पुस्तकालयभाग २३

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर सन्ता सिँघ दे गृह

भगती कहे सुण वे नारदा छोकरा, छोकरया तैनूं दयां समझाईआ। तूं क्यों सब नूं मारे ठोकरा, ठुकरा के रिहा वखाईआ। आपणे सिर ते चुक्क के पुराणा टोकरा, पुस्तकां रिहा वखाईआ। मूर्खा तूं चहुं जुगां दा औंतरा, तेरा पुत धी नज़र कोए ना आईआ। झट अग्गों नारद बदल के पैंतड़ा, बोदी लई उठाईआ। नी भगती तैनूं कर कर के कई थक्क गए साल बरस सैंकड़ा, हज़ारां दीआं गिणतीआं विच तपीए तप कमाईआ। तूं आकड़ विच फिरें आपणी दस्सें हैंकड़ा, हउँमे विच वड्याईआ। मैं तैनूं इक निक्की जेही मारन लग्गा कैंकरा, इशारे नाल समझाईआ। ज़रा खोल्ह के वेख लै आपणे नेत्रा, नैणां वालीए नैण लैणा बदलाईआ। एह महीना रुत्त ते बसन्ती होई चेत्रा, चेता पिछला याद कराईआ। तैनूं भृगू ने इशारा दिता सी जिस वेले पुरख अकाल दा प्रगट होया बेटड़ा, शब्द शब्दी रूप बदलाईआ। तेरा फेर भुल जाणां उहदे भगतां नूं चेतड़ा, तेरी याद नज़र कोए ना आईआ। उस दा उन्हां नाल होणा ठेकड़ा, पक्की इक्को गंढ पवाईआ। जिस ने फिरना विच खेतड़ा, खेत्र वेखे थांउँ थाँईंआ। ओह नज़री आए नेतन नेतना, निज घर बैठा आसण लाईआ। नारद कहे भगतीए तैनूं साधां ने जिज्ञासुआं दे घर घर वेचणा, तेरी कीमत कोए ना पाईआ। तूं फिरीं देस परदेसणा, भज्जी वाहो दाहीआ। तेरी खुल्ही होणी गुत्त संवारे नहीं जाणे केसणा, पट्टी सीस ना कोए गुंदाईआ। क्यों जिस वेले रूप शब्द दा बदल के आ गया दस दशमेशणा, दहि दिशा आपणा हुक्म वरताईआ। फेर तूं दूर दुराडी ने वेखणा, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। नाले हैरान होणा जिस साहिब नूं साहिब मन्न के पापीआं अपराधीआं ने मथ्था टेकणा, उन्हां नूं वी पार लँघाईआ। नारद कहे मेरीआं पुराणीआं पुस्तकां विच सब दीआं लिखीआं रेखणा, बिना प्रभू तों रेख सक्या ना कोए बदलाईआ। मेरी उस साहिब नूं अदेसणा, जो सब देसां दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि रहे हमेशणा, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदासपुर हज़ारा सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो मेरी करमण्डली दीआं हस्सदीआं बुल्ल्हीआं, हस्स हस्स के रही वखाईआ। मैं आई भगतां दे प्रेम वालीआं कुलीआं, कुल दे मालक दिती वड्याईआ। करमण्डली कहे जे मैनूं सवेर दा कुछ खाण पीण नहीं दिता ते मेरे विच मुठ पा दयो फुल्लीआं, मैं फुल फुल के आपणा आप लवां बदलाईआ। नाले हस्स के वेखां एह आत्मा नहीं रुलीआं,

जो प्रभ दे चरणां विच समाईआ। मैं गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नूं कहां तुसीं हुण कर लओ कुरलीआं, मूँह धो के दन्द साफ़ कराईआ। नी तुसीं अग्गे सुणदीआं रहीआं काहन दीआं मुरलीआं, बंसरीआं वाले राग चाँईं चाँईंआ। ते हुण तुहानूं बहिणा पै गया भगतां दी उत्ते खुरलीआं, खुरले कढ्ढण वालीओ लैणा ध्यान लगाईआ। इधर उधर सज्जे खब्बे ना मारयो धुरलीआं, धर्म नाल धुर दा मालक रिहा सुणाईआ। नारद कहे अज्ज मैं ख़ुशीआं विच चलावांगा शुरलीआं, शरअ नूं अग्ग नाल देणा सड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दीआं खेलां वेखे उरलीआं ते परलीआं, उरे परे दो जहानां वेख वखाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर मुणशा सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो मेरी करमण्डली पढ़ के पहाड़ा सिख के आई दूणी, दो दूणी चार कहि के रही सुणाईआ। नाले दस्से प्रेमीओ प्यारयो प्रेम दी मैथों सिखो कूणी, रसना रस नाल वड्याईआ। मेरे विच ओह राख जेहड़ी कौरवां पांडवां नूं खपा बैठी विच अकशूणी, अणगिणतां अणगिणता नूं आपणे विच टिकाईआ। पता नहीं कितने साधू ताअ के गए धूणी, तन अग्न नाल तपाईआ। मैं जदों वेखां ते एह ऊणी दी ऊणी, भरन वाला नज़र कोए ना आईआ। मैनूं सारयां दस्सया प्रभू नूं मिलणा सिल्ल चटणी पए अलूणी, घाटी पार ना कोए कराईआ। बिना उस तों कटी ना जाए किसे दी जूनी, जूनीआं विच फिरे खलक ख़ुदाईआ। ओह हथ्थ ना आवे किसे ·षी मुनी, मुनीश्र रोवण मारन धाहीआ। पता नहीं जन भगतो तुहाडी पुकार किस तरह सुणी, किस बिध आपणा जोड़ जुड़ाईआ। तुहाडे अन्दर दे के प्रेम दी धुनी, सोई सुरती लई उठाईआ। भण्डारा दे के बहु गुणी, गुणवन्त दिता वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक हक कुन कुनी, बेपरवाह इक अख्वाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदासपुर सवरन कौर दे गृह

