१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड भीमपुर ज़िला गुरदास पुर लाल सिँघ दे गृह
नारद कहे प्रभू हुक्म दे दे करड़ा, सख्ती नाल दृढ़ाईआ। चार जुग दे ग्रन्थां दा वेख खरड़ा, ख़ालक ख़लक ध्यान लगाईआ। बाल्मीक दा लेखा तक्क खम्ब मोर गरड़ा, जो कानी कलम वाली चलाईआ। कलयुग कूड़ा रहिण ना दे बरड़ा, टेडी अक्ख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। धुर दा हुक्म दे दे सख्त, सख्ती नाल जणाईआ। तेरा इक्को शब्दी सतिगुर दिसे जिगरे लखत, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी पा दे वखत, सुख विच ना कोए समाईआ। इक दूजे नाल सारे करन हसद, हस्ती तेरी नज़र किसे ना आईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा इक्ट्ठा तेरे कोल आवे वफद, निव निव सीस झुकाईआ। सारे कहिण प्रभू शरअ मेट दे फ़कत, फ़िकरा आपणा नाम दे दृढ़ाईआ। सानूं मंज़ूर तेरी शर्त, शरअ शरीअत दा लेखा दे चुकाईआ। किरपा कर उत्ते धरत, धरनी धवल वज्जे वधाईआ। असीं ख़ुशी मनाई उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम तेरी बेपरवाहीआ। साडी मंज़ूर करनी अर्ज़, बेनन्ती तेरे चरणां विच टिकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा वेख गर्द, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। दुखियां
वंडे कोए ना दर्द, दीनां दया ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। नारद कहे प्रभू हुक्म दे दे नाल ज़ोर, ज़ोरावर तेरी वड्याईआ। कर प्रकाश अंधेरे घोर, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। झगड़ा मेट दे ठग्ग चोर, चोरी यारी रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता सब दे अन्दरों होड़, होड़ा सस्सा दए गवाहीआ। सुरती शब्दी मेल जोड़, हँ ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां प्रीती निभे तोड़, अद्ध विचकार ना कोए तुड़ाईआ। तूं शाह अस्वारा चढ़न वाला घोड़, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। मैं निमाणा हथ्थ रिहा जोड़, बन्दना विच सीस झुकाईआ। तेरे नाम दा इक्को वज्जे ढोल, दूजी ख़बर ना कोए शनवाईआ। सति पुरख निरँजण आपणे कंडे तोल, तराजू इक्को नाम उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स बोल, सोहँ ढोला वड वड्याईआ। धर्म दवारा इक्को खोल्ह, दीनां मज़्हबां पन्ध मुकाईआ। सच वस्त अगम्मी तेरे कोल, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। हर घट अन्दर मौल, मौला हो के नज़री आईआ। सब दा पूरा करदे कौल, भविशां मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। तूं सदा आप अडोल, अडुल्ल तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा एकँकारा इक इकल्ला आपे खोल्ह, ख़ालक ख़लक दे समझाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर चरण सिँघ दे गृह
नारद कहे जन भगतां प्रभू उज्जल कर बुद्धी, बुद्धीवान दे बणाईआ। तेरी रमज़ समझण गुज्झी, जगत विद्या तों बाहर दे कढ्ढाईआ। तेरी मंज़ल जानण उच्ची, उच्च अगम्म तेरे विच मिल के वज्जे वधाईआ। भाग लग्गा रहे काया झुग्गी, साढे तिन्न हथ्थ वज्जदी रहे वधाईआ। ज़िंदगी ज़िंदगी विच कर उग्घी, दो जहानां हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे प्रभ जन भगतां अन्दर बख्श दे सति, सति सति नाल मिलाईआ। इक्को रूप जणा दे अगम्मा तत, तत्व तत भेव खुल्हाईआ। अन्तर आत्म दे धुर दी मति, मनमति दा डेरा ढाहीआ। आत्म बीज बीज सब दे वत, फुल्ल फुलवाड़ी मात महकाईआ। जिन्हां दी तेरे तेरे तेरे तेरे लेखे लग्गी रत्त, उन्हां होणा आप सहाईआ। तूं जानणहारा मित गत, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी महिमा जगत अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर महिन्दर कौर दे गृह
नारद कहे प्रभू जन भगतां बख्श इक प्रीत, प्रीतम आपणी दया कमाईआ। कूड़ कल्पणा मेट दे नीत, सति सच दे समझाईआ। आत्म परमात्म दस्स अगम्मा गीत, तूं मेरा मैं तेरा ढोला अगम्म अथाहीआ। काया अन्तर निरन्तर कर दे ठण्डी सीत, त्रैगुण अग्नी तत बुझाईआ। झगड़ा मुका दे ऊँच नीच, पारब्रह्म प्रभ पर्दा देणा उठाईआ। सतिगुर शब्द नाल कर तस्दीक, शहादत निरगुण धार भुगताईआ। एका रंग रंगा दे हस्त कीट, शाह फ़कीर हकीर एका घर वसाईआ। तेरा खेल सदा अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोइ ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सदी चौधवीं रही बीत, मुहम्मद बैठा नैण उठाईआ। चारों कुण्ट होणा अंधेरा तारीक, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। शरअ दी शरअ रहे ना कोए शरीक, शरक्त अन्दरों दे गंवाईआ। तेरे कोल हक तौफ़ीक, बेपरवाह तेरी वड वड्याईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना कूड़ देणी गंवाईआ। तेरे सन्त भगत सुहेले मानस जन्म जावण जग जीत, चुरासी फाँसी जम दी देणी कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मण्डल तेरी इक्को होवे रासी, रस्ता एकँकार एका देणा जणाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर जवंद सिँघ दे गृह
