पुस्तकालयभाग २३

५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ रावी दे कन्ढ्ढे ज़िला गुरदास पुर दोपहर दे समें विहार होया

पंज चेत कहे मेरी रुत सुहाउणी, सुहञ्जणी सोभा पाईआ। रावी कहे मैं विटहो कुरबानी, आपणा आप लेखे पाईआ। झट नारद कहे सुण लओ भगतो मेरी बाणी, जो प्रेम दे बाण लगाईआ। लिखारीओ करो ध्यानी, आपणा ध्यान लगाईआ। आपणयां नेत्रां विच इक इक बूँद पाओ पाणी, रावी कन्ढ्ढा सोभा पाईआ। तुहाडी हरिसंगत वेखण वाली अक्ख रहे ना काणी, इक्को रंग समाईआ। प्रभ मेला मिल्या ताण निताणी, जो दाता धुरदरगाहीआ। जिस दी आदि जुगादि अकथ कहाणी, कथनी कथ सके ना राईआ। जिस दी सदा इक्को तरल जवानी, जोबनवन्ता बेपरवाहीआ। ओह लेखा जाणे चारे खाणी, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। लख चुरासी रिड़कण वाला नाल नाम मधाणी, गेड़ा जुगां नाल रखाईआ। जिस दी खेल चोज वडाणी, भेव कोए ना पाईआ। जो लेखा जाणे शास्त्र पुराणी, पुनह पुनह खोज खुजाईआ। जिस हुक्म कायम कीते अञ्जील कुरानी, अक्खर अक्खरां विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रावी कहे गुरमुखो मेरी निमस्कार, भगतो बन्दना दयां जणाईआ। साचे सन्तो करां सतिकार, गुरसिखो दयां वधाईआ। मेरा सुणो पिछला विचार, विचर के दयां सुणाईआ। मैनूं संदेसा दे गया राम अवतार, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। बाल्मीक बण लिखार, लेखा उँगलां नाल जणाईआ। मुहम्मद कीता नैण इशार, चहुं यारां सैनत नाल समझाईआ। खेल तक्को परवरदिग़ार, जो अल्ला नूर अलाहीआ। जो सब दा सांझा यार, हक हकीकत दा मालक इक अख्वाईआ। असीं

ओस दे बरख़ुरदार, निव निव सीस झुकाईआ। ओह साडा पहरेदार, अट्ठे पहर जगाईआ। ओह अमाम अमामा नूर उज्यार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दा खेल होणा अपार, अपरम्पर आप कराईआ। लहिणा देणा वेखे सर्ब संसार, लेखा कायनात चुकाईआ। मेरा अमाम अमामा सिक्दार, सिक सब दी वेख वखाईआ। रावी कन्ढ्ढा कर विचार, छन्दा आपणा दए सुणाईआ। एह संदेसा ओसे दी धार, बिना इलम तों दयां जणाईआ। जिथ्थे कलम दा नहीं शुमार, हरफ़ हरूफ़ ना कोए वड्याईआ। जिस दा पन्ध नहीं मील दो चार, ब्रह्मण्डां खण्डां कदमां हेठ रखाईआ। ओह मेरा मेला करे आपणे नाल, द्वैती वंड ना कोए वंडाईआ। पातशाह बण कंगाल, वेस दरवेशा रूप बदलाईआ। साची पूरी पाए घाल, लेखा लेखे विच रखाईआ। मेरा हल्ल करे सवाल, जवाब इक्को दए दृढ़ाईआ। जिस दा रूप बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। ओह मेरी करे भाल, मैं ओसे दा राह तकाईआ। जद अन्त होवे ज़वाल, सदी चौधवीं खेल खिलाईआ। वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे कुछ मेरी सुण लओ कथा, कथन वाल्यो दयां जणाईआ। प्रभ दा खेल यथार्थ यथा, यदी दयां समझाईआ। जो आदि जुगादी पुरख समरथा, वड्डा वड वड्याईआ। ओह निरगुण धार फिरे नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। दीन दुनी करे ठट्ठा, ठाकर समझ कोए ना पाईआ। जो पुरीआं लोआं टप्पा, ब्रह्मण्डां पन्ध मुकाईआ। ओह सति सरूप पक्का, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा वाहिद हुक्म यका, दीगरे अवर ना कोए