नारद कहे मेरी करमण्डली नूं आह वेख लओ मेरा डरावे डण्डा, जो डण्डावत रिहा जणाईआ। पर जदों मैनूं चेता आउंदा मैं वेखां रावी दा कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट ध्यान लगाईआ। जिथ्थों अमृत रस पाणी मिले ठण्डा, अग्नी तत बुझाईआ। विछड़यां मेला मिल्या पाए गंढा, गंढणहार इक अख्वाईआ। आत्म देवे अनन्दा, सुख आत्म विच जणाईआ। एह खेल स्वामी

संदा, जो सतिगुर रिहा कराईआ। जिस दा आदि जुगादी सफ़र बड़ा लम्बा, पैंडा सके ना कोए मुकाईआ। जिस वेले आप चाहे जन भगत पहुंचाए विच सचखण्डा, सच दवारे आप टिकाईआ। मेरा दीन दयाल सदा बख्शंदा, बख्शिश रहमत रहीम आप वरताईआ। जिस निशाना पूरा करना तारा चन्दा, चन्द सितारयां संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म बख्शे इक्को परमानंदा, जो परम अनन्द विच समाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर दलीप सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो सारे आपणी वेखो रासी, कुण्डली की जणाईआ। किस बिध होवे ख़ुलासी, नाता तुटे कूड़ लोकाईआ। पन्ध ना रहे चुरासी, चुराहा नज़र कोए ना आईआ। मिले मेल शाहो शाबासी, जो शहिनशाह धुरदरगाहीआ। आत्म परमात्म दए निवासी, निज घर आपणा आप सुहाईआ। झगड़ा मुक जाए पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां पन्ध रहे ना राईआ। फेर ख़ुशीआं विच करीए हासी, हस्सती तक्क बेपरवाहीआ। शंकर हैरान होवे कैलाशी, हैरत विच वेख वखाईआ। जिन्हां उत्ते किरपा करे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। उन्हां अन्दरों दुबिधा नासी, माया ममता ना कोए रुड़्हाईआ। राय धर्म ना देवे फाँसी, चुरासी विच ना गेड़ रखाईआ। मैं इक ख़बर सब तों अच्छी आखी, अक्खरां तों बाहर दयां सुणाईआ। आपणे साहिब अग्गे अरदास करो जे कदे बच्चे कर जाण गुस्ताख़ी, ग़ुस्से विच ग़ुस्सा ना कदे रखाईआ। जिस वेले मंगण मुआफ़ी, बख्शणहार बख्शिश झोली देणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहर करनी लोकमाती, मातलोक होणा सहाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर प्यारी दे गृह

नारद कहे जन भगतो मैनूं कोई पुछ लओ पाणी जां दुद्ध, मैं प्यासा फिरां चाँईं चाँईंआं। मैनूं पता नहीं मेरी होश टिकाणे नहीं सुध, सुदी वदी दी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी उच्ची नहीं कोई बुध, बुद्धी वाल्यो दयां समझाईआ। तुसीं सारे वेख लओ एह चौथा युग, जुगती वाले ध्यान लगाईआ। जिस विच अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी औध रही पुग्ग, पूजा अस्थान सारे देण गवाहीआ। पता नहीं केहड़े वेले केहड़े समें केहड़े थाँ केहड़ी धरती उत्ते लग्गणा युद्ध, योधिओ युधिष्टर दी आशा

वेख वखाईआ। सब दीआं मन्यादां रहीआं पुग, पटेदारी अग्गे ना कोए बणाईआ। पर किडा सोहणा दिहाढ़ा त्यौहार ते महीना चेत शुभ, सोभावन्त दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा जन भगतां जिथ्थे जाए पुज्ज, आप आपणी दया कमाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर बख्शीश सिँघ दे गृह

नारद कहे मेरीआं घस्स गईआं तलीआं, तलाबां कंढिआं फेरा पाईआ। मैं वेखण चला गया पैग़म्बर वलीआं, ऐलीआं खोज खुजाईआ। मैं मकबरयां ते तक्कण गया तेल दीआं पलीआं, जो शम्हां विच टिकाईआ। फेर वेखण लग्गा जगत दीआं ख़ाहिशां कूड़ नाल रलीआं, रंग रलीआं रहे मनाईआ। फेर वेख्या योध्याँ बलीआं, बल आपणा आप वधाईआ। फेर तक्कया बाग़ां दीआं कलीआं, जो महक विच महकाईआ। फेर वेख्या लूण दीआं डलीआं, जो आपणा आप मिटाईआ। फेर तक्कया अगम्मी वलीआ छलीआ, अछल छलधारी नूर अलाहीआ। मैं ख़ुशी विच पावण लग्गा जलीआं, टप्पां वाहो दाहीआ। जिस दे दवारे आत्मा परमात्मा दे प्यार विच खलीआं, खलोतीआं सोभा पाईआ। मैनूं सब दीआं चंगीआं लग्गण गल्लीआं, सुण सुण ख़ुशी बणाईआ। नारद कहे मेरीआं अन्दरों हड्डीआं गईआं सल्लीआं, सुराख आर पार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिंघासण जन भगतां गृह जग्हा मल्लीआं, मालक हो के वेख वखाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर महिन्दर कौर दे गृह