नारद कहे प्रभू खोल्ह दे प्रेम दी गंढ, गंढणहार गोपाल दया कमाईआ। सच प्रीती दे वंड, वंडणहार तेरी शरनाईआ। कूड़ी कल्पणा कर खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। मोह विकारे दे दंड, डण्डावत आपणी इक समझाईआ। तेरा खेल विच ब्रह्मण्ड, दो जहान तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां लहिणा मुका दे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज ना कोए भवाईआ। राय धर्म ना देवे दंड, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ। काया चोली सब दी रंग, रंग अगम्मड़ा आप चढ़ाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सुख आसण डेरा लाईआ। हरिजन भाग ना होवे मंद, मंद हीण गोद उठाईआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, सुख सागर विच समाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ, विछड़े हरि हरि मेल मिलाईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्द, तिन्हां होणा आप सहाईआ। भाण्डा भरम भन्ना द्वैती वाली कंध, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। निरगुण नूर जोत चाढ़्ह दे चन्द, घर स्वामी दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। तूं आदि जुगादि सदा बख्शंद, बख्शणहार तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आशा मनसा पूरी कर उमंग, देवणहार आपणी दया कमाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कतोवाल ज़िला गुरदासपुर अजीत सिँघ दे गृह
धर्म कहे प्रभ मेरी डण्डावत बन्दना, ग़रीब निवाज सीस निवाईआ। मेरे साहिब सूरे सरबंगना, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी शरनाईआ। तूं दीन दयाल सदा दु:ख दर्द भय भंजना, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। चारों कुण्ट मेरे प्रेम दा रिहा ना कोए अनन्दना, सच अनन्द विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ी चाढ़्ही रंगणा, दीन दुनी दिती रंगाईआ। मेरी वस्त कीती भंगणा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म लाए कोए ना अंगणा, परमात्म तेरी गोद ना कोए सुहाईआ। मैं ख़ाली हथ्थ मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। निगाह मार विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट कूड़ चण्ड प्रचण्डणा, जगत जहान वेख वखाईआ। मैनूं सच दवारे मिले ना लँघणा, धर्म रो रो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। झट नारद आ गया कहे धर्म सुण सज्जणा मेरी बात, बातन दयां सुणाईआ। मेरे कोल बिन अक्खरां वाली लुगात, जिस नूं अलिफ़ ये वाला समझ सके ना राईआ। उहदा लेखा लिख्या नहीं किसे कलम दवात, कागद वंड ना कोए वंडाईआ। ओह रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाई किसे नहीं गाथ, अवतार पैग़म्बर गुर ढोल्यां विच ना कोए जणाईआ। मैनूं पुरख अकाले दीन दयाले धर्म दी धार दिती दात, अमोलक अमुल्ल आप वरताईआ। जिस विच लेखा लिख्या कलयुग अन्त होणी अंधेरी रात, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। धर्म तेरा टुट्टणा धर्म दवारयों साक, सज्जण सैण संग ना कोए रखाईआ। पिता पूत करे घात, दीन मज़्हब कातिल मक्तूल रूप वटाईआ। जिस दे विच अगम्म गयात, जगत बुद्धी तों बाहर समझाईआ। ज़रा उठ के धरनी उत्ते झाक, बिन नैणां नैण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धर्म कहे नारद मेरी होई बेहाली, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर घाल घाली, कलयुग सेवा सेवा विच रखाईआ। मेरे मस्तक चढ़ी रहे ना लाली, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। मैं धर्म दा रिहा कोए ना माली, बग़ीचा सच ना कोए महकाईआ। फल रिहा ना किसे डाली, पत्त टहिणी रहे कुरलाईआ। जिधर तक्कां रैण अंधेरी काली, कलयुग आपणी कल वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दूई द्वैत दी अग्नी बाली, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाईआ। धर्म दवारयां कूड़ मारे ताली, माया ममता नाच नचाईआ। मेरा गृह होया ख़ाली, ख़ालक ख़लक की आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, करनहार इक अख्वाईआ। नारद कहे धर्म की रोणा, जग नैणां नीर वहाईआ। धुर दे हुक्म नाल सब कुछ होणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओह तक्क लै कलयुग चार दिन दा प्राहुणा, लोकमात
