पुस्तकालयभाग २३

७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर ज्ञान सिँघ दे गृह

नारद कहे जन भगतो रावी दी रेत मारे चीकां, चीक चिहाढ़ा रही पाईआ। बिना उँगलां तों खिच्ची जाए लीकां, लाईन लाईन नाल बदलाईआ। बिना अक्खीआं तों वेख रही तारीखां, तवारीखां ध्यान लगाईआ। जिस दीआं चार जुग हुन्दीआं रहीआं तस्दीकां, शहादत अवतार पैग़म्बर गुर भुगताईआ। कवण वेला ओह पूरीआं करे उम्मीदां, आसा मनसा वेख वखाईआ। सन्मुख दर्शन करां आपणे दीदा, नूरी चन्द चन्द रुशनाईआ। मेरीआं गफ्लत विच्चों खुल्हण नींदा, धुनी नाद शब्द करे शनवाईआ। जिस दा खेल सदा पेचीदा, बातन सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब बेपरवाहीआ। नारद कहे रावी दी चेत नेत्र रही नीर वहा, नैणां छहिबर लाईआ। बिना हथ्थां तों करे दुआ, वास्ता रही पाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवां, मेहरवान तेरी शरनाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरे पार किनारे जिबह हुन्दी गां, बंसरी वाला काहन रिहा दरसाईआ। उधरों मुहम्मद इशारे रिहा करा, चार यारां नाल जुड़ाईआ। सारे कूकण वाहिद इक ख़ुदा, ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। जो अमाम अमामा आए वेस वटा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। रेत कहे मैं की दस्सां, कहिण किछ ना पाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, संदेसे दयां दृढ़ाईआ। बाल्मीक ने एथे लिखी उस राम दी कथा, जिस नूं कथनी कथ ना सके राईआ। मैं यथार्थ दस्सां यथा, यदी यदप दयां दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म नाल रावण गढ़्ह हँकारी ढट्ठा, हउँमे दिती मिटाईआ। ओह स्वामी फिरे नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। तक्के पत्थर इट्टां, पाहनां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा आदि जुगादि जुग चौकड़ी लेखा लिखा, लिख्त भविक्ख्त आपणे नाल रलाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर तरलोक सिँघ दे गृह

रेत कहे मेरे उत्ते पाणी धार वैहंदा, दिवस रैण वाहो दाहीआ। मैनूं सुबह शाम संदेसे दिन्दा, कहि के रिहा सुणाईआ। ओह खेल तक्क लै दिशा लैहंदा, लैहंदी दिशा अक्ख उठाईआ। जिथ्थे मुहम्मद दा मुकण वाला पैंडा, सदी चौधवीं बैठी आस रखाईआ। हज़रत मूसा कोहतूर नूर ज़हूर जिस साहिब दा लैंदा, ओह लब्हां तों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। रेत कहे मेरी आसा बहु पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मेरी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जाण सके ना कोए कहाणी, कहावत कहिण कोए ना पाईआ। मैं शाह पातशाह शहिनशाह दी राणी, जिस दी रईयत आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को नज़री आईआ। जिस दा तूं मेरा मैं तेरा इहो ढोला अगम्मी बाणी, दूसर राग सुणन कोए ना पाईआ। जो मालक ख़ालक दीन दुनी दा जाण जाणी, घट घट आपणा आसण लाईआ। तिस साहिब विटहो कुरबानी, आपणा आप उसे दे कदम टिकाईआ। जो करनहार मेहरवानी, मेहरवान महबूब बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्म अन्दर चारों कुण्ट कूड़ दी चढ़ी तुग्यानी, मेरे तट देण दुहाईआ। ओह ईसा दा पिता असमानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शाह सुल्तानी, शहिनशाह दो जहान अख्वाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर हरदीप सिँघ दे गृह

नारद कहे रेत आपणा दस्से दु:ख, दुखी हो के हाल सुणाईआ। मैनूं प्रभ मिलण दी भुक्ख, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। मैं जिस दी जन्मी विच्चों कुक्ख, मैनूं जन्म देण वाली कोए ना माईआ। मेरी उसे नाल सुहञ्जणी होवे रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। ओह स्वामी अबिनाशी अचुत, प्रभ मेरा माहीआ। जो देवणहारा आपणा सुख, सुख सागर रूप बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे लुट्ट, लुटेरा नज़र कोए ना आईआ। मैं निमाणी कोझी कमली अमृत जाम प्या दे घुट्ट, अंमिओं रस आप चुआईआ। मेरा लहिणा देणा जाए मुक्क, बाकी अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे रेत, प्रभ साचा दया कमाएगा। दीन दयाल वेख वखाएगा। रूप अनूप आप प्रगटाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। पुरख बिधाता नज़री आएगा। तेरा तट किनारा आप सुहाएगा। भेव अभेद अगम्म खुल्हाएगा। चारे वेदां राग जणाएगा। अछल अछला रूप बणाएगा। तेरा सुहा के सच महल्ला, सिंघासण इक्को इक वडयाएगा। ओह फिरदा जला थला, महीअल खोज खुजाएगा। स्वामी इक इकल्ला, अकल कलधारी पर्दा लाहेगा। जिस दा भाणा कदे ना टल्ला, अटल हुक्म इक सुणाएगा। जोती शब्दी धार होवे रला, सम्बल आपणा देस वसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक वेख वखाएगा। रेत कहे नारद मैं सुणया सच संदेसा, निव निव सीस झुकाईआ। ओह साहिब धुर नरेशा, नर नरायण वड वड्याईआ। जो

