पुस्तकालयभाग २३

१९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दुसांझ खुरद ज़िला हुशियार पुर गुरदेव सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ कलयुग ओढण होया पुराणा, सति धर्म चीर वस्त्र दे बदलाईआ। सच संदेसा इक्को दे अगम्मा दाना, आत्म परमात्म भेव दे खुल्हाईआ। दीन दुनी सहाई हो निमाणयां माणा, निगाहबान तेरी वड्याईआ। धूंआँधार तक्क ज़िमीं असमाना, नव सत्त खोज खुजाईआ। तेरा नूर दिसे ना मातलोक जहाना, धवल रो रो मारे धाहींआ। किरपा कर श्री भगवाना, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। सच वस्त दा दे दे दाना, दानेशवर गुरमुख लै बणाईआ। हर घट अन्दर भेव खुल्हा दे धुर दे रामा, रमईआ तेरी बेपरवाहीआ। सुरती धार शब्द मेल लै कान्हा, कन्त कन्तूहल तेरी वड वड्याईआ। आपणे प्यार मुहब्बत दा दे इक तराना, ख़ुशीआं विच सारे ढोले गाईआ। धरनी कहे मेरा देश ना होए वैराना, वैरी पंच विकार देणे मिटाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलामा, ज़ंज़ीर बन्धन देणे तुड़ाईआ। तेरा धुर दा डंका नाम वज्जे दमामा, दो जहान करे शनवाईआ। कलयुग मेट अंधेरी शामा, शम्हां नूर जोत कर रुशनाईआ। निगाह मार लै मेहरवान मेहरवाना, महिबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त सच देणी वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे प्यार दी भुक्खी नंगी, जगत वस्तू कम्म किसे ना आईआ। किरपा कर सूरे सरबंगी, सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। तेरे नाम दी चारों कुण्ट आई तंगी, तंगदस्त होई लोकाईआ। धर्म दी धार मिले ना संगी, सति सच ना कोए वरताईआ। जगत दी अक्ख हो गई अंधी, निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ। मज़्हब शरअ ने पाई पाबन्दी, भगत नज़र कोए ना आईआ। दुहागण आत्मा होई रंडी, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। चारों कुण्ट भेख पखण्डी, माया ममता नाल हल्काईआ। तेरा नूरी चढ़े ना चन्द नौंचन्दी, चन्द चांदना ना कोए रुशनाईआ। मैं इक्को वस्त रही मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मनुआ मन ना पाए डण्डी, वरभण्ड हो सहाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा पूरा कर दे कन्ढ्ढी, जो घाट कन्ढ्ढे बैठे डेरा लाईआ। मेरा खेल वेख वनखण्डी, जंगल जूहां पहाड़ सागरां ध्यान लगाईआ। मैं चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार वेख के कम्बी, दुक्खां विच जणाईआ। किसे दा लेखा मुकदा नहीं प्रकृती पंझी, पंज दस्स समझ किसे ना आईआ। मेरे अन्तर आई रंजी, रंजश विच दुहाईआ। तेरी खेल किसे ना लग्गे चंगी, चार कुण्ट रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे तन वस्त्र लथ्थे चीर, चिरी विछुन्ने ध्यान लगाईआ। साडा रिहा ना कोई पैग़म्बर पीर, नबी रसूल बैठे मुख भवाईआ। अवतारां नज़र ना आवे शरीर, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। गुरुआं मिले ना कोए धीर, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मैं दिवस रैण रहां दिलगीर, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जिधर तक्कां झगड़ा दिसे शाह हकीर, ऊँच नीच करे लड़ाईआ। मेरे उत्ते आई भीड़, भीड़ी गली पार ना कोए लँघाईआ। मेरी धर्म दी टुट्ट गई हड्डी रीड़, सिर सके ना कोए उठाईआ। मेरीआं अक्खीआं वगे नीर, हन्झूआं छहिबर लाईआ। मेरा दुखी होया शरीर, अंग अंग रिहा कुरलाईआ। किरपा कर मेरे साहिब स्वामी निरगुण धार दे धीर, धीरज आपणा नाम जणाईआ। मैं ग़रीब निमाणी वैरागण होई कीर, कीमत जगत ना कोए पाईआ। पाप अपराध मेरे उत्ते वध्या अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। किसे दी पवित्र रही नहीं ज़मीर, पतित पावन तेरी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ऐका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी कलयुग अन्त कट दे भीड़, कूड़ क्रिया दा लेखा दे मुकाईआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दुसांझ खुरद ज़िला हुशियार पुर दर्शन सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रकाश कर दे प्रभू आपणी जोती, जोती जाते अंध अंधेर दे मिटाईआ। जगत जिज्ञासुआं सुरत उठा सोती, सवाधान नौजवान दे कराईआ। तेरे प्यार विच दुरमति मैल सब दी जाए धोती, पतित पुनीत कर ख़लक ख़ुदाईआ। ग़रीब निमाणे जीव जंत तक्क कोटन कोटी, अणगिणत ध्यान लगाईआ। सब दी वासना हो गई खोटी, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। तेरी मंज़ल चढ़े कोई ना चोटी, सचखण्ड दवारे दरस कोए ना पाईआ। जगत कल्पणा मन मति होई होछी, कूड़ क्रिया विच ललचाईआ। किसे कम्म ना आवे पढ़ी पुस्तक पोथी, पत्थर पाहन सारे रहे कुरलाईआ। दीन दुनिया इक दूजे दी होई दोखी, सगला संग ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणा सति दा कर प्रकाश, प्रकाशवान तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ जाए विनास, धरनी धवल रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां पूरी कर आस, तृष्ना कूड़ जगत गंवाईआ। घर स्वामी पा रास, सुरत शब्द गोपी काहन नचाईआ। पन्ध मुका दे दस दस मास, आवण जावण गेड़ कटाईआ। चरण कँवल बणा दास, दासी दास हो के सेव कमाईआ। सच मुहब्बत बख्श ख़ाहिश, प्रीतम प्यार इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणा दे दे नूर, नव नौ चार होए रुशनाईआ। जल्वागर आपणा बख्श ज़हूर, ज़ाहर ज़हूर तेरी वड्याईआ। नाम कलमे दी इक्को दस्स तूर, तुरीआ तों बाहर शनवाईआ। मेरा लहिणा देणा मुकाउणा ज़रूर, ज़रूरत पिछली वेख वखाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगता ग़रूर, ग़ुरबत कूड़ी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तेरे नाम दा सब नूं चढ़या रहे सरूर, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। तेरे नालों रहे कोए ना दूर, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। सृष्ट सबाई बेपरवाही तेरे चरणां दी लावे धूढ़, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। मैं सब दा करां मशकूर, शुकराने विच सीस निवाईआ। धरनी कहे मेरी आशा मनसा मेरे साहिब कर दे पूर, पूरन ब्रह्म देणा दृढ़ाईआ। नाता तोड़ दे कूड़ो कूड़, सति सच दे प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर चरण कँवल धरनी कहे मेरी लग्गे धूढ़, ओसे दे टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सैले ख़ुर्द ज़िला हुशियार पुर मिलखा सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं तेरी मिलख जगीर, बेपरवाह वेखणा ध्यान लगाईआ। मेरी हद्द हदूद दी तक्क लकीर, निगाह नैण आप उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा क्यों मेरी आसा होई दिलगीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। समुंद सागर वेख लै नीरां दे नीर, तीर्थ तट्टां ध्यान लगाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर बिरहों विछोड़ा पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर दयां सुणाईआ। जिधर तक्कां उधर शरअ दे दिसण ज़ंज़ीर, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। मैनूं संदेसा शब्दी धार दे के गया कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। धरनीए कलयुग अन्त तेरा लेखा वेखे अख़ीर, बिन अक्खरां तों ध्यान लगाईआ। जिस नूं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं किहा लातस्वीर, नूर नुराना नूर अलाहीआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक आवे गुणी गहीर, गहर गम्भीर आपणा फेरा पाईआ। जो नाम अणयाला दो जहानां मारे तीर, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। तेरे उतों कूड़ी क्रिया कटे भीड़, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं आसावंद पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं सुणना चाहुंदी तेरा शब्द अगम्मी बाणी, बाण अणयाला दे चलाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे चारे खाणी, चारों कुण्ट होणा सहाईआ। सति विच सच विरोल दे आपणा पाणी, अंमिओं रस आप चुआईआ। तेरे नाम दी होवे इक दीबाणी, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। ओह