वेख वखाईआ। अन्तिम एहदा धरती ख़ाक उत्ते विछाउणा, मुहम्मद दा मकबरा दए गवाहीआ। कूड़ कुड़यारा चार यारा एहदे नाल मिलाउणा, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। ममता मोह संग बणाउणा, जगत वासना झोली देणी पाईआ। धुर फ़रमाना श्री भगवाना इक जणाउणा, शब्द अगम्म अथाहीआ। धुर अमाम वेस वटाउणा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। नूर नुराना नूर चमकाउणा, ज़हूर विच रुशनाईआ। उस सदी चौधवीं पन्ध मुकाउणा, सदमा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म तेरा किसे कम्म ना आवे पछताउणा, पश्चाताप विच की कुरलाईआ। परम पुरख परमात्म खेल रचाउणा, अबिनाशी करता वेख वखाईआ। जिस कूड़ क्रिया दा हँकारी बुरज ढाउणा, माटी ख़ाक विच मिलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार सचखण्ड मुकामे हक दरगाह साची वेख विखाउणा, लोकमात दीन दुनी नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे धर्म जी मातलोक ना हो निरासा, चिन्ता चिखा ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल ते रख भरवासा, जो सब दा पिता माईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कीता खुलासा, कलयुग अन्तिम मेट मिटाईआ। धरनी धरत धवल उत्ते तेरी फेर पवेगी रासा, रस्ता इक्को इक पुरख अकाल जणाईआ। तूं सम्बल बहि के परम पुरख दा वेख अगम्म तमाशा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह खेल कराए पाताल आकाशा, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। जिस कूड़ी क्रिया मेटणी अंधेरी राता, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन बणाए इक जमाता, दीनां मज़्हबां शरअ शरीअतां लेखा दए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने गाउणी गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक आपणा हुक्म इक दृढ़ाईआ। हर घट अन्दर काया मन्दिर जो रखणहारा वासा, वास्ता सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर शब्द सुरत नाल रखाईआ। जिस ने आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण खेल खेलया धरनी धरत धवल धौल वेख्या तमाशा, ज़िमीं असमानां पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। ओह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सर्ब कला समराथा, अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा भेव अलखणा अलाखा, अलख अगोचर अगम्म अथाह, आपणा हुक्म वरताईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नयाशाला ज़िला गुरदासपुर धर्म सिँघ दे गृह
कलयुग कहे प्रभू मैं सेवा करां सति, सति पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ। किसे दे अन्दर रहिण दिता नहीं धर्म
जत, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी घर घर अन्दर उबले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कूड़ कल्पणा पा के मति, मन मनसा नाल हल्काईआ। तेरी जाणे कोए ना मित गत, बेपरवाह सार किसे ना आईआ। मैं दिवस रैण रिहा नट्ठ, भज्जां वाहो दाहीआ। साधां सन्तां जिज्ञासुआं रहिणा दिता नहीं हठ, मुल्लां शेख़ मुसायक ममता मोह विच कुरलाईआ। तेरा नाम प्याला दीन दयाल पीए ना कोई गट गट, साचा रस निजर हथ्थ किसे ना आईआ। धर्म दा मन्दिर गया ढट्ठ, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सब दा खेड़ा कीता भट्ठ, कूड़ कुड़यारा अग्नी दिती लाईआ। मेरा खेल तक्क पुरख समरथ, बेपरवाह तेरी ओट तकाईआ। तेरे चरण कँवल वास्ता रिहा घत्त, निव निव लागां पाईंआ। शाह सुल्तानां उलटी कीती मति, तपी तपीश्र जगत जुगीशर रोवण मारन धाहीआ। चारों कुण्ट माया डसनी डस्से सप्प, विख गृह गृह रही चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा बरख़ुरदार, अजीज धुर दा नज़री आईआ। मेरी चारों कुण्ट तक्क गुफ़तार, गुफ़त शनीद ध्यान लगाईआ। तेरी वस्त अगम्मी दा बण वरतार, चारों कुण्ट रिहा वरताईआ। जूठ झूठ दा भर भण्डार, नौ खण्ड पृथ्मी दिता वखाईआ। हर घट अन्तर काम क्रोध लोभ मोह हँकार, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ। दिवस रैण कर के धूंआँधार, अंध अंधेरा दिता वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर दीपक जोती होण ना देवां उज्यार, आत्म परमात्म मिलण कोए ना पाईआ। तेरे नाद शब्द दी सुणे ना कोए धुन्कार, आत्म राग ना कोए दृढ़ाईआ। नौवां दवारयां विच मैं पहरेदार, नौवां रसां नाल रखाईआ। सच घर दी मंज़ल कर दुष्वार, पाँधी अधविचकार दित्ते अटकाईआ। तूं मेहरवाना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना मेरा करतार, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। मेरे सिर ते दे प्यार, सीस जगदीश तेरे चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहार, सहायक नायक नज़र कोए ना आईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नयाशाला ज़िला गुरदासपुर गुरबचन सिँघ दे गृह
