेख लै प्रभू नेतन नेत, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। जिस ने तैनूं करना खेत, रणभूमी देणा सवाईआ। ओह वेख लै मुहम्मद दी आसा लैंदी भेत, बिन रूप रंग रेख बैठी डेरा लाईआ। नारद वी खेडां रिहा खेड, पुट्ठे सिध्धे हथ्थ वखाईआ। नख़रयां नाल करदा वेड, मसख़रीआं नाल हसाईआ। जिस मसीह ने मनुषां नूं किहा शीप भेड, जगत हुक्म सुणाईआ। ओह आपणा हुक्म संदेशा कढ्ढे विच्चों पाकट जेब, बिन अक्खरां दऐ वखाईआ। आह तक्क लओ बिना नसर तों कितेब, अक्खरां बिना लिखाईआ। जिस विच नव नौ चार दा भरया फ़रेब, दगेबाज़ी बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। पहली चेत कहे जन भगतां पग्गां बद्धीआं पीलीआं, पंझी दो पंज गंढ पवाईआ। जन भगतां रूहां जाणीआं सीलीआं, बिना प्रभू तों सील सके ना कोए तुड़ाईआ। विचार चले ना कोए दलीलीआं, मन मति ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म दीआं इक्को होणीआं वसीलीआं, दूजा वसल यार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धर्म कहे मैं वेखां पंझी नौजवान, दुआबा मालवे गंढ पवाईआ। मेरे साहिब दा खेल महान, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। इन्हां दा लेखा जगत जहान,

