२० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मयाणी ज़िला हुशियार पुर मुणशी राम दे गृह
धरनी धरत धवल धौल कहे मेरे मेहरवान, मेहरवां तेरी सरनाईआ। मेरे आदि जुगादी धुर दे राम, रमईआ तेरी ओट तकाईआ। मेरे निरगुण निरवैर निरँकार काहन, काहन कान्हा तेरी वड वड्याईआ। मैं निव निव करां प्रणाम, नमस्ते विच सीस निवाईआ। तूं सो पुरख निरँजण नौजवान, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एकँकारा वड बलवान, आदि निरँजण अगम्म अथाहीआ। अबिनाशी करता मर्द मर्दान, श्री भगवान सहिज सुखदाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखण मार ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरा सतिगुर शब्द सदा लेखा जाणे जीव जहान, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। मेरे कन्त भगवन्त मेरी कर पहचान, बेपहचान पर्दा आप चुकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी धरनी कहे मेरी झोली पा दे दान, दयावान दया कमाईआ।
अन्तर निरन्तर सृष्टी दृष्टी विच सब नूं दे ज्ञान, अनुभव पर्दा आप खल्हाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती दे पीण खाण, कँवल नाभी अमृत मेघ आप बरसाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी धुन आत्मक सुणा सच्ची धुन्कान, अनरागी आपणा राग दृढ़ाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत जगा महान, काया मन्दिर अन्दर होए रुशनाईआ। मैं भिखारन दर वणजारन तूं देवणहारा दान, दया निध तेरी शरनाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उतों कूड़ कुकर्म दा मेट निशान, निशाना धर्म वाला झुलाईआ। तूं लख चुरासी गोपी दा परमात्म वाला काहन, आत्म आपणे अंग लगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा कर परवान, परम पुरख परमात्म तेरी आस रखाईआ। ईश जीव कर कल्याण, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। तेरा लेखा समझ सके ना कोए विद्वान, विद्या तों बाहर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। दर ठांडे अलख जगाउंदी हां। दीन दयाल सीस निवाउंदी हां। श्री भगवान मंग मंगाउंदी हां। ख़ाली झोली अग्गे डाहुन्दी हां। दोए जोड़ वास्ता पाउंदी हां। जीवां जंतां वल्ल तकाउंदी हां। साधां सन्तां वेख विखाउंदी हां। जां तेरी धार तक्कां नेत्र नैणां शरमाउंदी हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वास्ता पाउंदी हां। धरनी कहे मेरे साहिब समरथ, सति सच तेरी शरनाईआ। तेरी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार वेख लै रथ, कूड़ बणया रथवाहीआ। जिस पंज विकार संसार पाई नथ्थ, पंज तत चले ना कोए चतुराईआ। पंझी प्रकृती आपणा हठ बैठी छड, बलहीण होई लोकाईआ। धरनी किहा मैं दिवस रैण निगाह रखां तेरे वल्ल, अक्ख बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिग़ार सांझा यार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुर दा राम मेहरवान होणा प्रगट, प्रगणा आपणा संग दे दे इक सहाईआ। मैनूं इशारा दे के गया राम बेटा दशरथ, काहन कहि के गया सति सच नाल दृढ़ाईआ। जिस धार नाल मूसे मिटाया शक, ईसा गल विच पाई फास, मुहम्मद चौदां तबक कीता प्रकाश, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण नानक गोबिन्द दस्सया खेल तमाश, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरे साहिब स्वामी मैं तेरी अन्त अख़ीर बेनज़ीर रखी आस, आसावंद तेरा ध्यान लगाईआ। मैनूं शंकर संदेशा देवे उतों कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म वेता हो के रिहा दृढ़ाईआ। विष्नूं कहे धरनी ओह साहिब स्वामी किरपा करे आप, आप आपणी दया कमाईआ। धर्म कहे प्रभू मेट दे धरनी उतों काली रात, रैण भिन्नड़ी आपणी दे वखाईआ। नव सत्त तेरी होवे इक जमात, इक्को अक्खर जुमला देणा पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना कायनात, दीन दुनी देणी समझाईआ। साचे नाम दी कर अनाइत, रहमत धुर कलमे वाली झोली पाईआ। सतिगुर शब्द हो के कर हमाइत, हम साजण आपणा रंग रंगाईआ। तेरे हुक्म दी इक्को होवे हदाइत,