रहे सदा हमेशा, जन्म मरन ना रूप बदलाईआ। जिस दी मुच्छ दाढ़ी ना केसा, ना कोई मूंड मुंडाईआ। ओह जुग चौकड़ी सब दा वेखे लेखा, बचया नज़र कोए ना आईआ। जिस अन्तिम झगड़ा मुकाउणा मुल्ला शेख़ा, मुसायकां पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे रेखा, ·षीआं मुन्नीआं भेव खुल्हाईआ। उहदा नाम डंका वज्जे एका, एकँकार करे शनवाईआ। सब ने उस ते रखणी टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जन भगतां करे बुध बिबेका, दुरमति मैल धुआईआ। त्रैगुण तत लाए ना सेका, अग्नी तत गंवाईआ। चरण छुहाए तेरे उत्ते रावी दीए रेता, रंग रतड़ा धुर दा माहीआ। तूं पिछला याद करना चेता, चेतन हो के सुरत खुल्हाईआ। जो आवे तेरे घाट तेरे देसा, तेरी जूह दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एका नेता, नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ।

८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड उज दरया दे कन्ढ्ढे दोपहर दे समें विहार होया

नारद कहे मैं सब कुछ ल्या बुज्झ, मेरी बोदी भेव दिता खुल्हाईआ। जेहड़ी आसा बाल्मीक रखी गुज्झ, आपणे अन्दर ध्यान लगाईआ। नाले इशारा कीता त्रेता जुग, वनखण्डी हो के ध्यान लगाईआ। जिस वेले कलयुग औध गई पुज्ज, पूजा राम ना कोए वड्याईआ। मेरे राम दा राम मेरा लहिणा दएगा उत्ते उझ, उजला मेरा मुख कराईआ। जिस दे कोल प्यार दा प्रशाद होवेगा कुझ, वस्त वस्त विच्चों वरताईआ। मैनूं पूरी देवेगा सुज्झ, सुदी वदी दा पन्ध मुकाईआ। नारद कहे मैं वी आवांगा कुद्द, भज्जां वाहो दाहीआ। नाले बाल्मीक इशारा कीता राम रावण दा होवे युद्ध, कलम एसे थाँ चलाईआ। नाले आपणी खपरी विच्चों कढ्ढ के दुद्ध, ज़िमीं नाल दिता छुहाईआ। ओधरों इक शेर प्या बुक्क, आपणी भब्बक लगाईआ। मूँह ल्या चुक्क, बाल्मीक वल्ल तकाईआ। बाल्मीक गाई तुक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सिँघ उथे गया रुक, नैण ज़िमीं असमान उठाईआ। फेर बोलया विच्चों मुख, आपणी आवाज़ दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट डण्डावत विच गया झुक, निव निव सीस निवाईआ। फेर कूक पुकारया, जिस वेले कलयुग कूड़ पाई लुट्ट, लुट्टे जगत संसारया। दीन दुनी भाग जाण निखुट्ट, होवे ना कोए सहारया। आत्म परमात्म नाता जाए तुट्ट, मिले मेल ना जोत निरंकारया। ओस वेले प्रगट होवे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ रूप न्यारया। सतिगुर शब्द सुहाए रुत्त, रुतड़ी आपणे नाम वडया रिहा। धरनी दा ज़रूर वेखेगा दु:ख, दुखियां दु:ख मिटा रिहा। ओदों इथे नड़्हिंनवें हुन्दे सी रुक्ख, संगठन सब दा इक वखा रिहा।

