२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जेठूवाल सन्तोख सिँघ दे गृह
जन भगत गृह सुहावणा, सुहञ्जणी थित मिले वड्याईआ। जिन्हां इक्को इष्ट मनावणा, दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावणा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सच सरनाई सीस निवावणा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मानस जन्म सुफ़ल करावणा, चुरासी गेड़ मुकाईआ। नाता धर्म राए तुड़ावणा, चित्रगुप्त ना गंढ वखाईआ। दर दवारा इक सुहावणा, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। सच सिंघासण इक विछावणा, जिस दा रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। सो स्वामी इक्को पावणा, जो पतित पापीआं लए तराईआ। सचखण्ड दवारा जिस दा गृह सुहावणा, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे ओह मैनूं नारद दिसदा विच मस्ती, मस्त (मस्ताना) रूप बणाईआ। नारद कहे धरनी एह खेल अलख दी, अगोचर आप कराईआ। मैं कुझ हुक्मनामा लै के आया दस्ती, दस्तगीर दिता फड़ाईआ। मैनूं राह विच गंगा गोदावरी यमुना मिली सरस्वती, सुरती सुरत विच्चों बदलाईआ। कहिण पंडता साडा बण दर्दी, दुखी हो के रहीआं जणाईआ। वेख खेल कपट छल दी, कलयुग करनी कार कमाईआ। वहिण वैहंदा पंच विकार साडी धार मूल ना ठल दी, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं लै के आया परवाना, सतिगुर शब्द दिता फड़ाईआ। मैं लँघया ज़िमीं असमाना, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाया तराना, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। याद कर विष्नूं भगवाना, विश्व दा ध्यान लगाईआ। नेत्र खोल्ह के तक्कया निशाना, बिन निशान्यो वेख वखाईआ। पुरख अकाल बदल रिहा ज़माना, दीन दुनी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं लै के आया धुर दी ख़बर, बेख़बरो दयां जणाईआ। भाणा तक्को हरि ज़बर, ज़बर दस्ती दए वरताईआ। जिस दा राह तक्के मुहम्मद वाली कबर, मदीना नैण उठाईआ। ओह नूर नुराना वेख बदन, जोती जाता डगमगाईआ। सब दे यथार्थ वेखे यतन, आपणा पर्दा लाहीआ। दीन दुनी आपणे घाट खलोती पत्तण, नईया नौका हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि
वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे नारद की लै के आयों संदेसा, सहिज नाल दे जणाईआ। नारद कहे धरनीए मेरी बोदी ते रख इक पैसा, पंडत दी दक्षिणा झोली पाईआ। फेर प्रभू दा खेल वेखीं होवे कैसा, केसगढ़्ह दा लेखा गोबन्द वाला पूर कराईआ। जिस दा हुक्म रहे हमेशा, दो जहान ना कोए मिटाईआ। ओह मालक ख़ालक नर नरायण नरेशा, निराकार निरँकार इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा देस परदेसा, परदेसी दिसे धुर दा माहीआ। ओह जोती धार नूर उज्यार अगम्मड़ा करे वेसा, सम्बल आपणा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे नारद की होर ल्याइयों संदेसा, सहिज नाल समझाईआ। नारद कहे ओह मालक नर नरेशा, शहिनशाह बेपरवाहीआ। नाम जुग बदलणा जिस दा आदि अन्त तों पेशा, अन्तिम आपणा खेल खिलाईआ। जिस दे हुक्म विच सतिगुर अर्जन सीस पवाई रेता, रावी आपणा हाल जणाईआ। धरनीए हुण उस दा रखीं चेता, जो चेतन जड़ सब वेख वखाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल दीन मज़्हब दा पूरा होणा ठेका, अग्गे मन्याद ना कोए वधाईआ। ओह सतिगुर शब्द दुलारा आवे अगम्मी बेटा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओह लख चुरासी