इक संदेशा देणा थांउँ थाँईंआ। तूं मालक ख़ालक नज़री आएं वाहिद, लाशरीक तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सतिगुर ठाकर, स्वामी अन्तरजामी तेरा ध्यान लगाईआ। दीन दुनी आपणा गहरा वेख लै सागर, गम्भीर बेनज़ीर आपणा पर्दा आप चुकाईआ। भाग लग्गा दिसे ना किसे गागर, अमृत जल ना कोए भराईआ। तूं कुदरत दा करीम कादर, हरि करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर, मेरे उत्ते करदे आदल, अदल इन्साफ़ आपणा देणा जणाईआ। माया ममता मोह विच हँकार नव खण्ड रहे ना बादल, पवण ठण्डी देणी चलाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा मुका दे मक्तूल कातिल, कत्लगाह दा लेखा रहे ना राईआ। मानव मानस मानुख अन्तर निरन्तर कर दे मुक्दस बैतल, बैतल तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। सच वस्त दे प्रभ धरनी मंगी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, शहिनशाह नूर अलाहीआ। कूड़ी क्रिया कर खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। पवित्र खाणी कर दे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज तेरी वज्जे वधाईआ। सति प्रकाश दा चाढ़्ह दे चन्द, नूर नुराना नज़री आईआ। कूड़ शरअ रहे ना वंड, झगड़ा ममता देणा मुकाईआ। मन मनसा तोड़ दे बन्द, बन्दगी आपणी इक समझाईआ। तेरा सच दवारा जीव जंत जाण लँघ, जिज्ञासुआं आपणे दर सुहाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखण ध्यान लगाईआ। मैं आशा तेरे चरण रखी जो संदेशा किहा गोबिन्द अन्त पुरी अनन्द, अनन्द तेरा इक जणाईआ। तूं साहिब स्वामी दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत दे कराईआ। जीव जंत तेरे तूं आत्म सेज हंढा इन्हां दा पलँघ, आसण सिंघासण इक सुहाईआ। जे विछड़ के प्रभू तेरे नालों टुट्टे ते इहनां दी टुट्टी गंढ, गंढणहार गोपाल स्वामी आपणी गंढ पवाईआ। धरनी कहे मेरे सीने मेरे सतिगुरु पा दे ठण्ड, सतिगुर साचे अमृत मेघ वरसाईआ। दीन दुनी दे अन्दरों दूई द्वैती ढाह दे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। बिन तेरी किरपा तेरी मंज़ल सके कोई ना लँघ, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं आसा भरी, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। तूं आपणी किरपा आपे करी, करनी करता पुरख तेरी वड्याईआ। मेरी सुक्की कुक्ख करी हरी, हरिजन मेरी गोद टिकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे आयू भोग लई बड़ी, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। एह इशारा दिता गोबिन्द विच चमकौर गढ़्ही, गढ़्ह हँकार देणा तुड़ाईआ। जिस दी आत्म परमात्म धार अगम्मी लड़ी, नाता निरगुण निरगुण नाल जुड़ाईआ। धरनी कहे मैं दरवेशण हो के तेरे दवारे खड़्ही, मेरे राम तेरी राम दुहाईआ।
वेख लै तेरी दुनी दुनिया चार कुण्ट होई शरेई, शरीअत विच असलीअत गई भुलाईआ। मैनूं सभना माँ बणा ल्या मतरेई, कैकई तों परे मेरे नाल नाता रहे जुड़ाईआ। तूं साहिब सुल्ताना सदा सही, सही सलामत होणा आप सहाईआ। मैं चाहुंदी राय धर्म दे कोलों कलयुग जीवां दी कढा के वेख लै वही, वही खाते सारे फोल फुलाईआ। तेरी चरण शरन कोई आत्मा परमात्मा मूल ना ढही, आपणा आप तेरे विच ना कोए समाईआ। धरनी कहे मैनूं सारे कहिंदे निर्दई, सति विच नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं मेरे मालक मेरी पत गई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन सति धर्म दी सति पाए ना कोए सही, सही सलामत नज़र कोए ना आईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कोटला ज़िला जलन्धर सोमराज सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे परवरदिग़ार, बेपरवाह तेरी शरनाईआ। आपणा भेव दस्स दे अगम्म अपार, अलख अगोचर दे जणाईआ। मैं कोझी कमली तेरा करदी इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे मालक ख़ालक तेरी ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। मैनूं इशारा दिन्दे चार यार, यारी मुहम्मद वाली बणाईआ। मुहम्मद कूकां रिहा मार, दरोही प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं खेल तक्कां अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दयां वड्याईआ। की तेरा हुक्म सच्ची सरकार, शहिनशाह देणा जणाईआ। किस बिध वेखे विगसे पावें सार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। नूर नुराना नौजवाना कर उज्यार, जोती जाते पुरख बिधाते डगमगाईआ। मैं सदी सदीवी तेरा राह तक्कां सांझे यार, सथ्थर नैणां वाला विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते खेल वेख लै फरिस्ता, जबराईल, अज़ल तों बाहर रिहा जणाईआ। हस्स के कहे मैं उम्मत दी करन आया तामील, तवील चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। नाल वखाए मुहम्मद दा कलमा वकील, वुकला शरअ वाला समझाईआ। उच्ची कूक के कहे मैं सदी चौधवीं अग्गे पैण नहीं देणी तातील, तिलकधारी सके ना कोए बदलाईआ। मैनूं हुक्म देवे मेरा मालक ख़ालक आमीन, यामबीन जिस दी ओट रखाईआ। मैं संदेशे फ़रमाने पैग़ाम दी करन आया तामील, ताबयादारी विच सीस निवाईआ। मैनूं इशारा दिता ईसा वाली अञ्जील, सैनत नाल समझाईआ। कुरान मजीद किहा मेरी अलिफ़ ये वाली अपील, नुक्ता ग़ैन वाला दृढ़ाईआ। जां फेर तक्कया इशारा देवे मकबरयां विच मदीन, मुद्दतां दा बैठा राह तकाईआ। मेरे महबूबा मेहरवाना मैनूं दे यकीन, एतमाद आपणा दे जणाईआ।
