पुस्तकालयभाग २३

५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदासपुर बलाका सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो मैं आया तुसां किसे नहीं किहा आयां जी, जीण जोगिओ दयां जणाईआ। मेरे तुसां मिन्ट उत्ते लँघ दित्ते बीह, मैं वीह विच खलोता खलोता ध्यान लगाईआ। मेरे हिस्से कोई वंडण आई नहीं साढे तिन्न हथ्थ दी सीं, ज़िमीं उत्ते ना आसण लाईआ। तुसां पुच्छया नहीं पंडता लै के आया की, सानूं दे वखाईआ। मेरे कोल पुराणे हुक्मनामे जिहदे विच लेखा नवें जुग दी किस तरह रखणी नींह, पत्थर मोहर नाम कवण लगाईआ। किस बिध धर्म दा बीजणा बीअ, काया तन वजूद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैनूं पुछो पंडता तेरे कोल केहड़ी पुस्तक, बिन अक्खरां दे वखाईआ। जिस दे विच अगम्मी उस्तत, सिफ्तां तों बाहर सलाहीआ। जेहड़ी सिख्या देवे सदा मुरशद, मुरीदां तों बाहर जणाईआ। जिस दा लेखा अन्तिम सब नूं करनी रुखसत, धरनी धरत धवल रहिण कोए ना पाईआ। इक्को पुरख अकाल दी होणी उलफत, दूजी सिफ्त ना कोए

वड्याईआ। जगत जहान वेखणा मुफ़लस, वस्त सच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नारद कहे जन भगतो मेरी वेख लओ किताब दो अक्खरी, अक्खरां दी गणित ना कोए गिणाईआ। एह चहुं जुगां तों वक्खरी, प्रभ साचे दिती फड़ाईआ। मैं कोई पंडतां वाली नहीं रखदा पत्री, गृह नक्षत्रां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं जुग चौकड़ी सब दी आशा वेखां अक्खरी, काया संग ध्यान लगाईआ। ऐस वेले दीन दुनी कूड़ दे लथ्थी सथ्थरी, यारां सथर ना कोए हंढाईआ। वेखो वड्याई पाहन पत्थरी, सिल पूजस रंग चढ़ाईआ। कोई गाँ खा गया कोई खा गया बक्करी, पशूआं खल्ह लुहाईआ। ब्राह्मण शूद्र वैश दिसे कोई ना क्षत्री, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। ओह वेखो भज्जा फिरदा अत्री, सप्तस ·षीआं नाल मिलाईआ। धर्म दी दिसे कोई ना हट्टड़ी, वस्त सच ना कोए वरताईआ। नारद कहे सच दी रही कोई ना तक्कड़ी, धर्म दा तोला हथ्थ ना कोए उठाईआ। दुनिया हो गई बहु मतड़ी, गुरमति गई भुलाईआ। चारों कुण्ट पवण ततड़ी, सांतक सति ना कोए वखाईआ। सब ने पापां बद्धी गठड़ी, भार कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मेरी किताब लभ्भ पई उह, जो ओसे दा भेव खुल्हाईआ। जिस नूं कहिंदे पुरख निरँजण सो, सो स्वामी धुरदरगाहीआ। जगत सृष्टी नालों करे निरमोह, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। कूड़े रस रसना लवे खोह, अमृत रस जाम प्याईआ। सच प्रकाश दी देवे लोअ, लोइन अन्दरों दए खुल्हाईआ। पंज विकारा मेटे गिरोह, गौड़ ब्राह्मण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। किताब कहे मैं जुग चौकड़ी नहीं गवाची, पर हथ्थ किसे ना आईआ। बुद्धीमान मैनूं सके कोए ना वाची, अक्ल आकला ना कोए चतुराईआ। मैं कोई वंग नहीं काची, ठठिआरा हथ्थ फड़ाईआ। मैं कोई रैण अंधेरी नहीं राती, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। मेरी कोई दीन मज़्हब वाली नहीं ज़ाती, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों मेरे वल्ल सके कोए ना झाकी, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। मेरे अन्दर चार जुग दा लेखा बाकी, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दे हिस्से रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं लै के आया होर वडीआं वड्डीआं वड्डीआं चीज़ां, सच नाल सुणाईआ। जन भगतो आओ इक्ट्ठे लँघीए प्रभू दीआं दहिलीज़ां, बिना सीस तों सीस झुकाईआ। फेर उस नूं कहीए साडीआं पूरीआं कर दे रीझां, कल्पणा नज़र कोए ना आईआ। सानूं धर्म दीआं पा कमीज़ां, जिन्हां नूं मैल ना लागे राईआ। मुहब्बत विच मिला दे दीदा, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। फेर हस्स के कहीए आपणा मार्ग दे दे सीधा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सानूं

