१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ दुराहा ज़िला लुध्याणा जसवन्त कौर दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती एक, एकँकार दयां जणाईआ। सृष्ट सबाई बुद्धी कर बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। इक्को चरण कँवल बख्श टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जगत माया ला सके ना सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मन कल्पणा कर नेक, मति सतिगुर आप समझाईआ। आत्म परमात्म बख्श हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। नज़री आ नेतन नेत, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। तेरा सच दवारा इक्को नज़री आए देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। पंच विकारा कर खेत, खड़ग खण्डा नाम उठाईआ। सुरती शब्दी दस्स भेत, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जिथ्थे वसे सदा हमेश, हम साजण डेरा लाईआ। कलयुग अन्त कन्त भगवन्त धरनी कहे मेरी हालत वेख, अनडिट्ठ ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट वध्या भेख, अछल छल भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा साचा समझे कोए ना लेख, लिखण पढ़न वाली बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते तेरा सुहञ्जणा होवे सम्बल देस, जिस गृह आपणा आसण लाईआ। तूं मालक ख़ालक स्वामी नर नरेश, नर नरायण तेरी वड्याईआ। मैनूं इक अगम्मड़ा दे संदेश, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं तेरी इक्को ओट, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता इक अख्वाईआ। तेरी शब्द अगम्मी चोट, दो जहान उठाईआ। बुद्धी दी बदले सोच, समझ आपणे नाल रखाईआ। खोल्हे नेत्र लोचन लोच, लोयन आपणे रंग रंगाईआ। तेरा दरस अगम्मा इक्को बहुत, दूसर लोड़ ना कोिंइ वखाईआ। भाग लगा दे काया मेरे कोट, गढ़्ह दवार दे सुहाईआ। मैं तेरा सुणां इक सलोक, सोहला ढोला देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी इक अलख, अलख अगोचर दयां जणाईआ। निरगुण धार हो प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा दरस दिखाईआ। निगाह मार के मेरे उत्ते तक्क, तकवे वाला नज़र कोए ना
आईआ। हकीकत रही ना किसे कोल हक, सच विच ना कोए समाईआ। तूं वेखणहारा घट घट, गृह गृह पर्दा आप फुलाईआ। पवित्र रिहा ना कोए हट्ट, घाट किनारे रोवण मारन धाहींआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, चर्च चराग़ाहां रोवण मारन धाहीआ। किरपा कर मेरे समरथ, स्वामी तेरी आस रखाईआ। सच नालों मेरे ख़ाली हो गए हथ्थ, धर्म वस्त नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे सब नूं पाई नथ्थ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नटुआ हो के नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त अगम्म देणी वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै अन्तष्करन दा अन्दर, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जेहड़ा धर्म धार दा मन्दिर, बिन बाडी बणत बणाईआ। दीपक जगे अंधेरी कन्दर, जोती नूर नूर रुशनाईआ। मनुआ दहि दिशा उठ ना धाए बन्दर, मनसा मन ना कोए वधाईआ। मेरी इक्को डण्डावत इक्को बन्दन, पुरख अकाले दीन दयाले सब नूं ला लै आपणे अंगण, मानस मानव मानुख आपणे रंग रंगाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना सूरा सरबंगण, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म निज घर सब नूं दे अनन्दन, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। मैं भिखारी दर दरवेशण आई मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लग्गा आपणे अंगण, अंगीकार आप हो जाईआ। मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमा दे चन्दन, दुरमति मैल धुआईआ। धरनी कहे मेरा भाग उदै कर नव खण्डण, सत्त दीप वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हुक्म दी करे ना कोए उलँघण, आपणा बल ना कोए प्रगटाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दोराहा ज़िला लुध्याणा गुरनाम कौर दे गृह
धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते तुट्ठीं, दीन दयाल होणा सहाईआ। निगाह मार लै मेरी चारे गुट्ठी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। मेरी पवित्र रही ख़ाक ना मुट्ठी, धूढ़ी धर्म ना कोए जणाईआ। मेरे स्वामी मैं कलयुग अन्तिम लुट्टी, नेत्र रो रो दयां दुहाईआ। मैं जगत विकार हँकार विच गई कुट्ठी, तत रस रिहा ना राईआ। मैं दुख्यारन सदी चौधवीं अन्तिम उठी, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मेरी सुहञ्जणी कर दे रुत्ती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मैनूं धार बख्श दे दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरी करनी करते रहे ना लुकी, सन्मुख हो के दयां सुणाईआ। नौवां खण्डां विच होई मैं दुखी, सत्त दीप सांतक सति ना कोए वरताईआ। मेरी तृष्ना तेरे दरस दी भुक्खी, तृप्त देणी कराईआ। मेरा