वेखे ताणा पेटा, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए ओह साहिब तक्क अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जो सब दे बेड़े रिहा बन्न्ह, बन्न्हणहार धुरदरगाहीआ। उठ तक्क लै निशान तारा चन्न, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। हुक्म संदेशा सुण लै श्री भगवन, की करता रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा मालक इक महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जिस दी अगम्म अथाह हदूद, हज़रत वेखण कोए ना पाईआ। जिन्हां जणाया सुणाया हज़ारा दरूद, बसरी इस्म नाल कुड़माईआ। उन्हां अन्त करे नेस्तोनाबूद, जड़ दीन दुनी रहिण ना पाईआ। अन्तिम सब ने करना कूच, कूचा गली करे सफ़ाईआ। हुक्म संदेशा देवे धुर दा दूत, दो जहानां रिहा सुणाईआ। झगड़ा पैणा तेरा तेरे उत्ते लैहंदी कूट, कुटीआ पैग़म्बरां रही जणाईआ। जगत जहान पैणी फूट, मेल सके ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगादि आदि सतिगुर शब्द दए सबूत, सालस ख़ालस अवर ना कोए रखाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड डडवां ज़िला गुरदासपुर जुगिन्दर सिँघ दे गृह
चार चेत कहे जन भगतो सुणो अगम्मी नद्द, धुन आत्मक राग रिहा दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म अमृत रस पीओ रज्ज, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। त्रैगुण धार पार करो हद्द, बन्धन नज़र कोए ना आईआ। दीपक जोत तक्को नूर नुराना रिहा जग, सति सरूपी सोभा पाईआ। घर स्वामी ठाकर लैणा लभ्भ, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। नाम ख़ुमारी निजर झिरना देवे मधु, अमृत रस आप प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ल इक सुहाईआ। जन भगतो तक्को आपणा महल्ल मुनारा, साढे तिन्न हथ्थ ध्यान लगाईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण होए ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर अगम्म अथाहीआ। हरि पुरख निरँजण दिसे अपारा, अपरम्पर स्वामी धुरदरगाहीआ। एकँकारा खेल न्यारा, निरवैर आपणा आप कराईआ। आदि निरँजण जगत प्रकाश तों बाहरा, जोती जाता बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता आपणी बन्न्हे आपे धारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान बण सिक्दारा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। पारब्रह्म कर पसारा, सति सतिवादी आपणा भेव खुल्हाईआ। सति पुरख निरँजण आपणी कल वरते करे कराए करनेहारा, हरि करता वड वड्याईआ। जोती धार प्रगटाए शब्द सुत दुलारा, दूल्हा इक्को लए अंगड़ाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं रच अखाड़ा, ज़िमीं असमानां रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर तैयारा, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। पंजां ततां खेल न्यारा, हरि करता आप कराईआ। चारे खाणी हो के ज़ाहरा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। निरगुण सरगुण खेल करे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी सेवा आप प्रगटाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता सति सरूपी लए अवतारा, अवतर आपणी खेल खिलाईआ। चारे खाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। शब्दी शब्द बण वणजारा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। धरनी धरत धवल धौल खोल्ह बन्द किवाड़ा, दर ठांडा इक