नारद कहे मैं फिरदा नाल शताबी, छत्रधारी वेख वखाईआ। मैं वेखां महल्ल महिराबी, जिथ्थे महबूब वसे बेपरवाहीआ। जिस दा रूप अनूप पंजाबी, पंजां दरयावां दे वहिणां गहरां फोल फुलाईआ। उन्हां इक्को रूप हकीकी ते मजाज़ी, मिजाज़ आपणे विच रखाईआ। जो अमृत देवे हयाते आबी, इक्को रस चुआईआ। उन्हां लेखा नहीं शास्त्रां नाल किताबी, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। जन भगत सुहेले ख़ुशीआं विच रखे राज़ी, राज़क रिज़क रहीम होए सहाईआ। जिन्हां दी अन्तर आत्म जागी, परमात्म हो के मेला मेले चाँईं चाँईंआ। सच गृह बण इमदादी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन बणाए सदा वडभागी, भागहीण नज़र कोए ना आईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर हरनाम कौर दे गृह

नारद कहे जन भगतो तुहानूं बणना पैणा वैरागी, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। कूड़ी क्रिया दे बणना पैणा त्यागी, त्रैगुण दा पन्ध चुकाईआ। हँस होणा पैणा कागी, सोहँ माणक मोती चोग मुख लगाईआ। दुरमति मैल धोणा पैणा दाग़ी, कूड़ी क्रिया कर सफ़ाईआ। अन्तर इक्को लिव होवे लागी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। लोकमात बणना वडभागी, भागहीण नज़र कोए ना आईआ। तुहानूं भुक्ख नंग काहदी, मैं सच दयां सुणाईआ। जिन्हां दे उत्ते पुरख अकाला दीन दयाला होया राजी, राजक रिजक रहीम वेखणहार वड्याईआ। जिस शरअ मेटणी मुल्ला काजी, कज़ाकां पन्ध चुकाईआ। दीन मज़्हबां जो हिस्से वंडे ज़िमीं उत्ते अराज़ी, आरज़ी सब नूं दित्ते वखाईआ। अन्तिम सब दा लेखा पूरा करे किसे दी रहिण ना देवे नराज़ी, नराज़गी विच कदे ना आईआ। चार वरन अठारां बरन दीनां मज़्हबां इक्को वार आपणी हारनी बाजी, बाजां वाला वेख वखाईआ। जो नानक लेखा लिख्या बग़दादी, रबाबी मर्दाना सिफ्त सालाहीआ। उस दा खेल अगम्मा लोकमात करे शताबी, शरअ दे लेखे दए मुकाईआ। जिस दा हुक्म सदा इकसादी, एकँकार आप अख्वाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी बांदी, निव निव सीस झुकाईआ। ओह साहिब स्वामी बण के पाँधी, नव सत्त वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म इक्को तुक गांदी, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर विरसा सिँघ दे गृह

नारद कहे मेरी करमण्डली नाल डण्डा बध्धा, गंढ जगत वाली पाईआ। मैं हथ्थ लाया ते हिलया अद्धा, अद्धा हिल ना सक्या राईआ। मैं फिर संदेसे विच दिता सद्दा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती लईआं बुलाईआ। आओ इहनूं करीए सिध्धा, ज़ोर नाल खिचाईआ। ओह मैनूं कहिण किद्दां, बिधी दे दृढ़्हाईआ। मैं किहा पहलों मैनूं पा के वखाओ गिद्धा, नच्च के दयो जणाईआ। फेर हथ्थ मारो मेरे उत्ते ढिड्डा, मेरी हड्डी पसली लए अंगड़ाईआ। फेर ज़नानीआं वाली अड़ी दा रखो सिड्डा, मेरे वल्लों मुख भवाईआ। ज़ोर दी फेर मैं लगावां ठेडा, तुहानूं दयां हिलाईआ। तुसीं कहो ना कर पंडता छल एडा, छलीआ रूप बणाईआ। फेर मैं कहूं मैं कोई सुनान नहीं चारन वाला भेडा, भज्जा वाहो दाहीआ। एह मेरीआं तुहाडे नाल जगत वालीआं खेडां, खिडारी हो के दयां सुणाईआ। मैं पिच्छे नालों तुहाडे नाल प्रेम कर डिओडा, इक नाल अद्धा दयां मिलाईआ।

तुसीं निगाह मार लओ तुहाडे तीर्थां तट्टां उत्ते धीआं भैणां नूं हुन्दीआं झेडा, मसख़रे मसख़रीआं विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चारे कहिण सुण वे नारद गंज्या, तैनूं दईए जणाईआ। तूं केहड़े वहिणा विच लँघया, कवण पतण डेरा लाईआ। केहड़े सिंघासण सुत्तों मंज्या, सुख आसण कवण चतुराईआ। तूं किन्ना मधरा ते किन्ना लम्मया, लम्बू लाउण वाल्या सानूं दे दृढ़ाईआ। केहड़ा मारया पंध्या, भज्जया चाँईं चाँईंआ। क्यों सानूं फसाउणा विच फंदिआ, फांदकी रूप बदलाईआ। ओह तक्क लै निशान मिटदा जांदा तारा चन्नया, मुहम्मद इशारे नाल दरसाईआ। क्यों उस दे पिच्छे लग्गा तेरे करमण्डल दे नाल बध्धा डंडया, जो डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जिस फिरना विच ब्रह्मंडया, खण्डां वरभण्डां ध्यान लगाईआ। उम्मत लहिणा देणा पूरा करना जेरज अंडया, उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूरा सरबंगया, शाह पातशाह बेपरवाहीआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर दीदार सिँघ दे गृह

