पुस्तकालयभाग २३

११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड फैजपुर ज़िला गुरदास पुर सुरजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैं जुग चौकड़ी भौंदी, समुंद सागरां नाल मिलाईआ। सद तेरा ढोला गाउंदी, गा गा शुकर मनाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं खेल खिलाउंदी, ख़ालक ख़लक तेरी सारे वेख वखाईआ। चारों कुण्ट वेख वखाउंदी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोत शब्द धार मैनूं तेरे ढोले रही सुणाउंदी, नाम कल्मयां विच जणाईआ। मैं सब दा शुकर मनाउँदी, शुकराने विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे साहिब बेपरवाहीआ।

धरनी कहे मैं जुग चौकड़ी भज्जी, दिवस रैण वाहो दाहीआ। मैं घुम्म घुंमा के रज्जी, आशा अवर ना कोए रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरे उत्ते हंढा के गए गद्दी, अवतार पैग़म्बर गुरु खेल खिलाईआ। आपणी आशा दी दस्स के गए सदी, सदीव काल खोज खुजाईआ। मैं वी तेरे प्यार विच रही बज्झी, नाता सति वाला जुड़ाईआ। मैं राह तक्कदी रही तेरा खेल हुन्दा कदी कदी, कदीम दे मालक तेरी वड वड्याईआ। हुण ज़ाहर ज़हूर नूर नुराना तेरी जोत जगी, जगत दे मालक दया कमाईआ। मेरे उतों बुझा दे अग्न लग्गी, आगू हो के दया कमाईआ। मैं बहुती नहीं बणदी लबी, लबां कटण वाल्यां कर सफ़ाईआ। साचा मेला जन भगतां कर उपर शाह रगी, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। कूड़ क्रिया मेट दे हदी, हदूद आपणी दे समझाईआ। जिथ्थे इक्को शब्द वज्जे नद्दी, सतिगुर शब्द दए शनवाईआ। सार शब्द तेरी धार दिसे ना लभ्भी, अगम्म तेरी बेपरवाहीआ। अन्त ख़ाली झोली बैठी अड्डी, गल पल्लू वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे मैं आशा रखी होर, अवर ना कोए जणाईआ। तूं स्वामी मोर, मीत मुरारा इक अख्वाईआ। मेरे उतों मेट अंध घोर, सति सच कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना कलयुग चोर, कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकाईआ। सब दी आपणे हथ्थ फड़ डोर, डोरी शब्दी तन्द बंधाईआ। दीन मज़्हब मिटा दे खोर, ख़ैर धुर दी झोली पाईआ। तूं मालक नहीं कमज़ोर, ताकतवर इक अख्वाईआ। ऐस वेले प्रभू तेरी लोड़, लुड़ींदे सज्जण हो सहाईआ। जन भगत विछड़े जोड़, मेला मेलणा थांउँ थाँईंआ। धरनी कहे मेरा रस मिट्ठा होया कौड़, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। मैं तेरे दर ते आई दौड़, भज्जी वाहो दाहीआ। तूं स्वामी मालक एका गौड़, ब्राह्मण इक अख्वाईआ। सच दवार दा ला दे अगम्मा पौड़, पौड़ी डण्डे पन्ध मुकाईआ। जन भगतां मानस जन्म जावण सौर, सांवरीआ आप होणा सहाईआ। निगाह मार दे नाल ग़ौर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस मीठा करदे फल कौड़, कुड़त्तन कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ।

११ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नयाशाला ज़िला गुरदासपुर दर्शन सिँघ दे गृह

सार शब्द कहे मैं सदा वसां ओहले, धाम अगम्मड़े आसण लाईआ। मेरे हुक्म दी धार आउंदी रहे विच काया चोले, तन वजूद मात सुहाईआ। मेरी सिफ्त दे गाए ढोले, अवतार पैग़म्बर गुरु नाउँ प्रगटाईआ। सदा खेल करां हौले हौले,