समझाईआ। जिथ्थे इक्को रूप पुरख नारा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी वेखे विगसे वेखणहारा, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जन भगत सुहेले कर तैयारा, त्रैभवन धनी आपणा भेव खुल्हाईआ। साचा देवे नाम थारा, थिर घर मन्दिर दए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। साचा खेल करे भगवन्त, हरि करता धुरदरगाहीआ। वेस वटाए जुगा जुगन्त, निरगुण सरगुण लए अंगड़ाईआ। नाम दृढ़ाए मणीआं मंत, ढोला सोहला अगम्म अथाहीआ। भेव खुल्हाए जीव जंत, साधां सन्तां सति समझाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्को नूर जणाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, अक्खरां तों बाहर
निरअक्खर दए समझाईआ। झगड़ा मुकाके बहिशत जन्नत, स्वर्गां पन्ध मुकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आत्म परमात्म मेल मिलाए नाता जोड़े नार कन्त, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह इक वसाईआ। सच गृह सुहञ्जणा, सच्चा सचखण्ड दवार। जिथ्थे साहिब स्वामी मिले दर्द दु:ख भय भंजना, जोती जाता नूर उज्यार। आदि जुगादी मीत मुरारा सज्जणा, हरि ठाकर स्वामी करे सच प्यार। जन भगतां उस दा सच दवार लभ्भणा, दूसर हथ्थ ना आए विच संसार। जिथ्थे इक्को चढ़े रंगणा, दुरमति मैल दए उतार, सचखण्ड दवारा हरि निरँकारा हकीकत वाले गुरमुख लँघणा, मुश्किल दिसे ना विच संसार। जिस नूं डण्डावत बन्दना करन तारे चन्दना, रवि शशि डण्डावत करन निमस्कार। सो मालक ख़ालक सूरा सरबंगणा, परवरदिग़ार एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सच दा मालक इक इकल्ला, हरि करता वड वड्याईआ। जो वसे काया तत महल्ला, सच सिंघासण सोभा पाईआ। जोती शब्दी धार रला, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। बिन तेल बाती दीपक जिस दा बला, नूर नुराना नूर करे रुशनाईआ। ओह दूई द्वैती मेटण वाला सल्ला, आत्म परमात्म पर्दा दए चुकाईआ। जो जगत सागर पार कराए जला थला, महीअल होवे आप सहाईआ। सो वसणहारा निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जन भगतां फड़ा के आपणा नाम दा पला, कन्नी कन्नी नाल जुड़ाईआ। सच स्वामी सच दवारे आपे खला, कुण्डा खिड़की आपे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला लए मिलाईआ। साचा मेला नाम मिलाप, हरि करता आप कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा जाप, अवतार पैग़म्बर गुरु सर्ब दृढ़ाईआ। मेट के तीनों ताप, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, अंध अंधेर दए गंवाईआ। अमृत आत्म बुझाए प्यास, निजर झिरना आप झिराईआ। शब्दी धुन सुणाए नाद, अनादी नाद जणाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, काग हँस रूप बदलाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पतितां पापीआं करे सफ़ाईआ। सोई सुरत जावे जाग, सतिगुर शब्दी शब्द उठाईआ। किरपा निधान देवे वैराग, वैरी अन्दरों पंजे बाहर कढ्ढाईआ। सति विच सति होवे विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप समझाईआ। हरिजन सन्त सुहेला शरअ शरीअत तों सदा आज़ाद, जगत बन्धन ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल खिलाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड हमराज पुर ज़िला गुरदास पुर अजीत सिँघ दे गृह