जगत विकार खाण ना गीधां, नेड़न नेड़ नज़र कोए ना आईआ। साडीआं इक्को तैनूं मिलण दीआं उम्मीदां, दूजी आस ना कोए वखाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरे कोल सब दीआं रसीदां, जो सांभ के प्रभ दे चरणां हेठ दबाईआ। नाले इशारा करदा जिस दीआं सारे करन उडीकां, बैठण राह तकाईआ। पर ओह वी प्रभू बेपरवाह जिस अवतार पैग़म्बर गुरु लड़ाए वांग शरीकां, शरअ शरअ नाल टकराईआ। फेर किसे नूं बीसवीं किसे नूं चौधवीं सदी दीआं तरीकां, तवारीख आपणी नाल मिलाईआ। फेर हुक्म दिता सतिगुर शब्द करीं तस्दीकां, दो जहान वेखणा चाँईं चाँईंआ। नाले लेखा मुकाउणा हस्त कीटां, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। नारद कहे मेरे कोल आह वेखो ब्रह्मा विष्न शिव दीआं चिटां, जो काले तों रंग चिट्टा आया बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती तुसीं क्यों होईआं चुप, चुप चुपीतीओ दयो जणाईआ। की दुद्ध मंगो कि पुत, कि पोतरयां आस रखाईआ। चारे कहिण साडी मुहब्बत रही छुट, छुटकी लिव आपणे नाल लगाईआ। वे नारदा साडी दरोही साडे तट्टां किनारयां ते साधां सन्तां पाई लुट्ट, लुटेरा कलयुग नाल रलाईआ। साडी खुल्ही वेख लै गुत्त, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। साडा सच भण्डारा गया खुस, ख़ाली झोलीआं रोवीए मारीए धाहीआ। साडा अन्दरला दुखड़ा पुछ, फेर तैनूं देईए समझाईआ। झट नारद कहे ओ हो जाओ उस गुठ, इक नुकरे दिता लगाईआ। मेरे साहिब दा समां रिहा ढुक, अवतार पैग़म्बर गुरु पिच्छे अग्गे शहादत रहे भुगताईआ। हुण मूँह नाल आपणे हथ्थां दे नहुं लओ टुक, अमृत रस हथ्थ किसे ना आईआ। ते जाओ उस प्रभू दी गाओ तुक, तूं मेरा मैं तेरा तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। फेर ओह किरपा करे ते तुहाडा बन्धन जाए तुट, टुटयां गंढ पवाईआ। नहीं ते आपणे हथ्थ मलो पश्चाताप करो फड़ के गुट्ट, बांह सीस तों उत्ते उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चारे कहिण नारद जी सुणो बेनन्ती हमारी, हमो तमो आवाज़ ना कोए सुणाईआ। ना तेरी मुच्छ ना तेरी दाढ़ी, ऐवें बोदी रिहा हिलाईआ। सानूं पता नहीं तूं पुरख कि नारी, कवण संग समाईआ। तूं योद्धा कि बलकारी, कि हँकारी लोकमात अख्वाईआ। नारद कहे कमलीओ तुहाडी पिच्छे लँघ गई वारी, अगला समां हथ्थ किसे ना आईआ। तुहाडे उत्ते हुन्दी रही ठग्गी चोरी यारी, तुहाडे तट किनारे सके ना कोए हटाईआ। मैं फिरदा रिहा पिच्छे अगाड़ी, वेंहदा रिहा थांउँ थाँईंआ। तुहाडी उजड़न लग्गी हुण वाड़ी, वारस हक हथ्थ किसे ना आईआ। मेरा साहिब सब नूं रिहा पछाड़ी, पिछा भौं के वेखो ते नज़री आवे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म

इक सुणाईआ। नारद कहे भगतो सुण लओ हुक्मनामा, ते गल्लां नवीआं नवीआं जणाईआ। इहनूं बिना कलम तों लिख्या श्री भगवाना, बिना काग़ज़ तों परवाना दिता फड़ाईआ। एहदे उत्ते तक्क लओ विष्न ब्रह्मा शिव ते सीता रामा, ते राधा कृष्ण बैठे झुगीआं पाईआ। पैग़म्बर तक्को करदे सलामा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सतिनाम दा सुणो नामा, नाम निधाना रिहा दृढ़ाईआ। गोबिन्द दा वेखो निशाना, जो अणयाला तीर चलाईआ। फेज तक्क लओ अज्ज दा दिन ते की कहिंदा ज़माना, ज़िमीं असमाना दोवें वेख वखाईआ। किसे दे अन्दरों प्रभू दे नाम दा निकलदा नहीं तराना, तुरीआ तों परे प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा ते बत्ती दन्द जगत दा बणया गाणा, ढोले गा गा झट लँघाईआ। ना किसे नूं राम मिले ते ना किसे नूं मिले कान्हा, सन्मुख बहा के सतिगुर दा दर्शन वेखण कोए ना पाईआ। पता नहीं सतिगुरु केहड़े घर विच करे विशरामा, सुख आसण आपणा डेरा लाईआ। जिज्ञासू धरती उत्ते कहिण तूं मेरा कृष्ण तूं मेरा रामा, सखा सहाई इक अख्वाईआ। मुर्शद करदे फिरन सलामां, सजदयां विच आपणा आप झुकाईआ। पढ़दे फिरन कलामा, कायनात दृढ़ाईआ। नारद कहे भगतो तुसीं नहीं जाणदे प्रभू दा किस तरह दा इंतजामा, ते बन्दोबस्त किस तरह आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरु सन्त भगत बणाए आपणे ग़ुलामा, ग़ुलामी दे ज़ंज़ीर शरअ नाल बन्न्ह के जगत लोकमात दित्ते टिकाईआ। जदों ख़ुशी विच आवे ते सचखण्ड विच्चों सुणावे, ते सतिगुर शब्द संदेशा लै के आवे, ततां वाले शरीर विच टिकावे, ओह फिर अवतार पैग़म्बर गुरु मुख रसना नाल गावे, ते अक्खरां दे अक्खर बणा लिखाए, ते काग़ज़ उत्ते टिकाए, ते ओसे दा ध्यान ओसे वल्ल लगाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे नी रावीए तूं क्यों बैठी ठण्डी, कुछ आपणा हाल दे जणाईआ। जो शब्द दे सद्दे दे के भेजे भाजीआं गंढी, फ़रमाने अगम्म सुणाईआ। ओह खेल तक्कण आए विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी पन्ध मुकाईआ। उन्हां नूं इक्को गल्ल दस्स के चंगी, चंगी तरह समझाईआ। रावी कहे नारदा मैं वी इक्को मंग मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे साहिबा आपणयां भगतां तों सदा लई तोड़ दे पाबन्दी, चुरासी दे गेड़ विच कदे ना आईआ। जे टुटयां दी गंढी, गंढ ना कोए खुल्हाईआ। भगतां दी आत्मा धुर दे परमात्मा कदे ना होवे रंडी, रंडेपे विच कदे ना आईआ। तेरी मेरी मेरे घाट अज्ज दी रात ते पहली संधी, सनद लिख के गुरमुखां हथ्थ दे फड़ाईआ। जेहड़ी दात अजे तक्क तूं किसे नूं नहीं वंडी, रोल रोल के कोटन दित्ते गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे रावीए एह साहिब बड़ा चलाक, मैं तैनूं दयां समझाईआ। इहने अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तों आपणे