उज्जल कर दे मुखी, दुरमति मैल धुआईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते पुजी, पूजणयोग तेरी सरनाईआ। मेरी बिरहों दर्द वेख लै गुज्झी, विछोड़े विच दयां सुणाईआ। मैं बिना नेत्रां रोवां उच्ची, उच्च अगम्म अथाह की तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग जीवां सुरती सब दी अन्दरों सुत्ती, शब्दी शब्द ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा वेख जहान, जगत जुग ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशान, सति धर्म ना कोए झुलाईआ। मैं वेख के होई हैरान, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। तैनूं भुल्ल गया तेरा इन्सान, इन्सानीअत विच ना कोए समाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ी क्रिया फिरे बेईमान, बेवा रूप होई लोकाईआ। आत्म ब्रह्म मिले ना किसे ज्ञान, बुद्ध बिबेक ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट कलयुग कूड़ फिरे शैतान, शरीअत शरअ नाल मिलाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर श्री भगवान, भगवन तेरी ओट रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा वेख ज्ञान, जो भविक्ख्तां विच दृढ़ाईआ। संदेसा दे के गए रसना जिह्वा नाल ज़बान, बत्ती दन्दां सिफ्त सालाहीआ। कलि कल्की प्रगट होवे नौजवान, योद्धा सूरबीर आप अख्वाईआ। अमाम अमामा नूर नुराना नौजवान, परवरदिग़ार अगम्म अथाहीआ। जो लहिणा देणा लेखा पूरा करे ज़िमीं असमान, धरनी धरत धवल धौल तेरा लेखा झोली पाईआ। जिस दी आसा रख के गए सीता राम, कृष्ण राधे ध्यान लगाईआ। ईसा मूसा जिस दा दिता ब्यान, सजदयां विच कल्मयां तों बाहर सीस निवाईआ। नानक गोबिन्द जिस नूं कीता परवान, परम पुरख बेपरवाहीआ। सो कलयुग अन्तिम होवे प्रधान, सतिगुर शब्द शब्द लए अंगड़ाईआ। धरनी तेरी करे कल्याण कलकाती डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुकाए दीन ईमान, आत्म परमात्म भेव आप खुल्हाईआ। जन भगत सुहेले कर पहचान, चरण प्रीती बख्शे इक सरनाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा वेखे आण, वार थित घड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। तैनूं होण ना देवे परेशान, परेशानी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक देवे माण, परवरदिग़ार सांझा यार सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप करतार, कुदरत दा कादर करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ललहेड़ी ज़िला लुध्याणा गुरदेव सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे परम पुरख निरँकारा, निरवैर तेरी सरनाईआ। जोत शब्द दी धार खेल वेख विच संसारा, संसारी
भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सवाधान कर लै तेई अवतारा, जोत धार विच्चों प्रगटाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद दे इशारा, दरगाह साची मुकामे हक विच्चों हिलाईआ। नानक गोबिन्द कर प्यारा, परम पुरख प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं रो रो करां गिरयाज़ारा, बिन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरे उत्ते होया धूंआँधारा, समुंद सागर रहे कुरलाईआ। चार कुण्ट कूड़ी क्रिया वध्या विकारा, लोभ मोह हँकार नाल मिलाईआ। सृष्टी दी सृष्टी अन्दर तेरा रिहा ना मूल प्यारा, परम पुरख तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म घर मन्दिर दीपक जोती नूर ना होए उज्यारा, नूर नुराने तेरा नूर वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर वेख लै ख़ाहिश, ख़ालस तैनूं दयां जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी आतश, कलयुग अग्नी अग्ग जलाईआ। मनुआ मनसा नाल मिल के करे शरारत, साज़श आपणी रिहा कराईआ। सदी चौधवीं वक्त होया नाज़ुक, संग मुहम्मद चार यार राह तकाईआ। किसे दी अक्ल बुद्धी दी रही ना कोए ल्याकत, अक्खरां वाली विद्या दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे इशारा, सचखण्ड दवार लै उठाईआ। खेल विखा विच संसारा, चारों कुण्ट पर्दा आप उठाईआ। हुक्म संदेशा दे इक्को वारा, एकँकार आपणा हुक्म दे जणाईआ। जा के दीनां मज़्हबां पा सारा, वेखो थांउँ थाँईंआ। क्यों हर घट अन्दर होया धूंआँधारा, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। नाम कलमा शब्द सुणे ना कोए धुन्कारा, अनाद अनादी नाद ना कोए वजाईआ। अमृत आत्म निजर रस मिले ना ठण्डा ठारा, बूँद स्वांती मेघ ना कोए बरसाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जो दे के गए सहारा, सहायक नायक हो के आपणा हुक्म वरताईआ। क्यों सब दे हुन्दयां कूड़ी क्रिया वध्या विकारा, सति सच बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू अवतार पैग़म्बर गुरुआं वखा दे आपणा गृह, लोकमात ध्यान लगाईआ। जो नाम कलमा दीन दुनिया दे के गए, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। जो सच समझा के बुद्धी तों परे दस्सया खेल निर्भय, निरवैर इक जणाईआ। जिस दे रूप अनूप सरूप पुरख अकाले वसे कै, रसना कहि कहि कथनी नाल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरीआं जगत धार वेख लै वंडां, गुर अवतारां पैग़म्बरां दितीआं पाईंआ। तेरे नाम कलमे गाए छन्दा, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। शरअ शरीअत बणा के कंधा, हदूदा दीन दुनी रखाईआ। तेरा भेव पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिग़ार सांझे यार तुध
बिन अवर ना कोए खुल्हन्दा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। नव नौ चार मेरा हाल होया मंदा, मंद भागण हो के दयां सुणाईआ। उठ वेख लै पूरब वक्त सब दा लँघा, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। अन्त लेखा तक्क लै तारा चन्दा, चन्द सितार राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा खेल सदा सूरा सरबंगा, दूजा नज़र कोए ना आईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड महौण ज़िला लुध्याणा जरनैल सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर अगम्मी इच्छा, जगत वासना ना कोए दृढ़ाईआ। मेहरवान स्वामी पा दे भिच्छा, भिक्खक हो के झोली रही डाहीआ। लहिणा देणा पूरा कर अवतार पैग़म्बर गुरुआं भविशा, पेशीनगोईआं वेख वखाईआ। जेहड़ा लेख तेरे शब्द धार विच लिखा, शब्दी शब्द कर शनवाईआ। उस दा मेरी झोली पा दे हिस्सा, मांगत हो के मंग मंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणी तक्क लै वक्त सुहञ्जणी थिता, घड़ी पल खोज खुजाईआ। मेरी हालत वेख लै मेरे पिता, पतिपरमेश्वर नैण उठाईआ। साडा करे कोए ना हित्ता, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। मन ठगौरी करे चिता, चार कुण्ट हल्काईआ। तेरा नूर किसे ना दिसा, जोती जाते तेरा दरस कोए ना पाईआ। जिधर तक्कां दीन दुनिया अन्दर विखा, पंज विकार होया हल्काईआ। चार जुग दे शास्त्रां दी भुल्ली सिखा, सिख सिख्या विच ना कोए समाईआ। कलयुग ने तीर अणयाला चलाया तिक्खा, जगत सृष्टी अन्तर पार कराईआ। कूड़ा रस बणा के मिट्ठा, मानस मनुक्खां दिता हिलाईआ। धर्म दा लहिणा देणा कर के चिट्टा, आपणा डंक कीता शनवाईआ। लेखा तक्क लै पत्थर इट्टा, पाहनां फोल फुलाईआ। मनुआ किसे ना होवे टिका, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। अमृत बूँद मिले किसे ना छिट्टा, स्वामी मेघ ना कोए बरसाईआ। सब दीआं खुल्हीआं दिसण लिटां, सीस जगदीश ना कोए गुंदाईआ। तेरा खेल नित नविता, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरी आसा इका, एकँकार दयां जणाईआ। सब नूं माण देणा वेखणा नहीं वड्डा निक्का, बाल जवाना रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया रस मेट के फ़िका, फ़िकरा आपणा नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तक्क लै आपणी दीन दुनी दी करनी, करते पुरख ध्यान लगाईआ। तेरी लग्गया दिसे कोए ना चरणी, चरण चरणोदक मुख ना कोए चुआईआ। साची मिले किसे ना
सरनी, सरनगति ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा मिले ना किसे पढ़नी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। काया मन्दिर अन्दर साची मंज़ल मिले किसे ना चढ़नी, कूड़ा पन्ध ना कोए मुकाईआ। निर्भय तेरा भय चुक्के ना डरनी, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। निगाह मार लै वरनी बरनी, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहे कुरलाईआ। साची तारी बिन तेरी किरपा किसे ना तरनी, तारनहार देणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मैं रोवां साह उभ, उफ हाए तेरा नाम दुहाईआ। कूड़ कुड़यारे किचड़ गई खुभ्भ, बिन तेरे बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मेरी बिबेक रही ना बुद्ध, उज्जल मुख ना कोए कराईआ। मेरे उत्ते काम क्रोध लोभ मोह हँकार रचाया युद्ध, नौ खण्ड पृथ्मी दिवस रैण दिती लड़ाईआ। निगाह मार लै पुरख अकाले विच आपणे कलयुग, कल काती वेख वखाईआ। सति धर्म दी रही कोई ना सुध, सुदी वदी दा डेरा दए ढाहीआ। किसे नूं सच विच कहे कोए ना मारनिन्ग गुड, ईसा नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धर्म कहे मेरे शहिनशाह नवाब, परवरदिग़ार तेरी शरनाईआ। सब दे मित्र प्यारे अहिबाब, महबूब तेरी वड वड्याईआ। बिना