चार चेत कहे मैं चारों कुण्ट देख्या, देखी सर्ब लोकाईआ। मेरे महबूब मैनूं समझाया लेख्या, बिन लिख्या दिता दृढ़ाईआ। उठ इशारा वेख लै गोबिन्द दस दसमेश्या, जो सम्बल बैठा सोभा पाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश्या, निव निव लागण पाईंआ। ओह शाहो भूप नर नरेशया, नर निरँकार इक अख्वाईआ। जो सति दा सच देवे संदेश्या, सच सच नाल वड्याईआ। ओह रूप अगम्मा जोत धार प्रवेश्या, प्रविष्टा चौथा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। चार चेत कहे मैं देखी चार कुण्ट दी धार, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। मैनूं संदेशा देंदे चार यार, अबूबकर बाहां रिहा उठाईआ। ओह तक्क नूर अलाही परवरदिग़ार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जो चौदां तबकां पावे सार, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जिस दी पैग़म्बरां कीती इंतज़ार, आशा विच ध्यान लगाईआ। सो हो के होणहार, सूरबीर आपणा रूप बदलाईआ। जिस दे कोल खड़ग खण्डा नहीं कोई तलवार, तीर तरकश मुकन्द कंध ना कोए उठाईआ। ओह शब्द सरूपी शब्द दी मारे मार, शब्द अणयाला तीर चलाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चार चेत कहे मैं होया चुकन्ना, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। मेरा मन मेरे नाल मन्ना, मनसा मेरी मेरे विच समाईआ। मैं निगाह मारी उत्ते तारा चन्ना, जो निशान उम्मत मुहम्मद गया बणाईआ। फेर वेख्या गोबिन्द वाला कन्ना, जो सब दी करे सफाईआ। फेर नूर तक्कया श्री भगवंना, जो भगवन बेपरवाहीआ। मेरी तृष्ना मूल रही ना तम्हा, लालच कूड़ दिता तजाईआ। मैं नव सत्त उठ के भन्ना, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरा सफ़र हो गया लम्मा, लम्मा पै के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। चार चेत कहे मैं तुक अगम्मी गाउणी, ख़ुशीआं ढोला गाईआ। मेरा बल आ गया बाहीं, बाहू लैण अंगड़ाईआ। नाले इशारा कीता वल रावी, रावी कन्ढ्ढा घाट दृढ़ाईआ। जिथ्थे सतिगुर अर्जन अर्जन सतिगुर वरताई भावी, भाणा प्रभ दी धार समझाईआ। पंज प्रविष्टे ओथे जावीं, आपणा पन्ध मुकाईआ। सति सरोवर विच नहावीं, दुरमति मैल रहे ना राईआ। बुद्धी मूल ना रले विच कांवीं, हँस गुरमुख नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। चार चेत कहे मैनूं सुणनी पई अगम्मी आयत, बिन अक्खरां दिती शनवाईआ। ओस विच हकीकी हदाइत, हदूदां वंड वंडाईआ। शरअ वाली शरायत, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जो बुल्हे नूं इशारा कीता अनाइत,
अनाइत आपणी आप कराईआ। जगत लेखा वेख मुसायक, पीर पीरां खोज खुजाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा विच कवैत, समुंद सागरां संग मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। चार चेत कहे मेरी दुहाई, दरोही नाल सुणाईआ। की हुक्म संदेसा देवे धुर दा माही, महबूब नूर अलाहीआ। जेहड़ी रेत माटी विच्चों कवैत दी आई, गुरमुखां रंग रंगाईआ। ओह रावी आशा देवे पूर कराई, पूरब लहिणा नाल मिलाईआ। जन भगतां मिले वधाई, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। जिन्हां दे प्यार विच मनी सिँघ ने कलम चलाई, शहादत शब्द वाली भुगताईआ। ओह हुक्म संदेसे सच विच रिहा सुणाई, सहिज नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सति सच वरताईआ। चार चेत कहे मैं सुणया अगम्मी नाद, धुनां तों बाहर शनवाईआ। जिस रचना रची आदि, अन्तिम वेखणहार गुसाँईंआ। सन्त मनी सिँघ इशारे नाल कराए याद, पिछला भेद खुल्हाईआ। जिस वेले रावी कन्ढ्ढे इक्ट्ठे होणगे भगत सुहेले सन्त साध, साधना विच समाईआ। सवा सवा रुपया सारे देणगे दाद, लेखा जलधारा धार चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं देवणहारा दाद, वस्त अगम्म अगम्म वरताईआ।