बाल्मीक प्यार विच सेकदा सी धुप्प, प्रविष्टा चेत सुहा रिहा। फेर भर के रेत दी बुक्क, आपणे सीस उत्ते टिका रिहा। फेर कलम दी फड़ के नोक, ज़िमीं उत्ते लिखा रिहा। प्रगट होवे निर्मल जोत, जोती जाता नज़री आ रिहा। जिथ्थे ना कोई किल्हा ना कोई कोट, गढ़्ह बंक ना कोई सुहा रिहा। ओधरों ब्रह्मण आ गया खचरोट, मथ्थे तिलक दिखा रिहा। बाल्मीक दिता टोक, तूं केहड़ा राम ध्या रिहा। किस दे मिलण दा शौक, किस दा लेख बणा रिहा। किथे जावें पहुंच, केहड़ा पन्ध मुका रिहा। बाल्मीक किहा जिस दा लेखा ना जिसत ना टांक, हिस्से वंड ना कोए वंडा रिहा। मैं उसे दा गावां सलोक, सोहला राग सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगा रिहा। नारद कहे बाल्मीक ने खब्बे पंजे नाल मिट्टी दब्बी, ज़ोर नाल दबाईआ। उहनूं नज़री आई जोत रब्बी, नूर नूर रुशनाईआ। शब्द संदेश दिता कलयुग प्रगट होवां प्रविष्टा होवे पोह छब्बी, जोत जोत डगमगाईआ। नूर अलाही बण के रब्बी, वेखां थांउँ थाँईंआ। बाल्मीक कलम भन्न दिती अद्धी, तोड़ के दिती वखाईआ। झट हुक्म होया जिस वेले आई चौधवीं सदी, सदका तेरा वेख वखाईआ। जिस मिट्टी ख़ाक उत्ते तेरी लग्गी गद्दी, ओसे ते आपणा आसण लाईआ। ओधरों पवण ठण्डी वगी, आपणा बल धराईआ। बाल्मीक ने पुट्ठी कर के अड्डी, पंजे नाल दबाईआ। ओने चिर नूं राही सीदा आया उस दे कोल सी डब्बी, उस अग्नी दिती जलाईआ। फेर खलो गया हथ्थ बद्धी, सीस प्रेम नाल निवाईआ। पल्लयों खोल्ह के रोटी अद्धी, बाल्मीक अग्गे टिकाईआ। झट नारद कहे एह मैनूं भुक्ख लग्गी, मैनूं दे खवाईआ। झट आवाज़ आई रब्बी, एह हुक्म धुरदरगाहीआ। एहदा लहिणा देणा फेर होणा किनारे नदी, वहिणा रंग रंगाईआ। जदों पुरख अकाल दी जोत जगी, तेरा मानस जन्म देणा बदलाईआ। एसे कारन बचन सिँघ नूं एह धरती लभ्भी, पूरब लेखा बाल्मीक वाला जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा देवे सर्ब सरबगी, सूरबीर वड वड्याईआ।

८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सिंमल सकोर ज़िला गुरदासपुर बचन सिँघ दे गृह

नारद कहे मेरे कोल अगम्मी किताबां, कुतबख़ान्यां हथ्थ कदे ना आईआ। जिस विच उस साहिब दीआं महिराबा, जिस दा महल्ल अटल वेखण कोए ना पाईआ। मैं उसे दी धार दा बणया हक अहिबाबा, मित्र प्यारा यार अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दा शुमार करदा रिहा तादादा, जुग जुग वेख वखाईआ। सुणदा रिहा शब्द अगम्मी नादा, बिन

सरवण कन्नां शनवाईआ। हक विच्चों हक बदलदी रही आवाज़ा, नाम कलमा कलमा नाम बदलाईआ। नूर तक्कदा रिहा ग़रीब निवाजा, जो नूर नुराना डगमगाईआ। शाहो भूप दो जहानां राजा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे मेरी किताब दा वेखो पहला अक्खर अलिफ़, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जिस विच शरअ ने ल्या हलफ, शरीअत संग निभाईआ। दूसरे करनी पई ना कोए तकल्लफ, दर्दी दर्द ना कोए जणाईआ। एह लेखा उस साहिब दा जो स्वामी सदा मुसल्लत, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा चार यार मुहम्मद संग तुअल्लक, तरफदारी समझ कोए ना पाईआ। ओह हुक्म संदेसा धुर फ़रमान देवे सदी चौदां दे मुतल्लक, जिस दा मुतालया अक्ल बुद्धी करन कोए ना पाईआ। उहदा निशाना तक्को उत्ते ख़लक, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। जिस दा नूर अलाही झलक, गोबिन्द गुर गुर गया दृढ़ाईआ। उस दा सुहञ्जणा होए वक्त, निरगुण धार लए अंगड़ाईआ। पकड़ उठाए चुरासी विच्चों भगत, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म देवे शक्त, शख्सीअत इक्को इक समझाईआ। बोध अगाधा हो के आवे परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। रुत्त सुहञ्जणी करे धरत, धवल दए वड्याईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्द, मर्द मर्दाना हो के वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। जिस दे (कोल) नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी फ़रद, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह शरअ छुरी मेटे करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे मेरी किताब विच अगम्मे नाम, अक्खरां विच लिखण कोए ना पाईआ। मैं बिना नेत्रां तों पढ़े तमाम, बिना काग़ज़ां सोभा पाईआ। जिथ्थे सारे वेखे ग़ुलाम, पैग़म्बर गुर अवतार सीस निवाईआ। पुरख अकाल दा इक निजाम, नौबत नाम हक वजाईआ। जुग जुग बदलदा रहे इकदाम, कदीम दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस ने लहिणा देणा लेखा पूरा करना इस्लाम, इस्म आज़म दए जणाईआ। सदी चौधवीं मेटणा निशान, निशाना कूड़ दए उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एका दिसे हुक्मरान, हुक्म हाकम इक जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर गाए इक्को नाम, कलमा कायनात समझाईआ। वेखे विगसे वेखणहार अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। कलि कल्की खेल होवे महान, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। निहकलंक वाली बण दो जहान, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। सम्बल सुहा के सच मकान, मढ़ी गोरां तों बाहर डेरा लाईआ। जिस दी बोलण वाली नहीं ज़बान, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। ओह शब्द गुरु सतिगुरु हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। नाम सति वेखे मार ध्यान, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां देवे

