पुस्तकालयभाग २३

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ढैह पई ज़िला लुध्याणा धन्ना सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे साहिब चोज वडाणी, परम पुरख दर तेरे वास्ता पाईआ। सत्त समुन्दर मेरे नेत्रां नैणां दा पाणी, रो रो सागरां वहिण वहाईआ। मेरा टुट्ट गया जगत माणी, निमाणी हो के मंग मंगाईआ। आपणी तक्क लै चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज ध्यान लगाईआ। कलयुग भरम भुलाए जीव प्राणी, परम पुरख तेरी सार कोए ना पाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं वाली भुल्ली बाणी, सति सच विच ना कोए समाईआ। सुरत शब्द मिले मेल ना धुर दे हाणी, विछोड़ा कूड़ ना कोए कटाईआ। अनहद्द धुन सरवण करे कोए ना बाणी, शब्द अनादी नाद ना कोए शनवाईआ। तीर्थ तट्टां रोवण जल पाणी, थल अस्गाह रहे कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीन दुनी होई बेमुहाणी, मन कल्पणा भज्जे वाहो दाहीआ। किरपा कर शहिनशाह सुल्तानी, पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। दीनां मज़्हबां एका रंग रंगा श्री भगवानी, भगवन आपणा रंग

चढ़ाईआ। दूई द्वैती मेट निशानी, आत्म परमात्म नाता जोड़ सहिज सुभाईआ। तेरे चरण कँवल विटहु कुरबानी, आप आपा भेंट कराईआ। निगाह मार लै जिमीं असमानी, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। खेल तक्क लै वेद पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। पर्दा रहे ना अञ्जील कुरानी, कुरह काया खोज खुजाईआ। मेरे परवरदिग़ार सांझे यार आपणी कर महबूब मेहरवानी, निव निव सजदयां विच सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट चढ़ी दिसे तुग्यानी, हड़्ह कूड़ वाला वखाईआ। जीवां जंतां अन्दर भरी बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। तेरे चरण कँवल करे ना कोए ध्यानी, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। चौदां तबक होए हैरानी, संग मुहम्मद नैण उठाईआ। की खेल करे हरि करता नौजवानी, मर्द मर्दाना आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे नेत्र नैण कुरलाउंदे, कुल मालक दयां जणाईआ। हन्झूआं वहिण वहाउंदे, छहिबर तेरी धार जणाईआ। दोए जोड़ वास्ता पाउंदे, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे परम पुरख परमात्म कलयुग जीव ना मूल शरमाउंदे, जगत विकार ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म ढोला मूल ना गाउंदे, पारब्रह्म ब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। मन कल्पणा चारों कुण्ट उठ उठ धाउंदे, दिवस रैण रैण दिवस भज्जण वाहो दाहीआ। माया ममता मोह विकार कार कमाउंदे, करनी दे करते तेरी समझ किसे ना आईआ। कलयुग दा कूड़ा संग रखाउंदे, सगले साथी तैनूं गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे नेत्र वैहंदा अथ्थर, हन्झूआं हार बणाईआ। सृष्टी भुल गई गोबिन्द वाला सथर, यारड़ा सेज ना कोए हंढाईआ। बजर कपाटी पाटे किसे ना पत्थर, निज नेत्र तेरा दरस ना कोए कराईआ। दीन दुनी ते पाठ करदी पढ़ पढ़ अक्खर, निरअक्खर तेरा अक्खर समझ किसे ना आईआ। तूं नरेसा सच संदेसा दे अगम्मे पत्र, पात्र आपणी इक जणाईआ। जिस नाल यथार्थ पूरा होवे सब दा यतन, यदी आपणा भेव चुकाईआ। हरिजन अमोलक हीरे बणा रत्न, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। सन्त सुहेले बैठण तेरे पतण, कन्ढ्ढा घाट इक्को सोभा पाईआ। जन भगतां पैज आईं आप रखण, रक्षक हो के वेख वखाईआ। सति धर्म नालों मेरी रोली हो गई सक्खण, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। मेरे मेहरवान महबूबा मेरा पर्दा आईं ढक्कण, ओढण सीस नाम वाला टिकाईआ। मेरे उत्ते दूई द्वैती मेटीं छट्टण, शरअ शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। मैं तेरा लेखा वेखणा चाहुंदी पहले करोच दीप नाल लखण, पुष्कर आपणी गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म संदेसा होवे सच्चण, सति सच तेरी वड्याईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा सरदारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे किरपा कर जोत निरँकारी, निरवैर तेरी शरनाईआ। मैं दर ठांडे तेरे पुकारी, सचखण्ड साचे सीस निवाईआ। सो पुरख निरँजण तेरी महिमा अपर अपारी, हरि पुरख निरँजण तेरी वड्याईआ। एकँकार तेरी पनिहारी, आदि निरँजण तेरी सेव कमाईआ। अबिनाशी करते होई मैं दुख्यारी, श्री भगवान देणी वड्याईआ। पारब्रह्म तेरी चरणां धूढ़ लावां छारी, मस्तक ख़ाक रमाईआ। मेहरवाना नौजवाना मर्द मर्दाना इक वारी निगाह मारीं, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरी चारों कुण्ट होई ख्वारी, धर्म दी धार रहिण ना पाईआ। मैं मंगती दरवेशण तेरे दर दरबारी, दरगाह साची झोली डाहीआ। सतिगुर शब्द भेज एका योद्धा बलकारी, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा नाम खण्डा दो धारी, दो जहानां वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सारी, गगन गगनंतरां खोज खुजाईआ। मेरे उतों कलयुग मेटे धूंआँधारी, अंध अंधेरा दए चुकाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ारी, ज़ाहर ज़हूर धुर दे नूर तेरी ओट रखाईआ। उठ वेख लै चार कुण्ट कलयुग करे ग़द्दारी, गदागर दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। मनुआ दहि दिशा उठ उठ मारे उडारी, नौवां दवारयां भज्जे चाँईं चाँईंआ। तेरा नाम शब्द कलमा सुणे ना कोए धुन्कारी, धुन अनाद ना कोए शनवाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश तन मन्दिर ना होए उज्यारी, काया काअबा ना कोए सुहाईआ। तीर्थ तटां गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती पवित्र रिहा ना पाणी, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म मिले कोए ना हाणी, सुरत शब्द ना कोए समाईआ। धरनी कहे मैं होई निमाणी, निव निव लागा पाईंआ। पुरख अकाले दीन दयाले तक्क लै आपणी यारी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। संदेसा सुण लै चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी की तेरे ढोले गाईआ। अन्तर निरन्तर निगाह मार लै जीव प्राणी, परम पुरख आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी दुखी दी सुण पुकार, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तूं सब दा सांझा परवरदिग़ार, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। मेरी आशा तेरी तल्बगार, दिवस रैण तेरा राह तकाईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। सदी चौधवीं लहिणा देणा रसूल पैग़म्बरां आप विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। की संदेसा दिता मुहम्मद संग चार यार, जगत जहान भेव चुकाईआ। कवण वेला प्रगट होवे अमाम अमामा सिक्दार, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। मेरा दुखड़ा दए निवार, चिन्ता सोग मिटाईआ। चरण छुहाए मेरी सच्ची सरकार, कँवल तेरे मिले वड्याईआ। मैं ख़ादम तेरी आदि दी सेवादार, आदम हव्वा बैठे राह तकाईआ। आपणी गुलशन वेख लोकमात बहार, किस बिध कलयुग कूड़ कुड़यार महकाईआ। तेरा