आपणी कार भुगताईआ। जुग चौकड़ी पवा देवां रौले, किसे दी चले ना कोए चतुराईआ। जिन्हां दीन मज़्हब विच फरकाए डौले, अन्त उन्हां दी करां सफ़ाईआ। मेरा दर कदी ना खोल्हे, मैं सब दे दवारे आप खुल्हाईआ। मेरा तोल कोई ना तोले, मैं गुरुआं अवतारां पैग़म्बरां कंडे दयां तुलाईआ। आपणी महिमा दे बणा विचोले, सिफ्तां वाले राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, मेरा भाव आपणा भेव जणाईआ। सार शब्द कहे मैं कदी बन्द नहीं होया विच पंज तत, वजूद वजूद ना कोए जणाईआ। मैं धुर संदेसे दी देवणहारा मति, नाम अगम्मी कर पढ़ाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं संदेसा दिता दस्स, वारो वार समझाईआ। ओह मेरे प्यार दा माणदे गए रस, सुख सागर विच समाईआ। मैं विक्या नहीं किसे हट्ट, वणजारा ख़रीदण कोए ना पाईआ। मैं निरगुण धार अगम्म समरथ, जो समरथ खेल खिलाईआ। जिस नूं भेज्या तिस मेरी महिमा कही अकथ, रागां नादां विच कर शनवाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी गए नट्ठ, हुक्मां अन्दर भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरा रूप समाईआ। सार शब्द कहे मैनूं कहि सके ना कथन, कहावत विच ना कोए जणाईआ। मैं सब दे चलावां रथन, हुक्मे अन्दर अगला हुक्म बणाईआ। मेरा खेल सदा समरथण, समरथ आप अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सन्त भगत मेरे प्यार दे गीत कथण, संदेसयां विच दृढ़ाईआ। मेरी मंज़ल मूल ना टप्पण, टापूआं विच बैठे अक्ख उठाईआ। मेरा खेल अलख अलखण, लेखा लिख ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा घाट समझाए कोए ना पतण, पात्र पत्रका विच ना कोए समझाईआ।

१२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ शहर लुध्याणा निरँजण सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ सुण बेनन्ती, अर्ज़ आरज़ू दयां सुणाईआ। मैं दरवेशण दर ते मंगती, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। प्यार बख्श दे धर्म धार दी संगती, आत्म परमात्म संग बणाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगती, हँ ब्रह्म इक जणाईआ। सृष्टी धार बणा दे साचे सन्त दी, साहिब सतिगुर तेरी शरनाईआ। मुहब्बत दस्स अगम्मी कन्त दी, कन्त कन्तूहल तेरी वड्याईआ। रुत सुहञ्जणी कर बसन्त दी, चारे खाणी आप महकाईआ। कलयुग खेल तक्क लै अन्त दी, अन्तष्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। वड्याई रही ना किसे पंडत दी, पुस्तकां चले ना कोए चतुराईआ। आशा तक्क लै शहिनशाही नौ सम्मत दी, समां समें विच्चों जणाईआ। की खेल होणी उम्मत दी, नबी रसूलां दे दृढ़ाईआ। किस बिध खेल मुकणी सुनत दी, सति सति विच्चों

बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर दी दरवेश, भिखारन नज़री आईआ। तूं स्वामी मालक इक नरेश, नर नरायण तेरी वड्याईआ। तूं सदा रहें हमेश, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। मेरी तेरे चरण कँवलां विच आदेस, निव निव लागा पाईंआ। तेरा खेल अगम्मे देस, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। मेरी बेनन्ती सुण लै एक, एकँकार दयां दृढ़ाईआ। मेहरवाना महबूबा मैं तेरी रखी टेक, टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैनूं त्रैगुण अग्न साड़ी जाए सेक, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरे कोल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाला लेख, जो भविक्ख्तां विच गए समझाईआ। मैं उस दा राह तक्कां हमेश, हम साजण वेख वखाईआ। जिस मेरे उतों मेटणा कल कलेश, कलि कल्की फेरा पाईआ। उस सुहञ्जणा करना सम्बल देस, देस देसांतरां वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया करनी खेत, रणभूमी खाक उडाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते सुहञ्जणा महीना चढ़या चेत, मैं चात्रक वांग बिल्लाईआ। मेरे स्वामी किरपा करदे नेतन नेत, नेरन नेर तेरी वड्याईआ। मैं निमाणी तेरे चरणां विच रही लेट, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे वास्ता पावां, मेहरवान तेरी शरनाईआ। नित ढोले तेरे गावां, गा गा शुकर मनाईआ। निरगुण स्वामी तेरा राह तकावां, चारे कुण्टां वेख वखाईआ। उच्ची कूक कूक सुणावां, दरोही दरोही तेरा नाम दुहाईआ। आपणीआं भुक्जां बाहवां उठावां, नेत्रां नाल लवां अंगड़ाईआ। तैनूं ब्रह्मण्डां खण्डां दे वेखां विच गरावां, पुरीआं लोआं दीआं गलीआं राह तकाईआ। मैं फिरदी रव्हां नाल चावां, चाउ घनेरा इक जणाईआ। अन्तर निरन्तर तैनूं रावां, जो रविआ हर घट थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आदि जुगादि मंगण दी आदत, भुक्खी नंगी झोली डाहीआ। सदी चौधवीं तक्क लै हालत, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट होई जहालत, सच विच ना कोए समाईआ। नाम कलमा करे कवण वकालत, वुकला नज़र कोए ना आईआ। तेरी इक्को हक अदालत, हकीकत दे मालक मंग मंगाईआ। मेरी देवे ना कोए ज़मानत, ज़ामनी सके ना कोए कराईआ। मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना इक्को प्रेम दी कर सख़ावत, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। साची दात दे न्यामत, अमोलक आप वरताईआ। मैनूं इयों जापदा मेरे उत्ते आउण वाली क्यामत, क्यामगाह रहिण कोए ना पाईआ। तुध बिन दिसे ना कोई सही सलामत, सति विच ना कोए समाईआ। कलयुग चारों कुण्ट पाई अदावत, झगड़ा करे कूड़ लोकाईआ। जिधर तक्कां ओधर मनुआ करे अदावत, द्वैती पन्ध ना कोए मुकाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी परवरदिग़ार सही सलामत, सुल्हकुल इक अख्वाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं जगत भुक्खी प्यासी, मेरी तृप्त ना कोए कराईआ। जुग चौकड़ी रखी आसी, आसा तेरे विच टिकाईआ। नैण उठाउंदी रही वल्ल आकाशी, आकाश आकाशां खोज खुजाईआ। कवण वेला प्रभ जोत होवे प्रकाशी, प्रकाश आपणा दए वखाईआ। मेरी उत्तर जाए उदासी, चिन्ता ग़मी रहिण ना पाईआ। फेर मैं संदेशा देवां शंकर उत्ते कैलाशी, ब्रह्मे ब्रह्म दयां दृढ़ाईआ। विष्नूं खेल तक्के की करे आप अबिनाशी, करता धुरदरगाहीआ। मेरी इक बेनन्ती मंज़ूर करीं बाती, बातन दयां जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग मेट अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। आत्म परमात्म तेरी होवे गाथी, गहर गम्भीर बेनज़ीर देणा दृढ़ाईआ। सब दी इक्को मंज़ल दस्स के घाटी, घाटा दीन दुनी पूर कराईआ। मेरे उतों कूड़ कुड़यार दा पन्ध मुका दे वाटी, अग्गे आयू होर ना कोए वधाईआ। मैं दोवें जोड़ के बेनन्ती करां हाथी, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। तूं पुरख अकाला सर्ब कला समराथी, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। मैं ख़ाकी माट दिसे माटी, तन वजूद ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी पूरी करदे आसी, आशावंद हो के दर तेरे मंग मंगाईआ।

सतिगुर पूरा बख्शे हित्त, हितकारी हो के वेख वखाईआ। दु:ख दलिद्र कटे जो लग्गा नित, अन्तर वेखे चाँईं चाँईंआ। जिंन ख़वीस जो वसे चित, चेतन सब नूं दए कराईआ। सब दा निशान जाए मिट, मिट्टी ख़ाक विच रलाईआ। आपणे घर जा के सोहँ लिखणा उत्ते इट्ट, दहिलीज अग्गे देणा दबाईआ। फेर भूत प्रेत नट्ठ जाण पिट्ट पिट्ट, प्यो दादा रहिण कोए ना पाईआ। जीत कौर प्रेम नाल जाए टिक, बंस ख़ुशीआं झट लँघाईआ। इक्को प्यार दी होवे सिक, प्रेम सतिगुर सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्म संदेशा देवे इक अमिट, मेटणहार नज़र कोए ना आईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर मलकीअत सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी धवली, धर्म धार तेरी सरनाईआ। तूं नूर अलाही अवल्ली, आलमीन तेरी वड्याईआ। मैं बिरहों विछोड़े विच होई कमली, कामल मुर्शद हो सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीता बवली, बुध बिबेक ना कोए कराईआ।

तूं मेहरवान हो के मेरे उत्ते मवलीं, मौला हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं निमाणी धरत, दर ठांडे सीस निवाईआ। जे स्वामी आयों परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। मेरी पूरी कर दे शर्त, शरअ दा लेखा रहे ना राईआ। ग़रीब निमाणयां वंड दर्द, दुखियां हो सहाईआ। दर ठांडे करां अर्ज़, बेनन्ती इक सुणाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। कातिल मक्तूल दा लेखा मुका करद, दीन दुनी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी धौल, दो जहानां वाली सीस निवाईआ। मेरा पूरा करदे कौल, इकरारनामा वेख वखाईआ। जिस दा लेखा कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, ·षी मुनी समझ कोए ना पाईआ। मैं तेरा इक्को शब्द सुणना चाहुंदी बोल, अनबोलत देणा दृढ़ाईआ। चार कुण्ट तेरे नाम दा मृदंगा वज्जे ढोल, नव सत्त करे रुशनाईआ। सचखण्ड दवारा इक्को खोल्ह, दर दरबारा सोभा पाईआ। तूं वस सदा भगतां कोल, कुल मालक दया कमाईआ। मैं निमाणी अनभोल, बेसुध हो के रही जणाईआ। तूं स्वामी मेरा अडोल, गहर गम्भीर आप वरताईआ। धर्म तराजू आपे तोल, नौवां खण्डा कंडा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा भार करदे हौल, पतित पापीआं पन्ध मुकाईआ।