अक्खरां तों पैग़म्बरां वाली वेख किताब, कुतबखान्यां तों बाहर फोल फुलाईआ। जिस दे अलिफ़ ये तों बिना अल्फ़ाज़, हरफ़ हरूफ़ समझ कोए ना पाईआ। की लहिणा देणा तेरा मेरा उत्ते इत्फिाक, इत्फिाकीआ की आपणी कार कमाईआ। किस बिध शरअ दा शरअ नाल होवे निफ़ाक, भेद अभेदा देणा खुल्हाईआ। रसूल पैग़म्बरां होए तलाक, मुरीद मुर्शद पल्लू जाण छुडाईआ। सदी चौधवीं होवे अन्त हिसाब, लेखा मुहम्मद रिहा दृढ़ाईआ। चार यारी सोई जाए जाग, ग़फ्लत निंद्रा रहे ना राईआ। किस बिध नूर नुराने धुर अमाम करें इमदाद, आमद दा भेव देणा खुल्हाईआ। मैं बेनन्ती करनी आज, किस बिध सृष्टी दा बदले समाज, प्रविष्टा पन्द्रां चेत मंग मंगाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सच स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी घट निवासी पारब्रह्म पतिपरमेवशर परवरदिग़ार सांझे यार मेरा संवारना काज, करनी दे करते कुदरत दे मालक मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड महौण ज़िला लुध्याणा चैंचल सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी वेख अन्त बेहाली, बिहबल हो के रही जणाईआ। सचखण्ड निवासी तेरे दर दी सवाली, सवालण हो के झोली डाहीआ। तूं आदि जुगादि दा माली, मालण इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी करे रखवाली, निरगुण निरवैर
होए सहाईआ। मेरे उतों कलयुग मेट दे रैण अंधेरी काली, कूड़ी क्रिया दे तजाईआ। मैं दुखी होई बाहली, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। धर्म फल रिहा ना किसे मानस डाली, सिंमल सारे रहे लहराईआ। पुरख अकाल मेरी लेखे ला लै घाल घाली, घायल हो के सीस निवाईआ। सति सच दी दिसे ना कोए दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म हो गया जाहली, माया ममता नाल मिलाईआ। पवित्र रिहा ना कोए धर्मशाली, मन्दिर मठ रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं दर तेरे दी मंगती, निमस्कार डण्डावत विच सीस निवाईआ। मेरे उत्ते गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगती, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। इक्को आपणे नाम दी दस्स दे पंगती, जो पंजां विकारां करे सफ़ाईआ। आसा रहे ना कूड़े मन दी, मनसा मोह मिटाईआ। पवित्र कर दे काया तन दी, वजूदां होए सफ़ाईआ। खेल वखा दे गोबिन्द सूरे चन्न दी, चन्द चांदना डगमगाईआ। मेरी चिन्ता मिटा दे हरख सोग ग़म दी, ग़मख़ार होणा सहाईआ। मैं वणजारन तेरे नाम दम दी, नाम निधाना दे वरताईआ। सृष्टी नूं बख्शिश दे दे आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म पर्दा आप चुकाईआ। निगाह मार लै निशानी दिसे ना तेरे धर्म दी, धर्म धर्म नाल जणाईआ। मेरी अक्ख नीवीं हो गई मारी शर्म दी, शरअ वाले शरीअत गए भुलाईआ। दुनिया वणजारन हो गई माटी चर्म दी, चम्म दृष्टी सब दी दे बदलाईआ। अन्त विचार दे दे आत्म परमात्म धार पढ़नदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर खड़्ही दरवेश, दीन दयाल तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक इक नरेश, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादि रहे हमेश, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। मैं तेरे दर ते होई पेश, पेशतर पेशीनगोईआं गईआं जणाईआ। आह लेखा तक्क गोबिन्द दस दशमेश, जो दहि दिशा तों बाहर समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला धरनी तेरे उतों मेटे कलेश, कलि कल्की खेल खिलाईआ। जो प्रगट होवे सम्बल साचे देस, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जगत जिज्ञासू कोई ना सके वेख, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जो अन्तिम कलयुग पूरा करे लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जोत सरूपी होए अगम्मा भेस, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओह नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे परदेस, परदेसी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं झुकदे ब्रह्मा विष्न महेश, निरगुण सरगुण सारे सीस निवाईआ। उस साहिब नूं करनी इक आदेस, निव निव लागा पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मंगण आई, आई सच दवार किरपा कर मेरे गुसाँईं, जोती जाते हो उज्यार। मेरी पूरन आस कराईं, दर रोवां करां पुकार। कूड़ी