नारद कहे मैं रावी ते नहाउण गया मार बैठा चुभ्भी, गोता डूँग्घा ल्या लगाईआ। जां अगांह वेख्या मुहम्मद दी आशा होवे रोवे मार उच्ची भुब्बी, दरोही दरोही दरोही कर सुणाईआ। मैं हस्स के पुच्छया तूं केहड़ी फिरदी एथे बुढ्ढी, मारूथलां फेरा पाईआ। उस ने उच्ची कूक के किहा मैं उम्मत दे वहिण विच खुभ्भी, ख़ूबसूरत आपणा रूप गई बदलाईआ। मेरी रमज़ बिना रहमान किसे ना बुज्झी, बुद्धीवान समझ कोए ना पाईआ। जेहड़ा मालक ख़ालक जुग जुगादी, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। उस दे दवारे उत्ते मेरी औध मुकी, मुकम्मल दयां सुणाईआ। सदी चौधवीं अख़ीरी पुजी, भज्जी वाहो दाहीआ। पेशीनगोईआं विच पैग़म्बरां किहा ओह अमाम आवे उत्ते बसुधी, सुध सब दी वेख वखाईआ। मैं एस कर के एथे पुज्जी, आई चाँईं चाँईंआ। जे मेरी किस्मत कर दए उच्ची, उच्च दा पीर नूर अलाहीआ। मेरी आसा हो जाए सुच्ची, तृष्ना कूड़ मुकाईआ। मकबरे विच्चों उठाए मुहम्मद दी लाश सुंती, आलस निंद्रा दऐ गंवाईआ। ख़ुशीआं वाली वखाए रुती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मेरी गंढ पवाए टुट्टी, टुटयां लए जुड़ाईआ। मैं नंगीं पैरीं भज्जी राहों घुथ्थी, आई वाहो दाहीआ। शरअ वाल्यां नाल रुस्सी, मुख काअब्यां वल्लों बदलाईआ। मैनूं चंगी नहीं लगदी ढांडी हुक्की, हुक्म मन्न के सीस निवाईआ। मैं चाहुंदी सारी सृष्टी उत्ते कायनात विच कथा कहाणी चले दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सारे गाईआ। आपणे निशाने

उतों दीन दुनिया वेखी उकी, मंज़ल हक चढ़न कोए ना पाईआ। मैं पैरीं आई पुट्ठी, पिछला पन्ध मुकाईआ। एथे ओसे साहिब ते आसा सुट्टी, जो मालक कुल अख्वाईआ। उसे दी मुहब्बत विच उठी, निरगुण धार लई अंगड़ाईआ। मेरे कोल प्रेम दी मुट्ठी, पंजां उगलींआं विच बन्द कराईआ। नारद कहे एने चिर नूं मेरा साह उलटण लग्गा ते मेरा पन्ध मुक्कया मारी चुभी, मैं बाहर गया आईआ। बाहर आ के सुणी डुग डुगी, जो दो जहानां रही जगाईआ। ब्रह्मण्डो खण्डो पुरीओ लोओ आकाश पातालो गगन गगनंतरो ज़िमीं असमानो सूर्या चन्दो उठो वेखो नट्ठो भज्जो मेरा साहिब स्वामी वड़या भगतां दी झुग्गी, झग्गे आपणे रिहा वसाईआ। जिस दी वंड नहीं किसे वदी सुदी, किशना सुकला पक्ख दोवें सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका निरगुण जोत करे उग्घी, दूसर रूप नज़र कोए ना आईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर करतार कौर दे गृह

नारद कहे बस्ता लवां बन्न्ह, पुस्तकां गंढ विच टिकाईआ। परम पुरख नूं कहां धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। जिस भगत उपजाए जन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखे लावे तन, पंज तत तन वज्जे वधाईआ। मनसा पूरी करे मन, ममता कूड़ गंवाईआ। हरख मेट के ग़म, चिन्ता दए चुकाईआ। बेड़ा देवे धंम, अग्गे हो अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नारद कहे मैं पुस्तकां बन्न्हीआं घुट्ट, घुट्ट के दितीआं बंधाईआ। फेर कंधे ते लईआं सुट्ट, आपणे आप उठाईआ। फेर बोदी नाल कीता जुट्ट, गंढ दिती पवाईआ। नाले हस्स के किहा मेरी प्रीत जाए ना टुट्ट, तोड़न वाला नज़र कोए ना आईआ। नाले हस्स के आख्या मैं लुट्ट के आया लुट्ट, प्रभ दर्शन आपणी झोली पाईआ। कुछ लेखा आया पुछ, मैनूं दे समझाईआ। क्यों नहीं उगी मेरी दाढ़ी मुच्छ, मर्द मर्दाना रूप ना कोए दरसाईआ। अग्गों हुक्म होया नारदा वेख अंधेरा घुप्प, चारों कुण्ट नैण तकाईआ। सच दा सूर्या गया छुप, चन्द चांदन ना कोए रुशनाईआ। ना छाँ दिसे ना धुप्प, दोवें रुख़ बदलाईआ। नारद कहे मैं पहलों हो के चुप्प, सब कुझ सुणया चाँईं चाँईंआ। फिर इक प्रेम दी गा के तुक, प्रभ नूं दिता सुणाईआ। दीन दुनी दिआ मालका तेरी सृष्टी रूप बण गई कपुत, पिता दी लाज ना कोए रखाईआ। मैं एस कर के ख़ुश, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। जिस साहिब स्वामी अन्तरजामी नूं समझ सके कोए ना बुद्ध, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। ओह बदलण आ गया आप कलयुग, कलि कल्की वेस वटाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आशा मनसा मेरे विच्चों लए बुज्झ, बुझारतां आपणीआं मैनूं दए समझाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड अलड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर किशन सिँघ दे गृह