तक्क लै तेरा नूर अलाह जिस नूं कहिंदे अल्ला राणी, रईयत दो जहानां वेख वखाईआ। चौदां तबक कर पहचानी, चौदां लोकां फोल फुलाईआ। चौदां विद्या वेख कुरलाणी, चौदस चौधवीं रैण नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तक्क लै आपणे अगम्मी कौल इकरार, भेव अभेद आप जणाईआ। तेरे नाल किसे दी नहीं कोई तकरार, झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं सब नूं कर दे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जिस बिध लेखा मुकणा संग मुहम्मद चार यार, यारी यारां नाल निभाईआ। उम्मत उम्मती पाउणी सार, महासार्थी भेव देणा खुल्हाईआ। जिस दा हज़रत ईसा करे इंतज़ार, फाँसी गल हथ्थ लटकाईआ। जिस दा नूर जोत मूसे तक्कया उज्यार, कोहतूर दए गवाहीआ। जिस दी नानक सति सति वजाई सितार, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। जिस दा गोबिन्द बणया सुत दुलार, पुरख अकाला अगम्म अथाहीआ। ओह किस बिध मालक मेरा दुखड़ा दए निवार, सुख सागर विच समाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उतों कढ्ढे बाहर, सति धर्म दा सति दए प्रगटाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख हरि भगत कर तैयार, त्रैगुण अतीता देवे माण वड्याईआ। धरनी कहे मेरे धर्म स्वामी मैं तेरी सदा ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। दोए जोड़ करां निमस्कार, डंडावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। तूं मेरा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ उतार, मकरूज़ लेखा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाते पुरख बिधाते शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, दर तेरे भिखारन हो मंग मंगाईआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड डाडीआं ज़िला हुशियार पुर हरभजन सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू जन भगत बणा दे मेरे सुहेले, सज्जण सदा सदा अख्वाईआ। जिन्हां दे तेरे नाल मेले, ओह मेरे नाल मिल के तेरे ढोले गाईआ। असीं वसीए सदा रंग नवेले, दीन दुनी तों बाहर आपणी ख़ुशी बणाईआ। डंके वज्जण गुरु गुर चेले, घर मेरा सोभा पाईआ। गुरसिख गुरमुख जन मेरे उत्ते खेले, ख़ालक ख़लक देणी वड्याईआ। तूं वसणहारा धाम नवेले, मेरी धरनी धवल देणी सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू आपणयां भगतां मेरा जोड़ दे नाता, मैनूं मिल के वज्जे वधाईआ। दोहां दा सांझा होवे खाता, ख़तरा अवर ना कोए रखाईआ। ओह तेरी मेरे उत्ते गावण गाथा, मैं तेरे चरणां धूढ़ ख़ाक रमाईआ। तूं साहिब

स्वामी सर्ब कला समराथा, समरथ पुरख निरँजण इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती जोड़ के हाथा, निव निव लागा पाईंआ। मेरा पूरा कर दे घाटा, अमुल्ल अतुल्ल आपणी दात झोली पाईआ। कलयुग कूड़ी रैण रहे ना राता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तूं स्वामी कमलापाता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मैं तेरी अन्त अख़ीर तेरी रखी आसा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। तेरे चरण धरया भरवासा, धरनी धरत धवल धौल कहि के रही सुणाईआ। मेरी पन्ध मुका दे वाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू भगत बणा दे साचा मीता, मित्र प्यारे दया कमाईआ। अन्तर निरन्तर साफ़ कर दे नीता, नीतीवान तेरी वड वड्याईआ। भेव चुका दे हस्त कीटा, इक्को रंग रंगाईआ। तेरा नाम निधाना लागे मीठा, अंमिओं रस देणा चखाईआ। त्रैगुण तत ना तपे अंगीठा, अमृत मेघ वरसाईआ। मेरा तन वजूद कर दे ठांडा सीता, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे जन भगत तूं मेरा मैं तेरा गावण गीता, गीता ज्ञान जिस दी सिफ्त सालाहीआ। मेरी चोली तन रंग चाढ़्ह मजीठा, जगत जहान उतर कदे ना जाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा खेल सदा अनडीठा, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरीआं पूरीआं कर दे आसा उम्मीदा, तृष्ना कूड़ी दे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच दे प्रीता, प्रीतम हो के प्रिया प्रेम इक्को इक बंधाईआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड डविड्डा ज़िला हुशियार पुर नसीब कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभू भगत भगवान बणा समाज, सति सच धर्म नाल रखाईआ। प्यार मुहब्बत शहिनशाही बख्श राज, रईयत मुहब्बत विच प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण संवार आप काज, पारब्रह्म ब्रह्म भेव देणा खुल्हाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच अन्दरों जाए जाग, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। कलयुग जीव हँस बणा फड़ फड़ काग, माणक मोती नाम चोग चुगाईआ। दुरमति मैल सब दे अन्दरों धो दाग़, पतित पापीआं पार कराईआ। पंच विकार बुझा आग, त्रैगुण अग्न ना कोए तपाईआ। तूं मेहरवान मोहण माधव माध, मधुर धुन दे सुणाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी ओट तकाईआ। तेरी किरपा मेरा वड वड होवे भाग, भागां भरी ख़ुशी मनाईआ। किसे दे अन्दर रहिण ना देणा वाद विवाद, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तर निरन्तर परम पुरख तैनूं सारे लैण अराध, हर हिरदे तेरा नूर होवे रुशनाईआ। सति धर्म दी नवीं साजणा साज, सच सच नाल वड्याईआ। किरपा कर मेरे महाराज, परम पुरख तेरी

आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धरनी कहे मैं निव निव लागां पाईंआ। धरनी कहे प्रभू तूं दीन दयाला दर्द दु:ख भंजन, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। तेरे दो जहानां दीपक जोती जगण, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ होवे रुशनाईआ। धुर दे ठाकर स्वामी दर तेरा आई मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। कलयुग जीवां आत्म परमात्म चाढ़्ह दे रंगण, दुरमति मैल धुआईआ। जन्म कर्म किसे रहे ना मंदन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरी चरण धूढ़ मस्तक लग्गे चन्दन, निम्मवास ना कोए महकाईआ। मेरी डण्डावत तेरे अग्गे बन्दन, बन्दगी विच निव निव लागा पाईंआ। तूं आदि पुरख निरँजण, निरवैर तेरी ओट रखाईआ। मेरा दुखी दा दु:ख आईं वंडण, दर्दी हो के फेरा पाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती भरम दी ढाउणी कंधन, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। साचा नाम श्री भगवान आईं हर हिरदे वंडण, काया मन्दिर घर घर देणा टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर खण्डन, खण्डा नाम उठाईआ। तेरा खेल सदा ब्रह्मण्डन, वरभण्डण मेरा लहिणा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धरनी कहे मैं आपणी मनसा तेरे अग्गे रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा इक्को इक, एकँकार दयां जणाईआ। सारी सृष्टी तेरी सिख्या लए सिख, साख्यात तेरा नूर नज़री आईआ। तूं श्री भगवान पाउणी भिक्ख, भिच्छया अगम्म वरताईआ। दीन दुनी दा अगला लेख दे लिख, पिछले दा लेखा राय धर्म ना मंगे राईआ। तूं वेखणहारा नित नवित, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। मेरी सुहञ्जणी कर दे थित, घड़ी पल तेरा राह तकाईआ। तुध बिन अवर कोए ना दिसे मित, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। तूं वसणहारा हर घट चित, मन चित ठगौरी दे गंवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अबिनाशी करते मेरे पित, पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सांझे यार मेरा लहिणा देणा पूर कराईआ। चारों कुण्ट तेरा नूर नुराना नौ जवाना श्री भगवाना आवे दिस, दहि दिशा इक्को जोत जोत रुशनाईआ। धरनी कहे मेरी लेखे ला लै प्यार मुहब्बत दी रित, रुतड़ी धर्म धार महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा भाणा हुक्म सदा अमिट, दो जहानां मेट सके कोए ना राईआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दाउद पुर ज़िला कपूरथला पाल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू तेरीआं अगम्मी ख़बरां पढ़ीआं, छत्ती रागां तों बाहर सिफ्त सालाहीआ। मेरया महबूबा मेरीआं ख़ुशीआं