ब्रह्म ज्ञान, आत्म विद्या इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा भेव चुकाईआ।

८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सिंमल सकोर ज़िला गुरदास पुर सन्तोख सिँघ दे गृह

नारद कहे मेरे कोल सबूत लिख्ती, हुक्मनामा धुरदरगाहीआ। जिस दे विच ज़ात गुरमुख इक इक दी, जोत इक नाल मिल के इक रूप समाईआ। जिन्हां दी आत्म परमात्म सिख दी, सिख्या सतिगुर विच समाईआ। उन्हां दी पूजा मुक गई पत्थर इट्ट दी, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। सुरती इक्को साहिब चरणां विच होवे टिकदी, टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिथ्थे इक्को बख्श वड्डे निक्क दी, ऊचां नीचां मिले वड्याईआ। एह खेल प्रभू दी सुहञ्जणी थित दी, वार थित निव निव सीस झुकाईआ। मुहम्मद दस्से नित नवित दी, जुग जुग भगतां संग निभाईआ। अगली खेल अनोखे हित दी, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ओह वेखो सदी चौधवीं पिटदी, नेत्र रो रो रही कुरलाईआ। मैनूं याद मुहंमद वाली चिट दी, जो कलमे कलामां तों बाहर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मेरे कोल पुराणीआं ख़बरां, बेख़बरो दयां जणाईआ। मैं फिरदा आया उतों अम्बरां, धरनी धरत धवल उत्ते फेरा पाईआ। मैं चार जुग दे वेखदा रिहा सुअम्बरा, ख़ुशीआं वाले ख़ुशी दे ढोले गाईआ। मैं जाणदा रिहा दिल दीआं अन्दरां, अन्तष्करन वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। मैं वायदे कौल इकरार तक्कां पैग़म्बरां, जो पेशीनगोईआं विच दृढ़ाईआ। मैं फिरां मट्ठां मन्दिरां, मस्जिदां खोज खुजाईआ। मैं हैरान हो गया चारों कुण्ट होईआं अंधेरीआं कन्दरां, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। नौ खण्ड दिसे वांग खण्डरां, नगर खेड़ा सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां तोड़नहारा अन्तर निरन्तर जन्दरा, त्रैगुण अतीता, त्रैगुण दा पन्ध मुकाईआ।

८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सिंमल सकोर ज़िला गुरदास पुर सोहण सिँघ दे गृह

नारद कहे मैं वेख्या लातस्वीर, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। जो शाह शहाना बेनज़ीर, पातशाह बेपरवाहीआ। जिस शरअ तोड़ने ज़ंज़ीर, दीन दुनी दए बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे अख़ीर, आख़र लेखा दए मुकाईआ। प्रगट

हो के पीरां दा पीर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी देवे धीर, सत्तां दीपां होए सहाईआ। धर्म दी धार बदल दए तकदीर, तदबीर आपणी आप जणाईआ। एका रंग रंगाए शाह हकीर, फ़कीरां आपणी गोद उठाईआ। इक्को नाम दी कर तकरीर, तहरीर इक्को इक समझाईआ। जिस दी ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जगीर, ज़िमीं असमानां आपणा हुक्म वरताईआ। ओह सतिजुग दी नवीं करे ताअमीर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जो आसा रख के गया कबीर, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। मेरा शहिनशाह पातशाह सब दा दस्तगीर, निरवैर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे मैं पिछलीआं दस्सां ख़ाहिशां, जो पेशीनगोईआं नाल वड्याईआ। मकबरयां विच पुकारन लाशां, कूक कूक सुणाईआ। धुर अमाम बदलना पासा, करवट आपणी लए बदलाईआ। जिस चौदां तबक खुल्हाउणा ख़ुलासा, ख़ालक ख़लक दए दृढ़ाईआ। उस दा नूर जोत होए प्रकाशा, तन वजूद ना कोए रखाईआ। सूफ़ीआं भगतां दए दिलासा, मन मनसा पूर कराईआ। जगत विस्सयां तों बाहर देवे विश्वासा, विश्व दा भेव चुकाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। ओह कलयुग अन्तिम पावे रासा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण गोपी काहन खेल खिलाईआ। जिस नूं झुकदे पृथ्मी आकाशा, मण्डल मण्डप डण्डावत विच सीस झुकाईआ। ओह शहिनशाह शाहो शाबाशा, पातशाह बेपरवाहीआ। जिस कलयुग मेटी अंधेरी राता, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। जन भगतां देवे नाम अगम्मी दाता, दयावान हो के आप वरताईआ। आत्म धार बण के पिता माता, परम पुरख आपणी गोद टिकाईआ। झगड़ा मेट के ज़ातां पातां, ऊचां नीचां एको रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सद पूरीआं करे आसां, तृष्नां तृखा कूड़ दए गंवाईआ।