नारद कहे ओअँ तत सति हरी, तत्व तत वासदेव समझाईआ। सच वस्त नाल मेरी करमण्डली अजे नहीं भरी, भगतो सब नूं दयां सुणाईआ। वेला वक्त तक्को केहड़ी कलयुग आई घड़ी, घड़याल आपणा रही वजाईआ। चारों कुण्ट कूड़ अंधेरी चढ़ी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं निगाह मारी बड़ी, वड्डे छोटे वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी विच दिसे मूल ना तरी, पार किनारा पार ना कोए कराईआ। चुरासी विच्चों होया कोए ना बरी, बरे आज़म वेखे थांउँ थाँईंआ। मैं ते खरा सुणावां खरी, खरे खोटे वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे कोल चार जुग दी पिछली बद्धी होई लड़ी, चारे कन्नीआं गंढ पवाईआ। मेरे कोल इक अगम्मी बूटी जड़ी, जड़ चेतन वाल्यो तुहानूं दयां समझाईआ। सारे वेखो चार कुण्ट मज़्हबां वाली कड़ी, कड़ी कड़ी नाल मिल के आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे मैनूं चेता आउंदा जिस वेले मथ्थे ते हथ्थ रख के गोबिन्द ने संदेसा दिता विच चमकौर गढ़्ही, गढ़्ह हँकार वाला तुड़ाईआ। इक तुक नाल अगम्मी पढ़ी, पुस्तकां तों बाहर सुणाईआ। जिस वेले कलयुग आयू मेरे ढईए तों बाहर बड़्ही, आपणी लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं हो गया निमोझाणा, सिर सक्या ना उपर उठाईआ। जिस वेले सुणया धुर दा गाणा, अनबोलत राग अल्हाईआ। गोबिन्द बिना तीर तों मारया निशाना, निशाना पिछला दिता बदलाईआ। बिना चिल्ले तों खिच्ची कमाना, कमंद प्रेम वाली सुणाईआ। नाले दस्सया मेरे साहिब दा होवे जोत धार दा बाणा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। सम्बल उस दा होवे टिकाणा, टिके गुरमुखां धूढ़ी खाक रमाईआ। मैं साथी होणा बण के पहलवाना, सूरबीर वेस वटाईआ। सतिगुर शब्द होवां राणा, सीस ताज इक सुहाईआ। आपणयां भगतां सिक्खां नूं बिना अक्खीआं तों पहचानां, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेहरवान होवां मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। तक्कां ज़िमीं असमानां, मण्डलां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे मैनूं याद गढ़्ही चमकौर दी झाकी, झक झक झक के दयां सुणाईआ। गोबिन्द इक शब्द अगम्मी बात आखी, बिन अक्खरां दिती सुणाईआ। नाले हस्स के किहा गुरमुखो सतिगुर शब्द हो के तुहाडी फेर करांगा राखी, रक्षक हो के वेख

वखाईआ। कोटां जन्मां दी दे के मुआफ़ी, मुफ्त आपणे नाल मिलाईआ। जाम प्यावांगा बण के साकी, बिना प्याल्यां मुख चुआईआ। चढ़ावांगा सति सच दे उत्ते राकी, रकाबां दो जहान वखाईआ। मेरा वस्त्र अनूप होवेगा पोशाकी, जगत पोश कम्म किसे ना आईआ। मैं मारांगा इक्को पलाकी, पलकां विच दो जहान चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे मैं फेर हथ्थ वल्ल झाक्या, जो पुट्ठा सिध्धा सिध्धा पुट्ठा गोबिन्द रिहा वखाईआ। उस वेले आवाज़ सुणी पुरख अकाल ने आख्या, अक्खरां तों बाहर दृढ़ाईआ। मेरे गोबिन्द वड्डे छोटे काक्या, काल महाकाल तेरे चरणां विच रखाईआ। मैं तेरा दो जहान विच बदल देणा साक्या, साखी अगली देणी समझाईआ। नारद कहे बिना मेरे तों अक्खी नाल किसे नहीं वेख्या ओह वाक्या, वाक्फकार नज़र कोए ना आईआ। जां निगाह मारी मैनूं हिन्दसा नज़र आया आठिआ, आठा दिता प्रगटाईआ। जिस दे दरम्यान इक्को गाठिआ, गठड़ी जगत भार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा जुग जुग वाटया, पैंडा पन्ध आपणे चरणां हेठ रखाईआ।