वालीआं होईआं घड़ीआं, चार जुग दे घड़ी घड़याल करन शनवाईआ। जां मैं निगाह मारी सवरन रणजीत दोवें तेरे चरणां दे विच खड़्हीआं, बिना तत वजूद दे नज़री आईआ। उन्हां तूं मेरा मैं तेरा तुकां पढ़ीआं, बिन रसना ढोले गाईआ। धरनी कहे मेरी निगाह विच गोरां ते मढ़ीआं, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरी दुहाई उन्हां दीआं रूहां चुरासी विच मूल ना वड़ीआं, निरगुण तेरे दर सुहाईआ। जिन्हां दे प्यार विच मेरी आसा तरीआं, तारनहार तेरी शरनाईआ। तूं पुरख अकाले दीन दयाले आपणी किरपा करीआ, कुदरत दे कादर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मैं तक्कां चार लख ते अस्सीआं, चुरासी ध्यान लगाईआ। चारे खाणीआं होईआं बेवसीआं, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नव सत्त फिरन नस्सीआं, भज्जण वाहो दाहीआं। राय धर्म दवारे बैठीआं इक्ट्ठीआं, बैठीआं डेरे लाईआ। जिधर तक्कण अग्नी दीआं भट्ठीआं, सांतक सति ना कोए वरताईआ। निगाह मारन नज़र ना आवण तेरे नाम दीआं पट्टीआं, पटने वाला नज़र किसे ना आईआ। सारीआं गिणदीआं गट्टीआं, बैठीआं ढेरीआं ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरे प्रीतम तेरी अगम्मी रीत, रीतीवान तेरी शरनाईआ। भगतां बख्श दे सच प्रीत, प्रीतम दे माण वड्याईआ। त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवण आपणे लेखे विच रखाईआ। अन्तर कर दे ठांडी सीत, अग्नी अग्ग बुझाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते तेरा प्यार लै के गई धर्म धार दी कन्या रणजीत, रण जित्त के आपणा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां दा वीर दुलारा धर्म प्यारा अग्गे बैठा नन्हा मनजीत, मनसा प्रभ दे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं सब कुझ कीता तलाश, वेख्या थांउँ थाँईंआ। तेरा हुक्म सुणया विच्चों आकाश, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। मेरा कायम ना रिहा स्वास, धड़कण विच दुहाईआ। मैं हैरान हो गई जिस वेले तक्की भगत दी लाश, लासानी तेरा नूर नज़री आईआ। झुकया दिसया शंकर उतों कैलाश, आपणा नैण नैण छुपाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म कीता प्रकाश, मेरा रंग रंगाईआ। विष्नूं हाज़र होया साख्यात, सन्मुख सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द ने पुछी वात, पन्ध मुकाया चाँईं चाँईंआ। उस वेले आत्म परमात्म जोड़ के नात, नाता ततां वाला तुड़ाईआ। धुर दी धार फड़ा के हाथ, हथेली हथ्थ नाल मिलाईआ। चढ़ा अगम्मे राथ, भज्जया वाहो दाहीआ। दर रख पुरख समराथ, सचखण्ड दिता टिकाईआ। एह खेल वेख्या मैं अनाथां नाथ, धरनी हस्स के रही जणाईआ। जां निगाह मारी भगत सुहेले अग्गे इक्ट्ठा बणया साथ, सोहणा संग बणाईआ। मैं दूरों टेक्या माथ, सीस दिता झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब ने किरपा करी, कृपाल हो के दया कमाईआ। मैनूं प्रकाश जणाया इक्को नूर हरी, हरि करता सोभा पाईआ। मैं लख चुरासी विच्चों कर के बरी, बन्दीख़ाने तोड़ तुड़ाईआ। जिस भगत सन्त दी आत्म धार शब्द गुर हो के फड़ी, गंढ आपणे नाल पवाईआ। मैं निगाह मारी बड़ी, धरनी कहे चारों कुण्ट वेख वखाईआ। बेशक उस दी लाश मेरे ते सड़ी, अग्नी अग्ग नाल आपणा आप तजाईआ। रणजीत प्रीतम विच परमात्म दी आत्म हो के मंज़ल चढ़ी, चारों कुण्ट वज्जी वधाईआ। जिथ्थे माता गुज़री दी धार बिशन कौर खड़्ही, बिना भुजां तों भुजां उठाईआ। निगाह मारी जां मैनूं भगतां दी दिसी अग्गे लड़ी, दूर नेड़े गुरमुख नज़री आईआ। जिथ्थे इक प्यार दी लग्गी झड़ी, मुहब्बत विच इक्को मेघ रिहा बरसाईआ। मेरे साहिब दयालू वड कृपालू किरपा निधान