शनवाईआ। उस दी निरगुण धार वेखो सता, सति सतिवादी रूप बदलाईआ। मैं उस नूं टेकण आया मथ्था, रावी कन्ढ्ढा रंग रंगाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती साथ बणया अच्छा, अच्छी तरह जणाईआ। नाल रलाया मच्छा कच्छा, जल होड़यां संग निभाईआ। मैं खेल अगम्मा दस्सा, दृष्टी वाल्यो दृष्ट खुल्हाईआ। चारों कुण्ट पैणीआं गशा, सुरत सुरत ना कोए समझाईआ। नारद कहे मैं अजे तक्क गोबिन्द दा पहनया नहीं कच्छा, कच्छां मार के रिहा वखाईआ। मैं खाधा नहीं गाँ वच्छा, सूरां खल्ल ना कोए लुहाईआ। मैं ल्या नहीं कोई रसा, रसना रस ना कोए चखाईआ। मैनूं इक्को स्वाद आया जां मैं होड़ा तक्कया उपर सस्सा, सो पुरख निरँजण दिता वखाईआ। हँ ब्रह्म उस विच फसा, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। इस तों परे जगत अंधेरी मस्सा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं चारों कुण्ट नस्सा, भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं पंज चेत सुनेहड़ा दस्सा, अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो रावी दा वेखो तट, जगत घाट नज़री आईआ। प्रभ दा वेखो हट्ट, किस बिध वणजारा आपणा वणज कराईआ। मैं वी आया नट्ठ, भज्जया

वाहो दाहीआ। एथे वेख्या गुरमुखां दा इक्ट्ठ, हरिजन सोभा पाईआ। मैं आपणा रूप ल्या पलट, आपणी लई अंगड़ाईआ। मेरी बोदी खड़ी हो गई झट, झटके हलाली वाले वेख वखाईआ। फेर हस्स के कहे प्रभ ने सब नूं लाउणी सट्ट, शब्द हथौड़ा हथ्थ उठाईआ। गढ़्ह हँकारी जाणे ढट्ठ, मनसा मन दए मिटाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा होणा भट्ठ, गुर अर्जन दी भट्ठी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे नी सुण लै यमुना सरस्वती, गोदावरी गंगा नाल मिलाईआ। उठो वेखो प्रभ दी हस्ती, बिन हथ्थां पैरां नज़री आईआ। एह मिल गई बड़ी सस्ती, पूजा पाठ दा दाम ना कोए लगाईआ। एह भुक्खी आपणे जस दी, सिफ्तां विच सलाहीआ। जोत तक्को एस दे अक्ख दी, जो निज नेत्र करे रुशनाईआ। मैं गल्ल सुणावां सच दी, इहो पिता इहो माईआ। एहदी शकल ना वेख्यो जट्ट दी, एह दाता धुरदरगाहीआ। रावी एसे दे वैराग विच अक्खां चों हन्झू सटदी, वहिणा धार वहाईआ। दिवस रैण नट्ठदी, भज्जे वाहो दाहीआ। जेहड़ी प्यारी अर्जन वाली रत दी, रत्न अमोलक गुरमुख वेख वखाईआ। एह खेल नहीं किसे तत दी, तत्व तत तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे गोदावरी सरस्वती यमुना गंगा, गंगोत्री दयां जणाईआ। खेल तक्क सूरा सरबंगा, जो मालक नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म विच तुहाडा वहिण लग्गे चंगा, तट किनारे सोभा पाईआ। उस वेस वटाया जगत दिसाए बन्दा, ततां वंड वंडाईआ। अन्तर तक्को नूर अलाही चन्दा, बिन चन्द चांदने करे रुशनाईआ। उहदा गाओ तूं मेरा मैं तेरा छन्दा, सोहँ ढोला वड वड्याईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी वड सूरा सरबंगा, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। तुहाडा सिर रहिण ना देवे नंगा, अन्त कन्त लए प्रनाईआ। मैं चार जुग दा रंडा, मेरी माता सगन ना कोए मनाईआ। मेरी ना धोती ना तम्बा, गल कुड़ती ना होए सहाईआ। पर