मैं तेरी सिक्खी हक तालीम, तालीम तुलबा हो के पढ़या चाँईं चाँईंआ। तूं मेहरवान मालक इक कदीम, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। तेरा हुक्म सदा गनीम, ग़फ्लत सब दी दे मिटाईआ। पर मैं हैरान हुन्दा की शरअ विच करे तमा तरमीम, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। मैनूं लेखा तेरा याद प्राचीन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों जेहड़ा बाहर दिता दृढ़ाईआ। बेशक मैं तेरे अधीन, निव निव कदम बोसी विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते फिरदा जबराईल फरिश्ता, फरिसत उम्मत वाली हथ्थ उठाईआ। भज्जा फिरे आहिस्त आहिस्ता, बिन कदमां कदम टिकाईआ। उस नूं इक्को भरोसा निस्चा, इक्को इक ओट तकाईआ। बिन कलम स्याही तों फिरे लिखदा, बिना हरफ़ हरूफ़ इबारत रिहा बणाईआ। नाल इशारा देवे तेरा अगम्मी पित दा, पतिपरमेश्वर भेव खुल्हाईआ। ओह कूक पुकारे डंका वज्जणा वाहिद ख़ुदा इक दा, एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा हुक्म संदेसा फ़रमाना जुग चौकड़ी नित दा, नवित आपणा हुक्म वरताईआ। ओह जग नेत्र किसे नहीं दिसदा, अक्खीआं वेखण मूल ना पाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा पाहन पत्थर इट दा, अक्खरां वाली मेटे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते की तेरी नाज़ल होए वही, वायदे पिछले पूर कराईआ। तूं आपणी साहिब सुल्तान पा दे सही, सही सलामत तेरी ओट तकाईआ। मेरा लेखा लिख्या दिसदा नहीं किसे वही, वही खाता नज़र कोए ना आईआ। मैनूं याद आ गया गोबिन्द दा वक्त पूरा होया ढईआ ढई, ढौंका लै के आपणी लै अंगड़ाईआ। मैं हैरान हो गई सब दे हुंदयां प्रभू मेरी पत गई, ओढण सीस जगदीश ना कोए टिकाईआ। मैं जिधर तक्कां उधर दिसण शरई, शरीअत दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। मैं तेरे चरण कँवलां विच ढही, ढैह ढहि के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैनूं पता लग्गा तूं कलयुग खेल कीता बण बड़्हई, तेरा रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुदा अलज़वी ज़महू अलज़िओ अनज़िसता कज़ू मोज़िसे हवा ज़ाहूदे नवा नूरे ख़ुदा चसमे रुबा वाहिदे मज़ा पैग़म्बरे ज़नके रसूले ज़वक नवीए तफक उम्मते मज़हक शरअ शरीअत लाशरीक तेरी वड वड्याईआ। मेरे ख़ुदाए नवज़ी ज़ोअ मलाहज़ी वज़हमतो ज़ोनूज़ूबमज़वी दूजे ज़खा यक हम चश्मे चशी नूरे ज़मीं नूर नुराने तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे वाहिद हक महबूबा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर निगाह उठाईआ। मैं तेरा खाता तक्कया मतरूका, मुतलका सब नूं दिता जणाईआ। मेरे अन्दर इक शकूका, शकवा देणा दूर कराईआ। तूं
क्यों झगड़ा पाया वजूदा, तत ततां नाल लड़ाईआ। क्यों मेरे उत्ते शरअ दी वंडी हदूदा, हज़रतां दे हज़रत देणा समझाईआ। मेरा लेखा मुका दे हाज़र हो के मौजूदा, मुफ़लिस हो के झोली डाहीआ। कूड़ी क्रिया कर दे नेस्तोनाबूदा, मेरे उत्ते रहिण ना पाईआ। तेरा आलीशान अर्श महल्ल अटल अरूजा, नूर नुराने सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे धरनीए ना कर ऐडा रौला, की शरअ तों बाहर जणाईआ। मेरा पति परमेश्वर इक्को मौला, जो मौलया हर घट थाँईंआ। जिस ने सब दा पूरा करना कौला, कौल इकरार वेख वखाईआ। वेस वटाए उत्ते धौला, धरनी धवल वज्जे वधाईआ। तूं उस स्वामी अन्तरजामी दा गा इक्को सोहला, सो पुरख निरँजण ढोला गाईआ। जिस ने तेरे उतों कलयुग कूड़ी क्रिया दा मेटणा रौला, सति धर्म दी रौणक दए लगाईआ। उहदे सतिगुर शब्द दा फरकण लग्गा डौला, बाहू बल आप प्रगटाईआ। लख चुरासी तोले फड़ के नाम कंडे धुर दा तोला, जगत तराजू हथ्थ ना कोए रखाईआ। उस दा रहे ना पर्दा ओहला, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिस दवारे दा सतिगुर नानक बणया गोला, ओह पुरख अकाला होए सहाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धार बदल के आए चोला, चोजी प्रीतम आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी सचखण्ड दवारा एकँकारा खोल्हा, जिस नूं बन्द सके ना कोए कराईआ।