६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदासपुर लाज कौर दे गृह

नारद कहे मैं दस्सां इक होर बात, बातां सुणन वाल्यो तुहानूं दयां सुणाईआ। मैंनूं याद आउंदी माछूवाड़े दी ओह रात, जिस दी रुतड़ी गोबिन्द नाल महकाईआ। ओथे किसे दी कोई पुछण वाला नहीं सी वात, घर आयां नूं जल पाणी ना कोए प्याईआ। ना कोई चारपाई ते ना कोई खाट, तकीआ सरहाणा लेफ़ ना कोए वड्याईआ। नारद कहे जां मैं निगाह मारी ते गोबिन्द हथ्थ रख के सुत्ता उत्ते ढाक, तली सीस तले टिकाईआ। तन वस्त्र गए पाट, लीरो लीर सोभा पाईआ। पैरां विच चुभे काट, ख़ून लाल रंग बदलाईआ। नारद कहे मेरी निकल गई डाड, रो रो के दिती दुहाईआ। अग्गों गोबिन्द दी आई आवाज़, शब्द शब्द नाल सुणाईआ। नारदा जगत विच्चों जाग, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। वेख मेरा सचखण्ड जगदा चराग़, जिथ्थे शरअ ना कोए बुझाईआ। फेर वेख धरती दे भाग, सतिगुर शब्द हो के आवां चाँईं चाँईंआ। गुरमुखां दा खोल्हा राज़, पर्दे अन्दरे अन्दर उठाईआ। प्रेम वजावां नाद, धुनां नाल शनवाईआ। आत्म परमात्म दरसावां समाज, समग्री सच वाली वरताईआ। पूरन जोत जोत मेरा होवे प्रकाश, प्रकाश प्रभ दे विच समाईआ। सब दी पूरी करां आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। जेहड़ा जुझार घुट पाणी नहीं दिता ग्लास, इहो अमृत गुरमुखां दे अन्दर दिता चुआईआ। मेरी

खेल नहीं कोई पत्ता ताश, दुक्की तिक्की वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा खेल मिल के होणा नाल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा खेल खिलाईआ। ओह वेख सदी चौधवीं दी अख़ीरी वाट, पतण घाट बैठी डेरा लाईआ। जिस वेले जन भगतां मिलणी दात, वस्त अगम्म वरताईआ। नारद कहे फिर मैनूं आई शांत, मैं शांती विच सीस दिता निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा आप इकांत, इक इकल्ला आपणा हुक्म वरताईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड अलड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर दर्शन सिँघ दे गृह

नारद कहे मैं खेल तक्कया अगम्मे शाहो का, शहिनशाह दिता वखाईआ। मेरा विचार मुक्कया भाओ का, भाण्डा भरम दिता भनाईआ। हँकार गया हउँ का, हँ ब्रह्म समझाईआ। वहिण तक्कया प्रेम दरयाओ का, वञ्झी हाथ ना आईआ। जैकारा सुणया नाउँ का, नाम निधाना दिता दृढ़ाईआ। रिश्ता वेख्या पिता मांओं का, सुत दुलारे गोद उठाईआ। सहारा डिट्ठा ठण्डी छाउं का, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विहार वेख्या आपणे दाओ का, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। संदेस सुणया वाहो वाहो का, अवतार पैग़म्बर गुरु रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मेरे अन्दर आई खरमस्ती, मस्त दीवाना दिता बणाईआ। मैं दर्शन पाया चसमी, चश्म दीद रुशनाईआ। तक्की नूरी हस्ती, नुराना डगमगाईआ। दरगाह वेखी वसदी, सचखण्ड सोभा पाईआ। मेरी आशा वेखी हस्सदी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। दो जहानां नस्सदी, भज्जे वाहो दाहीआ। प्यासी अमृत रस दी, बूँद स्वांती रही । वणजारन सिफ्त जस दी, सिफ्तां नाल सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे मैं तक्कया अगम्म नज़ारा नज़रीए तों बाहर जणाईआ। देवे प्रीतम प्यारा, परम पुरख धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को इक हुलारा, दो जहानां पार कराईआ। देवे दरस दीदारा, जोती जाता डगमगाईआ। मैं बण के बरख़ुरदारा, साची सेव कमाईआ। जेहड़ा सरगुण तों निरगुण आया दुबारा, जोती जाता रूप बदलाईआ। मैं उसे दी चरण धूढ़ लावां छारा, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्ची सरकारा, शहिनशाह इक्को अगम्म अथाहीआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड वज़ीरपुर ज़िला गुरदास पुर बूड़ सिँघ दे गृह

नीचश नविछे जी मवसे यवक ताजीने कमू कुसनो बेलस वजहिबे ज़ानीअले चनविस्ती मोअज़ वज़ीज़ूल तकला नज़ हवी यक मुज़ा ज़वनी लाइज़ी हमूसो बेनमिस्ता कनवज़ी मौला ज़बी अर्शे रबी फ़र्शे तबी गोशे कुनंद साहिब बख्शंद बाज़ूकती ज़वां मोसनफे अवा नाकूअल दूआ ज़ो कोज़वद शाहे नज़िद वज़ीउमवलज़ा नूरे जहां रुशनाए जहां बदस्ते दुआ हस्ते ख़ुदा ज़ाकीमुज़ीइन विलजाएली मज़हिकली तोज़िनतो फ़र्शे अर्शे नवी कवते कवी सफाते दवी बज़ाते नवी अर्शों विज़ा फ़र्शो ज़िमा नूरे चिना तारीके विना तुअलके दो जहां मुतलके रहिनुमा ख़ुदाए खुजंद रसूले फ़रजंद गोबिन्दे कमंद शब्दे भुयंग नज़ीवले तुरंग नेत्रे कमंद कदमे बख्शंद रोज़े सबब्ब शहिनशाह इक अख्वाईआ। ची असतनौजू ज़ाविकी मजद रसूले हमद कायनाते कुनद ख़ाके ज़वद रूनुमाए तसद चश्मे अबद हुक्माए शब्द कलामाए कलमा कायनात इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जुग चौकड़ी अदद अदादो शुमार आपणे विच रखाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदास पुर महिंगा सिँघ दे गृह