१३ खेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर सुरजन सिँघ लाल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं कोझी कमली निकम्मी, दर तेरे सीस निवाईआ। तेरे अन्तरों निरन्तरों जम्मी, जन्म देण वाली कोए ना माईआ। मैं जगत नेत्रहीण अन्न्ही, तेरा नूर नूर नुराना नज़री आईआ। मैं शब्द सुणया नहीं कोई कन्नीं, सरवण सके ना कोए समझाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला वड धन धनी, धनाढ इक अख्वाईआ। प्यार मुहब्बत विच मैनूं फड़ा दे आपणी कन्नी, कन्ना गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। मेरी इक बेनन्ती मन्नी, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। सतिगुर शब्द दा चाढ़्हीं चन्नी, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। मेरी अन्त मेट दे ग़मी, ग़मख़ार होणा सहाईआ। मैनूं लालच नहीं कोई तम्ही, तमन्ना अवर ना कोए जणाईआ। मैं दिवस रैण फिरां भन्नी, जुग चौकड़ी चलां वाहो दाहीआ। मेहरवान महबूब कूड़ी क्रिया मेरे उतों डंनी, डंका आपणा नाम वजाईआ। गढ़्ह हँकारी भन्नी, हउँमे हंगता देणी गंवाईआ। कूड़ कुड़यार दी आयू रहिण ना देवीं लम्मी, मैं लम्मी पै के सीस निवाईआ। तूं गगन रहाए बिना थम्मी, सहारा तेरा इक्को नज़री आईआ। मैं

याद करां दम दमी, स्वास स्वासां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं कोझी, कमली कहिण कुछ ना पाईआ। मैनूं आपणी दे दे सोझी, सुध बुध दे बदलाईआ। तूं प्रीतम मेरा चोझी, धुर मालक इक अख्वाईआ। मैं चार जुग दी रोगी, रोगण हो के हाल सुणाईआ। कलयुग जीव कूड़ कुड़यार मेरे उत्ते भोगी, भस्मड़ रूप ना कोए बदलाईआ। आत्म धार होई वियोगी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। मेरे उत्ते इशारा दे के गए वेदी सोढी, संदेसे नाम वाले जणाईआ। तेरा खेल वेखे पुरख अकाला जिस दी आपणी खेल घरोगी, निरगुण आपणी दया कमाईआ। मैं निगाह मारी लोक परलोकी, दो जहानां वेख वखाईआ। तेरा सुणया शब्द सलोकी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला अगम्म अथाहीआ। मेरी ख़ाहिश मुकी जगत मोह दी, मुहब्बत तेरे चरणां नाल रखाईआ। वड्याई दे दे आपणी छोह की, शौहर बांके तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै आपे कर्म, कर्म कांड दा पन्ध मुकाईआ। सति रिहा कोई ना धर्म, धर्मातमा नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा दिसे वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहे कुरलाईआ। जगत इशारा तक्क चर्म, चम्म दृष्टी विच दुहाईआ। कोई ना भन्ने भाण्डा भरम, भय भाओ ना कोए रखाईआ। मैं अन्त कन्त भगवन्त मंगां इक्को तेरी सरन, सरनगति इक रखाईआ। सच प्रीती दे दे चरण, चरण चरणोदक धुर दा जाम प्याईआ। मेरे उत्ते तक्क चार कुण्ट मानव मानस लड़न, मनुक्खता बैठी मुख छुपाईआ। तेरी मंज़ल मूल ना चढ़न, सचखण्ड दवार मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं चाहुंदी सृष्टी दृष्टी अन्दर इक्को तेरा ढोला पढ़न, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर गुरदेव सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी कमलापाती, पतिपरमेश्वर होणा सहाईआ। निगाह मार लै मेरे सीने उत्ते छाती, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिती पाती, नाम कल्मयां विच दृढ़ाईआ। चार जुग दे शास्त्र मिले सौग़ाती, वस्त अगम्म दिती वरताईआ। चारों कुण्ट सब दे हुन्दयां होई अंधेरी रातीं, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं आदि पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी मण्डल रासी, पुरी लोअ गगन गगनंतर सोभा पाईआ। मेरी पूरी करदे आसी, आहिस्ता आहिस्ता मंग मंगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार कोलों करा ख़ुलासी, ख़ालस सति धर्म चलाईआ।