कलयुग कहे प्रभू मैंं तेरा दिवस रैण दा सेवादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। मेरा लहिणा देणा कर्ज़ उतार, पूरबला लेखा झोली पाईआ। जो हुक्म संदेसा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तूं देवणहार सच्ची सरकार, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा दर ठांडा दरबार, दरगाह
साची सोभा पाईआ। मैं मंगणहार भिखार, दर भिक्खक झोली रिहा वखाईआ। एका वस्त दे थार, मेहरवान हो के देणी वरताईआ। मैं चारों कुण्ट सृष्टी करां ख्वार, दृष्टी विच तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप करां धूंआँधार नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं मांगत इक्को, एकँकार तेरी सरनाईआ। मेरा साचा लेखा शब्द धार विच लिखो, लिख्या सके ना कोए मिटाईआ। मैं कुरबान जावां तेरे उतों विटहो, बेपरवाह तेरी इक सरनाईआ। तेरा खेल नित नवितो, दो रहान देण गवाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाल मेरा मितो, मित्र प्यारा एकँकार इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत इनामी, सूरबीर अख्वाईआ। मेरा खेल तक्क अमामी, जगत जहान फोल फुलाईआ। मैं संदेसा दिता विच अवामी, चार कुण्ट करी शनवाईआ। ज़ंज़ीर कूड़ गल पाया ग़ुलामी, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। मेरा दिल करदा मैं झगड़ा पाउणा अञ्जील कुरानी, कुर्हा जगत वाला वेख वखाईआ। खेल तकाउणा तेरे जिस्म तों बाहर इस्म इस्लामी, साहिब तेरी ओट रखाईआ। पैग़म्बरां मुशर्दां रसूलां लेखा पूरा करना जो मंगदे आलमे जावेदानी, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। मेरे मेहरवान महबूबा मेरी मुहब्बत वाली ज़रूर परवान करीं कुरबानी, करबल्यां तों बाहर आशा तेरी झोली पाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह नौजवानी, सचखण्ड निवासी तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत नौ गुरदासपुर शहर सरूप सिँघ दे गृह
पुरख अकाल कहे सुण कलयुग लाल दुलारे, दूहलया दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी मेरे खेल न्यारे, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा वेस बदलाईआ। चार जुग दे शास्त्र रहे पुकारे, कूक कूक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर बण लिखारे, लिख लिख लेखे गए जणाईआ। जिस वेले चारों कुण्ट होए अंध्यारे, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। प्यार रहे ना मित्रां प्यारे, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। धरनी धरत धवल धौल रोवे ज़ारो ज़ारे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलयुग जीव होण हत्यारे, हत्या होवे थांउँ थाँईंआ। पैग़म्बर उठ उठ वेखण कीते इशारे, पेशीनगोईआं, बग़लां विच टिकाईआ। अवतार
तक्कण प्रभ खेल करे निरँकारे, करता धुरदरगाहीआ। गुरु गुर वेखण कवण वेला कलि कल्की लए अवतारे, निहकलंक रूप बदलाईआ। पुरख अकाल कहे कलयुग जिस वेले दीन दुनी दे रहे ना कोए सहारे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता आपणा वेस अगम्मा धारे, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। पैग़म्बरां दी आसा मनसा पूरी करे विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे, कलयुग दया कमावांगा। दीन दयाल आप अख्वावांगा। जोती जोत डगमगावांगा। शब्द चोट नगारे लावांगा। वरन गोत अन्त मुकावांगा। काया कोट बंक रुशनावांगा। जन भगतां हिरदा सोध, दरस दिखावांगा। आत्म परमात्म कर के बोध, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलावांगा। हउँमे कट के रोग, हंगता गढ़्ह तुड़ावांगा। चिन्ता मेट के सोग, अमृत मेघ बरसावांगा। निरगुण निरगुण कदे ना होवे वियोग, संजोगी मेल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलावांगा। सच दा खेल आप खिलावांगा। वेस अनेका रूप वटावांगा। जोती जाता डगमगावांगा। कलयुग तेरी करनी, चारों कुण्ट लेखे पावांगा। पा के सार धौल धरनी, धर्म दवारा इक जणावांगा। तूं मेरा मैं तेरा सब ने मेरी तुक पढ़नी, तुखम तासीर सर्ब बदलावांगा। मंज़ल बामंज़ल इक्को चढ़नी, जगत पाँधी पन्ध मुकावांगा। गढ़्ह हँकार तोड़ गढ़्ह गढ़्हनी, हउँमे हंगता आप मिटावांगा। पुरख अकाल कहे सब नूं देवां इक्को सरनी, दूसर नज़र कोए ना आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल अगम्मी करनी, करनी दा करता करता पुरख आपणी आप कमावांगा।