आप कढाए भविक्ख्त वाक, उहनां दे हथ्थ ना किछ फड़ाईआ। सतिगुर शब्द दा जोत दी धार दा बख्श के साथ, ततां दिती वड्याईआ। आपणे प्यार दा दे प्रकाश, नुराना नूर कीता रुशनाईआ। आपणी पट्टी पढ़ा के आपणे नाम दी विच कलास, कवालीफ़िकेशन आपणे हथ्थ रखाईआ। नी रावीए मेरे कोल इक टुट्टा जेहा ग्लास, मैनूं विष्नूं ने आउंदयां आउंदयां हथ्थ फड़ाईआ। नाले दिती शाबाश, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। जे चरण चरणोदक ल्याए ते मेरी बुझाएं प्यास, तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। नारद कहे मैं हस्स के किहा मेरा जीअ करदा मैं शंकर लई लख चुरासी दी विच पा के ल्यावां लाश, मुरदे खाण वाले नूं मुरदे दयां वखाईआ। फेर पुछां कुछ दस्स की खेल तक्कें उत्ते कैलाश, प्रभ कल की वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं होर की कुछ लम्भया, लाभदायक दयां जणाईआ। मैं वेखी चार जुग दी सभया, सभिअता तक्की ख़लक ख़ुदाईआ। राम कृष्ण आपणी मस्ती विच मतया, बैठा आसण लाईआ। पैग़म्बर कहिण साडा नूर जगया, नूर अल्ला कीती रुशनाईआ। गुर कहिण साडा डंका वज्जया, दो जहान शनवाईआ। ते मैनूं सतिगुर शब्द ने दस्सया, मैं जो घड़या सो भज्जया, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। जुग जुग बिना प्रभू तो भगतां दी रखे कोए ना लज्जया, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। एस वेले ओस ने खेल अनोखा रचया, रचना पिछली दिती बदलाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्चया, कंचन गढ़्ह वखाईआ। जिस ने रसना नाल नाम कदे नहीं जपया, उन्हां नूं वी फड़ के सचखण्ड दए पहुंचाईआ। क्यों उहनां ने आपणा सीस साहिब दे चरणां ते घत्तया, पूजा पाठ दा लेखा दिता मुकाईआ। सतिगुर पूरे तोल तोलणा नहीं नाल सेरां ते वट्टया, मणां ते टांका ध्यान लगाईआ। ओह पौंदा नहीं शरअ ते ज़ंज़ीरां वाल्यां विच रट्टया, बन्धन सारे दए तुड़ाईआ। जिस नूं फड़े चुक्क के दरगाह साची सट्टया, राह विच विष्न ब्रह्मा शिव सारे ओस नूं सीस निवाईआ। उहदा जन्म दा कर्म दा लेखा जाए ठप्पिआ, ठप्पा नाम वाला लगाईआ। चार जुग दे शास्त्रां ने इहो लेख लिख्या जद अन्त होवे ते होवे पप्पा पप्पया, पूरन पतिपरमेश्वर पूरन विच समाईआ। नारद कहे उस दा लेखा हथ्थो हथ्थया, हुदार दा वणज ना कोए कराईआ। जो प्रेमी प्यारा प्रेम विच ढट्ठया, फड़ बाहों गले लगाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी ग़रीब निमाणे भुक्खे तारे इकट्ठया, वेरवा वंड ना कोए रखाईआ। बृद्ध बाल जवानां इक्को माण रखया, इक्को दर दए टिकाईआ। नाले नारद खिड़ खिड़ा के हस्सया, हस्स के रिहा वखाईआ। मैं की करां जिधर तक्कां बिना साहिब तों अंधेरी दिसे मस्सया, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। फेर मैं ज़ोर नाल प्रभू दा चरण झस्सया, लक्षमी नूं विष्नूं तों परे दिता धकाईआ। तेरा वेला