२१ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सुसाणा ज़िला जलन्धर महिंदर सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैनूं सतिगुर शब्द ने दिती पाती, बिन अक्खर निरअक्खर धार विच जणाईआ। मेहरवाना मेहरवाना मैनूं मिली अगम्म सौग़ाती, लोकमात नज़र किसे ना आईआ। ओह लिखी नहीं किसे नाल कलम दवाती, अक्खर अक्खरां नाल जोड़ (ना कोइ) जुड़ाईआ। मैनूं फ़रमाना दिता अगम्मे कमलापाती, जो पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। हस्स के किहा धरनीए तेरे उतों मेटां अंधेरी राती, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। तैनूं बख्शां अमृत बूँद स्वांती, धुर दा मेघला इक बरसाईआ। तेरी पवित्र करां मिट्टी ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक दयां वड्याईआ। मेहरवान हो के मारां झाकी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखे लावां बाकी, पिछला उधार ना कोए रखाईआ। सतिजुग साचा तेरा बख्शां साथी, सगला संग निभाईआ। वस्त अमोलक नाम देवां दाती, दयावान हो के झोली पाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ाती पाती, दीनां मज़्हबां वेख वखाईआ।
आत्म परमात्म पारब्रह्म सृष्टी दृष्टी बणा के इक जमाती, तूं मेरा मैं तेरा धुर दा सोहला दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरीआं आसां तक्क लै आप, आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। मैं सद तेरा जपां जाप, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। तूं मेरी मिट्टी करदे पाक, पतित पुनीत तेरी सरनाईआ। त्रैगुण मेट दे ताप, अग्नी अग्ग बुझाईआ। जीवां जंतां अन्दरों धो दे पाप, पतित पुनीत दे बणाईआ। मैं चाहुंदी हर (घट) अन्दर काया बजर कपाटी सब दी जाए पाट, दूई द्वैती पर्दा रहे ना राईआ। निज नेत्र निरवैर पुरख कर प्रकाश, लोइन अन्दरों दे खुल्हाईआ। तेरा शब्द अगम्मी धुन आत्म वज्जे नाद, सुरत शब्द विच समाईआ। दृष्टी सृष्टी तेरा नूर ज़हूर तक्के विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरा ध्यान लगाईआ। नव चार जाए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। तूं स्वामी घर मिलणा कन्त सुहाग, सुहञ्जणी ख़ुशी बणाईआ। मेरे उतों दुरमति मैल धो दे दाग़, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग जीव हँस बणा दे काग, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। अन्तर आत्म परमात्म दे आपणा वैराग, वैरी पंज विकार अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धरनी कहे मैं निव निव लागां पाईंआ। धरनी कहे मेरे उत्ते किरपा कर मेरे भगवन्त, भगवन तेरी ओट तकाईआ। इक्को दस्स दे धुर दा नाम कलमा मंत, मानस मानव मानुख आपणे रंग रंगाईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मैं दरवेशण भिखारन आई मंगत, ख़ाली झोली देणी भराईआ। मेरे उत्ते चार वरन अठारां बरन दीनां मज़्हबां बणा इक्को संगत, ज़ात पात दा लेखा रहे ना राईआ। तूं बोध अगाधा सुरत शब्द दा अगम्मी पंडत, जगत विद्या तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरी इक्को मन्न लै मिन्नत, निव निव दर तेरे सीस निवाईआ। मैनूं ख़ुशी वखा दे मेरी चारे सिम्मत, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण आपणा रंग रंगाईआ। मन कल्पणा दीन दुनी करे कोई ना इलत, इलम आलमां दे समझाईआ। सच धर्म दी सति सतिवादी बख्श हिम्मत, हौसले जगत विच वधाईआ। मेरे मालक मैं चाहुंदी मेरे उत्ते कोई रहे ना तेरा निन्दक, निंदिआ दीन दुनी तों बाहर कढ्ढाईआ। मेरी सगली मिट जाए चिन्त, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे ठांडे सचखण्ड दवारे मैं निर्धन करां मिन्नत, निव निव सीस जगदीश झुकाईआ।
२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सुसाणा ज़िला जलन्धर गुरनाम कौर दे गृह
धरनी कहे प्रभ मेरे उतों मेट दे रैण काली, कालख टिक्का दे धुआईआ। दीन दुनी दे मस्तक चाढ़्ह लाली, लाल गुलाले आपणा रंग रंगाईआ। फल लगा दे मानस वाली डाली, तन वजूद दे महकाईआ। मेरे उत्ते धर्म दी होवे तेरी धर्मसाली, धर्म दवारा इक वड्याईआ। मेरी लजपत अन्तिम पालीं, पालणहार तेरी शरनाईआ। मैं दुख्यारन होई बाहली, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मंगती बणी सवाली, भिच्छया देणी पाईआ। मोह विकार मेरे उतों पावे चाली, चार कुण्ट रहिण ना पाईआ। तेरी खेल तक्कां निराली, नूर नुराने देणी वखाईआ। मेरी हालत वेख लै हाली, हर हिरदा फोल फुलाईआ। तूं जगत बाग़ दा माली, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। मैं चाहुंदी मेरी लेखे लग्गे घालण घाली, घर मेरा सोभा पाईआ। तेरा