झगड़ा मेट दे ज़ात पाती, दीन दुनी ना करे लड़ाईआ। माया ममता मोह विच करे घाती, घाउ आपणा नाम लगाईआ। मेरा लेखा बदल दे नाल लिख के कलम दवाती, काग़ज़ स्याही जोड़ जुड़ाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सचखण्ड निवासी, दरगाह साची सोभा पाईआ। मैं धरती धरनी धवल धौल माटी ख़ाकी, ख़ाक छार हो के मंग मंगां चाँईं चाँईंआ। मेरे उत्ते धर्म दवारा खोल्ह ताकी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। आत्म परमात्म दा बण साकी, नाम जाम प्याला देणा प्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी पूरी कर आखी, जो भविक्ख्तां विच पेशीनगोईआं गए दृढ़ाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी साख्याती, सगला साथी इक अख्वाईआ। दीन दुनी दी ज़िंदगी विच्चों बदल दे हयाती, जीवण आपणे रंग रंगाईआ। मेहरवान महबूब किरपा कर लोकमाती, मति मतांतर दा डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब नूं दस्स गाथी, गहर गम्भीर बेनज़ीर कर पढ़ाईआ। तूं सर्ब कला समराथी, हर घट वेखणा चाँईं चाँईंआ। मैं निमाणी अनाथ अनाथी, दर ठांडे सीस झुकाईआ। मैं इशारा करां शंकर उत्ते कैलाशी, बिन सैनत दयां समझाईआ। विष्न ब्रह्मा वेखण खेल तमाशी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरे साहिब तेरी मंज़ल उच्ची घाटी, बिन तेरी किरपा चढ़न कोए ना पाईआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी मेरे उतों मेट दे कलयुग वाटी, कूड़ कुड़यार रहिण कोए ना पाईआ। जगत विषयां तों बाहर मेरा तेरे उत्ते विश्वासी, विशेष आपणी खेल देणी वखाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाशी, शाह सुल्ताना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी होवे इक्को रासी, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर मदन सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं बेसहारी, सहायक नायक देणी आप वड्याईआ। चारों कुण्ट तक्क धूंआँधारी, सति सच चन्न ना कोए रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी होई विभचारी, अन्तष्करन पवित्र रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म भेव खुल्ल्हे ना किसे नर लारी, नर नरायण दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट खेल कुड़यारी, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। पंच विकार बणया बलकारी, जीवां जंतां साधां सन्तां रिहा ढाहीआ। तेरा अमृत रस मिले ना किसे ठण्डा ठारी, कँवल नाभी बूँद ना कोए टपकाईआ। शब्द नाद सुणे ना कोए धुन्कारी, अनहद्द नादी नाद ना कोए शनवाईआ। तेरा नूर ना दिसे कोए उज्यारी, जोती जाते तेरा