मेरी बोदी दा वाल सब तों लम्मा, जिस दी मिणती मिणत ना कोए वखाईआ। जिस दे विच्चों मैनूं मिले अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे कमलीए ओह सूरबीर सुल्ताना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरु देण ब्याना, सिफ्तां विच सलाहीआ। नौ सौ नड़्हिनवें नदी जिस दा निशाना, जल धारा वहिण वहाईआ। गोदावरी उस दा रावी ने पीता अमृत जाम हक प्याला, बिना पैमाइश तों दिता फड़ाईआ। ओह दीनां बंधू दीन दयाला, दयानिध इक अख्वाईआ। जिस ने पिछला वक्त संभाला, सम्बल बहि के आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर काल महाकाला, भज्जण वाहो दाहीआ। ओह खेल मुकावण आया हाला,

हालत तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। रावी कहे नारदा मेरा सुहञ्जणा हो गया तट्ट, किनारयां मिली वड्याईआ। मेरा स्वामी बदले मेरे वल्ल करवट, मैं दर्शन करां चाँईं चाँईंआ। मेरी थल्ले दी तहि दा वेखे फट्ट, जिथ्थे मेरा सीना नज़र किसे ना आईआ। मैनूं अर्जन दे चरणां ने दिता कट, कटाक्ष मेरे अन्दर लगाईआ। इशारा दिता तूं नाले रो ते नाले हस्स, दोवें रंग वखाईआ। मैं हैरान हो गई किस हुक्म विच गई फस, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। झट सतिगुर अर्जन चरण मेरे सीने उत्ते दिता धस्स, ज़ोर नाल दबाईआ। मैनूं मिल्या ओह रस, जिस रस नूं रसना चख ना सके राईआ। मैं हो गई उसे दे वस, प्रेम विच दयां सुणाईआ। कुझ मेरा मार्ग दस्स, जुग चौकड़ी क्यों भज्जा वाहो दाहीआ। तेरी जोत जगे अन्दर लट लट, बाहरों खलड़ी छाल्यां नाल भराईआ। गुर अर्जन संदेसा दिता झट, शब्द शब्द नाल समझाईआ। एथों चढ़दे दा वेख लै तट्ट, आपणी अक्ख उठाईआ। लैहंदे दी वेख खट, खटीआ की सुणाईआ। दोहां दा विचोला आए पुरख समरथ, जोती जाता धुरदरगाहीआ। लैहंदी दिशा जाए नट्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद दा लेखा पूरा करे चरण टिकाए थान अगम्मे रख, जिथ्थे बिना नैणां नैण गया उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। रावी कहे मैं होर कीती पुकार, निव निव के सीस निवाईआ। मेरे निरगुण नानक दी धार, सरगुण अर्जन तेरी वज्जे वधाईआ। तेरे शरीर ने छड जाणां संसार, नाता ततां वेखण कोए ना पाईआ। कुछ अगला दस्स विचार, विचर के दे सुणाईआ। रावी कहे झट सतिगुर ने नेत्र ल्या उग्घाड़, अक्ख अक्ख विच्चों बदलाईआ। मैनूं पोह ना सके अग्नी तत्ती हाढ़, तत्ती तवी ना कोए तपाईआ। मेरा साथी धुर दा यार, यराना मेरे नाल रखाईआ। मैं उसे दा करां दीदार, बिन नैणां नज़री आईआ। जिस ने मुहम्मद नाल कीती गुफ़तार, गुफ़त शनीद भेव खुल्हाईआ। जिस ईसा नूं कीता बेज़ार, गफ्लत नींद विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जिन मूसा ल्या उठाल, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस नानक दा हल्ल कीता सवाल, फिकरा इक्को इक दृढ़ाईआ। ओह पातशाह शहिनशाह दीन दयाल , दीनां बंधप इक अख्वाईआ। रावी मेरी भावी दा लहिणा तेरा करे ख्याल, भुल विच भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आप समझाईआ। रावी कहे मैं होर कीती इक अरज, दोवें कन्नां नूं हथ्थ लगाईआ। साडी कौण