दीपक प्रकाश होवे मेरी ख़ुशीआं वाली होवे दीवाली, दीआ बाती कमलापाती काया मन्दिर अन्दर देणा जगाईआ। सोई सुरती सृष्टी दृष्टी आप उठाली, जगत दलिद्दर देणा मुकाईआ। चार वरन एका सरन बहाली, साहिब तेरी ओट रखाईआ। साचे नाम दी गालीं विच कुठाली, रूप अनूप देणा बदलाईआ। मुरदी दुनिया मुरीद हो के मुर्शद आप ज्वाली, मुरीद मुर्शद आपणा रूप वखाईआ। फिर मैं ख़ुशीआं विच लावां ताली, दो हथ्थां ताल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते मेहर दा बरस दे मेघ, चारों कुण्ट अग्न बुझाईआ। धर्म दी धार फड़ तेग़, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। नाम निधान वरता देग, घर घर अमृत बूँद चुआईआ। त्रैगुण माया मेरे उत्ते ना लग्गे सेक, अग्नी अग्ग देणी गंवाईआ। दीन दुनी कर नेक, बदी दा डेरा ढाहीआ। सब दी बुद्धी होवे बिबेक, मनमति देणी समझाईआ। मेरा कुकर्म दा बदल दे लेख, भागहीण दे वड्याईआ। झगड़ा मेट दे मुल्ला शेख़, मुसायकां कर सफ़ाईआ। मैं तेरा दर्शन आपणे उत्ते लवां पेख, पेख पेख नैण बिगसाईआ। मेरी कलयुग वाली बदल दे रेख, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। तेरा तक्क अगम्मा भेस, भेखा धारी पर्दा देणा उठाईआ। मैं सतिगुर शब्द तक्कां नूर नुराना दस दशमेश, दहि दिशा नज़री आईआ। जो सदा रहे हमेश, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। ओह मेरे उतों मेटे कलेश, कल कातीआ पन्ध मुकाईआ। धरनी कहे मेरे थल्ले रोवे शेष, भार धवल वाला उठाईआ। ओह वी तेरे अग्गे होए पेश, पेशनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। ओह वेख पुकारां करे गणेश, गणपति दए दुहाईआ। परम पुरख परमात्म कलयुग अन्त चले किसे ना पेश, सारे बैठे सीस निवाईआ। पूरब लेखा सब कुछ तेरे कीता भेंट, भेंटा आपणा आप कराईआ। इक्को तेरी करनी दे करते रखी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं आ प्रभू मेरे परदेसण दे देस, परदेसी हो
के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे स्वामी आदि जुगादी एक, एकँकार तेरी सरनाईआ।
२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जंडीरे ज़िला जलन्धर तारू सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते सतिजुग लगा दे धर्मी, धर्म दवारा इक्को इक प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उतों मिटा दे गर्मी, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। भेव रहे ना वरनी बरनी, दीनां मज़्हबां इक्को गंढ पवाईआ। मैं सीस निवावां तेरे चरणी, चरण कँवल देणी सरनाईआ। मेरे उत्ते इक्को तुक सब ने होवे पढ़नी, आत्म परमात्म ढोला देणा जणाईआ। गढ़्ह तोड़ना हउँमे गढ़्हनी, हँकार विच्चों देणा चुकाईआ। दीन दुनी छड देवे लड़ाई लड़नी, कातिल मक्तूल दा पन्ध देणा मुकाईआ। आपणी मंज़ल हकीकी दस दे चढ़नी, किस बिध मेला मिले महबूब धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पुरख अकाल दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते साची दे दे सिख्या, सिख्या नाम साख्यात समझाईआ। कलयुग जीवां प्रेम दी पा दे भिख्या, जेहड़े परम पुरख तैनूं गए भुलाईआ। कलयुग दा लम्मा पैंडा मुका दे लिख्या, लेख लेखा दे बदलाईआ। तेरा भाणा अमेट अमिटया, ना कोई मेट मिटाईआ। निगाह मार लै तेरे उत्ते मन दिसे किसे ना टिक्या, सच प्रीत ना कोए बणाईआ। चारों कुण्ट तेरे धर्म दा दुद्ध फिटया, सति नज़र कोए ना आईआ। आपणा खेल दस्स अनडिठिआ, अनडिट्ठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे मेरे उतों बदल दे दीन दुनिया दी धार, धर्म धार इक समझाईआ। कलयुग मेट दे कूड़ कुड़यार, कुटम्ब माया ममता मोह रहिण ना पाईआ। सतिजुग सति दे अधार, मेरे उदर विच्चों प्रेम दी धार कढ्ढाईआ। पुनह पुनह करां निमस्कार, निव निव लागा पाईंआ। मैं तेरे सन्तां भगतां दी वेखां बहार, गुलशन गुरमुखां वाला महकाईआ। जिधर तक्कां तेरे नाम दी आवे जैकार, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे गाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर सब दा सांझा कर प्यार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म प्रभ भेव दे निवार, निज घर वासी आपणा पर्दा दे उठाईआ। मेरे उत्ते रहे ना धूंआँधार, नूरी चन्न देणा चमकाईआ। मैं तेरा बिन वार थित तों करां इंतज़ार, बिन घड़ी पल ध्यान लगाईआ। किरपा कर मेरे शाह पातशाह शहिनशाह मेरे उतों कुकर्म दा लाह दे भार, भावी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर,