तेरे प्यार विच टप्पया, हुण भगतां नूं ख़ुशी नाल समां देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप वखाईआ। नारद कहे मेरे कोल होर बड़ीआं बड़ीआं पुराणीआं बिन अक्खरां तों चिट्ठीआं, चिट्ठी रसैणां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। उहदे विच प्रेम ते प्यार दीआं गल्लां मिट्ठीआं, रसना मिट्ठास वाल्यां मिट्ठत हथ्थ कदे ना आईआ। ओह ओदों खोल्हां जदों भगतां दीआं आत्मा होण इक्ट्ठीआं, ते इक्ट्ठीआं हो के परमात्म विच समाईआ। मैं फेर सारयां नूं समझा क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नहीं एह जट्ट दीआं हानणां ते जट्टीआं, जटा जूट धारीआं सारीआं गईआं तजाईआ। ओह प्यार मुहब्बत बिरहों विच फटीआं, घाउ निराले नज़री आईआ। ओह इक दो तिन्न चार पंज छे सत्त सत्ते घर टप्पीआं, सति सतिवादी विच समाईआ। जिथ्थे भरनीआं पैण ना चटीआं, सजा सके ना कोए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं कोई पंडत नहीं ब्राह्मण दा रूप बदलाईआ। मेरे वरगे पुत घर घर ना जम्मण, जम्मण वाली कोए ना माईआ। मैं प्रभू दा हलकारा ते जुग जुग सब दे कढ्ढ ल्यावां संमण, मोहर इक्को नाम वाली लगाईआ। उस दा भेव जाणे कवण, गति मित रहिण कोए ना पाईआ। एह इक इशारा प्रभू ने सैनत उसे वेले दिता जिस वेले माण वड्याई दिती दुष्ट दमन, दामनगीर आप नज़री आईआ। तेरा गुलशन महकाउंणा ते बाग़ तेरा महकाउंणा चमन, तेरा नूर ज़हूर गोबिन्द होवे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी कार आप भुगताईआ। नारद कहे जन भगतो मैं कोई पंडत नहीं ब्राह्मणी जाया, पिता रंग ना कोए रंगाईआ। फस्या नहीं विच कदे त्रैगुण माया, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। चार जुग मैनूं अग्गे हो ना किसे अटकाया, भज्जया वाहो दाहीआ। हुण कलयुग दा वेला कल कातीओ आया, कलमे वाल्यां दयां सुणाईआ। मेरा साहिब स्वामी खेल रचाया, रच रच आपे वेख वखाईआ। पता नहीं किस बिध पंचम चेत मैनूं अज्ज रावी दे कन्ढ्ढे ते मंगवाया, मंगा के मंगलाचार दिता सुणाईआ। मैं वी ख़ुशीआं दे विच आपणा वक्त लँघाया, घड़ी घड़ी घड़ी घड़ी मेरी देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे जन भगतो जे बणना ते बणना शब्द गुरु दा चेला, दूसर सीस ना कदे निवाईआ। जे करना ते करना जोत दा मेला, मिलणी अवर ना कोए रखाईआ। जे बणाउणा ते पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, दूसर अंग ना कोए लगाईआ। जे वक्त मिले प्रभू दे चरणां विच फिरना वेहला, जगत बन्धन सर्ब तुड़ाईआ। जे ख़ुशीआं विच आवां इक्को गावां ढोला, जो अलबेला जवानी मस्ती विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ।