वंडेगा दर्द, दुखियां होवे कवण सहाईआ। गुरु अर्जन किहा उस दा खेल सदा असचरज, अचरज लीला दए वरताईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, वेखण आवे थांउँ थाँईंआ। तेरी लहिणे पावे देणे वाली ग़रज़, ग़रज कि आपणी गर्ज़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। रावी कहे मेरी उछल के सतिगुर दे चरणां नाल लग्गी रेत, उत्ते थल्ले सोभा पाईआ। मैं किहा प्रभू हुण दस्स दे आपणा भेत, की सतिगुर बेपरवाहीआ। झट हुक्म होया बिना अक्खां तो ओह वेख, इशारा दिता जणाईआ। जेहड़ा वसणा सम्बल देस, गृह इक्को इक वड्याईआ। ओह मालक होए नरेश, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। जिस सुत दुलारा बणाउणा दस दशमेश, कल धारी दए वड्याईआ। जो सदा रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। तूं उस दे होणा पेश, रावी रस्ता दयां दृढ़ाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा मुल्ला शेख़, शरअ दा डेरा ढाहीआ। नाले तक्के अरब दे देस, देसन्तरां खोज खुजाईआ। तेरे नाल करे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मुहम्मद दी आसा नाल लै के आए मिट्टी कवेत, चूंढी विच्चों अद्धी चूंढी तेरे विच सुटाईआ। फेर तेरा ख़ुशीआं नाल भर जाए पेट, जगत दी तृष्ना भुख रहे ना राईआ। वेखो नारद आ गया कहिंदा मेरा लेखा किथ्थे छड्डया लपेट, कुझ मैनूं दे समझाईआ। ऐंवे वरां नाल पाणी नूं बणाई ना जा सेठ, जो वैहंदयां वहिणां विच भज्जे वाहो दाहीआ। प्रभू मैं तेरे उत्ते रखी टेक, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। मेरा हक ना किसे नूं वेच, मेरी वस्त मेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। रावी कहे नारदा तूं क्यों पंडता सड़दा, मेरे विच्चों नहा के अग्ग लै बुझाईआ। नारद कहे रावीए मैं इक्को अक्खर पढ़दा, जिस दे पढ़न नाल नहावण दी लोड़ रही ना राईआ। रावी कहे तूं केहड़ा कारज करदा, मैनूं दे समझाईआ। नारद कहे मैं इक्को बचन दस्सां जिस नाल सारा कारज सरदा, अड्डी चोटी तांईं वज्जे वधाईआ। मैं प्रभू नूं आखां तूं मालक मेरे घर दा, मैं तेरे दर दा बरदा, दोहां दा इक्को गृह सोभा पाईआ। तूं दीपक जोती बलदा, मैं ओसे दे विच रलदा, वक्खरा रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रावी कहे मेरे अन्दर इक होर उठी हुक्क, मैं हुक्म पुच्छया चाँईं चाँईंआ। सतिगुर अर्जन कदों कूड़ दा पैंडा जाए मुक्क, मैनूं दे समझाईआ। नाले टेडी हो गई झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। झट सतिगुर ने बोली इक तुक, तूं मेरा मैं तेरा दिता सुणाईआ। एह शब्द दी धार चलाए निरँकार जिस ने सब दा बदलणा रुख, दीन दुनी देणी बदलाईआ। रावी कहे मैं सुक्खणा लवां सुक्ख, अज्ज दी आस रखाईआ। जद आवें ते मेरा मेटीं दु:ख, दुखियां दर्द वंडाईआ। मैं तेरा दर्शन करां हो के सन्मुख, बिन नैणां नेत्र नैण लवां बिगसाईआ। किते लँघ ना जावीं चुपीता चुप, आपणा पन्ध मुकाईआ। झट अर्जन ने किहा रावीए उहदे नाल होणा सतिगुर शब्द गोबिन्द सुत, जो तैनूं सुत्ती नूं लए जगाईआ। तैनूं सुरत नहीं रहिणी मैं केहड़े वेले संवारां आपणी गुत,