हकीकी दिसे ना कोए ख़िदमतगार, ख़ादम रूप ना कोए बणाईआ। मैं रोवां धाहां मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर कलि कल्की अवतार, निहकलंक तेरी सरनाईआ। शब्द सतिगुरु पा सार, महासार्थी हो सहाईआ। कूड़ी क्रिया मेरे उतों कढ्ढ बाहर, धरनी धरत धवल धौल रहिण ना पाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते हो ज़ाहर, एकँकार आपणी कल प्रगटाईआ। मैथों झलया ना जाए भार, बोझ सकां ना सिर उठाईआ। कातिल मक्तूल होया तेरा संसार, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा इक सहार, सहायक नायक दूजा नज़र कोए ना आईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पछखोवाल ज़िला लुध्याणा पाखर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं की दस्सां बात, बातन की जणाईआ। ओह वेख मेरे उत्ते अंधेरी रात, तेरा चन्द ना कोए रुशनाईआ। मैं तक्कां तेरी वाट, बिन नैणां नैण उठाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, समरथ तेरी सरनाईआ। मैं जोड़ां दोवें हाथ, मस्तक चरणां सीस टिकाईआ। कूड़ी क्रिया दा मेरे उतों हटा दे राथ, सतिजुग सच दे वड्याईआ। मैं निमाणी अनाथां नाथ, दर तेरे अलख जगाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे वाट, जूठ झूठ पन्ध मुकाईआ। इक्को आपणा खोल्ह दे हाट, नाम निधान वस्त टिकाईआ। इक्को किनारा बख्श के घाट, तट इक सुहाईआ। तूं आदि जुगादी माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। सच प्रीती मेरा तेरे नाल नात, दूजी आस ना कोए वखाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना इक वारी मेहर निगाह नाल झाक, झाती आपणी पाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्ह ताक, खिड़की कुण्डी आप खुल्हाईआ। मेरी पूरी करदे आस, आसावंद रही कुरलाईआ। साची वस्त दे दे ख़ास, ख़सूसीअत आपणी दे दृढ़ाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन दुनी दा पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गावण गाथ, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी अन्तिम पुच्छे वात, वातावरन दीन दुनी वेख वखाईआ।