११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ठीकरी ज़िला गुरदासपुर चन्नण सिँघ दे गृह
किरपा कर आप प्रभ स्वामी, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादि अन्तरजामी, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। नाम सुणाए अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस दी महिमा अकथ कहाणी, बेअन्त वड वड्याईआ। सो भगतां देवे नाम निधानी, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। आत्म ब्रह्म दा बणा ज्ञानी, अन्दर दृष्टी दए खुल्हाईआ। मंज़ल बख्श इक रुहानी, रूह बुत देवे माण वड्याईआ। झगड़ा कूड़ मेट जिस्मानी, जिस्म जमीर दए बदलाईआ। लहिणा देणा रहे ना चार खाणी, आवण जावण गेड़ मुकाईआ। भगत वछल हरि नौजवानी, श्री भगवान इक अख्वाईआ। योद्धा सूरबीर मर्द
मर्दानी, निरवैर पुरख नूर अलाहीआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल महानी, महाबली आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त पहर के बानी, जोती जाता डगमगाईआ। हरि सन्त सुहेले वेखे विच जहानी, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। चरण प्रीती बख्शे ध्यानी, धर्म दी धार इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म अकथ कथ कहाणी, सिख्या धर्म धर्म धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां एका पद दए निरबाणी, निराकार आपणा रंग रंगाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड माढ़ी पंनूआ ज़िला गुरदासपुर अवतार सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे जागे भाग, प्रभ देवे माण वड्याईआ। मेरे उत्ते दीपक जोत जगे चराग़, नूर नुराना डगमगाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पतित पुनीत कराईआ। मेरी कलयुग अग्नी बुझे आग, अमृत मेघ बरसाईआ। मेरे अन्तर उपजे वैराग, बिरहों विच हाल सुणाईआ। किरपा कर प्रभू प्रभ आण, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां खोल्ह राज़, भेव अभेदा आप चुकाईआ। मैं त्रेता द्वापर तेरी कीती याद, कलयुग नैण उठाईआ। अणगिणत वेखे समाज, दीनां मज़्हबां ध्यान लगाईआ। बदलदे रहे राज, रईयत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरी धवल बड़ी रमणीक, धरत धवल सोभा पाईआ। मेरी अगम्मी पुराणी तारीख, तवारीख अगम्म अथाहीआ। जिस विच लेखा लिख्या ठीक, ठाकुर धुर दे दिता सुणाईआ। त्रेता जुग कर तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। एथे आया सी बाल्मीक, रिषी रिषी पन्ध मुकाईआ। जिस नूं जगत कहे नीच, ज़ातहीण अख्वाईआ। उस दी प्रभ दे नाल प्रीत, अन्तर आत्म मेल मिलाईआ। चिट्टे उत्ते काली खिच्चे लीक, राम रामा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे बाल्मीक मेरे उत्ते लाया सिंघासण, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जो मिल्या पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करते विच समाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तक्की रासन, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। नूरी जोत वेख्या प्रकाशन, जोती जाता डगमगाईआ। जो जुग चौकड़ी खेले खेल तमाशन, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। भेव खुल्हाए पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतरां पर्दा लाहीआ। उत्ते बैठा सुन्न समाधन, सुरत शब्द विच मिलाईआ। पुरख अकाल नूं लग्गा अराधण, हिरदे हरि वसाईआ। दीन दुनी विच लग्गा जागण, आलस निंद्रा दूर कराईआ। अन्तर सुणया अनहद वाजण, अनादी धुन शनवाईआ। किरपा करी ग़रीब निवाजण, मेहर नज़र
इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे बाल्मीक एथे रिहा घंटे ढाई, सुख आसण सेज सुहाईआ। ओधरों आया इक राही, धीना उस दा नाम जणाईआ। ओह हस्स के सीस रिहा निवाई, डण्डावत विच जणाईआ। तूं रिषी बैठा केहड़े थाँईं, थनंतर की वड्याईआ। बाल्मीक किहा मैं कलयुग अन्तिम वेखां चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। जिथ्थे आउणा धुर दा माही, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। झट उस ने नैणां नीर दिता वहाई, रो रो दिता सुणाईआ। मैं किस बिध दर्शन पाई, पारब्रह्म गुसाँईंआ। मेरी तृखा दए बुझाई, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। बाल्मीक किहा तेरा फेर जन्म होवे पंजां ततां रंग रंगाई, रंगत अगम्म चढ़ाईआ। मेल मिलाए सहिज सुभाई, हरि करता धुरदरगाहीआ। तैनूं एसे धरती उत्ते करनी पएगी वाही, किरसाना रूप बदलाईआ। अवतार सिँघ दा पूरब लहिणा बाल्मीक रिहा