तन शृंगार बणाईआ। स्वामी नूं करां ख़ुश, मुस्कराहट विच मुसकराईआ। उस ने इक्को वार बदल के आपणा रुख़, दर तेरा घाट देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति दा रंग दए रंगाईआ। नारद कहे प्रभू की रावी दीआं आसां, असल दे समझाईआ। की ओस दीआं अरदासां, ख़ाहिशां की दृढ़ाईआ। की उस दीआं शाख़ां, टहिणी टहिणी फोल फुलाईआ। की उस दीआं बातां, बातन पर्दा दे चुकाईआ। रावी कहे नारदा जिस वेले कल होईआं अंधेरीआं रातां, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा पैणा जातां पातां, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। मकबरयां विच रोवण लाशां, मसाणां विच पवण रूप देण दुहाईआ। एह होणा अन्तिम तमाशा, हरि करता खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैनूं नही होई तसल्ली, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मैनूं ख़बर दस्स इक इकल्ली, की कुल मालक रिहा दृढ़ाईआ। ओह पैग़म्बर होवे कि वली, कि हज़रत नूर अलाहीआ। ओह तुरे फिरे कि पावे जली, मस्त मस्ताना रूप बणाईआ। की उहनूं सजदा करे अली, मुहम्मद सीस झुकाईआ। की उहदी मन्दिरां विच वज्जे टल्ली, घड़याल देण दुहाईआ। की उस दी धार तट्टां किनारयां वहिणां धारां विच होवे रली, भेव दे चुकाईआ। जिस दी चार जुग सारे दिन्दे रहे बली, बलि बावन खेल खिलाईआ। रावी कहे नारदा मैं उसे दे दर दवार ते खली, उसे दा राह तकाईआ। होका देवां गलीओ गली, चार कुण्ट करां शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। नारद कहे कुछ दस्स दे उस दी निशानी, की सतिगुर अर्जन गया जणाईआ। रावी कहे ओह नूर जोत महानी, महिमा बेपरवाहीआ। जिस दी सिफ्त लिख सके ना कानी, कायनात ना कोए वड्याईआ। उस आपणी आप करनी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जिस वेले जीव तर ना सके करन वाले इश्नानी, दूजा पाठ कम्म किसे ना आईआ। ओह वेखणहारा दो जहानां तक्के थांउँ थाँईंआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना अञ्जील कुरानी, जगत कुरहिआं खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। रावी कहे नारदा इक होर गल्ल सुण लै चिट्टी, जिस दा निशान नज़र कोए ना आईआ। जिस हाहे उत्ते लाई टिप्पी, आत्मा लई प्रगटाईआ। उन्ह पंडता शरअ नूं छडणा अरब देश चों मेरे वास्ते ल्याउणी मिट्टी, दोहां दा नाता बाहमी दए जुड़ाईआ। मज़्हब तों सब नूं करा देणी छुट्टी, छुटकारा करे ख़लक ख़ुदाईआ। मैं उसे दी सेवा विच करदी बुत्ती, बुतख़ान्यां उत्ते आपणा पाणी लाईआ। पर मेरी फेर सोहेगी रुती, जिस वेले मेरी रुतड़ी दए महकाईआ। नारद कहे मैं इक होर गल तैनूं रिहा पुछी, सच दे समझाईआ। उहदी सूरत उहदी मूर्त किस

बिध भेव खुल्हाए गुज्झी, तेरा कन्ढ्ढा की द्रिड़ाईआ। रावी कहे ओह दरवेश होणा नरेश होणा ना पैरीं होणी जुती, जोतां वाले सारे आपणे विच मिलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं उहदे अन्दर आपणी जग्हा रखणी लुकी, सारे इक्ट्ठे हो के डेरा लाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं अन्तिम ढुकी, ओह ढुकवां वेला मेरे नाल सुहाईआ। नारदा तूं वी बोदी नूं फड़ के उठी, जिस बोदयां वाले लैणे उठाईआ। फिर किसे