आपणी किरपा करी, करनी दे करते आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते दिउहाढ़ा चंगा उनतीस माघ, मैं हस्स के दयां जणाईआ। सचखण्ड भगत दा जगया चराग़, जोत जोत नाल रुशनाईआ। शरीर छुट्टा बिना दाग़, कर्म कांड दा पन्ध मुकाईआ। नाता रिहा ना जगत समाज, कूड़ा संग तजाईआ। आत्म होए वड वडभाग, परमात्म विच समाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी खुल्ह गई अन्दर बाहर दी जाग, गफ्लत रहिण कोए ना पाईआ। जां मैं सवाधान होई मैनूं अगम्मी आई आवाज, शब्दी शब्द दिती शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। उनतीस माघ कहे धरनीए मेरा दिवस सुहाणा, सोहणा नज़री आईआ। आत्म धार रणजीत ते राणा, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। चढ़ के धुर दे शब्द सतिगुर बिबाणा, भज्जया वाहो दाहीआ। जा के मिल्या भगत सुजाणा, जगदीशा रंग रंगाईआ। पाल सिँघ करे ध्याना, माणा सिँघ अक्ख खुल्हाईआ। तारा सिँघ कहे मैंं इन्हां दा गाउणा गाणा, आपणा राग अल्हाईआ। सवरन कहे मेरा नाता मुहब्बत वाला पुराणा, नंन्ही कन्या नाल मिलाईआ। जिस छड्डया कूड़ जहानां, धरती धरनी धवल तजाईआ। सच घर मिल्या विश्रामा, जिथ्थे विसरे वस्त पराईआ। अट्ठे पहर इक्को रूप सति सरूप इक्को मेल श्री भगवाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। रणजीत आत्मा कहे मैनूं मिल गया मेरा घर टिकाणा, जिथ्थों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मैं भैण भ्रावां नूं इक्को संदेश सुनाणा, ख़ुशीआं दे विच सुणाईआ। माता पिता मेरा सोग ना किसे मनाणा, हरख विच कोए ना आईआ। मेरा तुहाडा प्यार कदे ना होवे पुराणा, सद इक्को रंग समाईआ। जे तुसीं मेरे साहिब दा घर ते मेरा वेखो टिकाणा, ते सारे ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। फेर सारे कहिण प्रभू इक दूजे तों पहलां सानूं एथे पहुंचाउणा, लोकमात रहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका देवे साचा वर, सद आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे मेरा उन्नी चेत दिवस दिहाढ़ा, सम्मत शहिनशाही नौ नाल वड्याईआ। मेरा इक्को प्रभू दे अग्गे हाढ़ा, निव निव सीस झुकाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी साहिब स्वामी लाड़ा, धुर दा मालक अगम्म अथाहीआ। मैं उस दे भगतां दा वेखां अखाड़ा, जिथ्थे इक्को राग अल्हाईआ। मैं मंज़ल चाढ़्हां पार करां समुंद सागर पहाड़ा, टिल्ले पर्वतां पन्ध मुकाईआ। इक्को नूर ज़हूर तक्कां उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। भगतां दा सोहणा वेखां दवारा, सचखण्ड साचे ध्यान लगाईआ। जिथ्थे गुरसिख बुढ्ढा नढ्ढा जवान नहीं कोई कुँवारा, आत्म धार परमात्म लई प्रनाईआ। जगत नाता विसर जाए संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी लेखा रहे ना राईआ। उन्नी चेत कहे मेरा हेत ओस प्रभू नाल निरँकारा, जो निरवैर इक अख्वाईआ। जिस दा सचखण्ड विच बिन रसना तों एका एक जैकारा, दूजा राग ना कोए शनवाईआ। जिस भगतां आवण जावण कीता पार किनारा, सचखण्ड दवार एकँकार दिती शरनाईआ। सो भगत सुहेला उच्ची कूक बोले जैकारा, धुर दा नाम इक सुणाईआ। धरनी उत्ते मेरे धर्म प्यारयो मेरा ततां वाला प्यारा, आत्म धार परमात्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत बहाए विच सचखण्ड दवारा, रणजीत अतीत त्रैगुण तों बाहर आपणी जोत विच मिलाईआ।

२० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड फ़तिह पुर सीकरी ज़िला हुशियार पुर जुगिन्दर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं अन्तर तेरी वैरागी, वैराग अगम्मड़ा दयां दृढ़ाईआ। मेरी विचार नहीं कोई मानस वाली दिमाग़ी, अक्ल बुद्धी ना कोए रखाईआ। मेरा कोई रूप नहीं हँस कागी, काग हँस ना कोए जणाईआ। मैं तेरी किरपा नाल जागी, आलस निंद्रा दयां गंवाईआ। मेरे अन्तष्करन विच तेरी लिव लागी, प्रेम सके ना कोए तुड़ाईआ। मैं चाहुंदी जन भगतां वड्डा कर वडभागी, भागहीण रहिण कोए ना पाईआ। घर सच जगा चराग़ी, जगत जहान रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया जाण त्यागी, त्रैगुण अतीते तेरी ओट तकाईआ। सतिगुर शब्द मार के आवाज़ी, सुत्तयां लै उठाईआ। दस्स वड्याई आपणे नाँ दी, नाउँ निरँकार इक दृढ़ाईआ। खेल मुका दे सूर गाँ दी, झटका हलाली लेखा कोए रहिण ना पाईआ। सुण पुकार धरनी कहे धरती जगत माँ दी, पिता पुरख अकाल हो के ध्यान लगाईआ। वड्याई रही ना किसे नगर गराँ दी, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरे शाह पातशाह