सच दा हुक्म देणा वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे दुक्खां दा कर दे दारू, नाम निधाना दे वरताईआ। मेरे थल वेख लै मारू, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। दीन दुनिया तुध बिन कोई ना पार उतारू, अवतार पैग़म्बर गुरु पल्लू गए छुडाईआ। किसे दा सहायक नायक दिसे कोए ना पाहरू, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग कूड़ा कुकर्म बणया कारू, ममता मोह नाल मिलाईआ। तुध बिन दए ना कोए अधारू, उदर विच होए ना कोए सहाईआ। मैं बेनन्ती करदी सृष्टी जन भगत बणा दे जिस तरह भगत बणाया सिँघ तारू, तारनहार तेरी सरनाईआ। मैं वेखां जंगल जूह पहाड़ू, टिल्ले पर्वतां खोज खुजाईआ। तुध बिन मेरा तन वजूद कवण शिंगारू, धर्म दा वस्त्र कवण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते रंग चाढ़्ह दे दीन दुनी, दुनियादार वेख वखाईआ। तुध बिन बणे कोए ना मुनी, मुनीश्र नज़र कोए ना आईआ। साचे नाम दी दे दे धुनी, धुन आत्मक राग दे दृढ़ाईआ। तूं दाता गहर गम्भीर वड गुण गुणी, गोबिन्द धुर दा माहीआ। मेरी पुकार स्वामी सुणी, अणसुणत दयां जणाईआ। मैं जगत जहान रुल्ली, मेरी कीमत कोए ना पाईआ। तेरी दुनिया तेरे नालों भुल्ली, विछोड़े विच समझ किसे ना आईआ। भाग लग्गे ना किसे काया कुली, काअबा हक नज़र किसे ना आईआ। मेरे महबूबा सच प्यार दी वस्त दे अनमुल्ली, करते कीमत कोए ना पाईआ। तूं मालक सुल्हकुली, कुल मालक इक अख्वाईआ। तूं निगाह मार लै तेरा जाप हुन्दा बुल्ल्ही, हिरदे तैनूं सके ना कोए वसाईआ। तेरी अमृत धार तेरे बिना डुल्ही, अमिउँ रस रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाउणा धरनी कहे मेरे नव सत्त धार दी कुल्ली, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ।
२२ चेत शहिनशही सम्मत नौ पिण्ड रूपोवाल ज़िला हुशियार पुर सुरिन्दर सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभ चरण कँवलां दे दे धूढ़ी, धर्म दी धार मस्तक ख़ाक रमाईआ। सच प्यार मुहब्बत दी रंगण चाढ़्ह दे गूढ़्ही, जगत जहान दुरमति मैल धुआईआ। हर घट अन्दरों वासना कढ्ढ दे कूड़ी, क्रिया कुकर्म रहिण ना पाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ही, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। आपणा जल्वा प्रकाश दे दे नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। सति स्वामी अन्तरजामी होणा ज़ाहर ज़हूरी, ज़ाहरा आपणा हुक्म वरताईआ। तूं सर्ब कला समरथ भरपूरी, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती कर मंज़ूरी, दर ठांडे निव निव सीस झुकाईआ। प्रभू मेरी मनसा रहिण ना देवीं अधूरी, हज़रतां
दे मालक तेरी वड वड्याईआ। ओह तक्क लै की इशारा देवे मूसा उत्ते कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर आख सुणाईआ। की सैनत कीती धुर दे बाप ईसा नूरी, नूर नुराने तेरा ध्यान लगाईआ। मुहम्मद कहे मेरी चौधवीं सदी उसे दी होणी मशहूरी, मशवरा जिस दे नाल पकाईआ। नानक निरगुण किहा ओह पन्ध मेटे नेड़ दूरी, दूर दुराडा धुर दा माहीआ। गोबिन्द किहा मेरा पुरख अकाला दीन दयाला सब दी आसा मनसा करे पूरी, परम पुरख आपणा भेव खुल्हाईआ। दीन दुनी वरन बरन काया मन्दिर वेखे ग़रूरी, ग़ुरबत सब दी मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी देवणहार इक अख्वाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लेखा लिख दे अपार, अपरम्पर दया कमाईआ। मेरे उत्ते तेरे नाम दा होवे जैकार, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। जीव जंत रहे ना कोए ग़द्दार, घर घर आपणा रंग देणा रंगाईआ। मैं तेरी बणां ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तेरे चरण कँवल कदमां जावां बलिहार, आप आपा घोल घुमाईआ। एका रंग रंगा दे पुरख नार, नर नरायण तेरी वड वड्याईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब करे ना किसे ख्वार, ख़ालक आपणा पर्दा देणा चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरे नाम ते होए ना कोए तकरार, झगड़ा शरअ देणा गंवाईआ। तूं मीत मुरारा एकँकारा परवरदिग़ार सांझा यार, यामबीन तेरी ओट तकाईआ। तूं राम रामा धुर दा कान्हा, सचखण्ड निवासी शहिनशाह सिक्दार, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। लहिणा देणा मकरूज़ सब दा कर्ज़ उतार, अवतार पैग़म्बर गुरुआं लेखा धरनी कहे लोकमात रहिण ना पाईआ। मैं निमाणी कोझी कमली तूं मालक पुरख अकाल मेरी पा सार, स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तेरी आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन बेड़ा मेरा करे कोए ना पार, किनारा अन्त नज़र कोए ना आईआ।