रावी कहे नारदा तेरा किड्डा सोहणा गीत, पंडया फेर दे जणाईआ। नारद कहे कमलीए पहलों मेरे प्रभू दे गीत गा ते नाल ला प्रीत, प्रीतम इक मनाईआ। आपणा भेंटा कर दे सीस, जगदीश्र अग्गे टिकाईआ। आपणी अन्दरों बदल लै नीत, नीतीवान समझाईआ। फेर हो जा ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। फेर इक दी कर उडीक, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े देवे थांउँ थाँईंआ। ते मैं उस दा मुरीद, जो मुर्शद नूर अलाहीआ। नाले ख़ुशीआं विच पाड़ी कमीज़, नारद ताली दिती वजाईआ। जे तैनूं मेरा गीत सुणन दी रीझ, तेरी आशा पूरी दयां कराईआ। भगतां विच मिल के उस दी साची सिख्या सुण तमीज़, तम्हा कूड़ी जगत गंवाईआ। ओह गफ्लत विच तेरी उग्घड़ जाए नींद, सुत्तीए लै अंगड़ाईआ। नाले वेख मेरे कोल पिछल्यां युगां दी रसीद, तैनूं दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे मैनूं आवाज़ आउंदी मैनूं कोई कहि रिहा बुढ्ढा, ब्रह्मण बोदी रिहा हिलाईआ। कोई कहे लत्तां तों डुड्डा, बुधहीण अख्वाईआ। मैनूं हस्स के पुछण लग्गी वसुधा, धरती रही सुणाईआ। वे कुछ भेत दस्स ज़ाहर गुज्झा, मेरे कन्नां विच सुणाईआ। मैं उहनूं किहा ओ धरनीए मरनीए मेरा पीर तेरे उत्ते उग्घा, उगण आथण वेख वखाईआ। नाले ताड़ी मारी नाले हस्स के किहा एस ने बदल देणा जुगा, जुगत आपणे विच छुपाईआ। हुण किसे नूं प्रभू दे नाम दा लैण नहीं देणा भुग्गा, टकयां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैं पुराणीआं दस्सां गल्लां बातां, सहिज सहिज सुणाईआ। जन भगतो तुहानूं वी एहदे नाल नींदरे दीआं कटणीआं पैंदीआं रातां, मैं रातीं सुत्तयां सब नूं वेख वखाईआ। मेरी बोदी थल्ले किड्डा वेखो डूँग्घा खाता, ओह वही खाता हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। क्यों मैनूं हुक्म देवे कमलापाता, जो पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दी मैं गावां गाथा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सहिज सुखदाईआ। उहदा खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। कुछ भगतां नूं थोड़्हा जेहा भेव दस्सां ख़ुलासा, ख़ुशीआं विच समझाईआ। अग्गे तन वजूद भगतो पाउंदा रिहा पुशाका, ते हुण जोती नूर आया बदलाईआ। एसे कर के उहदा किसे नूं नज़र नहीं आउंदा ख़ाका, ख़ाक विच मिलण वाला वेखण कोए ना पाईआ। पता नहीं तुहाडा किस तरह खोल्ह दिता ताका, तुहाडे अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। पर मैं ते जदों वेख्या ते जदों तक्कया सतिजुग त्रेता द्वापर ते पिछला बीत्या कलयुग गुरु अवतार पैग़म्बर बण के ते बणया लड़ाका, ते लड़ाई शरअ वाली कराईआ। आपणे नाम नूं आपे मारदा रिहा डाका, चोर धाड़वी आप अख्वाईआ। आपणी सिख़र दे आपे उलीकदा रिहा ख़ाका, जुग जुग आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे जन भगतो मैनूं वीहां मिन्टां दा जदों आउंदा चेता, कचीचीआं लै लै के दयां वखाईआ। एह कोई तुहाडे बाप दा नहीं नेता, एह सब दा पिता माईआ। पर फेर मैं डर जांदा अज्ज दा दिन एहदा भगतां नाल ठेका, ओह ठेकेदार आकड़ विच मैनूं रहे डराईआ। पर याद रखिओ तुसां भावें मैनूं नहीं वेख्या मैं दरवाज़े बाहर एसे नूं मथ्था टेका, निव के लागा पाईंआ। नाले हस्स के किहा मैं साहिब तेरा बेटा, आपणी गोदी लैणा टिकाईआ। पंडतां विच्चों पुत तेरा जेठा, जिस नूं ब्रह्मणी गोद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे भगतो मैं कुछ लेखा होर आया भुल्ल, सच दयां सुणाईआ। उहदे विच इक सिफ्त लिखी मालक कुल, जो कुल मालक ने आप लिखाईआ। भावें कोटन कोटि जुगां दी लख चुरासी वेचीए उहदा पूरा नहीं हुन्दा मुल्ल, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। जिस दा इक दवारा इक्को वार गया खुल्ह, फेर दरवाज़ा बन्द ना कोए कराईआ। उहदी जोत दा प्रकाश ते निरगुण दा दीवा कदे ना होवे गुल, बिन तेल बाती जुग जुग करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे जन भगतो प्रेम नाल मिलाईए पंजा, पंचम धार मिटाईआ। तुसी सूरबीर बहादर ते मैं सिरों गंजा, बोदी मेरा निशाना रही वखाईआ। मैं जिधर वेखां मैनूं अक्खर दिसदे बवन्जा, बावन दी धार सोभा पाईआ। हवा तक्कां ते पवण उनन्जा, पवण पाणी खोज खुजाईआ। पर सब तों तुहाडा प्यार लग्गे चंगा, चंगी तरह सुणाईआ। तुहानूं नींदर आउंदी कोई बिस्तर लभ्भे ते कोई अन्दरों लभ्भे मंजा, ते कोई अक्खीआं मीट के फेर खोल्ह वखाईआ। मैं इक खेल वेख के होया हैरान ते अचंभा, की अचरज लीला प्रभ ने दिती रचाईआ। सुत्तयां जागदयां दोहां दा देवे संगा, सगला संग बणाईआ। नारद कहे मैं जदों आवां भगतो मैनूं कदी ना समझयो अन्धा, नेत्रहीण ना कोए रखाईआ। भावें मेरीआं दिसदीआं नहीं टंगां, धड़ नज़र कोए ना आईआ। मेरा वजूद नहीं कोई बन्दा, कलबूत न कोए रखाईआ। मैं नारद पंडत मैं सतिगुर शब्द जिस दे विच सारा अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों रखाईआ। अज दा दिन तुहाडा ख़ुशीआं दे नाल लँघा, प्रभू दे ढोले गाईआ। पर सवेरे मैं आपणा करमण्डल ते नाल लै के अवांगा डण्डा, मेरा नौ दा वक्त ना जाणां भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सूरा सरबंगा, सूरबीर बेनज़ीर इक्को नज़री आईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर दलीप सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो मेरी जै, जै जैवन्ती सीस निवाईआ। सच दस्सो एह ओहो प्रभू है, जेहड़ा कल रावी कन्ढ्ढे फेरा पाईआ। जिस ने वेख्या पाणी दी थल्ले तहि, तहिख़ाने फोल फुलाईआ। जो हर घट अन्दर रहै, चुरासी रिहा समाईआ। हुण फिरे भगतां दे गृह, घर घर डेरा लाईआ। जिस दे कोल प्रेम दी नै, वहिणा वहिण वहाईआ। मैं उस दी भेंटा लै के आया इक शै, वस्त सच सति दयां वखाईआ। जे स्वामी मेरा मैनूं कहे, फेर भेंटा दयां चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। नारद कहे जन भगतो मेरा वक्त सुहाया, मिली माण वड्याईआ। पतिपरमेश्वर पाया, मिल्या बेपरवाहीआ। मैं लख लख शुकर मनाया, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। धुर दा ढोला गाया, तूं मेरा माहीआ। जिस ने भगतां नाल मेल मिलाया, जोड़ जुड़ाया सहिज सुभाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच आया, पिछला पन्ध मुकाईआ। घड़ीआं घड़यालां आपणा नौ दा वक्त सुहाया, नौवां दवारयां तों बाहर मेरी शनवाईआ। मैनूं सच दस्सो केहड़ा तुहाडा आपणा ते केहड़ा पराया, कवण वक्खरी वंड वंडाईआ। की ढोला तुसां गाया, मैनूं दयो सुणाईआ। नाले भगतो बुझो मैं केहड़ी माँ दा जाया, गोदी कुक्ख कवण सुहाईआ। मेरा केहड़ा दाई दाया, दानिओ दयां जणाईआ। मैं केहड़ा पुरख मनाया, इष्ट देव कवण अख्वाईआ। मैं कोई दे के आया नहीं कराया, भज्जया वाहो दाहीआ। पता नहीं किस बिध नाल मेरे साहिब ने एथे पहुंचाया, पन्ध दिता मुकाईआ। जां नज़र मारी आपणे नैण उठाया, अक्ख लई बदलाईआ। ख़ुशी होई मेरे साहिब दा सच सिंघासण लाया, आसण करे रुशनाईआ। मैं वी ठीक आपणे वक्त नाल सीस झुकाया, मस्तक चरणां उत्ते टिकाईआ। नाले लेखा पिछला नाल लिआया, गंढां खोल्ह के दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर मेरे रखे छाया, शहिनशाह मेहर नज़र उठाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर मक्खण सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो मैं चिट्ठी ल्यांदी पुराणी, पुराण अठारां जिस दा राह तकाईआ। उस दे विच अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों बाहर बाणी, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा लहिणा देणा बाकी जो हर घट जाण जाणी, जानणहार वड वड्याईआ। नाले लेख लिख्या पूरन स्वामी, पूरन पवण पाणी पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जिस दे लेखे विच चारे खाणी,