८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सिंमल सकोर ज़िला गुरदास पुर अवतार सिँघ दे गृह

नादर कहे मैं सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या बदलदा, जुग जुग आपणी अक्ख उठाईआ। हुण कलयुग वेला वेखणा अदल दा, हक इन्साफ़ कवण कराईआ। क्यों जगत जहान खेल बणया मक्तूल कत्ल दा, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। माण रिहा नहीं किसे अक्ल दा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। झगड़ा दिसे तन शरीर शकल दा, बुतख़ाने रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक सुणाईआ। जुग चौकड़ी रिहा नसदा,

लोकमात रहिण ना पाईआ। नारद ख़ुशीआं दे विच दस्सदा, कलयुग अन्त रिहा सुणाईआ। खेल तक्कणा ओस अलख दा, अलख अगोचर जो बेपरवाहीआ। जेहड़ा दीन दुनी पलटदा, पलकां विच खेल खिलाईआ। ओह रूप अनूप समरथ दा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो रथवाही बणया कलयुग रथ दा, चारों कुण्ट आप भवाईआ। अन्तिम लेखा होवे सबब्ब दा, सथ्थर यारड़ा दए गवाहीआ। खेड़ा दिसे भट्ठ दा, कूड़ी क्रिया अग्नी नाल जलाईआ। सदी चौधवीं वेखो वक्त टप्पदा, टापूआं तों परे दुहाईआ। जो मुहम्मद इशारा कीता अक्ख दा, नेत्रां नाल जणाईआ। चार यार ओसे दा वास्ता घतदा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। महबूब अमाम आवे हक दा, हकीकत वेख वखाईआ। नारद कहे उसे दा जोत दीपक जगदा, दो जहान करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी नाद वज्जदा, गृह मन्दिर रिहा दृढ़ाईआ। जिस खेल मिटाउणा कलयुग अग्नी अग्ग दा, अमृत मेघ बरसाईआ। ओह भगत सुहेले लभ्भदा, गुर गुर गोद टिकाईआ। जिस झगड़ा मिटाउणा आर पार हद्द दा, हदूदां करे सफ़ाईआ। ओह नूर नुराना सूरे सरबग दा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दीन दुनी मज़्हब दा, शरअ शरअ विच्चों वेख वखाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सिंमल सकोर ज़िला गुरदास पुर चरण सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा दो जहाना, निरगुण निरवैर हो के वेख वखाईआ। खेलां खेल ज़िमीं असमानां, ब्रह्मण्डां खण्डां ध्यान लगाईआ। जो हुक्म संदेशा देवे श्री भगवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव जणाए तराना, तुरीआ तों बाहर दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं संदेस समझाए महाना, महिमा कथ कथ सुणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पहर के जामा, जोती जाता डगमगाईआ। मैं निव निव करां प्रणामा, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सुल्ताना, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। नूरी नूर नूर अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। सति सरूप नौजवाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जो वेखणहारा ज़िमीं असमाना, इस्म आज़म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर हुक्म दस्सां कलाम, कायनात दृढ़ाईआ। की खेल करे धुर अमाम, पीरन पीर बेपरवाहीआ। जिस शरअ दा तक्कणा निशान, शरीअत वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस हज़रतां दित्ते पैग़ाम, कलमे अक्खरां वाले समझाईआ। सो जोती जाता हो मेहरवान,

महबूब आपणी कल प्रगटाईआ। नव सत्त वेखे मार ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखे माण, धर्म दी धार खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ खेल न्यारी, हरि करता आप कराईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारी, लोकमात रहिण ना पाईआ। सो कलयुग अन्तिम वेखे आपणी धारी, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। सो हुक्म संदेसा देवे एका एकँकारी, अकल कलधारी आप दृढ़ाईआ। लहिणा देणा पूरा करे संग मुहम्मद चार यारी, उम्मत उम्मती भेव रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्त कन्त भगवन्त करे ख्वारी, धरनी धरत धवल धौल रोवे मारे धाहीआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनाद करे जैकारी, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। झट नारद कहे मेरे कोल बहुत पुराणा रुक्का, बिन अक्खरां दयां वखाईआ। जिस दा निशाना कदे ना उका, तीर अणयाला तीर चलाईआ। जिस दा पन्ध कदे ना मुका, जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। ओह साहिब स्वामी तुठा, धुर फरमाणा रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम जाणां कुट्ठा, कूड़ी क्रिया संग बणाईआ। माया ममता मोह विकार नाता जाणां टुट्टा, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। शरअ शरीअत मेटे फुट्टा, फुटकल दिसे कूड़ लोकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुता, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। धर्म दी धार सुहाए रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मेरे कोल अगम्मी धार चिट्ठी, निरअक्खरां नाल वड्याईआ। जग नेत्र किसे ना डिठी, विद्या पढ़ ना कोए समझाईआ। जिस विच सम्मत शहिनशाही नौ बैसाख पंज दी मिती, मित्र प्यारे दिती समझाईआ। किसे दा रहे कोए ना हित्ती, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। सुरत शब्द मात होवे ना टिकी, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। झगड़ा पैणा पत्थर इट्टी, पाहन देण दुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दी समझ आए किसे ना लिपी, बेज़बा की आपणी हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार निरवैर निरँकार किसे ना दिसी, जोती जाता पुरख बिधाता अगम्म अथाह इक अख्वाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मराज ज़िला गुरदास पुर संसार सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द संदेश रिहा सुणाई, दो जहान नौजवान करे शनवाईआ। मैं आदि जुगादि दा पाँधी राही, जुग चौकड़ी