२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कुलीआं ज़िला हुशियारपुर धन्ना सिँघ दे गृह
धरनी कहे किरपा कर ग़रीब निवाज, ग़रीब निमाणयां दे वड्याईआ। सच मुहब्बत दा बख्श ताज, तख्त निवासी सीस जगदीश टिकाईआ। आत्म प्यार दे दे राज, रंग रतड़े साचे माहीआ। जन्म कर्म दा संवार काज, दुखियां दर्द वंडाईआ। लेखे ला लै पूरब कर्म दे आज, आज़िज़ आपणे लै बणाईआ। भाग निखुट्टे जाण जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। घर स्वामी जगा चराग़, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। कूड़ी क्रिया धो दाग़, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। चरण धूढ़ी बख्श अगम्मे
माघ, जगत तीर्थां लोड़ रहे ना राईआ। कोझयां कमल्यां बणा सन्त साध, साधना आपणी इक समझाईआ। तन रहे ना वाद विवाद, कूड़ विख देणी कढ्ढाईआ। तेरा खेल बोध अगाध, अलख निरँजण तेरी आस तकाईआ। हरिजन सोया मार आवाज़, चेतन सुरती आप कराईआ। जगत तृष्ना मेट आग, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभ जन भगतां मेट दे आलस, कूड़ी निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। साचा रूप बख्श दे ख़ालस, माया ममता मोह मिटाईआ। तेरे प्यार विच मिलण दी रहे कोए ना आलस, चेतन करना चाँईं चाँईंआ। नाम प्रीती बख्श दे लालच, मोह प्यार देणा बणाईआ। गुरमुख निमाणे तेरे बालक, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। तूं साहिब स्वामी खालक, खलक दे मालक दे वड्याईआ। एथे ओथे सदा बण प्रितपालक, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती मन्न, मनसा पूर कराईआ। जन भगतां दे दे नाम धन, धन्न धन्न तेरी वड वड्याईआ। भाग लगा दे छप्परी छन्न, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। भण्डार धर्म धार बख्श दे अन्न, अतोल अतुल्ल वरताईआ। लेखे ला लै आपणा जन, धुर बण जणेंदी माईआ। प्रकाश कर दे धुर दे चन्न, नूर नुराना डगमगाईआ। चिन्ता चिखा मेट दे ग़म, ग़मख़ार हो सहाईआ। जगत जहान बेड़ा देणा बन्न्ह, बन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ।
२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड खुरदा ज़िला हुशियारपुर तरसेम सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे श्री भगवान, हरि भगवन तेरी ओट तकाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर दे ज्ञान, नाम निधाना नौजवाना दे दृढ़ाईआ। अमृत आत्म रस दे पीण खाण, निजर झिरना आप झिराईआ। शब्द अनादी सुणा धुन्कान, ब्रह्म ब्रह्मादी पर्दा आप उठाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत जगा महान, निरगुण निरवैर निराकार आपणा नूर कर रुशनाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति तेरी होए प्रधान, मन मति दा झगड़ा दे मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोले सारे गाण, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। साहिब सुल्ताना नौजवाना तेरा धर्म झुल्ले इक निशान, चार कुण्ट दहि दिशा देणा झुलाईआ। शब्द अणयाला तीर अगम्मा हर हिरदे मार बाण, लख चुरासी तन वजूद पार कराईआ। भाग लगा दे साढे तिन्न हथ्थ काया
मन्दिर मकान, धुर दा काअबा हक नवाबा इक देणा दरसाईआ। धरनी कहे मैं दर दरवेशन दर ठांडे मंगां दान, घर सुहञ्जणे देणी वड्याईआ। मेरी कल्पणा कायनात विच वेख आन, आमद विच तेरा राह तकाईआ। नव सत्त दीन दुनी होई बेईमान, कोटां विच्चों गुरमुख तेरा विरला नज़री आईआ। मैं चाहुंदी मन कल्पणा कूड़ी रहे ना कोए शैतान, सति दा नाता सति नाल लैणा जुड़ाईआ। धुर संदेशा नर नरेशा देणा बिना कान, शब्दी शब्द राग अल्हाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी, हर घट वेखें जीव जंत जगत जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू दीन दुनिया बुद्ध कर बिबेक, दुरमति मैल मैल धुआईआ। त्रैगुण माया ना लावे सेक, कलयुग अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। तेरी चरण शरन इक्को होवे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक देणी रमाईआ। लहिणा देणा पूरा करना सदी चौधवीं मुल्ला शेख़, मुसायकां लहिणा देणा वखाईआ। ओह तक्क दूर दुराडा तेरी दरगाह विच मुहम्मद रिहा वेख, बिन नैणां नैण वखाईआ। मेरा परवरदिग़ार सांझा यार किस बिध आपणा करे अगम्मा खेल, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू दीन दुनी दा अन्दर कर दे साफ़, सफा कूड़ रहे ना राईआ। जन्म कर्म दा कर्म कर मुआफ़, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मनुआ रहे