नाता ततां वाला जुड़ाईआ। एह हरि गोबिन्द दे प्रेम प्यार वाले सी पहलवान, पूरब जन्म दे सोभा पाईआ। इक दूजे नाल शरारत करदे रहिंदे सी जगत शैतान, धक्का धक्के नाल लगाईआ। ग़ुस्से विच कैंचा कस के आउंदा सी विच मैदान, बल आपणा आपणा प्रगटाईआ। हरिगोबिन्द वेख के ख़ुश हुन्दा सी महान, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। ओह तक्को मालक नौजवान, दाता धुरदरगाहीआ। जिस दे नाल तुहाडा मेल होणा विच जहान, जगत जुगत नाल मिलाईआ। तुहाडे प्रेम ते ग़ुस्से दा युद्ध होवे घमसान, घुंमण घेरी विच लोकाईआ। जन भगतो एसे दे बदले तुहानूं फड़ना पए ना खण्डा किरपान, तीर तरकश ना कंध उठाईआ। नौवां देशां विच शरअ फिरे छुरी शैतान, शरीअत नाल मिलाईआ। पहली चेत कहे मैं एसे ख़ुशी विच भगतां दा मंगां दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाते कमलापाते सब नूं देणा चरण ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। दर आए सारे करीं परवान, परम पुरख होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सम्मत नौ कहे मैं आया विच मात, प्रभ दिती माण वड्याईआ। पुरख अकाले बख्शी दात, दयावान झोली पाईआ। सचखण्ड दा तक्कां खेल तमाश, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। झट गुरदयाल सिँघ ने मैनूं दिता आख, बलि दा लेखा जगत जणाईआ। जिस दी मुट्ठी रखी होई राख, रक्षक दए वड्याईआ। धर्म दी धार मेरी बणे याद, याददाशत जगत भगत वखाईआ। मेरा साहिब पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जेहड़ा मालक आदि दा आदि, अन्त दा अन्त आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी ख़ुशी बणाईआ। सम्मत नौ कहे मेरा भगतां नाल प्यारा, चिरी विछुन्नयां वेख वखाईआ। मैं बलि दा तक्कां इशारा, जो बिन सैनत रिहा समझाईआ। मेरा साहिब मेरा मीत मुरारा, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। मैं जगत जहान छड्डया संसारा, कुटम्ब आया तजाईआ। पुत पोतरे मेरा प्यार नहीं किसे विच परिवारा, परम पुरख मेरा नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। मैं बैठा उस मन्दिर सच दरबारा, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जिथ्थों आउणा ना पए दुबारा, लोकमात ना रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी खेल खिलाईआ। सम्मत नौ कहे भगतो हथ्थ कर दयो पुट्ठे, फेर सिध्धे कर के लओ बदलाईआ। तुहाडा साहिब तुहाडे अन्तर आत्मा तुठे, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। तुहाडी सुहञ्जणी होवे रुते, ख़ुशीआं नाल महकाईआ। कलयुग दी पोह ना सके धुप्पे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तुसीं उस मेहरवान दे पुते, जो महबूब धुर दा माहीआ। ख़ुशीआं नाल आपणी गोदी चुक्के, चारों कुण्ट होए सहाईआ। जन्म मरन दे मिटावे दुखे, आवण जावण पन्ध गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत नौ कहे जन भगतो भगती दी धार की, समझ समझ ना कोए जणाईआ। उस साहिब सतिगुर दी सार की, जो सब दा मालक बेपरवाहीआ। उस दी आदि अन्त दी धार की, की करता कार कमाईआ। शब्द शब्द दी विचार की, शब्द सबक जो कहि शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत नौ कहे मैं इक्को बचन अख़ीरी आखा, अक्खरां दे नाल अक्खर मिलाईआ। सब दा मालक स्वामी इक्को राखा, रक्षक बेपरवाहीआ। मैं चाहुंदा मेरा साहिब एस साल विच दुक्खां दा करे नासा, गुरमुखां दए वड्याईआ। नाम दा भण्डारा भरे काया कासा, कसम नाल मैं इहो मंग मंगाईआ। सतिगुर होवे ते होवे दासां दा दासा, सेवा सेव विच आपणी आप जणाईआ। प्रभू होवे ते होवे जोत प्रकाशा, जोती जोत करे रुशनाईआ। जन भगतो तुहाडा मेरा साहिब एसे साल विच जे पूरा करे घाटा, मैं फिर ख़ुशीआं विच नच्चां टप्पां चाँईं चाँईंआ। किसे दा चीथड़ दिसे ना पाटा, पटने वाला नाल मिल के ख़ुशी दए बणाईआ। तुहाडी आत्मा दी होवे खाटा, ते आसण पुरख अबिनाशण उत्ते आपणा लए लगाईआ। तुहाडी पिच्छे दी पिच्छे मुका के वाटा, अग्गे वटणा आपणे प्रेम वाला लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। सम्मत नौ कहे मैं फेर करां निमस्कार, प्रभ दे अग्गे सीस झुकाईआ। सब नूं दर्शन देणा काया दा अन्दरला खोल्ह किवाड़, बाहरों वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। उथे पुज्जणा जिथ्थे जंगल होण पहाड़, टिल्लयां पर्वतां पन्ध मुकाईआ। फिरना पिच्छे अगाड़, भज्जणा वाहो दाहीआ। हरिजन हरि भगत ख़ुशी नाल ख़ुशी लै के आउणा उत्ते सतारां हाढ़, सम्मत नौ कहे मेरी पहली ख़ुशी ते पहली वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। पहली चेत कहे जन भगतो सच दी लै के जायो शरीणी, शरअ दा लेखा जाणां मुकाईआ। इक्को साहिब दे घर विच तुहाडी ज़िंदगी होवे ते जीणी, जीवण इक्को दे लेखे पाईआ। इक्को मदि नाम रस दी पीणी, दूसर रसना रस ना कोए चखाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैशो तुहाडी ज़ात नहीं कोई हीणी, आत्म परमात्म नाल मिल के वज्जे वधाईआ। तुहाडी ख़ुशी दुगणी ते होवे तीणी, तिन्नां गुणां दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम प्यार मुहब्बत दी दए अधीनी, अधीनता विच आपणा रंग रंगाईआ।