नारद कहे भगतो वेखो प्रभू दा देस वड्डा, वड्डे दी वड्डी वड्याईआ। जिस ने आपणे हुक्म दा इक निशाना गड्डा, चारों कुण्ट रिहा झुलाईआ। हुक्मी हुक्म देवे संदेसा सद्दा, निरगुण सरगुण आप उठाईआ। मैं वी उठ उठ भज्जा, भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं रस्ते विच रेते विच रोंदीआं दिसीआं डड्डां, चीक चिहाढ़ा रहीआं पाईंआ। फेर मेरी निगाह गई विच खड्डां, बिन नैणां नैण तकाईआ। फिर आवाज़ सुणी मकबरयां वाल्यां हड्डां, दरोही कर सुणाईआ। मैं हैरान हो के आपणे अन्दरों आपणा विचार कढ्ढा, कहि के दिता सुणाईआ। वे पीर पैग़म्बरो तुहाडे महबूब दा केहड़ा अड्डा, मुकाम कवण अख्वाईआ। की ओह सांढणी सवार कि शाह अस्वारा दिसे गधा, कवण स्वामी सोभा पाईआ। की ओह मित्र प्यारा देवणहारा दग़ा, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। की ओह छत्रधारी कि छत्र झुलाए छबा, आपणा खेल खिलाईआ। मैं संदेश सुणया ओह बेपरवाह बेहदा, हदां विच कदे ना आईआ। ना कदे कटावे लबां, मुच्छ दाढ़ी वंड ना कोए वंडाईआ। लोकमात मिलदा नाल सबब्बा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जो तारनहारा कुला कुला यद्दा, यदी आपणा पर्दा लाहीआ। नारद कहे मैं होर अग्गे वधा, कदमां कदमां पन्ध मुकाईआ। मैनूं इक अस्व दिसया बग्गा, चारे सुम्ब वखाईआ। मैं नेत्र मीटया खब्बा, सज्जे नाल तकाईआ।

उहदे वालां बध्धा तग्गा, मौली तन्द सुहाईआ। उहदा शाह अस्वारा दिसा नढ्ढा, रूप रंग समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभू दा किड्डा वड्डा वेहड़ा, गृह दो जहान सुहाईआ। पता नहीं एथे वसे केहड़ा, विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुर लख चुरासी बाले नढ्ढे, भज्जण वाहो दाहीआ। सच सुहञ्जणा स्वामी दा दिसया खेड़ा, नौ खण्ड खिड़की नौ दवार सुहाईआ। जिथ्थे चारों कुण्ट झेड़ा, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। जुग जुग सब नूं लाए उखेड़ा, दीन दुनी दए बदलाईआ। उलटा देवे गेड़ा, चक्रवरती चक्रां विच रखाईआ। करे हक निबेड़ा, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। जन भगतां उत्ते करे मेहरा, मेहर नज़र नाल तराईआ। हुण कलयुग मेटे अंधेरा, अंध अज्ञान गंवाईआ। रूप धर के शेर शेरा, सिँघ सिंघ भबक लगाईआ। पिच्छे वक्त लँघ गया बथेरा, दीन दुनी दे ढोले गाईआ। अग्गे हुक्म चले प्रभू कहे एह मेरा, दो जहानां वज्जे वधाईआ। इक्को रंग रंगाए सञ्झ सवेरा, नूर नुराना डगमगाईआ। मढ़ी गोरां करे निबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुहावणहारा साचा डेरा, सचखण्ड सच दए वड्याईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदासपुर जरनैल सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो प्रभू दी किड्डी वडी धौली, धर्म दी धार दयां जणाईआ। जेहड़ी उस दी लख चुरासी नाल मौली, मौला आपणी रुत्त वखाईआ। खेल करदा रहे हौली हौली, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। जगत विवहार विच कदे ना करे तौली, धीरे धीरे आपणा खेल खिलाईआ। सब दे इकरार तक्के कौली, कँवल नैण वेख वखाईआ। चार जुग दे शास्त्रां जाणे बोली, की अनबोलत राग दृढ़ाईआ। हर घट अन्दर रिहा फोली, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले लभ्भे हमजोली, सजण साथी आप बणाईआ। नाम कंडे तराजू तोली, दूसर हथ्थ ना कदे (फड़ाईआ)। जिन्हां दी अन्दर बजर कपाटी खोल्ही, दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द बण के ढोली, जगत सुत्तयां लए उठाईआ। आपणी धार रख विचोली, विचला भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनी दा किड्डा वड्डा विसथार, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। चारे कुण्टां पहरेदार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण सेव कमाईआ। चारे वेद करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। चारे जुग करन इज़हार, सिफ्तां