कम्म नहीं आउणा पाठ कीता बुल्ल्हां ते बुट्टीं, जिन्हां चिर हिरदे हरि ना किसे वसाईआ। ओह पिछली प्रीती सब दे नालों जाणी टुट्टी, अगली अग्गे आपणी गंढ पवाईआ। चहुं जुगां दयां सिक्दारां नूं देवे छुटी, छुटकारा दए कराईआ। इक होर खेल करनी उन्ह दिन दिहाढ़े सारी दुनिया जाणी लुट्टी, लुटेरा नज़र किसे ना आईआ। रावी कहे मैं उस वेले रावी दा कन्ढ्ढा नहीं होणा ते मेरे उत्ते बज्झी होवेगी धुस्सी, धर्म दी धार नाल जणाईआ। मैं फेर नहीं रहिणा रुस्सी, पंजे लिखारी देण गवाहीआ। मैं राहों नहीं रहिणा घुस्सी, भज्जां वाहो दाहीआ। नारदा तूं ताअ देवीं मुच्छी, ते बोदी लईं अकड़ाईआ। नारद कहे मैनूं ते धुर दे हज़ाम ने इक्को वार मुच्छ दाढ़ी कटण वाली दिती गुछी, जिस दा कटया वाल नज़र कोए ना आईआ। मेरी आशा सदा सुच्ची, सच सच सच विच समाईआ। रावी किहा पर याद करीं उस वेले दीन दुनिया दी तमन्ना ख़ाहिश मनां वाली होणी लुच्ची, मनसा मन सके ना कोए बदलाईआ। ते पंडत पांधे सारे होणे दुखी, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, हरि साहिब धुरदरगाहीआ। रावी कहे मैं ख़ुशीआं नाल विछावां पलँघ, सेजा सीने वाली सुहाईआ। जन भगतो मोहे चाउ घनेरा मैं वेखां कुवैत वाली मिट्टी दा रंग, रंग दो जहानां दयां वखाईआ। झट उठ खलोती ख़ुशीआं नाल गंग, गंगा नैण उठाईआ। यमुना मंगण लग्गी मंग, सरस्वती नाल मिलाईआ। गोदावरी कहे मेरा भाग रहे ना मंद, मैं वी दर्शन करां चाँईं चाँईंआ। नारद कहे पहलों मैनूं हस्स के वखाओ आपणे दन्द, दन्दासे वाल्यो आपणा मुख बदलाईआ। फेर तक्को निशान तारा चन्द, जो मुहम्मद दी दए गवाहीआ। फेर सुणो मेरे अन्दर दा प्रसंग, नारद कहे मैं तुहानूं दयां सुणाईआ। तुसीं सुण के कन्नां नूं हथ्थ लायो मेरा पक्का ना बणायो संग, मेरा घर घराना नज़र कोए ना आईआ। मैं कदी कितों ते कदी कितों खावां इक डंग, जगत खज़ाना माल ना कोए भराईआ। जे तुहानूं कितों नहीं मिली ते मेरे कोलों लै लओ भुक्ख नंग, नारद बोदी नूं भवा के रिहा वखाईआ। तुसीं आए रावी दे कन्ढ्ढे ते मंड, जिथ्थे मंडे पकाउण वाली नज़र कोए ना आईआ। जे तुहानूं गर्मी लग्गे ते सवाणीओ पाणी विच नहा के पा लओ ठण्ड, आपणी अग्नी लओ बुझाईआ। फेर मेरे नाल गाओ आपणा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। ते दोवें धिरां अन्दरों ढाह दईए भरमां वाली कंध, कन्ढ्ढी ते बैठे कन्ढ्ढा

अगला पिछला पार कराईआ। तुसीं वी ख़ाली हथ्थीं ना कोई चूड़ी ना कोई बन्द, मैनूं ऐं जापदा बन्दगी करन वालीआं सोभा पाईआ। मैं वी प्रभू दे हुक्म विच पाबन्द, लालच विच ना कदे ललचाईआ। पर याद रखिओ जदों नौवां देसां दा इक्ट्ठा होण लग्गा जंग, असीं इक्ट्ठे हो के प्रभ दे चरणां डेरा लईए लाईआ। उच्ची उच्ची ना पाउणा डण्ड, डण्डा मेरा दए गवाहीआ। आह रेत नहीं एह मिट्टी नहीं एह प्रभू प्यार दी खण्ड, जेहड़ी कवैत विच्चों रावी दे नाल मिला के रवादारी दा लेखा दए चुकाईआ। तुसीं मेरे नाल करयो हेत, हितकारी हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। ओह रावी गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती अज्ज दिहाढ़ा चंगा पंज चेत, पंजां दा मीता वेखो बेपरवाहीआ। फिर सारे