शहिनशाह बेनज़ीर, मेहरवान तेरी वड्याईआ। मेरे उत्ते जन भगतां बदल दे तकदीर, तक्ब्बर हँकार रहिण कोए ना पाईआ। अन्तर आत्म निजर दे सीर, कूड़ तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। मेरी आशा ना रहे दिलगीर, सांतक सति देणा वरताईआ। तूं शहिनशाह पीरां दा पीर, पैग़म्बरां दा मालक इक अख्वाईआ। तेरी नज़र ना आए कोए तस्वीर, लातस्वीर तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां साची दात पिता पूत दे जगीर, विरसा धुर दा आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। धरनी कहे मेरे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी शरनाईआ। जन भगत सुहा दे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भाग लगा दे काया बुत, बुतखान्यां वजे वधाईआ। तेरा भण्डार अतुट, अतोट देणा वरताईआ। इक दे थाँ दो देवीं पुत, पिता पूत तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं सुक्खणा रही सुक्ख, दिवस रैण अक्ख उठाईआ। जनणी सुफल करनी कुक्ख, हरिजन जन लैणा उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू तूं देवणहारा गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह पीरां दा पीर, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तूं चिट्टे उत्ते काली कलम नाल बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी इक जणाईआ। मेरी बेनन्ती तेरे चरण कँवल अख़ीर, आख़र दयां दृढ़ाईआ। तेरा नाम अणयाला श्री भगवाना वज्जे तीर, जगत जहाना पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म सच जाम प्या दे सीर, जगत तृष्ना तृखा देणी मिटाईआ।

२० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सलीम पुर ज़िला हुशियार पुर अर्जन सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू कलयुग कर पार किनारा, दीन दुनी तों बाहर कराईआ। मेरे उत्ते रहे ना धूंआँधारा, अंध अंधेरा देणा मिटाईआ। नव सत्त कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जीवां जंतां दे सहारा, सहायक नायक आप अख्वाईआ। अमृत रस दे ठांडा ठारा, अग्नी तत बुझाईआ। नाम शब्द दे धुन्कारा, सोई सुरत आप जगाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। सति धर्म दा दे भण्डारा, वस्त अमोल अमुल्ल वरताईआ। मैं तेरा शुकर गुज़ारा, निव निव सीस निवाईआ। चार कुण्ट तेरा इक्को सुणा जैकारा, प्रभ तेरी सिफ्त सलाहीआ। तूं निरगुण निरवैर पा सारा, महासार्थी आपणा रंग रंगाईआ। मैं भिक्खक भिखारन खड़्ही दवारा, दरवेशण आस तकाईआ। ओह तक्क मैनूं पैग़म्बर देण इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। निशाना मिटणा चन्द सितारा, सत्हा बुलंदी तेरी बेपरवाहीआ। नेत्र रोवे चार यारा,

मुहम्मद अगम्मा राह तकाईआ। लेखा पूरा कर दे परवरदिग़ारा, यामबीन तेरी ओट तकाईआ। तूं वाहिद ख़ालक ख़लक नूर अपारा, अपरम्पर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं धरनी मिट्टी ख़ाक छारा, चरण धूढ़ आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू कूड़ कुड़यारी मेट दे रैण, अंध अंधेरा दे चुकाईआ। मैं दर ठांडे तेरे आई कहिण, बिना ज़बान तों रही सुणाईआ। तूं मेरा स्वामी बण सैण, सजण इक अख्वाईआ। मेरा पूरब चुका लहण देण, देवणहार तेरी वड्याईआ। मैं सब कुछ वेख्या आपणे नैण, नैण मुंदारी दिता जणाईआ। चारों कुण्ट माया खाए डैण, जीवां जंतां होए ना कोए सहाईआ। आत्म परमात्म होई प्राइण, प्राण अधारी