भज्जां वाहो दाहीआ। खेल तक्कां थल अस्गाही, महीअल खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट इक्को दिसे सब दा माही, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव सेव रहे कमाई, संसारी भण्डारी सँघारी निव निव लागण पाईंआ। अवतार अवतर करन निमस्कारी, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। पैग़म्बर बण के बरख़ुरदारी, ख़ुद मालक सजदा सीस निवाईआ। सतिगुर बोल बोल जैकारी, उसे दा ढोला गाईआ। ओह परम पुरख निरँकारी, निरवैर नूर अलाहीआ। जो कलयुग अन्तिम पावे सारी, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म हरि स्वामी, हरि करता आप वरतांयदा। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेख विखांयदा। कलयुग अन्तिम करे खेल महानी, महिमा कथ ना कोए दृढ़ांयदा। योद्धा सूर बण नौजवानी, मर्द मर्दाना वेस वटांयदा। ख़ालक ख़लक हो नूर नुरानी, शमा नूर जोत चमकांयदा। अमाम अमामां शाह सुल्तानी, शहिनशाह इक अखवांयदा। निहकलंक कल पहर के बानी, रूप अनूप दरसांयदा। सम्बल गृह खेल निधानी, हरि करता आप करांयदा। लख चुरासी जाण जाणी, चारे खाणी फोल फुलांयदा। जन भगतां करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठांयदा। सतिगुर शब्द कहे प्रभ करे खेल अपारा, अपरम्पर वड वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी वेख के पावे सारा, महासार्थी धुरदरगाहीआ। लहिणा देणा जगत जहान वेखे अवतारा, भविश भविक्ख्तां नाल मिलाईआ। पैग़म्बरां दए अधारा, नबी रसूलां झोली आप भराईआ। सतिगुर गुरुआं गुर बणे वरतारा, वस्त अमुल्ल अतुल आप वखाईआ। जिस दा भेव कागद कलम ना लिखणहारा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। सो प्रगट होवे निहकलंक कलि कल्की अवतारा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस दा नाम खण्डा दो धारा, ज़िमीं असमानां करे सफ़ाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरवैर हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस खेल खेलणा अरब अरबानीआं विच काहरा, कायनात दा लेखा आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादि दा बकता, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। मैं निरगुण सरगुण धार लिखदा, काग़ज़ कलम श्याही नाल वड्याईआ। जग नेत्र लोचन नैण किसे ना दिसदा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। मैं प्यारा दुलारा इक्को पुरख अकाल पिर दा, जो पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दे सथ्थर गोबिन्द माही लिटदा, यारड़ा सेज हंढाईआ। उसे दे चरण कँवलां विच टिकदा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। मेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी इष्ट इक दा, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। जो वणजारा आत्म परमात्म हित्त दा, प्रीतम प्रेम समाईआ। ओह भेव अभेदा अछल

अछेदा लहिणा देणा चुकाए नित दा, लेखा अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लहिणा देणा आप नजिट्ठदा, दूआ दूसर दोइंम नज़र कोए ना आईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड अन्तोर ज़िला गुरदास पुर चरण सिँघ दे गृह

कलयुग कहे प्रभू मैं बरदा तेरे दर दा, ख़ाकसार तेरी ख़ाक रमाईआ। दिवस रैण सेव करदा, नौ खण्ड पृथ्मी भज्जां वाहो दाहीआ। सिर तेरे चरण कँवलां धरदा, निव निव लागां पाईंआ। तूं मेरा कज्जणा पर्दा, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। मैं तेरे हुक्म नूं पूरा करदा, कमी रहिण कोए ना पाईआ। प्यारा रहिण देणा नहीं कोई तेरे दर दा, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। मैं काया मन्दिर अन्दर वड़दा, मनसा मन दे नाल पकाईआ। झगड़ा पा के सीस धड़ दा, दोहां करां हक जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा बरख़ुरदार, साची सेव कमाईआ। मेरी करनी वल्ल निगाह मार, निज नैण वेख वखाईआ। मैं चारों कुण्ट कीता धूंआँधार, तेरा नूर चन्द ना कोए रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर कीती विभचार, कुकर्म करे लोकाईआ। ओह तक्क लै तीर्थ तट करन पुकार, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मारे धाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ रोवण ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। मैं आपणी कला सब थाँ दिती वखाल, बचया रहिण कोए ना पाईआ। तेरा भगत सुहेला भगती वाला दिसे कोए ना लाल, अगम्मी रंग ना कोए चढ़ाईआ। फल रहिण नहीं दिता मानस धर्म दे डाल, पतझड़ सारे दिती कराईआ। तूं मेरा दीना बंधप दीन दयाल, हरि तेरी इक सरनाईआ। मेरी लेखे पाउणी घाल, कीती घाल आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल लैणा तराईआ। कलयुग कहे प्रभू वेख लै मेरी सिख्या, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं कलयुग जीवां कूड़ दी पाई भिच्छया, घर घर दिती वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दा संदेश भुल्ल गया लिख्या, अक्खरां चले ना कोए चतुराईआ। तेरा प्यार रहिण नहीं दिता प्यारे मितया, मित्र प्यारे मिलण कोए ना पाईआ। हितकार रिहा नहीं आत्म परमात्म साचा हित्या, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। खेल तक्क अबिनाशी अचुत्तया, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। मैं सति धर्म दा भण्डारा घर घर लुट्टया, कूड़ क्रिया दिती टिकाईआ। जगत जीवां भाग निक्खुटया, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला मिलाप तेरा छुट्टया, छुट्टी लिव ना कोए लगाईआ। ख़ाली रोवण पंज तत काया बुत्तया, बुतख़ाने

देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे प्रभू झुका तेरे कदमा, कदम बोसी विच सीस निवाईआ। सदी चौधवीं दे दे उम्मत नूं सदमा, रसूल पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। लहिणा देणा पूर कर दे खेल दस्स दे विच अदना, अदल इन्साफ़ तेरे हथ्थ रखाईआ। तेरा डंका इक्को वज्जणा, चारे कुण्ट कर शनवाईआ। तेरा दीपक इक्को जगणा, जोती जाते डगमगाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगणा, दर ठांडे अलख जगाईआ। कलयुग कहे मेरा निशान नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ कुड़यार गड्डणा, सुच सच रहिण कोए ना पाईआ। धर्म धर्म दवारे किसे ना लभ्भणा, एह मेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, साहिब स्वामी आदि जुगादी सदा समरथणा, समरथ स्वामी तेरी ओट तकाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दीना नगर ज़िला गुरदास पुर लाल सिँघ दे गृह

चेत कहे मेरा प्रविष्टा नावां, नव नौ चार ख़ुशी मनाईआ। इक्को पुरख अकाल दा ढोला गावां, गा गा शुकर मनाईआ। इक्को सच सरोवर तीर्थ नहावां, दुरमति मैल रहे ना राईआ। इक्को पुरख अकाल इष्ट मनावां, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को थान थनंतर सुहावां, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। इक्को मांगत हो के मंग मंगावां, दर ठांडे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। चेत कहे मेरा दिवस दिहाढ़ सुहञ्जणा, नव धार वासना दए गंवाईआ। किरपा करे आदि पुरख निरँजणा, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जो एथे ओथे दो जहानां सज्जणा, सगला संग बणाईआ। जिस दे चरण धूढ़ अगम्मी मजना, दुरमति मैल ना लागे राईआ। जिस दा अनादी नाद वज्जणा, जगत जहान करे शनवाईआ। सो साहिब सूरा सरबगणा, देवणहार सदा वड्याईआ। लेखा जाणे आहला अदना, ऊचां नीचां खोज खुजाईआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा करना बचना, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दीना नगर ज़िला गुरदास पुर महिंदर सिँघ दे गृह

नौ चेत कहे मेरा स्वामी ठाकर एक, एकँकार दए वड्याईआ। मैं जिस दी रखी टेक, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह भगतां

करे बुध बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, अग्नी तत गंवाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे रेख, सति धर्म धर्म प्रगटाईआ। जन भगतां दर्शन देवे नेतन नेत, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म बख्शे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस नूं लभ्भदे केती केत, कोटन कोटि भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नव चेत कहे मेरा मालक दीन दयाला, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस मेरा वक्त संभाला, सम्बल बहि के खोज खुजाईआ। वस्त अगम्म देवे बण कृपाला, कृपानिध झोली पाईआ। सच दवार विखाए सच्ची धर्मसाला, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। जिस दे पिच्छे जुग चौकड़ी घाली घाला, घायल आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। नव चेत कहे मैं ख़ुशीआं विच चारों कुण्ट तक्कां, तकवा इक्को इक रखाईआ। मैं वेखां मदीना मक्का, काअब्यां फोल फुलाईआ। मैं खेल तक्कां बूरा कक्का, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं निरगुण धार तक्कां सत्हा, सति सतिवाद खोज खुजाईआ। मेरा साहिब स्वामी लापता, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। उस अग्गे वास्ता घता, निव निव लागा पाईआ। जेहड़ी आशा रख के गया नानक तपा, तपी तपीश्रां बाहर ध्यान लगाईआ। उस दा पहला अक्खर परवान कर लै पप्पा, पतिपरमेश्वर तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मैं जोड़ां बिना हथ्थां तों हथ्था, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। तूं साहिब स्वामी समरथा, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा समरथा, समरथ आपणी खेल खिलाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दीना नगर ज़िला गुरदास पुर जीतो दे गृह