समझाई, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं मंगलचार रही गाई, सोहले ढोले राग सुणाईआ। रंग रुत सुहञ्जणी आई, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मैं निव निव लागा पाईं, चरण धूढ़ ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लहिणे सब दे रिहा चुकाई, आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड माढ़ी पंनूआ ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे मेरी आशा पुन्नी, प्रभ देवे माण वड्याईआ। घर स्वामी डिट्ठा बहुगुणी, गुणवन्त नूर अलाहीआ। जिस दी शब्द नाद धुनी, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जो मालक कुंन कुंनी, करामात वेख वखाईआ। जिस दी कथा कहाणी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कोलों सुणी, सोहले ढोले रागां नादां विच जणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी लख चुरासी रिहा पुणी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरी रुतड़ी गई मौल, परम पुरख दिती महकाईआ। लेखा पूरा करे उत्ते धौल, धर्म धर्म दी धार जणाईआ। पिछला पूरा करे कौल, इकरार विसर कदे ना जाईआ। जिस दा भेव पाए ना पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ मुसायक कहिण कोए ना पाईआ। सो स्वामी सदा अडोल, अनडोलत खेल खिलाईआ। जिस ने नौ खण्ड पृथ्मी सदी चौधवीं अन्तिम वेखणा घोल, सूरमे दीन मज़्हब उठाईआ। शरअ शरीअत वजाए ढोल, डग्गा कूड़ कुड़यारे लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखां होल,
रंग गुलाल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेला वसे कोल, दूर दुराडा पन्ध ना कोए रखाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड माढ़ी पनूंआ ज़िला गुरदासपुर
धरनी कहे मैनूं कलयुग करे इशारा, बिन अक्खां सैनत लगाईआ। मेरे खेल दा तक्क नज़ारा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं धर्म दा पवित्र रहिण दिता नहीं कोई दवारा, कूड़ी क्रिया सोभा पाईआ। मेरा जूठ झूठ जैकारा, चार वरन अठारां बरन सुणन थांउँ थाँईंआ। कलयुग कहे मेरी उस प्रभू नूं निमस्कारा, जो आदि जुगादि अख्वाईआ। जिस ने हज़रत ईसा मूसा लेखा पूरा करना विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। मुहम्मद दी सदी चौधवीं दा होवे अन्त किनारा, नईया नौका डोले थांउँ थाँईंआ। धरनी कहे मेरे उत्ते दीनां मज़्हबां लगे अखाड़ा, जगत शरअ नाल टकराईआ। चारों कुण्ट अग्नी हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मैं निमाणी हो के कढ्ढां हाढ़ा, बेनन्ती इक सुणाईआ। तूं परम पुरख निरँकारा, निरवैर तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते जोत नूर कर उज्यारा, कलयुग अंध अंधेर मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अन्दर लगाए जैकारा, रसना जिह्वा ढोले बाहर सारे गाईआ। तूं परम पुरख परमात्म परवरदिग़ारा, सांझे यार यारड़ा तेरा सथर हंढाईआ। तूं कल कलेश नर नरेश मेट दे विच संसारा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीपक इक्को जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त धरनी कहि कहि सीस निवाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड हरि गोबिन्द पुर शहर विरसा सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द देवे दरस, अन्तर तृष्ना तृखा मिटाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, बूँद स्वांती कँवल नाभी टपकाईआ। जगत तृष्ना मेटे हरस, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, रहमत सच कमाईआ। उन्हां दा जीवन होवे स्पर्श, ज़िंदगी लेखे पाईआ। किरपा करे योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो मंज़ूर करन वाला अर्ज़, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। जिन्हां प्रभ मिलण दी ग़रज़, तन मन्दिर होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। दर्शन देवे सतिगुर दीन दयाला, हरि करता
वड वड्याईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जीवन जुगत दए समझाईआ। काया मन्दिर समझा सच्ची धर्मसाला, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। मन का मणका भेव जणाए धुर दी माला, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बजर कपाटी तोड़ के ताला, त्रैगुण अतीता त्रैगुण दा लेख मुकाईआ। सच प्रेम दा प्याए प्याला, नाम निधाना मुख चुआईआ। अनहद्द शब्द नाद दे धुन्कारा, अनहद्द नादी नाद सुणाईआ। जोती दीपक गृह मन्दिर देवे बाला, बिन तेल बाती डगमगाईआ। गुरमुख पकड़ उठाए आपणे लाला, लालन आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वडा वड वड्याईआ। सतिगुर दरस अमृत रस, बिन रसना