१३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा भगवान सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैं तेरे दर ते कुरलांदी, कूक कूक सुणाईआ। मेरी कलयुग विच पत जांदी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ।

कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ दी, गुरमुख हँस रूप ना कोए बदलाईआ। मेरे उत्ते पुत्त हत्या करन माँ दी, प्यो पुत कातिल मक्तूल रूप वटाईआ। मैं खलड़ी लथ्थी वेखी गाँ दी, सूरां रहे झटकाईआ। वड्याई रही नहीं तेरे नाँ दी, नाउँ निरँकार सृष्टी दृष्टी विच्चों गई भुलाईआ। ताकत रही नहीं किसे बांह दी, सूरबीर ना कोए अख्वाईआ। माण रहिण दिता नहीं कलयुग किसे भूमिका थाँ दी, थनंतर सारे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं तेरा इक सहारा, साहिब सतिगुर तेरी सरनाईआ। निरगुण निरवैर हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। सतिगुर शब्द तेरा दो जहान होवे सिक्दारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तक्क विच संसारा, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। लेखा पूरा कर दे संग मुहम्मद चार यारा, चौदां लोक चौदां तबक बैठे अक्ख उठाईआ। हज़रत ईसा अग्गे करे ना कोए तकरारा, बीस बीसे तेरी वड वड्याईआ। तेरा लहिणा देणा काग़ज़ कलम लिखण तों बाहरा, हरफ़ हरूफ़ वंड ना कोए वंडाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर आदि जुगादी मीत मुरारा, साजण इक्को इक अख्वाईआ। मेरा वक्त दुहेला बण सुहेला हुक्म दए सच्ची सरकारा, सति सच सच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी तेरा ऊचो ऊच दरबारा, दरगाह साची सचखण्ड सुहाईआ।

मालवे वाल्यो गावो शब्द, सतिगुर सरन सच्ची सरनाई। झगड़ा छडणा दीन मज़्हब, आत्म परमात्म लैणा प्रनाई। इक दूजे दा करना अदब, सब नूं समझणा भैणा भाई। सतिगुर मेला जगत नहीं बदन, निरगुण निरगुण दए मिलाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विकार विच्चों तुहानूं आया कढ्ढण, फड़ बाहों पार कराई। गुरसिख तेरा मुनारा चंगा, सतिगुर दए वड्याई। जिस दे विच अमृत धार गंगा, कँवल नाभी निजर झिरने विच झिराईआ। धुन आत्म वज्जे मृदंगा, शब्द अनादी नाद शनवाईआ। जोत जगाए सूरा सरबंगा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। सच प्रेम दा बख्श अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। भाग लगा के जीउ पिण्डा, मेहरवान होए सहाईआ। झगड़ा मुका के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज लेखा दए मुकाईआ। दर सुहाए इक सचखण्डा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे भगतां आप वसंदा, वसल देवे यार अलाहीआ। महल्ल मुनारा उच्च अटल सुहंदा, पुरख अबिनाशण जिथ्थे बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे रंग रंगाईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा कर्म सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे उत्ते रोवे बनास्पत, टिल्ले पर्वतां उत्ते दुहाईआ। प्रभू तेरा प्यार रिहा ना आस्तक, तेरे रंग ना कोए समाईआ। कलयुग ने कूड़ चलाई स्यासत, सत्तां दीपां हुक्म वरताईआ। काया रहिण दिती नहीं किसे ल्याकत, अक्ल बुद्धी ना कोए वड्याईआ। मनुआ लै के आपणी विच हिरासत, दहि दिशा दिता नचाईआ। चारों कुण्ट दिसण नास्तिक, नाम रस रसना ना कोए चखाईआ। मैं कर ना सकां बरदाशत, बदी चारों कुण्ट नज़री आईआ। एस कलयुग ने मेरी काया चोली क्यों कूड़ दी पाई विरासत, विरसा मेरा नज़र ना आईआ। जगत जहान दा खेल वेख आरथक, अर्थी सारे कूड़ उठाईआ। मेरे मेहरवान किरपा कर विच भारत, भारद्वाज दी आसा पूर कराईआ। तेरे सतिगुर शब्द दी होवे वज़ारत, हुक्म धुर दा नाम दृढ़ाईआ। तेरे चरण दी होवे ज़िआरत, दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। सति धर्म दी खड़ी कर इमारत, मानव एका घर बहाईआ। आत्म परमात्म करा तुआरफ़, तरफ़दारी रहिण कोए ना पाईआ। मेरी करे ना कोए सिफ़ारिश, संगी नज़र कोए ना आईआ। मेरी बेनन्ती इक गुज़ारश, गुज़शता हाल दिता जणाईआ। चारों कुण्ट हुन्दी वेख साज़स, शरारत भरी लोकाईआ। हर घट अन्दर लग्गी आतश, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा मेरे नाल वास्तक, वाहिद मालक दयां दृढ़ाईआ। बिना तेरी किरपा तेरा हो सके ना कोए उपाशक, उपनिशदां कम्म किसे ना आईआ। तेरा खेल मैं वेखां बरस मासक, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आशा पूरी कर हारदिक, हिरदे अन्दर तेरा ध्यान लगाईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा शहर साधू सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे अलाह अल्ला, तेरी इक शरनाईआ। महबूब फड़ा दे पल्ला, पलकां विच हो सहाईआ। तूं मालक ख़ालक इक इकल्ला, वाहिद तेरी ओट तकाईआ। वेख लै जला थला, महीअल खोज खुजाईआ। मेरे उत्ते दूई द्वैती दीन दुनी लग्गा सला, सच रंग ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ मचाया तरथला, थर थराहट विच दुहाईआ। किसे दा चाहे कोई ना भला, प्रेम प्यार विच ना कोए समाईआ। काम क्रोध करे हल्ला, नौ खण्ड भय रिहा डराईआ। तेरा गृह दिसे ना किसे अटला, सच महल्ल सोभा कोए ना पाईआ। जिधर तक्के विकारी दला, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मेरे उत्ते हउँमे हंगता दीपक बला, बलधारी वेख वखाईआ। मानस रिहा ना सच दा फला, धर्म धुज ना कोए लहराईआ। अर्शी