५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ग़ज़नी पुर ज़िला गुरदास पुर बीबी हरबंस कौर दे गृह
पंचम चेत कहे मेरी प्रभू निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक निरँकार, परवरदिग़ार सांझा यार नूर इक अलाहीआ। जिस विष्न ब्रह्मा शिव कीते तैयार, शब्दी धार सतिगुरु प्रगटाईआ। लख चुरासी कर पसार, त्रैगुण माया पंजां ततां खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण हो ज़ाहर, अवतार पैग़म्बर गुरु नाम प्रगटाईआ। धरनी धरत धवल धौल कर पसार, आकाश आकाशां नाल वड्याईआ। मण्डल मण्डप सेवादार, रवि शशि भज्जण वाहो दाहीआ। समुंद सागरां खेल अपार, टिल्ले पर्वत चोटीआं वज्जी वधाईआ। धूढ़ी ख़ाक वेखी छार, चारों कुण्ट खेल खिलाईआ। जल दे वहिण वहाए धार, भज्जण वाहो दाहीआ। धुर दा हुक्म सच्ची सरकार, धुर मालक आप दृढ़ाईआ। प्रेम दा सागर अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आप सुहाईआ। दर दर आवां कर तैयार, जलां थलां वंड वंडाईआ। रावी कहे मैं वी ओसे दे प्यार दी प्यारी ख़ाक छार, जल माटी नाल वड्याईआ। चार सौ चौरानवे जुग करदी रही इंतज़ार, आपणा नैण उठाईआ। नौ सौ चौरानवे दा पन्ध मैं पा ना सकी सार, पर्दा सक्या ना कोए खुल्हाईआ। मेरी आसा भरी
इंतज़ार, ख़ाहिशां विच समाईआ। मैं वेखदी रही नैण उग्घाड़, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। रावी कहे मैं प्रभ नूं इक्को रावां, दूजा इष्ट ना कदे मनाईआ। इक्को दे गुण गावां, इक्को सिफ्त सलाहीआ। इक्को चरणी सीस झुकावां, निव निव लागां पाईआ। इक्को धूढ़ी ख़ाक रमावां, दुरमति मैल ना लागे राईआ। इक्को दा सन्मुख दर्शन पावां, मेरी आदि दी रीती चली आईआ। ततां वाला गुरु ना कदे मनावां, जो जन्मे ते मर जाईआ। मेरे अन्दर प्यार भरया नाल चावां, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। मेरा खेल अगम्म अथाहा, बेपरवाह दिती वड्याईआ। मैं भज्जां वाहो दाहा, दिवस रैण चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावां, गा गा शुकर मनाईआ। मेरे अन्दर जुग चौकड़ी कदे ना निकलया हावा, हाए उफ़ ना कदे सुणाईआ। कितने जगत जिज्ञासुआं आपणे विच नहावां, तन वजूदां खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। रावी कहे मेरा नाउँ रावी, राह रहिबर दिता जणाईआ। भाई गुरदास मेरा लेखा लिख्या वीह इकीह, प्रभ दी वड वड्याईआ। मैं पुरख अकाल दी धी, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। मेरा हिस्सा नहीं कोई साढे तिन्न हथ्थ सींअ, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा जगत वाला नहीं कोई बी, रक्त बूँद ना वंड वंडाईआ। मेरी दीन दुनिया वाली नहीं लीह, नाम कलमा ना कोए बणाईआ। मेरा तन वजूद नहीं कोई जीअ, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हुक्म दी पावे सही, सही सलामत दया कमाईआ।
५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ग़ज़नी पुर ज़िला गुरदास पुर बीबी सुलखणी दे गृह