आप चखांयदा। मन कल्पणा होवे वस, मनुआ दहि दिश ना उठ उठ धांयदा। निज नेत्र लोचन नैण खोल्हे अक्ख, अंध अंधेर मिटांयदा। दर्शन देवे हो प्रतख, साख्यात सन्मुख सोभा पांयदा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बोल अलख, अलख अगोचर पर्दा आप उठांयदा। घर स्वामी ठाकर जाए वस, बाहर नज़र कोए ना आंयदा। झगड़ा मिटाए मन मति, गुरमति आप समझांयदा। पर्दा लाह के तत्व तत, सति सतिवादी आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दरस आप करांयदा। साचा दरस देवे गुर पूरा, पूरन ब्रह्म दृढ़ांयदा। शब्द अनाद सुणा तूरा, तुरीआ तों बाहर भेव खुल्हांयदा। जोत अगम्मी बख्श के नूरा, नूर नुराना डगमगांयदा। पर्दा लाहे ज़ाहर ज़हूरा, भेव अभेद आप खुल्हांयदा। जिस ने नूर चमकाया मूसा उत्ते कोहतूरा, सो स्वामी खेल खिलांयदा। ओह दर्शन देवे जन भगतां आप ज़रूरा, ज़रूरत सब दी वेख विखांयदा। किरपा कर चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, कोझे कमले गल लगांयदा। जिन्हां बख्शे चरण धूढ़ा, दुरमति मैल धवांयदा। साचे नाम दा बख्श सरूरा, सुरत शब्द मेल मिलांयदा। जो चल के आए दूरन नेरा, नेरन नेरा हो के वेख विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, शाह पातशाह शहिनशाह आप अखवांयदा। सतिगुर दर्शन देवे प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। लेखे लाए रसना रिहवा, कीता जाप, अजपा जाप विच समाईआ। गृह अन्दर वड़ के खोल्हे ताक, कुण्डी खिड़की आप खुल्हाईआ। सति सच मार अवाज़, सोई सुरत लए उठाईआ। काया काअबे खोल्ह के राज़, रिज़क रहीम दए वड्याईआ। जो वेखणहार जुगादि आदि, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। ओह सतिगुर शब्द सुहेला सदा साथ, सगला संग निभाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र गाउंदे गाथ, सिफ्तां वाले ढोले सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनहार इक अख्वाईआ। सतिगुर दरस आत्म अनन्दा, निजानंद दए वड्याईआ। करे प्रकाश कोटन रवि चन्दा, शशि रवि नाल वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा जणाए छन्दा, आत्म परमात्म
मिल के वजे वधाईआ। अमृत रस निजर देवे धार अगम्मी गंगा, जिस दी गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती सार कोए ना पाईआ। धुन अनादी शब्द ब्रह्मादी वजाए आप मृदंगा, तन्द सितार ना कोए हिलाईआ। दर्शन विच प्रभू बणे आप बख्शंदा, बख्शणहार आप अख्वाईआ। भगत जनां लख चुरासी सफ़र रहे ना लम्बा, जम की फाँसी गेड़ा दए चुकाईआ। सतिगुर दरस नाल निज नेत्र नैण गुरसिख कदे रहे ना अन्धा, अंध आत्म डेरा ढाहीआ। बेशक बाहरों दिसे पंजां ततां वाला बन्दा, अन्तर निर्मल नूर जोत रुशनाईआ। जो दूई द्वैत शरअ शरीअत भरम दी ढाहे कंधा, हंगता हउँमे गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि मालक अगम्म अथाहीआ। दरस कहे जिस सतिगुर पेखे चरण, चरण कँवल शरनाईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, लोयण वज्जे वधाईआ। मंज़ल हकीकी चढ़न, दर साचे सोभा पाईआ। आत्म परमात्म ढोला पढ़न, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। झगड़ा चुक्के मरन डरन, चुरासी रहिण कोए ना पाईआ। मिले साहिब स्वामी सरन, सरनगति इक रखाईआ। जो आदि जुगादि तारन तरन, तारनहार बेपरवाहीआ। भगत सुहेले शब्दी धार बंधाए लड़न, पल्लू इक्को गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल आवे करन, भगत सुहेले लोकमात विच्चों फड़न, फड़ फड़ बाहों प्रभ आपणे रंग रंगाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड तारा चक्क ज़िला गुरदासपुर मोहन सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी डण्डावत बन्दना, तूं दयाल ठाकर दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरे दर तों मंगणा, सचखण्ड दवारे झोली डाहीआ। नाम निधाना श्री भगवाना चाढ़ दे रंगणा, दुरमति मैल रहे ना राईआ। सच स्वामी अन्तरजामी निरन्तर दे अगम्म अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरी चरण धूढ़ी मस्तक लावां चन्दना, टिक्के धर्म ख़ाक रमाईआ। तूं दीन दयाल सद बख्शंदना, रहमत रहीम देणी वरताईआ। तूं योद्धा सूरबीर सरबंगणा, शहिनशाह शाह पातशाह इक अख्वाईआ। तेरा खेल खण्ड मण्डल ब्रह्मण्डणा, वरभण्डी ध्यान लगाईआ। मेरा सीस ओढण होया नन्गना, मेरी तेरे अग्गे दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू दे वस्त अमुल्ल, नाम भण्डारा इक वरताईआ। तूं आदि जुगादी सदा अतुल, कुल मालक तेरी शरनाईआ। सच दवार आपणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक दे वड्याईआ। मैं उच्ची कूक सुणावां बोल,