प्रीतम आ के वेख थला, धरनी रो रो मारे धाहींआ। जो संदेसा अवतार पैग़म्बर गुरुआं घल्ला, भविक्ख्तां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मैं बिन नेत्र हन्झूआं रोवां, नैणां नीर वहाईआ। सुख विच कदे ना सोवां, अट्ठे पहर कुरलाईआ। आपणे तों पापां दाग़ किस बिध धोवां, समझ कोए ना आईआ। अमृत रस किस दवारे चोवां, कौण गृह मिले वड्याईआ। पाक पवित्र किस तरह होवां, दुरमति मैल ना लागे राईआ। गूढ़्ही नींदे सच सिंघासण सोवां, सतिगुर सरन मिले शरनाईआ। स्वामी पक्खां फेरां पाणी ढोवां, किस बिध तेरी सेव कमाईआ। खुल्ल्हे केस सिर दे खोहवां, वैरागी हो के दयां दुहाईआ। मालक ख़ालक प्रीतम तैनूं किस मुहब्बत विच मोहवां, प्यार प्यार नाल मिलाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे कलयुग सतिजुग दोवां, दोहां दा लहिणा तेरे हथ्थ नज़री आईआ। मेरे उत्ते दीन मज़्हब दी वंड रहे ना भौवां, शरअ दे झगड़े देणे चुकाईआ। मैं इक्को रूप सृष्टी दी दृष्टी अन्दर होवां, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा प्रकाश तक्कां त्रैलोआं, त्रैभवण धनी पर्दा दयां चुकाईआ। तेरे सचखण्ड दवार खलोवां, ख़लक दे ख़ालक तेरी शरनाईआ। आपणीआं आशां तेरे अग्गे ढोवां, मनसा चरणां विच रखाईआ। तेरे कोलों ना कुछ लुकोवां, दुखड़ा सारा दयां सुणाईआ। दर निमाणी होवां, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दर दुखी हो के हार परोवां, परम पुरख परमात्म सिर मेरे हथ्थ रखाईआ।

१४ चेत शहिनशही सम्मत नौ पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा सवरण सिघ दे गृह

धरनी कहे सुण मेरे अगम्मी रामा, राम रामा दयां जणाईआ। चारों कुण्ट कूड़ दमामा, कलयुग रिहा वजाईआ। तेरा भुल्लया सतिनामा, सति विच ना कोए समाईआ। मानस मानव शरअ दा होया ग़ुलामा, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। तेरा हक सुणे ना कोए पैग़ामा, पीर पैग़म्बर वेखण थांउँ थाँईंआ। उठ निगाह मार दो जहानां, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। मेरा देश हुन्दा जाए वैराना, साची रुत्त ना कोए सुहाईआ। तेरा प्यार होया बेगाना, मेरा ग़म सके ना कोए चुकाईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशाना, कूड़ी क्रिया रही झुलाईआ। साचा सजदा करे ना कोए सलामा, इस्म आज़म नज़र किसे ना आईआ। प्रेम मुहब्बत खावे ना कोए तुआमा, तामस तृष्ना दीन दुनी हल्काईआ। मेरे शहिनशाह शाह अमामा, परवरदिग़ार तेरी शरनाईआ। तेरा हुक्म अलाही कलामा, कल्मयां तों बाहर पढ़ाईआ। मैं वेख के होई हैराना, हैरत विच सुणाईआ। तेरा इष्ट रिहा ना