खाण वाला शंकर वी ओसे नूं सीस निवाईआ। जिस दा वेस अवल्लड़ा तुरक पठाणी, अमल आपणे विच समाईआ। ओह सब नूं रिहा पुणी छाणी, छानणा नाम वाला इक लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। नारद कहे पुराणी पत्रका कहे पुकार, पुकार पुकार के सुणाईआ। पूरन सतिगुर पूरन दा यार, पूरन पूरन विच समाईआ। पूरन अन्दर पूरन बाहर, पूरन गुप्त पूरन ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर पूरन नज़री आईआ। पूरन शब्द पूरन धार, पूरन सार शब्द नाल वड्याईआ। पूरन जोत पूरन आकार, निराकार पूरन रूप दरसाईआ। तुसीं हो जावो हुशियार, रहिणा ख़बरदार, नैण लैणां उग्घाड़, आपणी अक्ख अक्ख विच्चों बदलाईआ। मैं आ गया टप्प के जंगल ते पहाड़, समुंद सागरां कर के पार, रावी दे किनारा तट सोभा पाईआ। जिथ्थे मिल्या सांझा यार, बणाए बरख़ुरदार, बिना हथ्थां तों देवे प्यार, मुहब्बत दा मुहब्बत रूप बदलाईआ। मेरी पुराणी पत्रका कहे इस प्रभू नूं इक वार करो निमस्कार, इक नाल अनेक जन्म दा लेखा दए मुकाईआ। क्यों पूरन पातशाह ते पूरन सच्ची सरकार, शहिनशाह पूरन आप अख्वाईआ। पूरन घर पूरन गृह पूरन दरबार, पूरन सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। किते आकड़ विच ना आ जायो कि साडे दरां दा बणया ओह भिखार, साथों मंग मंग के आपणा झट लँघाईआ। एह ते एहदी बख्शिश, वाली धार, जेहड़ी अमुल्ली दात तुहाडी झोली पाईआ। मैं चार जुग दा वेखणहार, जुग जुग ध्यान लगाईआ। एन पिच्छे आपणयां भगतां नूं भगती विच रोल रोल दिता मार, तसीहे जगत वाले भुगताईआ। आह वेखो मेरी पुराणी किताब, कहिंदी इक्को हुण दस्स के, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा जैकार, चार खाणी दा लेखा दिता मुकाईआ। एसे कर के मैं वी बन्दनां करां डण्डावत करां सजदा कर चरणां दी लावां धूढ़ी छार, टिक्के मस्तक विच रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेड़ा सच दा करे पार, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर गंडा सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो मैं पुराणी पुस्तकां दी चुक्की डग्गी, भार आपणे उत्ते उठाईआ। सिर ते पग्ग कोई नहीं बद्धी, मेरी बोदी दए गवाहीआ। मेरे अन्दर अग्ग प्रेम दी लग्गी, प्रेमीओ दयां समझाईआ। मैं कोई लालची नहीं लबी, जगत वासना ना कोए रखाईआ। मैं तुहाडे विच आ गया पैरी दब्बी, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। प्रभू ने मेल कीता सबब्बी, मेला

सब नाल दिता मिलाईआ। वेख्यो किते ब्राह्मण नाल मार ना ल्यो ठग्गी, मेरी पुस्तक ना लैणी चुराईआ। जिस विच लेख लिख्या सारी सृष्टी इक दे हुक्म विच होणी बज्झी, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सब ने पढ़नी पट्टी, ढोला गीत इक्को गाईआ। इक्को नाम दी होणी हट्टी, हटवाणा इक अख्वाईआ। इक्को वस्त सब नूं मिलणी इक्ट्ठी, इक्को देवणहार गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी जोत जगे लट लटी, प्रकाश प्रकाश रूप समाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर दर्शन कौर दे गृह

नारद कहे जन भगतो मेरी पुस्तक विच सब दे पुराणे नाँ, जो नामज़द प्रभ ने दित्ते कराईआ। मैं उन्हां दे आउणा ग्रां, जिन्हां दा मेला नाल बेपरवाहीआ। मैनूं चंगी लगदी थाँ, मिट्टी ख़ाक सोभा पाईआ। मैं पंडत हो के कसम खावां गां, गऊ नूं मुख रखाईआ। मेरी बुद्धी नहीं कोई वांग काँ, काग वांग कुरलाईआ। मैं ते दस्सण आया बिना प्रभू तों पकड़े कोई ना बांह, अग्गे होए ना कोए सहाईआ। सिर मिले ना ठण्डी छाँ, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। करे ना कोई वाह वाह, वाहवा कहि के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे सब दे लेखे मेरे सीस दित्ते चुका, चुक्क चुक्क के भज्जां वाहो दाहीआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर रवेल कौर दे गृह