दरस कोए ना पाईआ। मैं तेरे अग्गे करां गिरयाज़ारी, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। मैनूं संदेशा दे के गए अवतार पैग़म्बर गुर विच संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी गए जणाईआ। बिना परम पुरख पाए कोए ना सारी, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। कलयुग चारों कुण्ट रैण कीती अंध्यारी, अंध आत्म होई लोकाईआ। किरपा कर मेरे परवरदिग़ारी, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। सच धर्म दा दिसे ना कोए पुजारी, सच विच ना कोए समाईआ। मेरी तेरे चरण कँवल निमस्कारी, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। मेहर कर मेहरवान कलयुग अन्तिम वारी, कल कलेश दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह दो जहान सिक्दारी, सिक आसा मेरी पूर कराईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर मग्घर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं हो गई भुक्खी नंगी, सति सच रिहा ना राईआ। मैनूं दिवस रैण आई तंगी, अट्ठे पहर रही कुरलाईआ। मेरी चोटी हो गई नंगी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। नाम वस्त मिले ना मंगी, चारों कुण्ट झोली डाहीआ। भार उठाए कोए ना कंधी, बोझल हो के मारां धाहीआ। जीवां जंतां आशा हो गई मंदी, मंदभाग होई लोकाईआ। चारों कुण्ट दिसण पखण्डी, वल छल विच समाईआ। मैं सुहागण हो गई रंडी, कन्त सुहाग नज़र कोए ना आईआ। आपणे दीनां मज़्हबां दी वेख पगडण्डी, मार्ग हक ना कोए अपणाईआ। फिरी दरोही विच वनखण्डी, समुंद सागर टिल्ले पर्वत रहे कुरलाईआ। मेहरवान मेरी कुक्ख रही ना चंगी, बिन तेरी किरपा भगत सन्त नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखां ख़ानाजंगी, मन मति बुध करे लड़ाईआ। मैं चाहुंदी तेरा इक्को सुत दुलारा शब्द होवे भुझंगी, बिना भुझां बाहवां तों नज़री आईआ। जो दो जहानां हद्दां जावे लँघी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। ओह मेरी किस्मत बदले मंदी, मंद हीण भाग तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मेरी छाती कर दे ठण्डी, सीने अग्न देणी बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी औध आयू कलयुग नालों बथेरी लम्मी, अगला पैंडा देणा मुकाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर सरदारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी वेख गिरयाज़ारी, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। चारों कुण्ट रैण अंध्यारी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी होई कुड़यारी, जूठ झूठ नाल वड्याईआ। सति सच दा रिहा ना कोए वपारी, नाम वणज ना कोए जणाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए किसे निरँकारी, नर नरायण तेरा दरस कोए ना पाईआ। मन ममता करे बदकारी, बदी दा पन्ध ना कोए चुकाईआ। नव नौ चार गढ़्ह हँकारी, नव खण्ड ना कोए तुड़ाईआ। मेरी तेरे अग्गे मिन्नत इक्को हाढ़ी, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पट्टी रही ना सीस, सति विच ना कोए समाईआ। किरपा कर मेरे जगदीश, जगदीश्र तेरी ओट तकाईआ। दीन दुनिया माया चक्की रही पीस, सति विच ना कोए समाईआ। आपणा खेल तक्क बीस इकीस, वीह इकीह आपणी कार भुगताईआ। पैग़म्बरां दी पूरी कर हदीस, जो हज़रत गए जणाईआ। गुरुआं दी शहादत लेखे ला तस्दीक, जो अक्खर अक्खरां नाल गए मिलाईआ। तूं मालक हक रफ़ीक, दोस्त अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे मेरे साहिब सुल्ताना मैनूं तेरी इक उडीक, अगम्म अगम्मड़े फेरा पाईआ। झगड़ा मुका दे हस्त कीट, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म सब नूं दस्स प्रीत, दीन मज़्हब वंड ना कोए रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स दे गीत, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। कलयुग विच सतिजुग बदल दे रीत, रीतीवान तेरी ओट तकाईआ। झगड़ा मेट मन्दिर मसीत, धुर दे काअबे करे रुशनाईआ। जिथ्थे नज़र आवे अतीत, त्रैगुण पन्ध मुकाईआ। दर ठांढा दिसे सीत, अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मैं तेरे अग्गे पुकारां, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैनूं संदेसे दित्ते पैग़म्बर गुर अवतारां, की अवतरी आपणी खेल खिलाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त चारों कुण्ट होया धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए दवारा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार देण दुहाईआ। तीर्थ तट रोवण ज़ारो ज़ारा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करे इशारा, सैनत शब्द वाली लगाईआ। किरपा करे आप करतारा, हरि करता दया कमाईआ। कलि कल्की लै अवतारा, कल कलेश दए मिटाईआ। अमाम अमामा बण सिक्दारा, नूर नुराना डगमगाईआ। वेखे विगसे पाए सारा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कलयुग अन्तिम करे पार किनारा, सदी चौधवीं पन्ध दए मुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी डण्डावत बन्दना चरण कँवल निमस्कारा, निव निव लागां पाईंआ। जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण धार हो ज़ाहरा,

ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव जिस नूं सीस निवाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर हरनेक सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे भाग होए मंद, तेरा नाम दुहाईआ। साचा दिसे कोए ना चन्द, चन्द सितार रहे कुरलाईआ। मेरा दुखी होया बन्द बन्द, बन्दगी वाले बन्दे तैनूं गए भुलाईआ। हर घट अन्दर दिसे अंधेरा अंध, आत्म नूर ना कोए रुशनाईआ। रसना जिह्वा सारे गाउंदे बत्ती दन्द, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। भरमां ढाहे कोए ना कंध, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। मैं मांगत हो के रही मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जन भगतां बख्श संग, सगला संग बणाईआ। गुरमुखां कट भुक्ख नंग, जगत दलिद्दर रहे ना राईआ। सच प्यार दा दे अनन्द, बख्शिश रहमत आप वरताईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, घर घर डेरा लाईआ। पंच विकार करे ना जंग, जुगती आपणी नाल हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूरे सरबंग, सूरबीर तेरी इक सरनाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर रवेल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादी बख्शणहार, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उतों दीन दुनी दा दु:ख निवार, दीनां मज़्हबां झगड़ा दे मुकाईआ। वड्डे छोटे ना होण ख्वार, अमीर ग़रीबां इक्को रंग रंगाईआ। साजण मीत बण विच संसार, संसा रोग दे गंवाईआ। तूं साहिब बख्शंद बख्शणहार, बख्शिश आपणी देणी वरताईआ। मेरी चरण कँवल साहिब निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। मेरे उत्ते रहे ना कोए ग़द्दार, बदी दा लेखा देणा मुकाईआ। चारों कुण्ट सति धर्म दा होए जैकार, कलयुग कूड़ कुड़यार नज़र ना आईआ। मैं मंगां मंग दोवें भुजां पसार, बिन हथ्थां हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन कोई ना लाए पार, पारब्रह्म प्रभ तेरी आस रखाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर महिन्दर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरीआं रोंदीआं अक्खां, आखर दयां जणाईआ। साजण मीत रिहा कोई ना सखा, सगला संग ना कोए बणाईआ। दीन दुनी वसे करोड़ां लखां, अरबां खरबां नाल वड्याईआ। मेरी कीमत पए ना कक्खां, मेरी हाल दुहाईआ। मैं बिरहों वैरागण हो के नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। इशारा करां रवि शशा, सूर्या चन्द जणाईआ। मेरे उतों मेटो अंधेरी मस्सा, सच चन्द होए रुशनाईआ। मेरा उदय भाग होवे मस्तक मथ्था, मेहर नज़र इक उठाईआ। ओह सारे प्रभू तेरी सुणाउंदे कथा, हरि दाता धुरदरगाहीआ। जो सर्ब कला समरथा, देवणहार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तर रिहा कुरला, कर्म कांड वेख जगत लोकाईआ। साचा दीपक कर रुशना, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। जीवां जंतां बख्श गुनाह, पापां भरी लोकाईआ। तूं बख्शणहार ख़ुदा, रहमत तेरी नज़री आईआ। तूं वाहिद हक ख़ुदा, ख़ुद मालक तेरी बेपरवाहीआ। मेरी तेरे अग्गे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सति धर्म मेरे उत्ते प्रगटा, सतिजुग साचे दे वड्याईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब चुका, लोआं पुरीआं आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे चरण कँवल निरगुण धार सीस रही झुका, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान होणा आप सहाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर कुलदीप कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभू कर मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। हालत तक्क जेरज खाणी, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। सति सच दा रिहा कोए ना बानी, बाण अणयाला तीर ना कोए लगाईआ। कलयुग अन्तिम वेख कथा कहाणी, मेरे उत्ते पर्दा आप फुलाईआ। चारों कुण्ट रोवण जीव प्राणी, पुराण अठारां भार ना कोए वंडाईआ। सृष्टी दृष्टी होई निधानी, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अमृत रस मिले किसे ना ठण्डा पाणी, जगत तृष्ना ना कोए बुझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर संदेसा दे के गए विच जहानी, दीन दुनी दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त आवे शहिनशाह सुल्तानी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दा पद इक निरबानी, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। ओह लेखा जाणे जगत इन्सानी, खोजणहारा चाँईं चाँईंआ। तूं मेहरवान मेहरवान मेहरवान वड्डा दानी, दाते आपणी दया दे कमाईआ। मेरा लेखा पूरा करदे नाल कलम कानी, कायनात

दा कर्म देणा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं लेखा जाणें दो जहानी लोकमात होणा आप सहाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर फूला राणी दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन एह कहिंदा, कहि कहि के रिहा जणाईआ। सति सच दा बुरज जांदा ढहिंदा, ढैह ढहि ढेरी ख़ाक नज़री आईआ। दीन दुनी गढ़्ह बणया हँकार हउँमे दा, ममता मोह नाल रलाईआ। माण रिहा ना तेरे नाउँ दा, नाउँ निरँकार नज़र किसे ना आईआ। तेरा खेल अगम्म अथाहो दा, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। मैं आसरा तक्कां धुर दे शाहो दा, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक थल अस्गाहो दा, समुंद सागरां पार लँघाईआ। कलयुग जीव रूप बणया काउं दा, हँस रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच जणाईआ। तेरी दीन दुनिया होई बेगानी, नाता प्रेम गई तुड़ाईआ। कोई ना जाणे तेरा खेल ज़िमीं असमानी, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। तूं शहिनशाह सुल्तानी, पातशाह अगम्म अथाहीआ। कलयुग जीवां अन्तर मेट दे बेईमानी, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। सति सच दी दे निशानी, धर्म निशाना इक झुलाईआ। चार वरन तेरा नाम इक्को पढ़न बाणी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। तूं ज़मीर बदल दे जिस्म जिसमानी, तृष्ना कूड़ जगत मिटाईआ। मैं तेरे चरण कँवल करां ध्यानी, निव निव लागा पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा मनसा पूर करानी, दर तेरे आस रखाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर हरबंस कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरुआं मारीआं लीकां, हद्द हदूद मज़्हबां वंड वंडाईआ। तेरे नाम कलमे दीआं कर के गए तस्दीकां, शहादत असूल वाली भुगताईआ। मैं तकदी रही ला के नीझां, निज नेत्र अक्ख उठाईआ। अन्दरे अन्दर आसा रखदी रही उम्मीदां, आपणे विच समाईआ। भविक्ख्तां वालीआं सुणदी रही ताकीदां, की संदेसे जगत जणाईआ। कवण वेला मेरा साहिब सब दीआं पूरीआं करे रीझां, मेहर नज़र उठाईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे तन चोले बदले