श्री भगवाना, भगवन तेरी ओट ना कोए तकाईआ। चारों कुण्ट सृष्टी दृष्टी दिसे वैराना, वैरी घर घर डेरा लाईआ। तूं साहिब सुल्ताना विष्नूं भगवाना, भगवन आत्म वेख वखाईआ। निरगुण धार निरवैर पहरया जामा, जोती जाता हो के खेल खिलाईआ। मेरा पवित्र कर दे नगर ग्रामा, धरनी निव निव लागे पाईंआ। तूं मालक ज़िमीं असमाना, तुध बिन दूजा वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं शाह पातशाह शहिनशाह सुल्ताना, हरि सतिगुर तेरी ओट रखाईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बसरावां ज़िला लुध्याणा भाग सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे धुर दे शाम, सांवरीआ तेरी इक शरनाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर दे दे आपणा नाम, नाम निधाना श्री भगवाना आप वरताईआ। निजर झिरने अमृत प्याला दे जाम, कँवल नाभी स्वांती बूँद टपकाईआ। भाग लगा दे काया नगर खेड़े ग्रामा, तन वजूद वज्जे वधाईआ। पवित्र कर दे तत वजूद चाम, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। कर प्रकाश अगम्मे भान, नूर नुराना नज़री आईआ। तेरा धर्म दा झुले इक निशान, नौ खण्ड पृथ्मी सोभा पाईआ। सत्त दीप तेरा इक्को नाम गाउण, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। भेव खुल्हा दे काया मन्दिर मकान, काअब्यां पर्दा दे चुकाईआ। तूं रहमत रहीम रहमान, रहमत कर चाँईं चाँईंआ। मेरी मुश्किल होवे आसान, रोग सोग देणा गंवाईआ। मेरी धरनी धरत धवल धौल वेख मैदान, नव खण्ड सोभा पाईआ। मैं निमाणी मंगां दान, दर ठांडे झोली डाहीआ। तूं देवणहार श्री भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ। तेरे दर भिखारी मंगती बणी आण, आप आपणी दया देणी कमाईआ। चरण धूढ़ी सृष्ट मूढ़्ही करां इश्नान, दुरमति मैल रहे ना राईआ। सारे तेरा इष्ट मनाण, इष्ट देव स्वामी इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना दीसे कोए विच जहान, जहालत कलयुग कूड़ी क्रिया देणी मुकाईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा नाज़र सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे श्री भगवान, सति पुरख निरँजण तेरी शरनाईआ। मेहर कर नौजवान, सचखण्ड निवासी ध्यान लगाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर दे ज्ञान, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। दीप जोत जगा महान, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। शब्द

अनादी दे धुन्कान, अनहद्द नादी नाद वजाईआ। अमृत रस दे पीण खाण, निजर झिरना आप झिराईआ। भाग लगा दे साढे तिन्न हथ्थ काया मकान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ गुरदवार इक्को नज़री आईआ। साची भिच्छया पा दे दान, दयावान दया कमाईआ। तेरे चरण धूढ़ सब दा होवे इश्नान, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे ढोला गाण, नव खण्ड वज्जे वधाईआ। सत्त दीप सतिगुर शब्द होवे प्रधान, चार कुण्टां इक्को रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशान, जूठ झूठ दा डेरा ढाहीआ। दीन दुनी विच रहे ना कोई बेईमान, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। पंज विकारा झगड़ा मेट शैतान, शरअ दी करे ना कोए लड़ाईआ। नव सत्त तेरा होवे माण, निमाणयां होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती करीं परवान, दुखी हो के रही जणाईआ। सदी चौधवीं जगत शरअ होई शैतान, शरीअत वेख थांउँ थाँईंआ। जो पैग़म्बरां दिती कलाम, कलमे कायनात दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू दे दे नाम वस्त अनमुल्ल, कलयुग जीवां झोली पाईआ। तेरे कंडे तराजू जाण तुल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म धार तेरी कुल, कुल मालक तेरी ओट तकाईआ। सच दवारा इक्को जाए खुल्ह, चार वरन मिले वड्याईआ। तूं मालक खालक सदा अभुल्ल, अभुल्ल तेरी शरनाईआ। मैं चरण प्रीती घोली जावां घुल, आप आपा घोल घुमाईआ। तेरी दुनिया तेरी सृष्टी कायनात जां जावे रुल, बिन हरि नामे सार कोए ना पाईआ। मेरी फुलवाड़ी चुरासी वाली महका दे फुल्ल, पत्त डाली आपणे प्यार नाल महकाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि सुल्हकुल, दूई द्वैती दा डेरा ढाहीआ। मानस बूटा कलयुग जाए ना हुल, सिंमल रूप देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम भण्डारा आदि जुगादि सदा अमुल्ल, करते कीमत ना कोए रखाईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा मंगल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे मालक, मलकीअत तेरी दीन दुनी नज़रीं आईआ। मेरे सतिगुर स्वामी ख़ालक, ख़ालक तेरी वड वड्याईआ। धरनी उत्ते तेरे प्रेम दा दिसे कोए ना बालक, मेरी गोदी ख़ाली नज़री आईआ। कलयुग सब नूं टिक्के लाए कालख, कल काती होई लोकाईआ। सब दे अन्दर निंद्रा आलस, सवाधान ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी अन्दरली सुण आह, हौक्यां