२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
कल्ला संगत दे नवित

चात्रक गुरमुख सदा प्यासा, अमृत मेघ बूँद हरि बरसाईआ। मानस जन्म सतिगुरु करे रहिरासा, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। पवण पवणी पवित्र करे स्वासा, साह साह विच समाईआ। पन्ध मुका के पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां लेखा दए चुकाईआ। निर्मल दीआ दीपक करे प्रकाशा, अंध अंधेर मिटाईआ। सच दवार कराए वासा, भगत दवार वज्जे वधाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म खुल्ल्हे इक खुलासा, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। काया माटी भरे कासा, नाम निधाना विच टिकाईआ। लेखे लाए जगत ग्रासा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच प्रेम दए मिट्ठासा, अनडिठड़ा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। गुरमुख चात्रक सदा बिल्लाए, बिलप करे बहुभांती। सतिगुर साचा दया कमाए, बख्श अमृत बूँद स्वांती। सन्त साजण मेल मिलाए, कदे पुच्छे ना ज़ात पाती। जागत सोवत दरस दिखाए, पन्ध मुकाए दिवस राती। तन महल्ल अटल वडयाए, जोत जगाए बिन तेल बाती। सच सिंघासण सोभा पाए, परम पुरख प्रभ कमलापाती। गुरमुख साचे जोड़ जुड़ाए, अणयाला तीर चलाए बिरहों काती। गुरसिख आपणी गोद टिकाए, खेले खेल बहु बिध भांती। जुग जुग आपणा रूप बदलाए, शाह पातशाह शहिनशाह कमलापाती। निरगुण सरगुण खेल खलाए, ख़ालक ख़लक पुरख अबिनाशी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन बणाए चरण दासी। गुरमुख चात्रक मंगे नीर, बिन नीरां नीर ध्यान लगाईआ। सतिगुर अमृत बख्शे साचा सीर, अंमिओं रस अगम्म चुआईआ। तन माटी देवे धीर, सांतक सति सति वरताईआ। जिस मंज़ल चढ़या कबीर, तिस मंज़ल गुरमुख दए टिकाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं वजूद शरीर, पंज तत ना कोए चतुराईआ। धन दौलत मिलख ना दिसे जागीर, माया ममता ना कोए हल्काईआ। अन्तर होवे ना कदे दिलगीर, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। मन्नणा पए ना कोई पैग़म्बर पीर, तत शरीर ना वेखण पाईआ। इक्को जोती जाता बेनज़ीर, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दी नज़र ना आए तस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। ओह भगत सुहेले लेखे लाए शाह अमीर, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला दए मिलाईआ। गुरमुख चात्रिक सदा बिल्लाउंदा, मुख रसन रसन सलाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउंदा, गा गा शुकर मनाईआ। नेत्र लोचन नैण राह तकाउंदा, निज अक्ख लए उठाईआ। कवण कूटे मेरा साहिब स्वामी आउंदा, जोती जाता बेपरवाहीआ। जो ग़रीब निमाणयां तराउंदा, भगतां गोद उठाईआ।

साचा राह चलाउंदा, जुग जुग हुक्म वरताईआ। केहड़ा खेड़ा नूर चमकाउंदा, जोती जाता डगमगाईआ। सो स्वामी दया कमाउंदा, जन भगत लए उठाईआ। सम्बल आपणा धाम दरसाउंदा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जिस दी बाडी बणत नहीं कोई बणाउंदा, चार दीवारी वंड ना कोए वंडाईआ। साढे तिन्न हथ्थ महल्ल आप सुहाउंदा, सोहणा बैठा आसण लाईआ। निरगुण धार वेस वटाउंदा, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। जन भगतां अमृत आत्म जाम आप प्याउंदा, निजर झिरनिउँ झिरना आप झिराईआ। लख चुरासी फंद कटाउंदा, गेड़यां विच ना कोए रखाईआ। दर आयां दर्द वंडाउंदा, दुखियां होए सहाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउंदा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। हरिसंगत इक्को रंग रंगाउंदा, दुतीआ भेव ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचा सगला संग निभाउंदा, अन्दर बाहर आपणी दया कमाईआ।