नारद कहे जन भगतो धरनी दी वेखो ख़ुशहाली, की धवल आपणा रंग वखाईआ। जिस दे बिना मस्तक तों चढ़ी लाली, लाल गुलाला रंग वखाईआ। खेल तक्क नूर अकाली, जोत धार ख़ुशी बणाईआ। मेरा गृह होवे सच्ची धर्मसाली, धर्म दवारा नज़री आईआ। कलयुग मिटे कूड़ कुड़यारी रैण काली, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। फल फुल्ल महकणा धर्म दी डाली, चारों कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। किरपा करे मेरा स्वामी, दो जहानां वाली, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जिस दे दर ते मंगते अवतार पैग़म्बर गुरु सवाली, सन्त भगत सूफ़ी बैठे झोलीआं डाहीआ। ओह खेल करे दीन दुनी दा हाली, निरगुण हो के वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा बेमिसाली, हरफ़ हरूफ़ भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मेरी पुस्तक बिना

अक्खरां तों कहिंदी, निष्अक्खर धार जणाईआ। जगत शरअ ने लाउणी मैहंदी, दीन दुनी रंग रंगाईआ। खेल होणी दिशा लैहंदी, मुहम्मद दी आशा दए दुहाईआ। ईसा धार मिल मिल बहिंदी, मूसा अक्ख मिलाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम दिसे ढहिंदी, ख़ाकी ख़ाक रूप बदलाईआ। धार तक्कणी इक्को शब्द गुरु दे हुक्म नैं दी, निज नैणां वाल्यो वेखां चाँईं चाँईंआ। इक्को आवाज़ आउणी अन्त पुरख अकाल दी जै दी, दूसर ढोला ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे अगम्मी आपणे हवै दी, हालत देख ख़लक ख़ुदाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर हज़ारा सिँघ दे गृह

नारद कहे वाह ओए मेरया कादरा, कुदरत दे मालक की तेरी बेपरवाहीआ। तेरे वास्ते चंगीआं चंगीआं विछण चादरां, विछौणे सोभा पाईआ। मैं नौ वजे दा आया ते मेरीआं भुक्खीआं अन्दरों आंदरां, खाण पीण हथ्थ कुछ ना आईआ। मेरा जीअ करदा तेरे दर ते नच्चां पैरी पा के झांजरां, घूँग्ट मुख ते रखाईआ। बण जावां प्रेम वाला राझणा, वञ्झली तेरे नाम वाली वजाईआ। तैनूं पता लग जावे किस तरह आपणयां भगतां नूं सांभणा, दिवस रैण गोद टिकाईआ। किस प्यार मुहब्बत विच बांधना, डोरी तन्द कवण रखाईआ। पर पहलों तैनूं दस्सणा पऊ किस तरह मैनूं अराधणा, हिरदे विच वसाईआ। जन भगतो तुसीं नहीं वेखदे मैं जाणदा तुसीं पुराणीआं मेरीआं सचखण्ड दीआं गवांढणां, सज्जे खब्बे अग्गे पिच्छे बहि के झट लँघाईआ। तुसां मैनूं किसे नहीं मारनी आवाज़ना, उच्ची बोल ना कोए जणाईआ। मैं भुक्खा पर तुसां ज़रूर राजणा, रज्ज के आपणी ख़ुशी बणाईआ। एह नौ दा वक्त मैं सच दस्सां ओह वेला जिस वेले गोबिन्द ने पहले दिन आपणे हथ्थ तों उडाया बाजना, बाजां वाले फेर ताली दिती वजाईआ। नाले गाया इक अगम्मी रागना, नारद कहे ओह मेरे बिन कन्नां वाला सुणन कोए ना पाईआ। उस दा मुख वाक् कल्गी वाले ने किहा मेरे सोाहिब ने तुहाडा काया दा भाण्डा अन्दरों मांजणा, आप करे सफ़ाईआ। ओह तुहाडी आपे करे साधना, साध धुर दे लए बणाईआ। ओह हँस बणाए कागना, कागों हँस उडाईआ। शब्द सुणाए नादना, धुनी नाद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए आप आपणी दया कमाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर प्यारा सिँघ दे गृह

नारद कहे मैं इक गल्ल करन लग्गा चंगी, जन भगतो दयां जणाईआ। मैं खेल वेखदा रिहा गोदावरी सरस्वती यमुना गंगी, तीर्थां तट्टां वेख वखाईआ। मैं प्यार विच आपणी मंग इक मंगी, आशा दिती जणाईआ। मैनूं दस्सो जिस वेले दीन दुनिया सिरों होणी नंगी, ओढण नज़र कोए ना आईआ। प्रभू दे प्यार दी होई तंगी, तंग दस्त दिसे लोकाईआ। फिर आवाज़ आई नानक निरगुण धार वजाउणी सुरंगी, जिस दी राजा जनक दए गवाहीआ। फेर खेल होणा वरभण्डी, ब्रह्मण्डी खोज खुजाईआ। अन्त हुक्म सुणना सूरे सरबंगी, जो शाह पातशाह शहिनशाहीआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मानव ज़ाती दीनां मज़्हबां विच वंडी, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तों हिस्से दित्ते पवाईआ। हथ्थां विच फड़ा के तीर कमान तलवार चण्डी, खण्डे खड़गां दितीआं खड़काईआ। शरअ दी शरअ उत्ते ला के पाबन्दी, नाम कलमे वक्खरे वक्खरे समझाईआ। ओह लेखा मंगे नाले पिछली विखाए संधी, जो संनद आपणे हुक्म नाल बणाईआ। नारद कहे उस दा हुक्म मन्ने इक्को सतिगुर शब्द शब्द भुजंगी, जिस दीआं भुजां जंघां नज़र कोए ना आईआ। उस दी आयू आदि जुगादी जुग चौकड़ी लम्मी, विष्न ब्रह्मा शिव अन्त कहिण कोए ना पाईआ। उस कलयुग अख़ीर बेनज़ीर खेल वेखणा जीव जंत साध सन्त मानस धार सति असति पाखण्डी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। उस वेले कोटां विच्चों गुरमुख विरला जगत दीन मज़्हब पार जाए लँघी, बिना कदमां तों कदम उठाईआ। जिथ्थे इक्को दात नाम निधान जाए वंडी, दूसर नज़र कोए ना आईआ। प्रकाश होए बिना सूर्या चन्दी, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। ओह गृह सुहञ्जणा जिस नूं कहिंदे सचखण्डी, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सदा बख्शंदी, बख्शणहार इक्को बेपरवाहीआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर भाग सिँघ दे गृह