विच जणाईआ। तूं दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। तेरा अन्त ना आवे राह, रहिबर दे के गए दुहाईआ। तूं वाहिद इक ख़ुदा, मालक नूर अलाहीआ। तेरी सृष्टी तेरे नालों होई जुदा, आत्म धार मिलण कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार वबा, शफा हथ्थ किसे ना आईआ। मेरे पिता स्वामी अब्बा, अम्मीजान दयां दुहाईआ। मेरा दुखड़ा पुज्जया उत्ते लब्हा, बिन ज़बान तों रही कुरलाईआ। अन्त अख़ीरी आई हदा, हदूदां वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पीती मद्धा, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। तेरा सचखण्ड दवार किसे ना लभ्भा, दरगाह साची दरस कोए ना पाईआ। तूं साहिब सुल्तान सूरा सरबगा, तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल मेरा संवार दे अग्गा, आगमन विच तेरा राह तकाईआ। धरनी कहे मेरी पवित्र होवे जग्हा, जग्हा जग्हा तेरा नाम वड्याईआ। मैं अन्त अख़ीर देवां सद्दा, हाढ़े हौक्यां विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आत्म रस चखा मज़ा, मज़ाक दीन दुनी मिटाईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत पिण्ड लताला ज़िला लुध्याणा भगत सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे ग़रीब निवाज, शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। दीन दुनी दा बदल दे समाज, चार वरन अठारां बरन इक्को रंग रंगाईआ। दीनां मज़्हबां खोल्ह जाग, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ल्या उठाईआ। सब दे अन्दर काया मन्दिर लगा भाग, जोती जोत कर रुशनाईआ। अन्तर आत्म उपजे इक वैराग, वैर भावना रहिण कोए ना पाईआ। जूठ झूठ दा सारे करन त्याग, सति सच लैण अपणाईआ। कलयुग जीवां दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत दे बणाईआ। त्रैगुण बुझा आग, अमृत मेघ बरसाईआ। कूड़ कल्पणा विच रहिण ना काग, हँस साचे लै प्रगटाईआ। तूं मालक ख़ालक जुगादि आदि, कलयुग अन्त तेरी ओट तकाईआ। एका शब्द सुणा नाद, दीन दुनी वज्जे वधाईआ। तेरा हुक्म वरते विच ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी ओट तकाईआ। तेरा शब्द अगम्मी उडे बाज, बाजां वाले बाजी दीन दुनी उलटाईआ। कलयुग अन्तिम कर दे काज, करनी दे करते हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर सूरबीर, पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। नाम अणयाला मार तीर, तिक्खी मुखी धार प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया घत्त जाए वहीर, मेरे उत्ते रहिण ना पाईआ। मैं नेत्र रोवां नीर, हन्झूआं हार बणाईआ। जो तेरा लेखा दस्स के गया कबीर, सो पुरा देणा कराईआ। तूं मालक आयों बिना शरीर, जोती जाता डगमगाईआ। मेरी

बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। मैं अमृत रस पीवां तेरा अगम्मा सीर, बिन रसना रस चखाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म उत्ते मार लकीर, कर्म कांड दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मालक ख़ालक लेखा जाणें शाह हकीर, फ़िकरा इक्को देणा समझाईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मकसूदड़ा ज़िला लुध्याणा श्री राम सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे सूरे सरबग, श्री भगवान ध्यान लगाईआ। आपणी सृष्टी वेख जग, दीन दुनी खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए शाह रग, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। हँस बुद्धी होई कग, सोहँ माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। जगत कूड़ कुड़यारी पींदे मध, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ दीनां मज़्हबां वंडी हद्द, हदूद समझ किसे ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन रहे दग, अग्नी तत तत तपाईआ। मैं बेनन्ती करां अज्ज, आजज हो के सीस झुकाईआ। किसे दा कबूल ना होवे हज, काअबे रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर किरपा, किरपा निधान दया कमाईआ। सृष्ट सबाई वेख बिपता, चारों कुण्ट नज़री आईआ। मिले मेल ना किसे साचे सिख दा, गुरमुख रंग ना कोए रंगाईआ। तूं इष्ट दे दे इक दा, एकँकार हो सहाईआ। झगड़ा मुका दे नित दा, नवित फेरा पाईआ। जन भगतां भाग हिस्सा दे दे हित्त दा, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। नाता रहे ना बूँद रित दा, रक्त बूँद दा डेरा ढाहीआ। तूं जुग चौकड़ी लेखे सब दे लिखदा, लिखणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा रूप अगम्मा अबिनाशी अचुत दा, चेतन सब नूं दे कराईआ।