कमीज़ां, जोत शब्द धार वड्याईआ। अन्त ओह वेखे आपणे अज़ीज़ां, जन भगतां ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते मार्ग दस्से सीधा, सिद्ध आपणा आप कराईआ। मेरा तन मन जाए वीधा, प्रेम अणयाला तीर चलाईआ। मैं ख़ुशीआं विच पावां गीधा, नच्चां टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। जिस भाग लगाउणा मेरी उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल आपणा रंग रंगाईआ। सति सच मैनूं समझदे मुद्दा, मुद्दतां दे विछड़े नाल मिलाईआ। मेरा भाग करे उग्घा, उगण आथण वज्जे वधाईआ। भाउ मुकावे दूजा, दुतीआ रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हाए गुज्झा, आत्म परमात्म पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा पूर कराए अन्त कलयुगा, कल कातीआं करे सफ़ाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर हरचरण सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं तेरी चरण दासी, दास्तान आपणी दयां जणाईआ। चार कुण्ट मेरे उत्ते होए बदमाशी, बदी दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरी दुनिया तैनूं करे हासी, हस्ती तेरी वेखण कोए ना पाईआ। साचे मण्डल पावे कोए ना रासी, गोपी काहन रूप ना कोए जणाईआ। दीआं बाती कमलापाती जोत ना होए प्रकाशी, अंध अंधेर विच लोकाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाशी, पातशाह वड वड्याईआ। मेरी पूरी कर दे आसी, निरास्ता अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मैं मंगां दोवें जोड़ के हाथी, हस्त हस्त नाल मिलाईआ। तूं सर्ब कला समराथी, दाता धुरदरगाहीआ। मैं निमाणी अनाथ अनाथी, बुद्ध हीण बलहीण कुरलाईआ। कलयुग कूड़ी मेट दे वाटी, सतिजुग सच दे जणाईआ। हउँमे हंगता विकार रहे ना जगत हाटी, वस्त अगम्म नाम दात देणी वरताईआ। मैं तेरा नूर सारी सृष्टी तक्कां तेरी ज़ाती, ज़ाहर ज़हूर इक्को नज़री आईआ। तेरी ख़ुशी दा वक्त सुहञ्जणा होवे प्रभाती, सँध्या इक्को रंग रंगाईआ। किरपा कर मेरे कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं करीं ना मूल निरासी, आशा पूरन देणी कराईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर

धरनी कहे किरपा कर मेरे हरी, हरी हरि तेरी सरनाईआ। मेरे उत्ते सृष्टी दुक्खां भरी, दिवस रैण रही कुरलाईआ।

मैं वी कलयुग पाप कोलों डरी, भय विच रही सुणाईआ। जेहड़ा खेल करे घड़ी घड़ी, छिन्न छिन्न आपणा रूप बदलाईआ। दीन मज़्हब कराए शरी, शरीअत दिती लड़ाईआ। कोई हो सके ना बरी, दीनां मज़्हबां बन्धन तुड़ाईआ। तूं कृपानिध किरपा करी, मेहरवान होणा सहाईआ। मैनूं पंच विकार हँकार कोलों करना बरी, बरे आज़मा करनी सफ़ाईआ। मैं तेरे चरण रही फड़ी, चरणोदक मुख देणा चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर तक्क दु:ख, दुखड़े वाली लोकाईआ। अन्दर मिले ना किसे सुख, कलयुग कलकाती बणया कसाईआ। जगत तृष्ना मिटे ना भुक्ख, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। जनणी सुफ़ल होवे कोए ना कुक्ख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। उलटा गर्भ ना गेड़ मिटे रुक्ख, आवण जावण पन्ध ना कोए मुकाईआ। निगाह मार लै आपणे मानस मनुक्ख, तत्व तत खोज खुजाईआ। हिरदयों तैनूं कोए ना रिहा झुक, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़े कोए ना तुक, आत्म परमात्म मिल के वज्जे ना मूल वधाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच वस्तू झोली पा दे मुट्ठ, नाम भण्डारा इक वरताईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मैं तक्कां तेरे भगत सुहेले सुत, दुलारे गुरमुख वेख वखाईआ। जिन्हां नूं आपणे सीने लवां चुक्क, छाती उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते प्रगटा दे सच सुच, कूड़ कुड़यार दा पन्ध मुकाईआ।