दरोही तेरा नाम दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पूरा कोई ना तोले तोल, सच तराजू हथ्थ ना कोए उठाईआ। मेरे उत्ते दीनां मज़्हबां मचाया घोल, डंका शरअ वाला वजाईआ। तूं स्वामी अन्तरजामी आपणा वायदा पूरा कर दे कौल, इकरारनामे पिछले वेख वखाईआ। आह तक्क बिना ज़बान मुहम्मद दी आशा रही बोल, मकबरयां तों बाहर रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे साहिब तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मैं की मंगण योग, जुगती नज़र कोए ना आईआ। कलयुग ने आयू बथेरी लई भोग, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। मैनूं धर्म नालों दिता विजोग, नाता सच नालों तुड़ाईआ। मैनूं अट्ठे पहर चिन्ता सोग, दिवस रैण रिहा सताईआ। कवण वेला मेरा स्वामी कटे रोग, दु:ख दर्द मिटाईआ। आप आपणा दे के दरस अमोघ, अग्नी तत तत गंवाईआ। आत्म परमात्म कर संजोग, मेला मेले सहिज सुभाईआ। तेरी आशा सब ने रखी ओट, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। किरपा कर निर्मल जोत, जोती जाते हो सहाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे चौदां तबक चौदां लोक, सदी चौधवीं अन्तिम वेख वखाईआ। मैं तेरा राह तक्कां शबे रोज़, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे प्रीतम स्वामी दस्स दे आपणा चोज, चोज़ी हो के खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म मिटा दे औध, अग्गे आयू ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मैं आस रखी इक, एकँकार दयां जणाईआ। तेरे प्यार विच गई विक, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। तेरे चरणां गई टिक, दूसर गृह ना कोए वखाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी बिना कलम स्याही तों मेरा लेखा लिख, निरअक्खर धार दे प्रगटाईआ। झगड़ा मुका दे पत्थर इट्ट, पाहन पूजण कोए ना जाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सब दा पित, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। मेरे उतों मन ठगौरी मेट दे चित, चेतन सुरती सब दी दे कराईआ। दीन दुनी तेरा करे हित, हितकारी हो के होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे परमात्म पित, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट अन्दर जोती जाता हो के दिस, दहि दिशा इक्को नूर जोत कर रुशनाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पंज गराईं ज़िला गुरदासपुर कैपटन बंता सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभ भगत तेरे मेरे मीत, सज्जण साचे नज़री आईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा गाया गीत, अन्तर आत्म ख़ुशी बणाईआ। भगत भगवान चलाई रीत, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। मेरी अग्नी कीती ठांडी सीत, तत्व तत ना कोए
तपाईआ। एकँकार तेरी इक्को करन प्रीत, प्रीतम माही तेरी आस रखाईआ। तूं सदा वसणा चीत, चित ठगौरी मन काया ना पाईआ। इक्को रंग दिसण हस्त कीट, ऊचां नीचां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगत प्रेमी प्यारे, प्रेम तेरे विच समाईआ। नाता तोड़ कूड़ संसारे, नाता तेरे नाल रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लाउण जैकारे, मैं उन्हां तों जावां बलिहारे, बलिहारी कहि के ख़ुशी बणाईआ। जो तेरे बरख़ुरदारे, अज़ीज़ तेरे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड वड्याईआ। धरनी कहे तेरे भगतां मेरा सच्चा संग, साथी धर्म धार बणाईआ। जिन्हां दी चोली चढ़या रंग, रंगत नाम वाली दरसाईआ। अन्दर वज्जे नाम मृदंग, नाद अनादी धुन शनवाईआ। अमृत धारा वहे गंग, सर सरोवर आप भराईआ। दूई द्वैती ढट्ठी कंध, भाण्डा भरम भाओ भनाईआ। कर प्रकाश अगम्मी चन्द, चन्द सितार ना कोए वड्याईआ। मैं उन्हां दे अन्दर तक्कया अनन्द, जो अनन्द तेरे विच समाईआ। मैं ख़ुशी विच गाया छन्द, ढोला अगम्म अथाहीआ। तूं दीन दयाल बख्शंद, बख्शिश रहमत देणी कराईआ। मेरी इक होर मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जन भगतां कट भुक्ख नंग, सच भण्डारा दे वरताईआ। तंग दस्त ना होवण तंग, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जेहड़े जगत जहान दी मंज़ल गए लँघ, कदम कदम नाल बदलाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सुख आसण डेरा लाईआ। तूं सदा सदा सद बख्शंद, बख्शणहार बेपरवाहीआ। धरनी कहे जन भगतां मेरी कदे ना होवे कंड, पसत पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच भण्डार एकँकार निरगुण धार हो के वंड, अमुल्ल अतुल वस्त दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ख़ुशी करा बन्द बन्द, बन्दगी इक्को नाम दृढ़ाईआ।