१४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दुराहा ज़िला लुध्याणा नछत्र सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं निगाह मारी असमाना उत्ते, सचखण्ड सच ध्यान लगाईआ। जिथ्थे तेरा प्रकाश असुते, दीआ बाती ना कोए वखाईआ। सो पुरख निरँजण सुहाए रुत्ते, रुतड़ी अगम्म वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण तुठे, मेहरवान दया कमाईआ।

एकँकारा खेल करे उग्घे, आदि निरँजण इक्को दवारा सुज्झे, नूर नुराना नूर अलाहीआ। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणे मुद्दे, मुद्दा समझ कोए ना पाईआ। श्री भगवान भेव खुल्हाए आपणे गुज्झे, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। पारब्रह्म आपणा खेल करे आपणी धारों उठे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द दीन दयाला गाए आपणी तुके, बिन अक्खरां ढोले गाईआ। जां मैं होर तक्कया धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरुआं जोत धार आपणे हथ्थ विच फड़े रुक्के, बिना काग़ज़ां नज़री आईआ। ओह पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार सरन सरनाई झुके, बिना सीस तों सीस निवाईआ। बिना रसना तों कहिण प्रभू साडे पैंडे मुके, मुकम्मल देईए जणाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला पारब्रह्म परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। दीन दुनी धरती उत्ते वेख के सानूं आए दुखे, दुखी दु:ख ना कोए गंवाईआ। भाग लग्गे किसे ना कुक्खे, भगत जन्मे कोए ना माईआ। बिन हरि नामे ख़ाली होए बुते, बुतख़ाने रहे कुरलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गए लुट्टे, लुटेरा घर घर डेरा बैठा लाईआ। सच जोत प्रकाश दिसे महल्ल अटल किसे ना उच्चे नूर नुराना नज़री कोए ना आईआ। साडे धर्म शास्त्र जो मार्ग दस्सण दुनियादार उस तों घुथे, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। ओह तक सदी चौधवीं मुहम्मद कहे मेरी पुज्जे, चौदां तबक निगाह उठाईआ। ईसा कहे भेव रहिणे नहीं गुज्झे, बीस बीसे हरि जगदीशे तेरी बेपरवाहीआ। राम कृष्ण कहिण सब दवारे जाणे लुट्टे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। नानक निरगुण धार कहे मनमुख जीवां भाग जाणे निखुट्टे, वस्त अगम्म ना कोए वरताईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाला दीन दयाला मेरी आप सुहाए रुत्ते, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सतिगुर शब्द हो के दो जहानां पुच्छे, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मैं अम्बरां तों उपर मारी झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। अग्गे तक्कया पुरख अबिनाशी, जो अलख अगोचर बेपरवाह बैठा डेरा लाईआ। जिस दी मण्डलां विच पैणी रासी, बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। उस नूं झुकणा शंकर उत्ते कैलाशी, ब्रह्मा निव निव लागे पाईंआ। विष्नूं रख के उसे दी आसी, आहिस्ता आहिस्ता उसे दी सेव कमाईआ। ओह खेले खेल बहु बिध भाती, भेव सके ना कोए जणाईआ। जिस मेटणी कलयुग अंध अंधेरी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। ओह बैठा दिसे इक इकांती, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। जिस सब दी पुछणी वाती, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या उत्ते असमाना, इस्म आज़म नूर अलाहीआ। जिस नूं कहिंदे श्री भगवाना, ओह भगवन मेरा माहीआ। जो अदि जुगादी देवे दाना, दात अगम्म अथाह वरताईआ। जिस लेख चुकाउणा

दो जहानां, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे नैण मूंधाना, बिन नैणां नैण उठाईआ। ओह कलयुग अन्त भगवन्त तक्के कूड़ निशाना, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। धरनी कहे मैं ओस दा राह तकाना, जो होए आप सहाईआ। मेहरवान मेहरवान होए मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग विच सतिजुग करे प्रधाना, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। मैं ख़ुशीआं विच गावां गाणा, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या खेल अगम्मा, बिन नैणां नैण उठाईआ। की हुक्म संदेसा देवे श्री भगवाना, दो जहाना आप जणाईआ। मैं सरवण कीआ बिना कन्ना, कायनात समझ कोए ना पाईआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्ना, ओह परवरदिग़ार नूर इलाहीआ। झगड़ा मिटाए दीन मज़्हब हद्द बन्नां, हदूद इक्को इक वखाईआ। जिस दा आपणा हुक्म होणा रवां, रहमत विच सब नूं करे शनवाईआ। ओह सुहञ्जणा सतिवादी दस्से समां, समाप्त करे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या दीन दयाला, दयानिध अख्वाईआ। जो आदि जुगादी करे प्रितपाला, प्रितपालक अगम्म अथाहीआ। सचखण्ड जिस दी सोहे धर्मसाला, धर्म दवारा इक वड्याईआ। ओह जोत नूर उजाला, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जो कलयुग अन्तिम सम्बल वसे धाम सुहाए हाला, हालत तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां प्रेम दी पाए माला, मन का मणका दए भवाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के ताला, त्रैगुण अतीता दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। दीपक जोत कर उजाला, अंध अंधेरा काया मन्दिर दए गंवाईआ। अमृत बूँद स्वांती कँवल नाभी विच्चों प्याए प्याला, निजर झिरना आप झिराईआ। जन भगतां मार्ग दे सुखाला, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। लेखे लाए सन्त सुहेले आपणे लाला, लालन आपणा मेल मिलाईआ। धरनी कहे ओह वेखे मुरीदां हाला, मुर्शद बेपरवाहीआ। मेरा ज़रूर हल्ल करे सवाला, सवालण हो के मंग मंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तों करे बहाला, दुरमति मैल दए धुआईआ। मेरा सीना बणाए सच्ची धर्मसाला, चार वरनां अठारां बरनां इक्को गृह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाला, कलयुग अन्त चाल निराली समझ कोए ना पाईआ।