तेरी सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर रहमत, रहीम रहमान दया कमाईआ। मेरी आशा तेरे नाल होवे सहिमत, सहिस दुखड़ा दे गंवाईआ। मेरे उत्ते कलयुग जीव रहे कोए ना अहिमक, बुद्धी बिबेक देणी बणाईआ। झगड़ा मेटणा धोती तहिमत, इक्को रंग सब नूं देणा वखाईआ। तेरे शब्द दी सारे समझण सैनत, नेत्र अक्ख देणी खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं दुखी हो पुकारा, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तुध बिन दिसे ना कोए सहारा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोई मित्र प्यारा, साजण संग ना कोए बणाईआ। मेरे नैण रोंदे ज़ारो ज़ारा, पाणी धार छहिबर रहे वहाईआ। मैं कूक कूक पुकारा, दरोही दरोही कर सुणाईआ। आ मेरे परवरदिग़ार सांझे यारा, तेरी ओट तकाईआ। पैग़म्बरां दा दे उधारा, पूरब लेखा रहे ना राईआ। दीन दुनी दा वेख तट किनारा, दीन मज़्हब घाट फोल फुलाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना विच निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मैनूं दीनां मज़्हबां कीता ख्वारा, ख्वारी मेरे उत्ते बैठी आसण लाईआ। तेरे नाम दी तेरे प्यार दी खिड़े ना कोए गुलज़ारा, गुलशन नाम ना कोए महकाईआ। मैनूं संदेसा दिता गुरुआं अवतारा, पैग़म्बर ढोले गए सुणाईआ। तेरे उत्ते कलि कल्की लए अवतारा, निहकलंका वेस वटाईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसारा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। उस दा खेल सब तों होवे बाहरा, चार जुग दे शास्त्र जिस नूं सीस निवाईआ। ओह जोत नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना शब्दी धार होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वरताईआ। जिस दा आत्म परमात्म होवे नाअरा, नाअरा हक हक सुणाईआ। सच धर्म दा तेरे उत्ते प्रगट करे दवारा, दुतीआ भाउ दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरे मालक महबूबा, मेहरवान तेरी सरनाईआ।

मैं तैनूं सदा तक्कदी मौजूदा, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। मेरे उत्ते शरअ दी मेट हदूदा, हज़रतां दे हज़रत नूर अलाहीआ। कूड़ी क्रिया कर नेस्तोनाबूदा, जड़ रहिण कोए ना पाईआ। तेरा खेल आलीशान अर्श अरूजा, आलीज़ाह तेरी शरनाईआ। चार कुण्ट मैनूं कर महिफूजा, मेहर नज़र इक उठाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते भाओ मिटा दे दूजा, दुतीआ भाओ रहिण कोए ना पाईआ। आपणा भेव खुल्हा दे गूझा, अन्तर आत्म पर्दा दे चुकाईआ। मैं रो पुकारां वसुधा, धरनी तेरे अग्गे झोली डाहीआ। मेरे उत्ते कलेश मिटा दे कलयुगा, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ। जो तेरी आशा रख के गया बुद्धा, बुध मन मति तों परे दे समझाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे उत्ते अन्त होण वाला युद्धा, युधिष्टर इशारे रिहा कराईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाले दीन दयाले तेरे हुक्म अन्दर सुहञ्जणा वेला ढुका, घड़ी पल थित वार दए गवाहीआ। तेरा खेल जगत जहान रहे ना लुका, लोकमात तेरे हुक्म दी वज्जे वधाईआ। मैं जिधर तक्कां अवतार पैग़म्बर गुरु विष्न ब्रह्मा शिव सब तैनूं झुका, बिना सीस तों सीस जगदीश निवाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना तेरा सतिगुर शब्द मैनूं दे के गया रुक्का, बिन अक्खरां गया फड़ाईआ। धरनीए तेरे उत्ते पैणी लुट्टा, सांतक सति रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग जीवां भाग निखुट्टा, मेहरवान सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सब दा आत्म परमात्म नाता तुट्टा, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगतां किरपा करे अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं दए कराईआ। जिन्हां दे अन्दर सुहञ्जणी होणी रुता, रुतड़ी अपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा दर दरबार कर दे सुच्चा, घर सुहञ्जणे मिले माण वड्याईआ।