नारद कहे मैं तुहानूं हुण दा दस्सां किस्सा, भगतो सच सच सुणाईआ। मैनूं रस्ते विच आई निच्छा, छीं छीं कर के दिता सुणाईआ। फेर अक्खर दिसया जिस विच मेरा लेख लिखा, बिना काग़ज़ तों सोभा पाईआ। उहदे दूजे पासे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती ने दस्सी आपणी इच्छा, अन्तष्करन दा अन्तिम दिता वखाईआ। सो नारद जे तूं सानूं प्रेम दी पाएं भिच्छा, साडा अन्तर दएं रचाईआ। मैं ग़ुस्से विच झट हो गया छिथ्था, ज़ोर ज़ोर नाल दृढ़ाईआ। नी मेरा इक्को परमेश्वर पिता, इक्को मेरी अगम्मी माईआ। मैं ते सब नूं जाणदा जो दिसदा इहो मिथा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जगत रस

चार दिन दा मिट्ठा, नार कन्त सारे विछोड़े विच भज्जण वाहो दाहीआ। जे तसल्ली नहीं आउंदी गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती सदी चौधवीं अन्त वेख लओ निकलदा सिट्टा, की सिट्टेबाजी ख़लक ख़ुदाईआ। किसे दे मथ्थे रहिणा नहीं सुहाग दा टिक्का, टिक्के वालीआं रोवण मारन धाहींआ। किसे दी गोद विच बच्चा रहिणा नहीं टिका, दुद्धी सीर ना कोए वड्याईआ। मकबरे विच मुरीद मुर्शद कहिण साडे उत्ते आबेहयात दा पैणा छिट्टा, बूँद धुर दी आप बरसाईआ। किसे नूं सार नहीं ओह साहिब वसे किहड़यां विच पत्थर इट्टा, पाहनां डेरा लाईआ। नाले नारद दोहथ्थड़ मार के पिट्टा, बौहड़ी बौहड़ी कर जणाईआ। नी तुसीं हो जावो इक चित्ता, चिन्तमणी अन्त ना कोए रखाईआ। जे मेरे नाल करना हित्ता, हितकारी हो के दयो वखाईआ। पहलों मेरी बोदी ते वेखो चार दिशा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कन्नां नूं फड़ के कहो साडा इक्को होवे विशा, विश्व दा मालक वेख वखाईआ। फेर परत के वेखो आपणा पिछा, द्वापर त्रेता सतिजुग ध्यान लगाईआ। जिस वेले आउंदा रिहा अवतार पैग़म्बर गुरु खेल कर अनडिट्ठा, आपणी कार भुगताईआ। सारयां नूं नाम दीआं देंदा रिहा लिख लिख के चिट्टा, काग़ज़ां वाली गवाहीआ। आपणा पेट वेखो खिटा, कितन्यां दीआं हड्डीआं बैठीआं आपणे विच आसण लाईआ। कितन्यां दीआं बण गईआं तुहाडे उत्ते चिता, चिखा अग्नी नाल जलाईआ। एह गल्ल वडी मेरी कहिण दी नहीं विथा, विसथार नाल की जणाईआ। जे मेरे नाल रह के अन्त खाणा जे रुक्खा मिस्सा, वेले नाल भुक्खीआं रह के झट लँघाईआ। अज्ज नौ वजे तों कमलीओ तुहानूं मिल्या नहीं मूँह नूं लाउण लई मिट्ठा, दन्दां वाले दन्दासे कम्म किसे ना आईआ। जे भगत बणना सन्त बणना गुरमुख बणना गुरसिख बणना गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती फेर प्रभू दे प्यार दी मंगणी पए भिक्खा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। आह वेख लओ तुहाडा पुराणा लेख मेरी पुस्तक दे विच लिखा, लेखणी धुर दी दए गवाहीआ। ऐवें तक्की ना जाओ बिट बिटा, अक्ख इक दूजी नाल मिलाईआ। आह वेख लओ मेरा पाँधी दा पैर दा जोड़ा प्या ठिब्बा, टेडी चाल ना बदलाईआ। मेरा फस गया रावी दे विच टिब्बा, बाहर सक्या ना कोए कढ्ढाईआ। मैं प्रभू दा प्यारा पुत छिन्दा, नी छिन्दीओ तुहानूं दयां सुणाईआ। नी जे तुसां सचखण्ड जाणां तुहानूं भगतां कोल विखावां जिंदा, जिस दी कुंजी सतिगुर ने उन्हां हथ्थ फड़ाईआ। भावें तुसीं मेरी करो निन्दा, मैं उसे दे ढोले गाईआ। ओह साहिब गुणी गहिन्दा, गहर गवर बेपरवाहीआ। दीन दयाल सदा बख्शिंदा, बख्शिश आपणी आप कराईआ। ओह स्वामी साहिब महिंडा, नारद कहे मेरी बोदी चरणां नाल छोह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जन भगतां सब कुछ देंदा, देवणहार वड्डी वड्याईआ।