२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर हरभजन सिँघ दे नवित

सतिगुर अमृत बरखदा, हरि दाता गहर गम्भीर। हरिजन लख चुरासी विच्चों परखदा, वेखणहारा तन शरीर। देवे दान आपणे दरस दा, मेल मिला के शाह अमीर। झगड़ा मिटाए सोग हरख दा, चिन्ता करे ना कोए दिलगीर। लहिणा देणा जन भगतां शहिनशाही सम्मत नौ बरस दा, बरसी दा लेखा बदल देवे तकदीर। एह वेला साहिब स्वामी दे तरस दा, मेहर नज़र करे बेनज़ीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा पीरन पीर। सतिगुर दाता सदा बख्शिंद, बख्शणहार अख्वाईआ। अमृत धार देवे सागर सिन्ध, गहर गम्भीर गवर वरताईआ। जन्म जन्म दी मेट के चिन्द, चिन्ता चिखा दए गंवाईआ। हरिजन बणा के धुर दी बिन्द, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। लेखा जाणे गुणी गहिन्द, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। लेखे लाए जीउ पिण्ड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। सतिगुर सच्चा सदा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। लख चुरासी परखणहारा नीता, गुरमुख गुर गुर लए जगाईआ। जुग चौकड़ी बदले रीता, रीतीवान दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम झगड़ा मुका मन्दिर मसीता, मसला भगतां हल्ल कराईआ। मार्ग दस्स नीकण नीका, आत्म गंढ पवाईआ। तन शरीर कराए तस्दीका, शहादत शब्द गुरु रखाईआ। जोड़ जुड़ाए धर्म धार अनडीठा, कर्म कांड दा पन्ध मुकाईआ। अग्नी तत ना तपे अंगीठा, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

सतिगुर शब्द सदा सुहेला सज्जण, संगी अगम्म अथाहीआ। जो आत्म धार कराए मजन, सरोवर अमृत आप नुहाईआ। कूड़ विकारा भगत सुहेले तजण, दुरमति मैल ना लागे राईआ। भाण्डे गढ़्ह हँकारी भज्जण, हउँमे हंगता दए गंवाईआ। तन वजूद आपणा रंगण, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। वस्त अमुल्ली इक्को मंगण, झोली अग्गे डाहीआ। सतिगुर साहिब सूरा सरबंगण, देवणहार वड्याईआ। जिस दे प्रकाश गुरमुख दीपक जगण, घर घर होवे रुशनाईआ। ओह सब दे प्रेम प्यार दे पूरे करे सगन, सगला संग बणाईआ। अन्तर दे के इक्को लग्न, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के भजन, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जुग जुग लोकमात आवे सद्दण, सद्दा नाम निधाना इक लगाईआ।

२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
प्रेम सिँघ कश्मीर सिँघ दे गृह साधू सिँघ दे नवित