क्रिया कल मिटाईं, कलि कल्की हो ज़ाहर। शब्द शब्दी डंक वजाईं, दो जहानां करीं ख़बरदार। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आप उठाईं, गगन गगनंतरां आलस निन्द्रा दईं उतार। आत्म परमात्म भेव खुल्हाईं, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा दईं उतार। ईश जीव आप समझाईं, किरपा कर विच संसार। सतिजुग सच राह चलाईं, मार्ग पन्थ आप दातार। चार वरनां रंग रंगाईं, चारे वेदां सुण पुकार। वरन अठारां डेरा ढाईं, पुराण अठारां पाईं सार। खाणी बाणी आपणा रंग रंगाईं, जोती जाते हो उज्यार। अञ्जील कुरानां पन्ध चुकाईं, लेखा मुकाउणा ईसा मूसा मुहम्मद संग चार यार। नानक गोबिन्द डंक वजाईं, मेरे बेअन्त बेऐब परवरदिग़ार। सति धर्म दा साचा राह वखाईं, कूड़ी क्रिया मेरे उतों निवार। धरनी कहे मैं निव निव लागां पाई, धूढ़ी मस्तक लावां छार। पुरख अकाल मेरी पूरन आस कराईं, निराशी होवां ना विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह दर तेरे करी पुकार।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड धनौरी ज़िला अम्बाला लक्षमण सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभ वेख लै आ के आपणी धरती, धवल धौल ध्यान लगाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना प्रीतम अर्शी, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। खेल तक्क लै ज़िमीं असमानां दो जहानां फ़र्शी, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। तूं मालक ख़ालक जगत जहान निध प्रती, प्रीतम अगम्म अथाहीआ। तेरी अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल शर्ती, शरअ दे मालक आउणा चाँईं चाँईंआ। मैं बिना अक्खरां तों तेरे चरणां दिती अर्ज़ी, आरज़ू दिती दृढ़ाईआ। मेरी जगत तमन्ना वेख लै ग़रज़ी, गरजे कि तेरा बैठी ध्यान लगाईआ। मेरी आसा पूरी कर दे मरजी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त ग़रीब निमाणयां बण दर्दी, दीनां अनाथां हो सहाईआ। एह खेल तेरी पुरख अकाल आपणे घर दी, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। मैं सीस जगदीश तेरे चरण कँवलां ते धरदी, धरनी रो रो दए दुहाईआ। जिधर तक्कां तेरी सृष्टी दृष्टी दे विच लड़दी, इष्टी साचा नूर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं भिखारन तेरे दर दी, मांगत हो के झोली डाहीआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रंगील पुर ज़िला रोपड़ जगीर सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे प्रभ मेरी आसा मनसा तक्क, तारीक अंधेरा जगत वेख वखाईआ। मेरी झोली पा दे मेरा हक, हकीकत दे मालक हो सहाईआ। सब दे लहिणे देणे पूरबले हुक्मनामे कर दे फ़क, लेखा अवर ना कोए जणाईआ। सच धर्म दा मेरे उत्ते खोल्ह दे हट्ट, वणजारे गुरमुख लै प्रगटाईआ। मेरे रोंदे वेख किनारे तट्ट, तीर्थ देण दुहाईआ। तूं वसणहारा घट घट, घट घट अन्दर आपणा डेरा लाईआ। मेहरवान महबूब निरगुण धार हो प्रगट, पर्दा आपणा आप उठाईआ। तेरे चरण कँवल धौल कहे मैं जावां ढट्ठ, निमाणी हो के सीस निवाईआ। तूं मेरी लज्जया लोक मात रख, रक्षक हो के वेख वखाईआ। मेरे हन्झू नेत्र वहाउंदी अक्ख, नैण नैण रहे कुरलाईआ। मेरे ख़ाली दोवें हथ्थ, सच वस्त हथ्थ ना कोए उठाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ सके ना जाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मुरिंडा ज़िला अम्बाला गुरनाम सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे स्वामी साहिब सुल्ताना, परवरदिग़ार तेरी शरनाईआ। मेरे आदि जुगादी धुर दे कान्हा, दर ठांडे निव निव लागां पाईंआ। किरपा कर मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। मेरे उतों कलयुग कूड़ मेट दे निशाना, चारों कुण्ट नज़र ना आईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां आत्म ब्रह्म दे ज्ञाना, इष्ट सृष्ट विच इक्को दे समझाईआ। तेरा खेल जगत महाना, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। दीन दुनी ज़िमीं जमां मेरे उतों बदल दे ज़माना, धुर दे हुक्म नाल बदलाईआ। तैनूं झुकदे जिमीं असमाना, ब्रह्मण्ड खण्ड बैठण सीस निवाईआ। मैं तेरे दर दी दरवेशण भिखारन फिरां ग़ुलामा, ग़ुरबत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म धुर दमामा, दो जहानां कर शनवाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड शेख़ पुरा ज़िला अम्बाला भजन सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैं झुक झुक डिग्गां दर, दरवेश हो के सीस निवाईआ। प्रभू बख्श दे आपणा वर, धुर दी दात दे वरताईआ। मेरा पवित्र कर दे घर, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। तूं स्वामी नरायण नर, नर हरि तेरी ओट तकाईआ। कलयुग क्रिया