विच सलाहीआ। चारे खाणी करे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। चारे बाणी दए अधार, अमृत मेघ मेघ दए बरसाईआ। चारे मंज़ल कर तैयार, रस्ता देवे चाँईं चाँईंआ। चारे यार कर हुशियार, यारी यारां नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे जन भगतो धरनी किड्डी लम्मी चौड़ी, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। जिस दे उच्चे नीवें थाँ लाई नहीं पौड़ी, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जो दिवस रैण फिरे दौड़ी, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दी तृष्ना नहीं कौड़ी, विख रूप ना कोए वखाईआ। ओह वेखो करदी बौहड़ी बौहड़ी, कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाले करी गौरी, गहर गवर (ध्यान) लगाईआ। मैनूं लुट्टी जांदे ठग्ग चोरी, कलयुग लटूआ नाल मिलाईआ। मेरा प्रेम रस जांदे भोरी, भोरा भोरा मेरा सब कुझ गया लुटाईआ। मैं हो गई कोझी कमली कोढ़ी, बलहीण दुहाईआ। मेरे साहिब स्वामी मेरी धर्म नाल बणा दे जोड़ी, धरनी रो के वास्ता पाईआ। नारद कहे मैं अग्गे हो के दिता होड़ी, ऐवें ना कुरलाईआ। ओह तक्क कलयुग आयू रह गई थोड़्ही, समां बैठा पन्ध मुकाईआ। इक साहिब ते रख डोरी, जो टुटयां गंढ पवाईआ। शब्द आवां सुण घनघोरी, जो बिन कन्नां रिहा सुणाईआ। तेरी किस्मत होए मथोरी, भागहीण रहिण ना पाईआ। तूं वर पाउणा जेहा लोड़ी, प्रभ देवणहार गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां सदा सदा सद आपणे संग रिहा तोरी, तुरत आपणी दया कमाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नुशहरा ज़िला गुरदास पुर गुरबख्श सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो माणो आपणे साहिब दा रंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। आत्म परमात्म बणाउणा संग, दो जहानां वज्जदी रहे वधाईआ। नाम निधाना सुणना मृदंग, निरगुण सरगुण करे शनवाईआ। दीन दुनी दी धार जाणां लँघ, मज़्हब शरअ ना कोए अटकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी भंग, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मानणा सच अनन्द, सुख सुख विच्चों उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। नारद कहे जन भगतो होवे वक्त सुहेला, मातलोक मिले वड्याईआ। आत्म परमात्म कराउणा मेला, जगत विछोड़ा रहे ना राईआ। इक घर सुहाउणा गुरु गुर चेला, सतिगुर शब्दी वज्जदी रहे वधाईआ। स्वामी ठाकर मिले सुहेला, सज्जण अगम्म अथाहीआ। जिस दा धाम नवेला, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह आपणी खेल कलयुग रिहा खेला, ख़ालक ख़लक नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो

आत्म होवो सारे दरशी, जग नेत्रां लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला अमृत मेघ रिहा बरसी, निजर झिरना अमृत रस आप चुआईआ। जगत वासना तृखा रहे कोए ना तरसी, कल्पणा कूड़ ना कोए हल्काईआ। देवे माण वड्याई उत्ते धरती, धरनी धरत धवल धौल चारे कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। ओह स्वामी ठाकर शर्ती, क्षत्रीया आपणा रंग रंगाईआ। ओह प्रीतम माही अर्शी, दो जहानां होए सहाईआ। जिस नाम कलमे दी गुर अवतार पैग़म्बरां दिती पर्ची, प्राचीन दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। मैं ख़बर दस्सां उस दे घर दी, भेव अभेदा मात उठाईआ। उहदी सूरत मूर्त नरायण नर दी, नूर नुराना डगमगाईआ। (उहदी) नाद तूरत दो जहान दी, ब्रह्मण्डां खण्डां करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। जन भगत कहिण साडा साहिब स्वामी एका, एकँकार सीस निवाईआ। जिस दे चरण कँवल साची टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो करनहारा बुध बिबेका, दुरमति मैल धुआईआ। सो स्वामी बण के नर नरेशा, निरगुण निरवैर लई अंगड़ाईआ। जो रहे सदा हमेशा, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। जिस दा सरूप दस दशमेशा, गोबिन्द अगम्मड़ा माहीआ। जो सब दा पूरा करे लेखा, चार वरनां लहिणा दए चुकाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वेख वखाईआ। जो फिरनहारा दो जहान परदेसा, परदेसी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। ओह सदी चौधवीं अन्त अखीर बेनज़ीर जोती धार बदल के भेसा, नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं अवतार करन आदेसा, पैग़म्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक वड वड्याईआ। जन भगत कहिण साडा पुरख अकाल अगम्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उहदा मेला नाल आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सति सच उस दा धर्म, दीन वंड ना कोए वंडाईआ। जनणी कुक्ख ना लए जरम, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जो सब नूं देवणहारा सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। उसे दी विद्या अवतार पैग़म्बर गुरु पढ़न, निश अक्खर धार समझाईआ। पौड़ी पौड़ी मंज़ल चढ़न, नाम डण्डे हथ्थ टिकाईआ। सो मालक ख़ालक करनी करन, करता धुरदरगाहीआ। जो जन भगतां खोल्हे नेत्र हरन फरन, लोचण नैण नैण खुल्हाईआ। सो मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना मेहर आया करन, निगाह मेहर वाली उठाईआ। ख़ाली भण्डारे आया भरन, अतोट अतुट वरताईआ। जन भगत कहिण नारद आदि जुगादि उसे तों सारे डरन, भय भउ विच सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले शब्दी धार बंधाए लड़न, पल्लू गंढ ना कोए खुल्हाईआ।