धर्म कहे गुरमुख विरला प्रभ दा शब्द अराधू, हिरदे हरि वसाईआ। जिस उत्ते किरपा करे माधव माधू, मधुर धुन आप सुणाईआ। सच मुहब्बत दा पावे जादू, यादव बंसी वेख वखाईआ। जो लहिणा देणा गोबिन्द नाल दादू, दाअवे नाल सुणाईआ। उस दा मुखीआ सी इक आगू, छिन्दा नाम वड्याईआ। हुन्दा सी वडभागू, ख़ुशीआं सेव कमाईआ। उसे दा रूप अनूपा बदल गया सिँघ साधू, प्रभ साधना विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची शरनाईआ। साधू सिँघ कहे मेरे उत्ते कीता तरस, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेरी लेखे पाई घाल जो कीती चौव्ही बरस, बरसी बरसी नाल मिलाईआ। मैनूं चुक के उतों फ़र्श, अर्शां विच दिता रखाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले योद्धे बैठे मर्द, मर्दाने आसण लाईआ। इक्को बेनन्ती करी अर्ज़, इक्को आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आत्मा कहे मैं परमात्मा दी लाई अगम्मी धूढ़, बिना मस्तक लई छुहाईआ। मेरा नात टुट्टया कूड़, कूड़ी छडी सृष्ट सबाईआ। मेरा रूप ना रिहा मूर्ख मूढ़्ह, स्वच्छ सरूप दिता समझाईआ। मैं पन्ध मुका के नेड़ा दूर, सचखण्ड पुज्जी चाँईं चाँईंआ। अग्गों प्रेम प्यार विच मिल्या सिँघ बूड़, गलवकड़ी भाईआं वाली पाईआ। मैं वेख के अगम्मा नूर, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। एथे मेरा बंस मिले ज़रूर, सोहण सिँघ सोभा पाईआ। किशन दा लहिणा देणा पूरा करे प्रभ ज़रूर, ज़रूरत धुर दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख कहे मेरा घर सुहञ्जणा, मिली माण वड्याईआ। प्रभ पाया दर्द दु:ख भय भञ्जणा, जो भव सागर पार कराईआ। जिस इक्को दिता प्रेम दा मजना, दुरमति मैल धुआईआ। लेखे ला के आहला अदना, इक्को रंग दिता रंगाईआ। जिस दा प्रकाश दीपक जगणा, जोती जाता डगमगाईआ। ओह साहिब सूरा सरबंगणा, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जिस दा दवारा बिन भगतां किसे ना लँघणा, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सूरा सरबंगणा, सूरबीर इक अख्वाईआ।

२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर दलीप सिँघ दे गृह

मेरा प्रविष्टा दोया, चेत हस्स के रिहा सुणाईआ। जन भगतो प्रभू दा खेल होया, करनहार आप कराईआ। हरिजन उठाए सोया, सुत्तयां लए जगाईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोया, समझ विच ना कोए समझाईआ। ओह लेखा जाणे त्रै लोया, लोयण आपणे वेख वखाईआ। साचा लै के आया नाम ढोया, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जेहड़ा एथे ओथे ना जाए खोहया, ठग्ग चोर यार ना कोए चुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। प्रविष्टा कहे मैं घड़ीआं पलां दे विच वन्डया, दिवस रात गणित गिणाईआ। मैं प्रभू दा खेल वेखां विच ब्रह्मंडया, दो जहानां अक्ख उठाईआ। जो वसया जेरज अंडया, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। जिस लेखे लाया गुरमुख माढ़ा चंगया, चरण सरन दे सरनाईआ। हरिजन लगावे आपणे अगम्मी अंगया, अंगीकार इक अख्वाईआ। जिस दा नाम डंका मृदंगया, दो जहानां करे शनवाईआ। सो वर देवे मूँहों मंग्गया, जन भगतां झोली आप भराईआ। गुरमुख सन्त सुहेले सच दवारे जाए लँघया, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे शब्द धार सेज पलँघया, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। जोती धार दिसे सूरा सरबंगया, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा वेख वखाईआ। लेखा कहे मैनूं वेखण योग, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दा सब तों वक्खरा जोग, जुगीशर समझ कोए ना पाईआ। मैं ओसे दी माणां मौज, मजलस इक्को नाल बणाईआ। जो हर थाँ जाए पहुंच, घट घट रिहा समाईआ। जन भगतां मेटे सोच, समझ बुद्धी शब्द नाल मिलाईआ। हरिजन तराए नाल शौक, शौकीन हो के वेख वखाईआ। गुरमुख कदे ना जाए औत, जिस दे नाम दी वज्जदी रही वधाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दी जन भगतां नाल चलाए रौंस, रस्ता दीन दुनी बदलाईआ।