तोड़ हँकारी गढ़्ह, हउँमे हंगता दे मिटाईआ। घर घर अन्दर आपे वड़, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। उच्च महल्ल आपे चढ़, नव दर दा डेरा ढाहीआ। शब्द अगम्मा आपे पढ़, धुन आत्मक राग सुणाईआ। सच विखा दे सरोवर सर, दुरमति मैल धुआईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते किरपा कर, किरपा निधान तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा भण्डारा कर भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। हो हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे हज़रत नूर अलाहीआ। चारों कुण्ट अग्नी तक्क तन्दूर, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरा नज़र ना आए नूर, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। जेहड़ी आशा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर अक्ख उठाईआ। उन्हां लहिणा देणा कर दे पूर, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। सब दा गढ़्ह तोड़ ग़रूर, हँकार विकार रहिण ना पाईआ। नाम ख़ुमारी बख्श सरूर, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिगुर सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा लेखा वेख लै जग, जग जीवण दाते तेरी आस रखाईआ। जिधर तक्कां उधर अग्ग, सांतक सति ना कोए कराईआ। तूं मेहरवान सूरा सरबग, पातशाह बेपरवाहीआ। पिछली करनी मेरी कर दे रद्द, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी कायनात दुनिया तेरी इक्को होवे यद, यदी आपणा पर्दा दए चुकाईआ। बिना साज तों तेरा नाद घर घर जाए वज्ज, अनहद्द नादी धुन कर शनवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पार करा दे हद्द, हदूद आपणी वेख वखाईआ। जिथ्थे नूर नुराने शाह सुल्ताने, तेरा दीपक जोत रिहा जग, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म संदेस सुणे दो जहानां जग, जग जीवण दाते देणा दृढ़ाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड शेख़ पुरा ज़िला अम्बाला हरदयाल कौर दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी तक्क लै हिरदक अन्तर विचार, विचर के दस्सां की जणाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नाता छड गए मातलोक पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। सृष्टी अन्तर गई हार, निरन्तर समझ कोए ना पाईआ। हरि जगदीशे बीस बीसे तेरी मंज़ल करे ना कोई पार, घाटी चढ़न कोए ना पाईआ। जिधर तक्कां उधर कलयुग पहरेदार, सूरबीर नज़री आईआ। जिस दे कोल तेरे नाम दा खण्डा तलवार, खड़ग अगम्मी रिहा वखाईआ। जो फिरे विच संसार, चारे कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ।
उच्ची कूक कूक रिहा ललकार, होका हक हक रिहा सुणाईआ। मैं साचे नाम दा होण देणा नहीं वणज वपार, कूड़ी क्रिया सब दी झोली देणी पाईआ। मेरा लहिणा देणा नाल ठग्ग चोर यार, माया ममता मोह मोह हल्काईआ। धरनी कहे मेरे मालक स्वामी मैं तेरी ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। अन्तिम तेरी इक्को इंतज़ार, दिवस रैण तेरा राह तकाईआ। तूं अमाम अमामा होएं सिक्दार, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। मेरी देणी पैज संवार, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरा हुक्म एका होवे एकँकार, दूजी ओट नज़र कोए ना आईआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड धनौरी ज़िला अम्बाला मनजीत कौर दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैनूं तेरे मिलण दीआं तांघां, माण निमाणी हो के सीस निवाईआ। निरगुण धार तेरा तक्कां स्वांगा, स्वांगी आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। दीन दुनी तक्क लै रोज़े नमाज़ बांगां, कल्मयां खोज खुजाईआ। मुलां शेख़ मुसायक पंडत वेख लै पांधा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वेख लै गांदा, चार वरनां पर्दा लाहीआ। मेरा माण रिहा ना धरती माँ दा, मईआ कहि के सीस ना कोए निवाईआ। ख़ून पीता जाए गाँ दा, खलड़ीआं खल्ल लुहाईआ। पुरख अकाले निशाना मिटदा जाए तेरे नाँ दा, नाउँ निरँकार ना कोए वड्याईआ। सतिकार रिहा नहीं किसे थाँ दा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रहे कुरलाईआ। वहिण गहिण पवित्र रिहा ना थल अस्गाह दा, महीअल सार कोए ना पाईआ। कलयुग तेरा खेल बेपरवाह दा, बेपरवाही विच समाईआ। तेरा लेखा अगम्म ख़ुदा दा, मालक तेरी वड्याईआ। मैथों झलया ना जाए विछोड़ा जुदा दा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। नज़ारा तक्क लै कुड़ी वबा दा, चारों कुण्ट घर घर नज़री आईआ। खेल वेख लै दीन दुनी अदा दा, मन मनसा विच हल्काईआ। आपणा हुक्म तक्क लै आदि दा, अदल इन्साफ़ देणा कमाईआ। मेरा वास्ता तेरे अग्गे दुआ दा, दोए जोड़ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा शहिनशाह शाहो शबा दा, पातशाह तेरी बेपरवाहीआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड शेख़पुरा ज़िला अम्बाला मेहर सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं तेरा तक्कदी राह, रहिबरा तेरा ध्यान लगाईआ। साहिब स्वामी मेरे आ, आमद विच आपणा आप भेंट कराईआ। मेरी दूई द्वैती पर्दा लाह, कूड़ ओढण रहे ना राईआ। सृष्टी दृष्टी आप समझा, धुर संदेशा इक सुणाईआ। कूड़ी माया ममता मोह चुका, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। चार वरन अठारां बरन एका थाँ बहा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मानस मानव मानुख एका रंग रंगा, दुतीआ भाओ देणा चुकाईआ। साचा मन्दिर इक सुहा, इक्को शब्द नाद शनवाईआ। दीपक जोती इक जगा, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। अमृत जाम अगम्म प्या, कूड़ी तृष्ना रहे ना राईआ। धरनी कहे मेरा दु:ख दलिद्र लाह, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कोलों पल्लू छुडा, कन्नी गंढ ना कोए पवाईआ। मैं रोवां मार के धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सब दे वायदे पूर करा, करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं निमाणी चरण कँवल आई सरना, सरनगति इक तकाईआ। सच प्रीती भिच्छया झोली पा, ख़ाली भण्डारे दे भराईआ। ख़ुशीआं विच करा वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आस रखाईआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गोसला ज़िला अम्बाला सरूप कौर दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं वेखां दिवस रैण, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं कुछ ना सकां कहिण, कहि कहि ना कुछ सुणाईआ। मेरे उत्ते तक्क लै कलयुग कूड़ी क्रिया दा वहिण, जो भज्जे अट्ठे पहर वाहो दाहीआ। नाता टुटया साक सज्जण सैण, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। धर्म मेरे नालों होया तरफ़ैण, पल्लू पलकां विच गया छुडाईआ। सति नूं मिले ना उत्ते बहिण, धरनी आसण कोए ना लाईआ। जो इशारा दे के गया बटवारा विच रमायण, बालमीक अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्त माया ममता सब नूं खाए डैण, घर घर डेरा लाईआ। प्यार रहिणा नहीं भाई भैण, माता गोद ना कोए सुहाईआ। नुक्ता तक्क लै उपर ग़ैन, ऐन दा लेखा नाल रखाईआ। तेरा खेल अन्त सब ने दस्या होणा विच हिन्दवाइण, भारत आपणी वंड वंडाईआ। तेरा नाम ख़ज़ाना अगम्मी होए रसाइण, पारस लोहा कंचन दे बणाईआ। मैनूं दिवस रैण ना आवे चैन, भज्जां वाहो दाहीआ। धर्म दे मन्दिर उच्चे महल्ल अटल ढहण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं शरअ दी होई कर्ज़ाइण, मकरूज़ मेरा लेखा देणा मुकाईआ। तूं मालक ख़ालक इक नरायण, नर हरि तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादी इक इकल्ला मेरा सैण, दूजा रिश्ता नज़र कोए ना आईआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कलौंदी ज़िला अम्बाला मेवा सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं वेख वेख तेरा राह थक्की, थकावट विच दुहाईआ। मेरे महबूबा मेरे वल्ल तक्कीं, मेहर नज़र नैण उठाईआ। कूड़ कुड़यार दी चारों कुण्ट वेखणी हट्टी, कलयुग हटवाणा रिहा लगाईआ। धर्म दी पढ़े कोए ना पट्टी, पटने वाला दए गवाहीआ। साचा लाहा रिहा कोए ना खट्टी, खटके विच कूड़ लोकाईआ। सब दा जीवण प्या नटी, फड़ बाहों पार ना कोए कराईआ। मैं वैरागण हो के फिरां नट्ठी, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे उत्ते कूड़ी क्रिया तपे भट्ठी, कलयुग भठियाला अग्नी रिहा डाहीआ। फिर गई दरोही अट्ठ सट्ठी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवण मारन धाहींआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ भरदे चट्टी, चेटक तेरा प्रभू नज़र कोए ना आईआ। सब दी आत्म परमात्म डोर गई कटी, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। सब दी आसा अन्दरों ढट्ठी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। तूं साहिब पुरख समर्थी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस मैनूं माण दवाया हथ्थी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हुण मेरा लहिणा देणा वेख लै अक्खी, आखर तेरी ओट तकाईआ। मेरी कीमत रही ना कक्खी, कौडी हट्ट ना कोए जणाईआ। तूं पातशाह शहिनशाह लखी, करोड़ करोड़ां तैनूं सीस निवाईआ। मैं मिट्टी ख़ाक तेरे प्यार दी सख़ी, साजण होणा आप सहाईआ। तूं स्वामी कमलापती, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा झोली पाउणा रती, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख मेरे नाल मिलाईआ। मेरी पवण रहे ना तत्ती, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। मैं तेरे चरणां होवां सती, सति सतिवादी तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह तक्क पैग़म्बरां दी मुकदी जाए चौधवीं सदी, सदमे विच दुहाईआ। लेखा रहे ना सुदी वदी, अमावस पुन्नया ना कोए वड्याईआ। तेरे नाम दी इक्को दिसे नूह नदी, हज़रत नूह जिस दा ध्यान लगाईआ। पैग़म्बरां जिस ने दिती गद्दी, गदागर खेल खिलाईआ। मैं तेरे दर ते फिरां पैर दब्बी, आहट सुणन कोए ना पाईआ। तेरे प्रकाश दी इक्को जोत जगी, जोतां वाले तेरे विच समाईआ। तूं शहिनशाह सूरा सरबगी, पातशाह वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम पत रखी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। मैं चारों कुण्ट फिरां नस्सी, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे उतों जम दी फ़ास नालों शरअ दी पहलों कटीं रस्सी, रस्ता एकँकार इक्को देणा वखाईआ। फेर लहिणा देणा मुकावीं चार लख अस्सी, चुरासी पन्ध मुकाईआ। मैं आपणी ख़ाहिश स्वामी तैनूं दस्सी, दहि
दिशा ध्यान लगाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरी होई बेवसी, बिहबल हो के मारां धाहीआ। जगत जिज्ञासुआं तेरा प्यार रिहा ना रती, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। तूं स्वामी आई वहीरा घत्ती, आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां टप्पी, टापूआं पन्ध मुकाईआ। जन भगतां दर्शन देवीं अक्खी, सन्मुख सोभा पाईआ। जिन्हां ने तेरी आस रखी, रखया करनी थांउँ थाँईंआ। मेरी अन्तर आवाज़ सच्ची, साहिब सच दृढ़ाईआ। जगत जहान प्रीती कच्ची, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मैं वास्ता रही घत्ती, घायल आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पुरख समर्थी, समरथ पुरख तेरी ओट तकाईआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बडहेड़ी ज़िला अम्बाला नथ्था सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरा वेख दीप लखण, अलख अगोचर आपणा ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया झुल्ले झक्खण, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जिस काया माटी भाण्डे कीते सक्खण, तेरा नाम निधान नज़र ना आईआ। मैं निमाणी हो के दर ते आई दस्सण, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरी पैज आईं रखण, रक्षक हो के वेख वखाईआ। निगाह मार लै उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण, दहि दिशा पर्दा आप उठाईआ। तेरा सन्त सुहेला दिसे कोए ना रत्न, अमोलक रंग ना कोए चढ़ाईआ। जिधर तक्कां ओधर मन मतन, गुरमति सारे गए भुलाईआ। हउँमे हंगता विच जीव जंत तपण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरे प्यार दी गाए कोए ना कथन, रसना रस ना कोए वड्याईआ। मेरे जगत भण्डारे ख़ाली होए हट्टण, हटवाणे बैठे मुख भवाईआ। जिधर तक्कां कूड़ कुड़यारे नाच नच्चण, माया ममता नाल मिलाईआ। मेरा स्वामी घाट वेखे पत्तण, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा किसे कम्म ना आवे यतन, यथार्थ तेरी ओट तकाईआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बडहेड़ी ज़िला अम्बाला हरचरण सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरा तक्क लै लेखा, लिख्त पढ़त नज़र कोए ना आईआ। तूं निवासी सचखण्ड साचे देशा, दरगाह साची सोभा पाईआ। आदि जुगादि रहे हमेशा, हम साजण तेरी वड वड्याईआ। तूं निरगुण निरवैर नर नरेशा, आदि निरँजण
नूर अलाहीआ। मैनूं संदेसा दे के गया गोबिन्द दस दशमेशा, दहि दिशा तों बाहर पढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सतिजुग भेजे शब्द अगम्मी बेटा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा करना ठेका, ठाकर हो के वेख वखाईआ। एकँकारा परवरदिग़ारा सांझा यारा इक अगम्मा बणे नेता, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा देवे हक संदेसा, हक हकीकत दा मालक नूर अलाहीआ। लहिणा देणा पूरा करे मुसायक मुलां शेख़ा, उम्मत उम्मती खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा हमेशा, हम साजण तेरी वड वड्याईआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ चण्डीगढ़्ह शहर प्यारा सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे पुरख अकाल महबूबा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मंज़ल दिसे ना हक मकसूदा, दरगाह साची नज़र कोए ना आईआ। मेरी शरअ दी तोड़ हदूदा, हद्द आपणी दे समझाईआ। झगड़ा मिटा दे तत वजूदा, तत्व तत अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरा नूर ज़हूर लाशरीक नज़र ना आवे ढूंडा, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। आबेहयात मेहरवान आपणी बख्श अगम्मी बूँदा, सच प्याला दीन दयाला हरि गोपाला आप प्याईआ। कँवल नाभी गृह महिराबी घर शताबी करदे ऊधा, झिरना अगम्म देणा झिराईआ। भेव खुल्हा दे बुत रूह दा, रूहे रवां तेरी वड्याईआ। लेखा समझा दे शब्द सतिगुरु दा, गुरु गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा मन्त्र एकँकार इक्को फुरूगा, फ़ुरने मनसा बन्द कराईआ।