पंज चेत कहे मेरी जुग जुग दी चेतावनी, ख़बरदारी विच सुणाईआ। आपणी आशा दस्सां भावनी, भाव दीन दुनी नाल मिलाईआ। जो खेल कीती राम रावणी, रमईआ राम ध्यान लगाईआ। जो इशारा कीता बलि बावनी, भेव अभेव खुल्हाईआ। निगाह मार ज़िमीं असमाणी, मण्डल मण्डपां वेख वखाईआ। सब ने खेल तक्की कलयुग अंधेरी शामणी, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। उस वेले पुरख अकाल दी दिती ज़ामनी, ज़ामन इक बणाईआ। जिस दी जगत शरअ तों बाहर होवे कलामणी, कायनात नात बंधाईआ। उहदा खेल बाहर होवे क्षत्री वैश शूद्र ब्राह्मणी, ब्रह्म पर्दा आप उठाईआ। आत्म परमात्म धार होवे दामनी, दामनगीर सहिज सुखदाईआ। जिस दी सब ने अन्तर निरन्तर खेल जाणनी, जानणहार वड वड्याईआ। जलां
थलां आशा वेख वखावणी, महीअल खोज खुजाईआ। जो स्वामी अन्तर ज़ामनी, आदि अन्त बेपरवाहीआ। पंज चेत कहे मेरा संदेसा इक महानणी, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। जिस रावी कन्ढ्ढा घाट लेखा पूरा करना चरण धूढ़ करा के महानणी, नव नव चार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह धुर दा ज़ामनी, ज़ामन इक्को इक अख्वाईआ।
५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ग़ज़नी पुर ज़िला गुरदास पुर दारा सिँघ दे गृह
नारद कहे सुणो बचन हमारा, सजणीओ सजणो दयां जणाईआ। मैं आवां जावां फिरां विच संसारा, सहिंस्सयां वाल्यो सहिँसे दयां चुकाईआ। जुग चौकड़ी मेरा खेल न्यारा, मेरे प्रभू दिता समझाईआ। मैं तुहाडे कोल आया दुबारा, दोहरी तिहरी आपणी छाल लगाईआ। अज्ज नाल रलाया पिछला परिवारा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती सिन्धू बिन्दू जोड़ जुड़ाईआ। धीआं पुतां दा समझ ना आए पसारा, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। जे सच पुछो मैं सब कुझ हुन्दयां अजे वी कँवारा, कन्या कायनात ना कोए प्रनाईआ। मैं सौहरयां घर दा ना बणया लाड़ा, सालीआं संग ना कोए बणाईआ। मेरे प्यो दादे ख़ुशीआं विच ना लाया कोए अखाड़ा, अप्सरां नाच ना कोए नचाईआ। गण गंधरव गाया कोए ना गाणा, किन्नर यशप खेल ना कोए खिलाईआ। मैं आपणे दिल दी वजाउंदा रिहा सितारा, तूम्बी तन्द रबाब बणाईआ। चारों कुण्ट दिन्दा रिहा इशारा, सैनत प्यार वाली लगाईआ। आओ वेखो पंडत नर नारा, जो नरायण दिता उपजाईआ। ना इस दी मुच्छ ना इस दी दाहड़ा, बोदी सब तों सोहणी सोभा पाईआ। जिस बोदी नूं झुकदे चन्द सितारा, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। उस बोदी दा मेल नाल परवरदिग़ारा, जो बुद्धी तों परे रिहा समझाईआ। मैं संदेशा दिता अज्ज तेई अवतारा, पैग़म्बर गुरु नाल मिलाईआ। नाले हस्स के किहा नक्क मरोड़ के किहा उठो मेरे पुराणे यारा, यारो दयां सुणाईआ। आपणे लेखे वेखो वेखो अक्खरां तों बाहरा, की भविक्ख्ती लिख्त सुणाईआ। आपणे खण्डे वेखो खड़ग वेखो तलवारा, तीर तरकश हथ्थ उठाईआ। आपणे धीआं पुत्तर वेखो वेखो जगत प्यारा, ततां वाला तत संग निभाईआ। मैं भज्जा फिरदा सब नूं कहिंदा मेरा नूर नूर होया उज्यारा, चारों कुण्ट होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं ख़ुशीआं दी धार विच धार सद्दी, सद्द सद्द के ख़ुशी बणाईआ। नी ओह तक्क दीन दुनिया वाले जांदे लद्दी, बोझे कर्मां वाले सिर उठाईआ। झट हस्स के मैनूं अग्गों बोल पई बदी, बदकारी नाल जणाईआ।