१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दुराहा ज़िला लुध्याणा गज्जण सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे पुरख अबिनाशी, अबिनाश दयां जणाईआ। मैं तेरे दरस दी प्यासी, जुग चौकड़ी आस रखाईआ। मेरे मण्डल पा रासी, गोपी काहन आपणा खेल खिलाईआ। मैनूं ख़ुशीआं विच आवे हासी, हस्ती तक्कां बेपरवाहीआ। मेरी अन्दरों मिट जाए उदासी, मुस्कराहट बाहरों नज़री आईआ। मेरी मुर्दा रहे ना लाशी, जवां मर्द देणी बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कोलों करा ख़ुलासी, ख़ुलासा आपणा आप समझाईआ। शरअ दी रहे ना कोए बदमाशी, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ। तेरा नूर तक्कां पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। किरपा कर मेरे सर्ब गुणवन्त वड दाने दाती, दयावान तेरी शरनाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा मेट दे राती, रुतड़ी आपणे नाम महकाईआ। आह तक्क लै मेरे कोल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली पाती, पत्रका बिन अक्खरां नज़री आईआ। जिस विच सब ने इशारा दिता कलयुग काती, कलि कल्की तेरी ओट रखाईआ। मेरी ज़िंदगी बदल दे हयाती, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। मेरा झगड़ा मेट दे काग़ज़ाती, ग्रन्थ शास्त्रां फोल फुलाईआ। मैं तेरा नूर ज़हूर तक्कां नवां ताती, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तेरा कलमा कलाम सुणा सफाती, सफा ए हस्ती जगत तों बाहर देणा समझाईआ। मेरी तृष्ना ना करीं निरासी, निरवैर तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे तोड़ दे बन्धन, बन्दगी वाल्यां दे समझाईआ। धुर दा सच दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं दरवेशण आई मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे स्वामी चाढ़्ह दे रंगण, रंग रंगीले नूर अलाहीआ। जगत अंधेर रहे ना अंधण, अंध गुबार देणा चुकाईआ। दूई द्वैती ढाउणी कंधन, शरअ हद्द ना कोए वखाईआ। मोह विकारा करना खण्डन, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। साचा नाम आई वंडण, वस्त अगम्म इक वरताईआ। भाग लगाउणा विच वरभण्डण, सृष्टी दृष्टी खोज खुजाईआ। तेरा खेल तक्कां नव खण्डण, दहि दिशा सोभा पाईआ। तूं साहिब स्वामी सूरा सरबंगण, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मेरा लेखे लाउणा रावी वाला कंगण, भगत भगवान होणा सहाईआ। जन भगतां मुख नाम लगाउणा सगन, बिन रसना रस चखाईआ। धूढ़ी ख़ाक रमाउणी चन्दन, दुरमति मैल धुआईआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंदन, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। तेरे सन्त सुहेले तेरा दर लँघण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। गुरमुखां लगाउणा अंगन, आपणी गोद बहाईआ। गुरसिख तूं मेरा मैं तेरा गावन छन्दन, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तेरे भय विच धरनी कहे ज़िमीं असमान सारे कम्बण, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं गगन रहाए बिना थम्मन, एह तेरी वड वड्याईआ। कूड़ कुड़यारे हैंस्यारे मेरे उत्ते मूल ना जम्मण,

जन्म देण वाली दिसे कोए ना माईआ। स्वामी तूं सब नूं आप आईं दंडण, डण्डावत सब दी देणी बदलाईआ। कलयुग अन्तिम वेखीं कन्ढ्ढण, कन्ढ्ढी घाट सारे बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा इक दवारा सोहवे सचखण्डण, सचखण्ड निवासी तेरी वड वड्याईआ।