नव चेत कहे मेरी आसा पुराणी, निव निव सीस निवाईआ। बिना लेख कलम तों खेल महानी, कथनी कथ ना सके राईआ। मेरा लहिणा देणा उस हथ्थ जो सब दा जाण जाणी, जानणहार बेपरवाहीआ। उस दे चरण कँवल विटहो कुरबानी, करबले तों बाहर लेखा दयां दृढ़ाईआ। जिस दी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत्त मिल के वज्जे वधाईआ। सो देवणहारा धर्म निशानी, नाम निशाना इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नव चेत कहे मेरा इक्को इष्ट, देव आत्मा जिस नूं सीस निवाईआ। ओह सब दी खोल्हणहारा दृष्ट, भेव अभेदा दए समझाईआ। लहिणा देणा पूरा करे भविक्ख्तां वाली लिख्त, लेखा अवर ना हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सच कहे मेरा साहिब सुल्तान, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। जो जीवण जुगती देवे धुर दा दान, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। रसना जिह्वा अन्तर निरन्तर देवे पीण खाण, रसना रस दूर कराईआ। भाग लगाए काया मन्दिर हक मकान, मक्का काअब्यां बाहर डगमगाईआ। जिस दा झुल्ले धर्म निशान, निशाने सारे जाए बदलाईआ। सो रूप अनूपा खेल करे महान, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरी सजदे विच सलाम, संदेसा देणा दृढ़ाईआ। मैं लेखा तक्कां ओस अमाम, जो नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी कलाम, कायनात निर अक्खर धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवे दान, देवणहार दातार एकँकार इक इकल्ला सच महल्ला सति सतिवादी इक्को वार भुगताईआ।

१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड भीमपुर ज़िला गुरदासपुर देव राज दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेट दे मेरा दु:ख, दुखी हो के रही कुरलाईआ। दीन दुनी चुका दे भुक्ख, तृष्ना कूड़ दे गंवाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे सुख, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। पवित्र कर जनणी कुक्ख, हरिजन साचे लै प्रगटाईआ। लेखे ला आपणे मानस मनुख, मानव भेव रहे ना राईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, परम पुरख तेरी वड्याईआ। कलयुग विच सतिजुग सुहा दे रुत, रुतड़ी आपणे नाम महकाईआ। भगत सुहेले जणा सुत, दुलारे मेरी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। झट नारद पुच्छे धरनी तूं की मंगदी मंगा, मंगण वालीए दे जणाईआ। जगत जहान वेख लै भुक्खा नंगा, एह प्रभू दी बेपरवाहीआ। ओह वेख कलयुग वजाई आए मृदंगा, भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा हलूणदा फड़ के कंधा, ज़ोर नाल हिलाईआ। मैं पवित्र रहिण देणा नहीं कोई बन्दा, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। मन कल्पणा विच करना गंदा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुण सके कोए ना छन्दा, अनादी नाद ना कोए सुणाईआ। मेरा अन्तिम आउंदा जांदा कन्ढ्ढा, अख़ीरी घाट दयां वखाईआ। चारों कुण्ट करावां दंगा, झगड़े विच लोकाईआ। जल पवित्र रहिण ना देवां गोदावरी यमुना सरस्वती गंगा, गऊ पाल नज़र कोए ना आईआ। मैं मोह विकार दा फड़या खण्डा, सति सच दी करां सफ़ाईआ। दीन दुनी दा अन्तर करां ठण्डा, हरिजू कन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच

दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैं प्रभू दा बरख़ुरदार, सेवा विच सेव कमाईआ। हुक्म मन्ना सच्ची सरकार, जो शाह पातशाह शहिनशाह रिहा सुणाईआ। दीन दुनी करी ग़द्दार, गदागर वेख वखाईआ। चारों कुण्ट करना धूंआँधार, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। डंका वजाउणा कूड़ कुड़यार, मेरे साहिब दिता समझाईआ। पिता पूत रहिणा नहीं प्यार, एह मेरी बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट पंच विकार अखाड़, मन मनसा देणी नचाईआ। त्रैगुण अग्नी लग्गी रहे हाढ़, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मैं फिरना जंगल जूह उजाड़, पहाड़ां टिल्लयां वेख वखाईआ। क्यों मेरा पुरख अकाला दीन दयाला मैनूं सिख्या रिहा सिखाल, बोध अगाध जणाईआ। कलयुग मेरे दूहले लाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। खेल करना शाह कंगाल, दीन दुनी फोल फुलाईआ। धर्म दा फल रहे किसे ना डाल, पत्त टहिणी ना कोए महकाईआ। माया ममता सब नूं पाउणा जंजाल, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। पवित्र रहे ना कोई धर्मसाल, सच दवार वज्जे ना कोए वधाईआ। कलयुग कहे मैं उस प्रभू दा हुक्म रिहा पाल, निव निव सीस झुकाईआ। जो मेरे उत्ते होया दयाल, दीना बंधप धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आपे करे संभाल, सम्बल बहि के आपणा हुक्म वरताईआ।