नारदा जरा चुक्क के आपणी वेख अड्डी, चोटया चोटी वल ध्यान लगाईआ। झट नारद कहे मैं आपणी पोथी पुस्तकां तों बाहर कढ्ढी, कढ्ढ के दिती वखाईआ। मेरे कोल ओह हिस्सा जिस दे विच्चों गुर अवतार पैग़म्बर धुर दे नाम दी लैंदे रहे वढ्ढी, वढ्ढी विच्चों धर्मां विच्चों धर्म जगत बदलाईआ। आपणे आपणे नाम दी तैयार करदे रहे गड्डी, मुसाफ़र फड़ फड़ दित्ते चढ़ाईआ। अन्त शरीरां नात गए छडी, सगला संग ना कोए निभाईआ। नारद कहे मैं भज्ज के नट्ठ के मुहम्मद दे मकबरे विच्चों कढ्ढी हड्डी, जिस दी ढाई इंच लम्बाईआ। मैं गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नूं दस्सी, बिना अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। फेर मेरी आशा अन्दरों हस्सी, हस्स के दिता जणाईआ। फेर मैं आपणी बोदी दी वट्ट के रस्सी, गल विच लई पाईआ। जां निगाह मारी प्रभू दे चरणां हेठ दब्बी वेखी लख चार अस्सी, चुरासी सीस निवाईआ। मैनूं वेख के पै गई गसी, सुरत रही ना राईआ। मेरी इक दूजी दे उपर चढ़ गई नसी, नाड़ी नाड़ी दिती बदलाईआ। झट मैनूं किसे ने शब्दी धार खेल अगम्मी दस्सी, दहि दिशा तों बाहर सुणाईआ। मैं झट आपणी पुट्ट लई अक्खी, अक्ख लई उग्घड़ाईआ। मैनूं इयों जापया उस वेले साथ कृष्ण ते कृष्ण दी दिसी सख़ी, सगला संग बणाईआ। जां मैं निगाह मारी राम नाल सीता आवे नस्सी, भज्जे वाहो दाहीआ। जां मैं पिच्छे परतिआ रावी प्रभ दे कदमां विच ढट्ठी, ढैह ढहि सीस निवाईआ। जां मैं नैण उग्घेड़या ते मैनूं नज़र आई अर्जन वाली भट्ठी, तत्ती लोह दए गवाहीआ। मैं फिर निगाह फेरी अट्ठ सट्ठी, अठसठ तीर्थ ध्यान लगाईआ। जां विचार कीती सब दी आशा पई नट्टी, नटुआ आपणा खेल खिलाईआ। फेर मेरीआं अक्खां अग्गे आ गई अक्खरां वाली पट्टी, जो पटने वाला गया समझाईआ। फेर मेरी हैरानी दी हद्द टप्पी, परेशानी विच सुणाईआ। झट मैनूं आवाज़ आई सब दी इक्ट्ठी, मैं सुणी चाँईं चाँईंआ। वे नारदा ओह वेख कलयुग झूठ ने सप्प बणा दिता रस्सी, रस्ते सब दे दित्ते बदलाईआ। रैण तक्क लै अंधेरी मस्सी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। नारद कहे मैं झट आपणी बोदी फड़ के हथ्थीं, हथेली नाल हिलाईआ। नाले सथ्थर यार दा बैठा घत्ती, आसण इक विछाईआ। जिस नूं गाउंदे राग छत्ती, छत्रधारी ओट तकाईआ। ओह मेरा कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो वहीरा आया घत्ती, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। सम्मत शहिनशाही नौ पंज चेत दी थित वेख के अच्छी, अच्छी तरह रिहा दृढ़ाईआ। जिस लेखे लाउणी जन भगतां नाम दी रती, रत्न अमोलक हीरे आप बणाईआ। ओह कन्ढ्ढे घाट दीन दुनी दे आया टप्पी, टापूआं पन्ध मुकाईआ। जिस दे पिच्छे सति धार दी होई सती, सति सतिवाद विच समाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी रावी दी आशा आपणे चरणां हेठ बैठा दब्बी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ।
नारद कहे मैं होर दस्सां बचन नाल स्वाद, ख़ुशी ख़ुशीआं नाल जणाईआ। जिस प्रभू नूं रहे अराध, जो राधा कृष्ण दा पिता माईआ। सो देवणहारा साचा दाद, दादू दे देहुरे गोबिन्द गया समझाईआ। जेहड़ा भगत भगवान दा समाज, आत्मा परमात्मा मेल मिलाईआ। उहदा शब्द अगम्मी नाद, वज्जे थांउँ थाँईंआ। नारद कहे मेरा वी ख़ुशी दिहाढ़ा आज, आज़ज़ हो के दयां सुणाईआ। रावी दे कन्ढ्ढे वेखणा सति सच दा समाज, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उथे पंजां लिखारीआं ने पंजां रुपिआं दा वंडणा प्रशादि, पंज पंजां दी गंढ पवाईआ। फेर मैं नीवां हो के पिछली दस्सांगा याद, नारद कहे ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। तुहानूं पता नहीं अजे तक्क नौवां देसां नूं नौ भेजे नहीं गए कार्ड, बिना मज़मून बैठे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा लेखा मेरा लहिणा देणा देवे साध, साधना आपणी विच रखाईआ।