भारत विच रल के खेडीए खेड, भज्जीए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पंचम चेत कहे रावी मैं नहीं किसे दा पुजारी, पूजण वाली आदत ना कोए रखाईआ। नारद कहे मैं वी कदे कीती नहीं ग़द्दारी, आपणा मुख ना कदे भवाईआ। रावी कहे मैं वी आपणे वहिण नूं कदे बदलया नहीं पिच्छे किसे वारी, जो आया सो अग्गे दिता रुड़्हाईआ। एसे कर के मेरा स्वामी करता ग़रीबां निमाणयां कोझयां दी पैज रिहा संवारी, फड़ बाहों गले लगाईआ। जिथ्थे पोह ना सके मौत लाड़ी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। क्यों एहदी यरान्यां तों बाहर यारी, जिस यारी दा रूप नज़र किसे ना आईआ। कोटन कोटि जुगां पिच्छों एह बणदा भगतां दा अधारी, एका वार इक इकल्ला सारे इक्ट्ठे पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। मिट्टी कहे जन भगतो मैं आई परदेसण ते वड़ी रावी दे अन्दर, ते मन्दिर सतिगुर दिता बणाईआ। मेरा प्रेम विच खुल्ह गया जन्दर, कुण्डी खिड़की दिती खुल्हाईआ। जां मैं निगाह मारी अन्दर, अन्दर उहो बैठा जिस नूं मुहम्मद किहा नूर अलाहीआ। मैं इशारा दिता वेख तारे चन्द्र, उम्मत दिआ निशानया तैनूं दयां समझाईआ। सारे पैग़म्बरां भेडां पशू चारे डंगर, फेर कलमे पढ़ के ते हक दी आवाज़ हक ने दिती सुणाईआ। जे हुण साडा रहीम वेखे करीम वेखे परवरदिग़ार वेखे सांझा यार वेखे अमाम वेखे जिहदी अवतार पैग़म्बर गुरुआं नूं तालीम, मनुशां तों बाहर आपणा डेरा बैठा लाईआ। जिस शरअ नाल शरअ दी कीती तक्सीम, हद्द हदूदां दितीआं बणाईआ। ओह मालक इक कदीम, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। ओह नूर नुराना हुसीन, हसन हुसैन जिस दे पिच्छे शहादत गए भुगताईआ। जिस ने पाखर पाई गोबिन्द दे नीले घोड़े जीन, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। उहदा खेल आलीशान ते उसे नूं सारे कहीए आमीन, निव निव सीस झुकाईआ। जिस ने सारी बदल देणी पिछली कीती तक्सीम, दीन दुनी दा कुर्हा इक्को दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा

आप सुणाईआ। नारद कहे रावी मेरे अन्दर कुझ पै रिहा शक, शकी हो के दयां जणाईआ। एह कोई मालक नहीं हक, जो ततां खेल खिलाईआ। मैनूं दस्स वाहिद ओह यक्क, जो नूर नुराना डगमगाईआ। रावी कहिंदी ए पंडता पिच्छे हट, तैनूं दयां वखाईआ। ओह जिस मेरा सुहाया तट्ट, तुटयां नूं जोड़ जुड़ाईआ। ओह वसणहारा घट घट, घट घट अन्दर डेरा लाईआ। जोती जामा आया पलट, पलटा दीन दुनी कराईआ। तेरे मेरे ख़ाली रह जाणे हथ्थ, बिना उस दी किरपा तों वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। क्यों ओह सर्ब कला समरथ, स्वामी धुरदरगाहीआ। उसे दे सब कुछ हथ्थ, करन करावणहार इक अख्वाईआ। मैं ते चरण कँवलां उत्ते गई ढट्ठ, ढैह ढहि के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जे सच पुच्छें ओस दे दर्शन नूं तरसदे अट्ठ सट्ठ, आह वेख गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती बैठीआं झोली डाहीआ। नाले रोंदीआं आपणी अक्ख, हन्झूआं हार बणाईआ। प्रभू साडे सिर ते हथ्थ रख, हो आप सहाईआ। साडे विच अमृत नहीं रिहा ते सानूं अमृत दे दे रस, एह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला दे मिलाईआ। नारद कहे रावी ओह सतिगुर शब्द ज़रूर करे मेहर, मेहरवान अख्वाईआ। कदे ना लावे देर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ओह बहादर योद्धा दलेर, सूरबीर अख्वाईआ। ओह सिँघ धार सिँघ शेर, शरअ दे बन्धन दए कटाईआ। मैं ख़ुश तां होवां जे सारी संगत नूं बेरीआं दे खवाए बेर, जेहड़े नानक ने बेरी कोल बहि के इशारा स्याल कोट विच कराईआ। फेर असीं उसे दे चेर, ते चेले हो के सीस निवाईआ। नारद कहे मेरा बस्ता रह गया पिच्छे मैं बोदी नूं खुरक के वेखां प्या विच केहड़े ढेर, कि तट्टां विच आपणा आसण लाईआ। जिस विच मेरा हिसाब किताब होर बथेर, ओह ज़रूर रात दे नौ वजे दयां सुणाईआ। तेरी कहाणी एथे प्रभ दे चरणां विच तूं आपे लैणी निबेड़, आपणी आशा पूर कराईआ। पर मैं जां इधर तक्कां उधर तक्कां मैनूं इक्को पूर दा भरया दिसे बेड़, जगत बेड़ी वञ्झ मुहाणा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे रावी मैनूं गल चेते आउंदी, दो चहुं दिनां दा वेख वखाईआ। मेरे सतिगुर दी अन्दरों कदे कदे आवाज़ थथलाउंदी, पता नहीं की एहदी बेपरवाहीआ। रावी कहे ओए नारदा मैं सतिगुर अर्जन नूं नाल लै के ते एहदे अन्दर वड़ के इक्को वास्ता पाउंदी, अग्गे हो हो अटकाईआ। रो रो के बिरहों दे हाल सुणाउंदी, बौहड़ी बौहड़ी कर जणाईआ। जिस वेले मैं घुट्ट के गल नूं गलवकड़ी पाउंदी, साह निकल ना सके राईआ। मैं ऐसी खेल रचाउंदी, ते आपणी ख़ुशी आपणे नाल बणाईआ। जगत विहार विच पुड़ीआं गोलीआं खवाउंदी, एह वी एसे दी बेपरवाहीआ। पर मेरी मिन्नत मिन्नत मिन्नत जन भगतो एहदी जोत आदि जुगादि सदा सब नूं तरसाउंदी, तरसा तरसा तरसा के जुग

चौकड़ी दए लँघाईआ। मेहरवान हो के मेहर दी बरखा बरसाउंदी, अग्नी तत बुझाईआ। फेर मैं तुहाडे दर्शन कर के आपणा शुकर मनाउँदी, रावी ख़ुशीआं विच दोहां हथ्थां ताली लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। पंज चेत कहे जन भगतो तुहाडी जुगां दी पुराणी पूरबली आशा, आशावंद पूर कराईआ। तुसां मस्ती विच मस्त हो के जगत दा वेखणा तमाशा, आपणी मस्ती ना देणी गंवाईआ। प्रभू दे मंज़ल दी वेखणी रासा, आपणा रस्ता ना जाणां भुलाईआ। तुहाडा लेखे लग्गे इक इक स्वासा, जिस स्वास नाल प्रभ दा नाम ध्याईआ। तुहानूं बन्दना करे शिव उत्ते कैलाशा, ब्रह्मा सीस झुकाईआ। विष्नूं हो के दासी दासा, अग्गे पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। तुसीं आपणा दरवेश वेखो पुरख अबिनाशा, जो पहरेदार हो के ख़बरदारी विच सब नूं रिहा जगाईआ। इक्को दी ओट ते इक्को दा भरवासा, इक्को दा मेल मिलणा चाँईं चाँईंआ। रावी कहे गुरमुखो मेरी तुहाडे प्रेम दी अरदासा, प्रभू चरण देणी टिकाईआ। सच प्यार विच मेरे अन्तर निरन्तर निकले हासा, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। पर इक बचन याद रखिओ जिस वेले एस शरीर दा अन्त होया इक चूंढी राख दी ज़रूर मेरे विच घत जायो फेर मैं चलांगी सचखण्ड नाल साथा, सब दा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि दा देवणहार आपणे देण पिच्छे थाँ थां ते मारे वाटा, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ।