पुस्तकालयभाग २३

१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ चण्डीगढ़्ह शहर निर्मल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं की कुझ करां तेरी खातर, खता विच रो रो दयां दुहाईआ। मैं बुद्धीवान नहीं कोई चातर, चात्रक वांग बिल्लाईआ। बिरहों विछोड़े विच होई आतर, हो वैरागण दयां दुहाईआ। तूं मेरा स्वामी ख़लक दा ख़ालक, आपणी मख़लूक तक्क चाँईं चाँईंआ। आदि जुगादी धुर दे प्रितपालक, परम पुरख प्रभ तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार एकँकार बण सालस, धुर दी सालसी आप कमाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते चार वरन बणा दे ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा आपणे नाम रंग रंगाईआ। मेरे उतों कूड़ कुड़यारे टिक्के धो दे कालख, कलयुग मेटणी कूड़ी शाहीआ। जिज्ञासुआं

रहिण दे ना निंद्रा आलस, सुरती सुरत शब्द उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दी बदल दे आदत, अदल इन्साफ़ हक कमाईआ। १६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ चण्डीगढ़्ह शहर अमर चन्द दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं तेरे अग्गे करां फ़रयाद, बेनन्ती हक सुणाईआ। मैनूं सति दी दे दे दाद, वस्त अगम्म वरताईआ। तेरा खेल बोध अगाध, बुद्धी तों परे तेरी पढ़ाईआ। सुणा दे अगम्मा राग, जगत विद्या बाहर शनवाईआ। तेरी सृष्टी सोई जाए जाग, जागरत जोत डगमगाईआ। त्रैगुण बुझा दे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। घर घर अन्दर तेरा उपजे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। धरनी कहे मेरे होवण वड वड भाग, भागां भरी दिसे लोकाईआ। हर हिरदा तैनूं लए अराध, हर घट अन्दर आपणा डेरा लाईआ। सुरती सुरत विच होवे विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। मानस मानुख मानव मेरा खिड़ जाए अगम्मा बाग़, माली एकँकारा तूं ही नज़री आईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा मेट दे विच समाज, समग्री सतिनाम वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे ना नाच, धरनी धरत धवल कहे मेरे उतों बाहर कढ्ढाईआ। मैं बेनन्ती परम पुरख करदी आज, नमस्ते कहि के नमो नमो विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर ठांडे मंग मंगाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ चण्डीगढ़्ह शहर करनैल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी आसा पूरन करदे पुनी, पतित पुनीत बणाईआ। तूं दाता वड गुण गुणी, गहर गम्भीर अख्वाईआ। मेरी पुकार सुणीं, अणसुणत दयां सुणाईआ। भाग लगाउणा मेरी कुल्ली, धरनी धरत धवल रो रो सीस निवाईआ। तेरी अमृत धार संसार विच्चों गई डुल्ही, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। दुनिया जाप करदी बुटां बुल्ल्हीं, प्रभू हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। झगड़ा वेख लै दीन दुनी, मज़्हब रहे कुरलाईआ। आपणा लहिणा देणा परा कर एका नांए ला के उनीं, उनीसा बीसा हरि जगदीशा आपणा पर्दा लाहीआ। मैं वैरागण दर तेरे ते भुल्ली, अभुल्ल देणी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल सदा सुल्हकुली, कुल मालक होणा आप सहाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ चण्डीगढ़्ह शहर प्रिथी सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू वेख लै आपणी दीन दुनी दी धार, धर्म धर्म नाल जणाईआ। सच मुहब्बत रिहा ना कोए प्यार, कूड़ी क्रिया रंग रंगाईआ। जिधर तक्कां धूंआँधार तेरा नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। मेरे नेत्र नैण होए शरमसार, अक्ख प्रतख सकां ना कोए उठाईआ। जगत साधू होए गुनाहगार, लज्जया विच लज्जया ना कोए जणाईआ। तेरा सुत दुलारा दिसे ना कोए बरख़ुरदार, पूत सपूता नज़र कोए ना आईआ। उठ स्वामी अन्तरजामी चारों कुण्ट निगाह मार, दहि दिशा वेख वखाईआ। कुदरत दे कादर तेरा करे ना कोए इज़हार, सिफ्तां वाली सिफ्त ना कोए वड्याईआ। जिधर तक्कां कूड़ कुड़यार, कूड़ कुटम्ब चार जुग दा चारे कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहार, सहायक नायक इक्को इक नज़री आईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ चण्डीगढ़्ह लोटो कलोनी जुगिन्दर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं होई अन्त निथावीं, थिर घर वासी देणी वड्याईआ। बल रिहा ना मेरी बाहवीं, बलहीण कुरलाईआ। मेरी सार स्वामी पावीं, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। मेरा लेख मुकाउणा चाव चावीं, चाओ घनेरा देणा दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते आपणे हुक्म दी वरतावीं भावी, भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरा तोल तराज़ू तोलीं सांवीं, कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। मेरी अर्ज़ ग़रज़ प्रभू जन भगतां आपणे लेखे लावीं, लहिणा अवर ना हथ्थ फड़ाईआ। उन्हां तक्की काया नगर खेड़ा गरावीं, पंजां ततां फोल फुलाईआ। सोई सुरती आप जगावीं, जागरत जोत कर रुशनाईआ। शब्द अनादी धुन सुणावीं, धुन आत्मक राग गाईआ। अमृत अगम्म जाम प्यावीं, झिरना बूँद स्वांती कँवल नाभ टपकाईआ। जोती जाते जोत सरूपी डगमगावीं, अंध अधेरा देणा मिटाईआ। घर मन्दिर इक विखावीं, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सच सिंघासण इक दरसावीं, जिस गृह आपणा डेरा लाईआ। सो पुरख निरँजण आपणे भगत सुहेले आपणी जोत मिलावीं, निरगुण निरगुण विच रलाईआ। हरि पुरख निरँजण मेरी तृष्ना दूर करावीं, जगत कल्पणा रहे ना राईआ। एकँकारा आपणी अकल कलधार मेरा लेखा आपणे लेखे लावीं, दूसर आस ना कोए रखाईआ। आदि निरँजण आपणा नूर जोत प्रकाश चमकावीं, बिन सूर्या चन्द करीं रुशनाईआ। अबिनाशी करते आपणा मन्दिर आप सुहावीं, अन्दर आपणा डेरा लाईआ। श्री भगवान आपणी चरण धूढ़ मेरी झोली पावीं,

ख़ाली देणी भराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धरनी कहे मेरी धरत धवल धौल आपणे रंग रंगावीं, कलयुग कूड़ी क्रिया देणी गंवाईआ। सतिगुर शब्द दाता गहर गम्भीर इक घलावीं, बहु गुरुआं दी लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग बदलावीं, बदला चुकाउणा थांउँ थाँईंआ। सब दीआं पेशीनगोईआं भविक्ख्तां नाल रलावीं, एका पर्दा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले कलयुग अन्तिम आप तरावीं, तारनहार तेरी आस तकाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रुड़की कलां ज़िला अम्बाला सेवा सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू निरगुण धार अगम्मी उतर, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। जन भगत सुहेले बणा लै आपणे पुत्तर, पिता पूत गोद टिकाईआ। लेखा पूरा कर दे जो इशारा दिता परोहत शुकर, बलि दवारे गया जणाईआ। ग़रीब निमाणयां चुक्क लै कुच्छड़, गले लै लगाईआ। जन्म मरन दा मेट दुखड़, दुखियां हो सहाईआ। सुफल करा दे माता कुक्खड़, जनणी आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा नेड़ ना आए बुच्चड़, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। तेरी किरपा नाल दीन दुनी विच्चों उठण, आत्म परमात्म लै अंगड़ाईआ। तूं दीन दयाला अन्तिम आयों तुठण, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच स्वामी धुर दी धार फड़ लै गुट्टण, बाज़ू सके ना कोए छुडाईआ। तेरा नाता कलयुग कदे ना आवे टुट्टण, टुटयां गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत बणा लै धुर दे बच्चे, लोक मात तों बाहर दे वड्याईआ। लेखे ला लै भाण्डे कच्चे, पंज तत रंग रंगाईआ। तेरे नाम विच जाण रत्ते, रत्न अमोलक हीरे लै प्रगटाईआ। बीज बीज दे काया वत्ते, फल धुर दा इक लगाईआ। गोबिन्द दा लेखा ला लै डंका फ़तिह, फ़ातिहा कर कूड़ लोकाईआ। धरनी रो रो आपणा हाल दस्से, कहि कहि रही सुणाईआ। जन भगतां रैण होए ना अंधेरी मस्से, नूर चन्द देणा चमकाईआ। निजर धार देवे रसे, बूँद स्वांती सच टपकाईआ। मन मनुआ होवे वसे, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। तेरे चरण कँवलां विच होण ढट्ठे, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। धरनी उत्ते सारे कर लै इक्ट्ठे, पूरब लहिणे खोज खुजाईआ। परम पुरख सब कुझ तेरे हथ्थे, समरथ तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत सुहेले ला लै आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। आत्म परमात्म दे संग, सगला संग दे वखाईआ।

अमृत धार बख्श दे गंग, जगत तृष्ना भुक्ख दे मिटाईआ। घर जोत नूर चाढ़्ह दे चन्द, अंध अंधेरा देणा गंवाईआ। शब्द नाद सुणा मृदंग, ढोला अगम्म अथाहीआ। भेव खुल्हा दे ब्रह्म हं, सो पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ। नज़री आए सब नूं पारब्रह्म ब्रह्म भेव रहे ना राईआ। झगड़ा मेट दे काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी सब दी दे बदलाईआ। जन भगतां चिन्ता रहे कोए ना ग़म, ख़ुशी नाम वाली देणी वरताईआ। सति धार दा दे धर्म, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा उदय करदे कर्म, धरनी कहे मैं निव निव लागां पाईंआ। धूढ़ रमा दे ख़ाक आपणे चरण, चरणोदक मुख देणा चुआईआ। जन भगतां लेखे ला दे जन्म, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे भरम, भाण्डा भरम दे भनाईआ। लेखा रहे ना वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। तेरा निरगुण धार दरस कर के सारे तरन, तारनहार तेरी वड वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न, सोहँ शब्द कर शनवाईआ। तेरी मंज़ल हकीकी चढ़न, सचखण्ड पुज्जण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत जोत विच रलण, विच जोती जोत समाईआ। लेखा रहे ना जन्म मरन, मर जीवत रूप बदलाईआ। तूं करता करनी करन, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी लागां सरन, सरनगति इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगत बन्न्हा आपणे लड़न, पल्लू एथे ओथे सके ना कोए छुडाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ध्यान पुरा ज़िला अम्बाला बचन सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे मालक ख़ालक अम्बरी, परम पुरख परमात्म तेरी इक सरनाईआ। दीन दुनी आपणी आ के वेख बेसबरी, धीरज धीर बेनज़ीर ना कोए रखाईआ। जगत शास्त्र तेरा नाम सुणाउंदे ज़बरी, ज़बरदस्ती दीन दुनी दृढ़ाईआ। जिधर तक्को मन मनूए पाई गदरी, गदागर दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरी धार नज़र ना आए कोए अदली, इन्साफ़ सच ना कोए कमाईआ। मेहरवान मेरे महबूबा मेरे उतों कलयुग कर दे बदली, सतिजुग सच सच दे वरताईआ। मेरा पन्ध मुका दे मंज़लो मंज़ली, मंजल अगली रहे ना राईआ। उठ वेख लै फिरी दरोही पहाड़ां जंगली, जूहां रोवण मारन धाहींआ। कोई शरअ दी तोड़े ना संगली, ज़ंज़ीर सके ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले किसे नूं समझ ना आउंदी गल्ल अगली, करता आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे मैनूं सब कुझ दिसदा क्यों सतिगुर नानक गल विच पाई बग़ली, बग़लगीर बग़दाद विच गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा सारे जग लई, जागरत जोत कर रुशनाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड घड़ूआ ज़िला अम्बाला सुरजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरीआं दुक्खां नाल निकलदीआं चीकां, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। तूं साहिब स्वामी नीकन नीका, तेरी वड्डी वड वड्याईआ। तेरे विच हक तौफ़ीका, मेहरवान तेरी सरनाईआ। दरोही मेरे उत्ते मेट दे कूड़ीआं लीकां, कूड़ कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। दीन दुनी दीआं अन्दरों बदल दे नीतां, नीतीवान तेरी सरनाईआ। झगड़ा मिटा दे मन्दिर मसीतां, काअबा हुजरा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे शब्द धुन नाद गाए राग तूं मेरा मैं तेरा ठांडा सीता, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। पिछला वक्त पिच्छे बीता, अग्गे अगम्मढ़ी आस रखाईआ। सतिगुर शब्द हो के नौ खण्ड पृथ्मी कर तस्दीका, शहादत आपणी अगम्म भुगताईआ। चारों कुण्ट तक्क त्रैगुण अतीता, तपे अंगीठा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाम कलमे दीआं इक्को होण हदीसां, हज़रतां तों बाहर दे समझाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड घड़ूआ ज़िला अम्बाला गुरदेव सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैनूं याद आउंदा राम कृष्ण दा भविख, बिन अक्खरां तों सोभा पाईआ। जिस विच इक स्वामी तेरा होवे इष्ट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच्चा मार्ग दे दे सृष्ट, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। जो संदेशा दे के गया वशिष्ट, विषयां तों बाहर भेव खुल्हाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी जगत जीवां दे दे सिदक, भरोसा आपणे नाल रखाईआ। मनुआ मन करे ना इलत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। सच दवार दी इक्को दस्स दे सिम्मत, गृह मन्दिर इक वखाईआ। जिथ्थे कोई ना होवे निन्दक, दुतीआ रूप ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बठलाणा ज़िला अम्बाला बीर सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैनूं इशारा देवे ईसा मूसा मुहम्मद संग चार यार, कल्मयां तों बाहर रहे दृढ़ाईआ। ओह वेख नूर नुराना होए उज्यार, दो जहानां करे रुशनाईआ। जो लहिणे देणे पूरब कर्ज़ दए उतार, मकरूज़ आपणा हुक्म वरताईआ। दीनां मज़्हबां करे ख़बरदार, बेख़बरी विच्चों जगाईआ। जिस अमाम दी अमलां तों बाहर करन इंतज़ार, उम्मत बैठी अक्ख उठाईआ।

सो खेल खिला दे मेरे परवरदिग़ार, परम पुरख तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं चारे कुण्टां आए हार, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं तेरी ख़ादम ख़िदमतगार, ख़ुदगर्ज़ी ना कोए रखाईआ। धरनी कहे मेरे नर नरायण निरँकार, करता पुरख तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्चे सिक्दार, सद तेरी ओट तकाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड माणक पुर ज़िला अम्बाला गुरदेव सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू लेखा कर दे नानक गोबिन्द पूरा, पारब्रह्म तेरी शरनाईआ। तूं आदि जुगादी हाज़र हज़ूरा, हर घट वसया थांउँ थाँईंआ। कलयुग जीव चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्हा, बुध बिबेक कराईआ। चरण कँवल बख्श दे साची धूढ़ा, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। तन रंग चढ़ा दे गूढ़्हा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। अमृत आत्म दे दे सच सरूरा, सुरती शब्द विच समाईआ। जो मूसा आसा रखी उत्ते कोहतूरा, तुरीआ तों बाहर लेखा देणा चुकाईआ। सब दा गढ़्ह तोड़ ग़रूरा, हउँमे हंगता दे मिटाईआ। तूं सर्ब कला भरपूरा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी चार जुग दी कथा कहाणी, कहावत विच जणाईआ। किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। सदी चौधवीं मंज़ल कर आसानी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। दीन दुनी दी अन्दरों कढ्ढ बेईमानी, बेवा रूप ना रहे लोकाईआ। झगड़ा रहे ना कोए जिस्मानी, जिस्म ज़मीर सब दी दे बदलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणे मिलण दी मंज़ल दस्स आसानी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं जल्वागार नुरानी, नूर नुराना इक अख्वाईआ। लेखे ला लै जीव प्राणी, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। शरअ दी गलों कट ग़ुलामी, ज़ंज़ीर कूड़ रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स कलामी, कायनात आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दरस होए निरगुण जोत नुरानी, नूर नुराना इक्को नज़री आईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड माणक पुर ज़िला अम्बाला सन्त सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे अन्तर तक्क प्रभू प्रभ मेरे, मेहरवान ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते चारों कुण्ट कूड़ दे डेरे, गृह गृह बैठा

आसण लाईआ। दहि दिशा तक्क लै झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। बर्बाद दिसे काया खेड़े, उजड़े घर ना कोए वसाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम वक्त आ गया नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लेखे वेख लै गुरु गुर चेरे, चेले गुर ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई फिरे विच अंधेरे, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। कोई ना चढ़े तेरे नाम दे बेड़े, नईया नौका पार ना कोए कराईआ। सृष्टी घुंमदी चुरासी वाले गेड़े, जम की फाँसी ना कोए कटाईआ। धरनी कहे प्रभू तुध बिन हक करे ना कोए नबेड़े, हकीकत वेखण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं सवालण होई दर तेरे, दर ठांडे अलख जगाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चूनी कला ज़िला अम्बाला हज़ारा सिँघ दे गृह

मेरी अलख इक स्वामी, धरनी धरत धवल जणाईआ। तूं मेहरवान अन्तरजामी, अन्तष्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तूं गहर गम्भीर गुण निधानी, गुणवन्ता वड वड्याईआ। माण रिहा ना वेद प्राणी, गीता ज्ञान दए गवाहीआ। नेत्र रोवे अञ्जील कुरानी, तुरैत बाईबल दए गवाहीआ। उच्ची कूक पुकारे चारे खाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी कूक कूक जणाईआ। दरोही आत्म परमात्म मेल मिले किसे ना हाणी, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। माण रिहा ना अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती बैठीआं ढेरीआं ढाहीआ। मानस बूटे धर्म दा फल रिहा ना किसे टाहणी, सिंमल रुक्ख सर्ब लहराईआ। किरपा कर श्री भगवानी, हरि करते तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उतों कढ्ढ कर्म कांड दी निशानी, निशाना धर्म वाला झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, परम पुरख परमात्म तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड राजे माजरा ज़िला अम्बाला प्रीतम सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी टेक तेरे उत्ते, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुते, परवरदिग़ार तेरी शरनाईआ। मेरी सुहञ्जणी कर दे रुते, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ। जन भगत उठा लै सुत्ते, कलयुग आलस निंद्रा विच्चों

बाहर कढ्ढाईआ। जेहड़े तेरे प्यार दे भुक्खे, तृष्ना भुक्ख दे गंवाईआ। उन्हां दी प्रीत प्रीतम कदे ना टुट्टे, आत्म परमात्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। धरनी कहे मेरे उतों मेट दे दुखे, दुखियां दु:ख दर्द वंडाईआ। प्रभू मानस मूल रहिण ना भुक्खे, भुक्ख्यां भुक्ख देणी गंवाईआ। तेरे दवारे सदा उच्चे, महल्ल अटल वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया पैंडे जाण मुके, मुकम्मल आपणा हुक्म देणा वरताईआ।

१८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बठलाणा ज़िला अम्बाला जेठा सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू जन भगतां दे दे नाम दा जोग, जुगीशर धर्म धार बणाईआ। काया मन्दिर अन्दर कट दे रोग, हउँमे हंगता रहे ना राईआ। आत्म परमात्म कर संजोग, धुर मेला लै मिलाईआ। निज घर वासी कूड़ी क्रिया कर वियोग, पंच विकार नेड़ ना आईआ। सति सच दा दे भोग, बिन रसना रस चखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरी होवे ओट, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। मन कल्पणा कढ्ढ दे खोट, बुध बिबेक दे बणाईआ। आल्हणउं डिग्गे उठा लै बोट, फड़ बाहों गले लगाईआ। धुन आत्मक शब्द लगा चोट, सोई सुरत उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अंध अंधेर रहे ना राईआ। नेड़ ना आए लाड़ी मौत, राय धर्म ना दए सजाईआ। घर घर अन्दर पुरख अकाले पहुंच, हरिजन वेख चाँईं चाँईंआ। तूं धुर स्वामी अगम्मा खौंत, ख़सम ख़समाना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सहाई होणा लोक परलोक, दो जहानां आपणी दया कमाईआ।

१८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड राजे माजरा ज़िला अम्बाला प्रीतम सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू जन भगतां दु:ख दलिद्र दे कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। भाग लगा दे काया मट्ट, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। मनुआ दहि दिशा ना जाए नटुआ नट्ट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। तूं वसणहारा घट घट, हर घट अन्दर रिहा समाईआ। दुरमति मैल गुरमुखां अन्दरों कट, पतित पुनीत दे बणाईआ। साचा धर्म खुल्हा हट्ट, वणज आपणा नाम जणाईआ। सर सरोवर नुहा तट, किनारा इक्को इक रखाईआ। जन भगतां सगल वसूरे जाण लथ, श्री भगवान तेरा दर्शन पाईआ। भूत प्रेत जाण नस्स, जिंन खवीस रहिण कोए ना पाईआ। तेरी सरन सरनाई इक्को टिक्के लाउण

मथ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। स्वामी सब कुछ तेरे हथ्थ, देवणहार अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे मैं जोड़ के दोवें हथ्थ, परम पुरख तेरे अग्गे सीस निवाईआ। ज्यों भावें त्यों लैणा रख, जन भगतां होणा आप सहाईआ। जिन्हां तेरा नाम जैकारा लगाया अलख, अलख अगोचर देणी वड्याईआ। ख़ाली भाण्डा रहे कोए ना सख, सक्खणे देणे आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरा हुक्म सदा सदा सद सच, सच तेरी वड्याईआ।

१८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ ध्यान पुरा ज़िला रोपड़ हरजिन्दर सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे स्वामी पीरां दे पीर, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरे चरण कँवल मेरे नैणा वैहंदा नीर, हन्झूआं हार बणाईआ। जन भगतां बदल दे तकदीर, पिछले कर्म दा लेखा आप चुकाईआ। अन्तर रहे ना कोए दिलगीर, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। सच स्वामी बख्श दे धीर, धीरज आपणा नाम दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म बख्श सीर, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। इक्को रंग रंगा दे काया माटी शरीर, पंज तत ततां वज्जे वधाईआ। अन्दरों बदल दे ज़मीर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरे हथ्थ सब तों वडी तदबीर, जिस दा तरीका समझ किसे ना आईआ। लेखे ला लै शाह हकीर, ग़रीब निमाणयां हो सहाईआ। कूड़ कुड़यारा अन्दरों घत्ती जाए वहीर, तन मन्दिर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कट दे भीड़, दु:ख दलिद्र रहिण ना पाईआ।

१८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रोड़ ज़िला रोपड़ प्यारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू जन भगतां चाढ़्ह दे रंग, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। भिखारन हो के मंगां मंग, सवालण हो के झोली डाहीआ। निज घर दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्द, तिन्हां होणा आप सहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तूं बख्शंद, बख्शणहार वड वड्याईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ, गंढणहार दया कमाईआ। सच प्रीती नाम वंड, वस्त अगम्म वरताईआ। रोग सोग करदे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। कूड़ विकारा अन्दरों दंड, डण्डावत आपणी दे समझाईआ। तेरा खेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। लेखा मुका

दे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पन्ध रहे ना राईआ। तेरे भगत सुहेले प्रभू नूरी चमकण चन्द, जगत जहान करन रुशनाईआ। इन्हां ख़ुशी रखणा बन्द बन्द, बन्दगी आपणी इक समझाईआ। दूई द्वैती ढाह दे कंध, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। सुहञ्जणी कर सेज पलँघ, आत्म परमात्म आसण लैणा लाईआ। तेरे नाम दा अन्दर वज्जे मृदंग, धुन अनादी नाद शब्द शनवाईआ। अमृत रस दे के पाउणी ठण्ड, निजर झिरना आप झिराईआ। स्वामी मालक हो के कदे ना देवीं कंड, सन्मुख हो के नज़री आईआ। मेरी आसा मनसा पूरी करीं मंग, जन भगतां होणा आप सहाईआ। घर घर गृह गृह तन वजूद अन्दर देणा अनन्द, दु:ख सुख विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा बख्शंद, बख्शणहार बख्शिश रहमत आप कमाईआ।

१८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड खोजा ज़िला रोपड़ प्रीतम सिँघ दे गृह

धरनी कहे साहिब स्वामी सज्जण, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी सरनाईआ। आत्म परमात्म करा अगम्मा मजन, दुरमति मैल रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, हउँमे हंगता रहे ना राईआ। भाग लगा दे जन भगतां काया माटी बदन, तन वजूद होए रुशनाईआ। साचा शब्द सुणा नद्दन, धुंन अनादी कर शनवाईआ। सच प्रीती विच कर मग्न, मस्ती नाम ख़ुमारी इक रखाईआ। रजो तमो सतो लेखा मुका दे त्रैगुण अग्न, अग्नी तत ना लागे राईआ। मैं जिधर तक्कां सन्त सुहेले तेरे दीपक जगण, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। आत्म परमात्म लग्गी होवे लग्न, सुरत शब्द विच समाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले मैं इहो वस्त आई मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। निगाह मार लै ज़िमीं असमानां उपर गगन, गगनंतर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी कमलापती, पतिपरमेश्वर तेरी आस तकाईआ। दीन दुनी नूं धर्म दी धार दे मती, मनमति दा डेरा ढाहीआ। जगत अग्नी पोह ना सके तत्ती, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। सच प्रीती जोड़ लै नती, रिश्ता इक्को इक वखाईआ। जन्म मरन विच्चों कर दे गती, गतमित आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं साहिब स्वामी इक समर्थी, समरथ पुरख तेरी वड्याईआ। लहिणा देणा मुका दे हथ्थो हथ्थी, अग्गे उधार ना कोए जणाईआ। मेरे परवरदिग़ार सांझे यार मैं तेरे चरण कँवलां ढट्ठी, निव निव लागा पाईंआ। चारों कुण्ट कलयुग कूड़ दी तपे भट्ठी, कूड़ कुड़यारा अग्नी रिहा डाहीआ। मैं दर दवारे आई नट्ठी, साहिब भज्जी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सच तेरी

सरनाईआ। धरनी कहे मेरा खोल्ह दे अन्तर पर्दा, पर्दानशीं पर्दा आप उठाईआ। मैं खेल तक्कां तेरे घर दा, दरगाह साची वेख वखाईआ। जिथ्थे दीपक जोत अगम्मा बलदा, नूर नुराना नज़री आईआ। सचखण्ड दवारा सिंघासण वेखां महल्ल अटल दा, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक जल थल दा, महीअल तेरी ओट तकाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा धरती कहे पूरा करदे राजे बलि दा, बावन इशारे रिहा कराईआ। जिस दा हुक्म कदे ना टल्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे कोल पुराणी पत्रका लिखी, बिन अक्खरां सोभा पाईआ। एथे आए सप्तस ·षी, मुनी आपणा पन्ध मुकाईआ। अत्री ने वेखी मिती, भारद्वाज दिता जणाईआ। ओह निगाह मार सृष्टी दी दृष्टी, रसना रस रहिणी नहीं मिट्ठी, क्रिया कूड़ नाल हल्काईआ। उस वेले धरनी दुहथ्थड़ मार के रोवे पिट्टी, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। ख़ाक उडावे आपणी मिट्टी, चारों कुण्ट भवाईआ। तक्के बिट बिटी, बिन नैणां नैण उठाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दे चरणां होवे लिटी, लटां खुल्हीआं दे वखाईआ। मेरे साहिब स्वामी घट निवासी पुरख अबिनाशी मेरा अन्तिम लहिणा देणा नजिठी, बीस बीसे दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण हाहे उत्ते सुहाउणी टिप्पी, हँ ब्रह्म देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे ते अत्री लिख्या लेख अपारा, बिन कलम स्याही वड्याईआ। सैनत नाल दिता इशारा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। धरनी ओह तक्क कलयुग अन्त किनारा, ढईआ गोबिन्द वाला पार कराईआ। कलि कल्की लए अवतारा, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जिस तेरा उतारना भारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लगाए नाअरा, आत्म परमात्म ढोला राग सुणाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, अवतार पैग़म्बर गुरु बेअन्त कहि के गए सुणाईआ। सो स्वामी नर नरायण चौबीसा हो अवतारा, जगदीशा आपणा हुक्म वरताईआ। तूं निव निव करीं निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। तेरी अन्तिम पावे सारा, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। चल के आए तेरे दवारा, द्वारकावासी जिस दा निशाना गया दृढ़ाईआ। सो लहिणा देणा पूरा करे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया मेटे धूंआँधारा, धर्म दा धर्म निशान इक झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकारा, सति सरूपी शाहो भूपी, बिन रंग रूपी इक अख्वाईआ।

१८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड खोजा ज़िला रोपड़ अमरो देवी दे गृह

सतिगुर देवे अमरापद, अमरो अमर आप कराईआ। जन्म कर्म दी मेट के हद्द, जगत जंजाल विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। भाग लगा के धर्म दी यद, यादव कृष्ण दा लहिणा लेखे पाईआ। जिस दे दवारे ते वैरागी हो के वजाउंदा रहिंदा सी नद, धुनां नाल शनवाईआ। सच प्रीती विच गया सी बज्झ, बन्दना बन्दना विच सीस निवाईआ। जगत वासना छड के हद्द, जागरत जोत प्रभ दे नाल मिलाईआ। दर्शन कीता रज्ज, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। झट धर्म कुँवारी आई भज्ज, नेत्र दर्शन पाईआ। विच्चों उडी लज, नैण लोचन बिगसाईआ। झट कृष्ण मारी धज्ज, धुज्ज शब्द वाली जणाईआ। बाण निराला गया वज्ज, सोई सुरत उठाईआ। क्यों मनुआ गया भज्ज, काहन तों बाहर ध्यान लगाईआ। झट चरणां ते गया ढट्ठ, निव निव सीस निवाईआ। कृष्ण पिठ ते फेर के हथ्थ, सिर हथ्थ दिता टिकाईआ। तेरी आशा दी मिले वथ, वस्त दयां वरताईआ। तेरा रूप अनूप स्त्री होवे वत, बेवतन आपणी खेल खिलाईआ। फेर लहिणा देणा हथ्थ पुरख समरथ, सहिज नाल समझाईआ। ओह किरपा करे अकथना अकथ, मेहर नज़र उठाईआ। अन्तिम आपणे लेखे घत्त, लहिणा देणा जगत जहान मुकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला चरण कँवल कँवल चरण सहारा देवे नत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। मानस जन्म ना होवे भट्ठ, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। सचखण्ड दवारे सच आत्म दवारे जाए वस, वास्ता परमात्मा नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा आदि जुगादी होवे हथ्थो हथ्थ, जुग जन्म दा पूरब लेखा पूर कराईआ।

१८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सोढ्ढीआं ज़िला हिुश्यार पुर सन्तोख सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी पूरी कर दे सधर, सदमा जगत रहे ना राईआ। दीन दुनी तेरा करे कदर, कुदरत दे कादर तेरी ओट तकाईआ। नव सत्त मेट दे गदर, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़्हाईआ। आत्म परमात्म धार दस्स दे पद्धर, सच दवारा इक समझाईआ। मेहरवान महबूब मेहर दी कर दे नदर, नदरी नदर उठाईआ। सच दवारे आई दात मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। सच प्रेम दी चाढ़्ह दे रंगण, दुरमति मैल धुआईआ। किरपा कर सूरे सरबंगण, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। ख़ुशी प्रगटा दे विच ब्रह्मण्डण वरभण्डण तेरी वज्जे वधाईआ। सब नूं चरण धूढ़ मस्तक ला दे चन्दन, दुरमति मैल धुआईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर तेरी करे बन्दन, बन्दगी इक्को इक दृढ़ाईआ। सच दवारा एकँकारा सारे तेरा

लँघण, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू दीन दुनी दी खोल्ह दे सुरत, सुत्तयां दे जगाईआ। किरपा कर स्वामी तुरत, तुरीआ तों बाहर भेव खुल्हाईआ। नूर नुरानी तेरी नज़री आए मूर्त, अनुभव प्रकाश कराईआ। पन्ध मुका दे नेड़ दूरत, दूर दुराडा रहिण कोए ना पाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्हत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एस वक्त स्वामी तेरी ज़रूरत, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। झगड़ा मेट दे क्रिया कूड़त, कूड़ कुटम्ब मिटाईआ। साची बख्श दे चरण धूढ़त, तेरे चरण सारे ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू दीन दुनी नूं दे दे शांत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। नज़री आ एकँकार आप एकांत, अकल कलधारी आपणा भेव खुल्हाईआ। गुप्त ज़ाहर कर बात, बातन पर्दा आप चुकाईआ। कलयुग कूड़ अंधेरी मिटा रात, सतिजुग साचा चन्द कर रुशनाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन मज़्हब शरअ ज़ंज़ीर दे कटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दी होवे गाथ, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक्को रंग देणा रंगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे दे सगला साथ, संगी इक्को इक होणा नूर अलाहीआ। तूं राम रहीमा मेरा रघुनाथ, रघुपति तेरी ओट तकाईआ। जो संदेशा अर्जन दे के गया त्रैलोकी नाथ, काहन कृष्ण कृष्ण दृढ़ाईआ। जो ईसा मूसा मुहम्मद कल्मयां तों बाहर तेरी सुणाई गाथ, कायनात तों बाहर जणाईआ। जो नानक निरगुण धार गया आख, गोबिन्द जिस दी करे शनवाईआ। सो लहिणा देणा धरनी कहे मेरा पूरा कर दे भाग, वस्त अमोलक अगम्म अथाह वरताईआ। तेरी जोत दा इक्को नूर जगे चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ,। कलयुग जीवां बुद्धी बदल दे हँस बणा दे काग, कागों हँस उडाईआ। दुरमति मैल धो दे दाग़, पापीआं अन्त कर सफ़ाईआ। त्रैगुण बुझा दे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। परम पुरख तेरा इक्को उपजे अन्त वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तूं स्वामी अन्तरजामी इक्को दिसें कन्त सुहाग, कन्त कन्तूहल तेरी ओट तकाईआ। ओह लेखा तक्क लै जिस वेले गोबिन्द उडाया बाज, बाजी दीन दुनी उलटाईआ। धरनी कहे मेरी इक फ़रयाद, दुखी हो के हाल सुणाईआ। कलयुग विच सतिजुग कर आबाद, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। मेरे होवण वड वड भाग, भागांवन्ती हो के तैनूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणी दीन दुनी समझा, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। पर्दा ओहला अन्तर चुका, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया पन्ध मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म सुणाईआ। तूं वाहिद इक ख़ुदा, ख़ुद मालक तेरी ओट तकाईआ। सदी चौधवीं सब नूं कर जुदा, ज़ुज़ वक्खरे वेख वखाईआ।

जुग बदलणा तेरी आदि दी इक अदा, अदल इन्साफ़ लैणा कमाईआ। मैं तेरे चरणां होवां फ़िदा, सीस जगदीश तेरी भेंट कराईआ। कूड़ी क्रिया मेरे उतों कर अलविदा, धरनी उत्ते रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी दीन दुनिया तेरे होवे विच प्रेम, प्रेमी हो के वेख वखाईआ। सति धर्म दा दस्स दे नेम, निमक हराम ना रहे लोकाईआ। जो इशारा दिता दुष्ट दमन कुण्ट हेम, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। ओह तक्क अगम्मे नैण, नैण मूंधारी वेख वखाईआ। किसे दा मित्र प्यारा रिहा ना कोई साक सैण, सजण संग ना कोए निभाईआ। मावां पुत्त होए तरफ़ैन, पिता पूत कातिल मक्तूल रूप वटाईआ। नाता तुट्ट गया भाई भैण, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। चारों कुण्ट माया खाई जाए डैण, ममता घर घर होई हल्काईआ। कूड़ कुड़यार दा हो गया वहिण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। धरनी कहे मेरे स्वामी मैं तैनूं आई कहिण, कहि के दयां जणाईआ। दिवस रात मैनूं मूल ना आवे चैन, दुक्खां विच मेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर ज़हूर दिसे ना ऐन दा ऐन, जो अनलहक इशारा गया कराईआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सोढ्ढीआं ज़िला जलन्धर प्रीतम कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे रोवण कब्रिस्तान, मकबरे रहे कुरलाईआ। जिन्हां नूं पैग़म्बरां तेरी सुणाई दास्तान, हुक्म हुक्म विच्चों जणाईआ। ओह कहिंदे नाल ईमान, सिदक सबूरी विच रखाईआ। सानूं इशारा देवे मजीद कुरान, कुरहिआं तों बाहर दृढ़ाईआ। हकीकत दा मालक इक इमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस झगड़ा मेटणा तमाम, तमा शरअ वाली गंवाईआ। कल्मयां तों बाहर दस्से कलाम, रसूलां तों बाहर पढ़ाईआ। उस दीन दुनी दा बदल देणा नजाम, नौबत आपणा नाम हक वजाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सतिगुर श्री भगवान, भगवन तेरी आस रखाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान दे दे आपणी वस्त दा अगम्मा दान, दाता दानी हो के आप वरताईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा राम, राम रमईआ तेरी ओट तकाईआ। तूं सति सतिवादी पुरख निरँजण धुर दा काहन, काहन कान्हा तेरी इक सरनाईआ। तूं नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना इक अमाम, आमद विच तेरा राह तकाईआ। नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक जिस दा शब्द संदेशा शब्दी धार सुणाउण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। तूं लहिणा देणा लेखा जाणे दो जहान, धरनी धरत धवल धौल कहे मेरी आसा पूर

देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह शाह सुल्तान, सलतनत तेरी सति सति नज़री आईआ।