ना किसे गुस्ताख़, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। जगत विकारा करदे नास, नास्तिक नज़र कोए ना आईआ। भेव खुल्हा दे पृथ्मी आकास, गगन गगनंतर पर्दा दे चुकाईआ। सब कुछ तेरे सतिगुर साजण हाथ, समरथ तेरी वड वड्याईआ। धरनी कहे सच प्रीती प्रभू आत्म परमात्म जोड़ लै नात, नाता कूड़ लैणा तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह साची मुकामे हक हकीकत दे मालक दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू दीन दुनी वेख आपणे मानस मानुख, मानव अन्दरो अन्दर खोज खुजाईआ। जिन्हां ने नौ अठारां मात गर्भ झलया दु:ख, उलटा बिरछ रिहा कुरलाईआ। आत्म धार तेरे सुत, सुत अपराधी लै तराईआ। तूं पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं लै कराईआ। सतिगुर शब्द हो के हर हिरदे अन्दर उठ, सोई सुरती आप उठाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां उत्ते तुठ, बिना भगतीआं तों भगत लै बणाईआ। निमाणयां निताणयां ग़रीबां आपणी गोदी चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म इक्को पढ़ा दे तुक, तुख्म तासीर सब दी दे बदलाईआ। जीव जंत तेरे चरण कँवल शरन शरनाई जाण झुक, दूसर इष्ट नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया जगत जहान श्री भगवान मेरा पैंडा जाए मुक, कलयुग पाँधी आपणा पन्ध तेरे चरणां हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई अन्तर निरन्तर निरवैर सब नूं देणा सुख, सुख सागर आपणे नाम विच समाईआ।
२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बैरम पुर ज़िला हुशियारपुर भजन सिँघ मलहार सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर आई दौड़ी, निरगुण स्वामी अन्तरजामी भज्जी वाहो दाहीआ। श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना मेरी बौहुड़ी, परवरदिग़ार सांझे यार दरोही दरोही कर सुणाईआ। निगाह मार लै तेरी दीन दुनिया अन्दरों होई कौड़ी, अमृत रस नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म दा डण्डा रिहा ना पौड़ी, तेरे हक मुनारे चढ़न कोए ना पाईआ। दीन दयाल मेरे कृपाल सृष्टी मानव हो के खावे ढोरी, पशूआं खल्ल लुहाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना जोड़ी, लोड़ींदे सज्जण तेरा संग ना कोए बणाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना सब नूं तक्क लै बण के घोरी, अन्तर अन्तष्करन वेख वखाईआ। जगत जिज्ञासू ठग्गी करदे चोरी, दग़े फ़रेबां नाल वड्याईआ। सच प्रेम दी तेरे नालों कटी गई डोरी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। धरनी कहे मैं निमाणी किसे ना सकां होड़ी, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं आपणा हठ सब कुछ बैठी छोड़ी, ताकत हीण दयां दुहाईआ। मेरे स्वामी मेरी मिन्नत सुण लै भोरी, आहिस्ता आहिस्ता दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब बख्शिंदा, बख्शणहार तेरी वड्याईआ। सति धर्म दी रही कोई ना बिन्दा, वृंदावन दा वासी काहन दए गवाहीआ। त्रैगुण खुल्ल्हे किसे ना जिंदा, बजर कपाट ना कोए तुड़ाईआ। जिधर तक्कां तेरी सारे करदे निन्दा, निन्दक निंदिआ विच समाईआ। तूं मालक गहर गम्भीर गुणी गहिन्दा, गहर गवर तेरी ओट तकाईआ। पुरख अकाल अकल कलधारी मेरी मेट दे चिन्दा, चिन्ता चिखा रहे ना राईआ। सब नूं आपणे सति दी बणा लै बिन्दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं बख्शणहार अगम्म, अगम्म अगम्मड़े तेरी वड्याईआ। मेरा अन्तिम बेड़ा बन्न्ह, बन्न्हणहार तेरी ओट तकाईआ। सतिगुर शब्द हो के जगत जहान चाढ़्ह दे चन्न, चन्द चांदने जिस नूं सीस निवाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर कूड़ी क्रिया मेट दे ग़म, ग़मख़ार होणा आप सहाईआ। दीन दुनी दा पवित्र कर दे तन, वजूदां कर सफाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे मनसा मन, ममता मोह विच ना कोए हल्काईआ। भरम भुलेखा कढ्ढ दे जन, जन्म जन्म दा लेखा आप मुकाईआ। सति सतिवादी आपणा रूप दस्स दे ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरे चरण कँवल सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी सृष्टी दा इक्को होवे रूप, बहुरूपीआ नज़र कोए ना आईआ। आत्म धार बख्श दे सति सरूप, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। तूं शहिनशाह शाह शहाना भूप, दो जहानां इक अख्वाईआ। तेरा हुक्म वरते चारे कूट, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। मेरे उत्ते नाता रहे ना जूठ झूठ, सति सच देणा प्रगटाईआ। मैं चुाहंदी तेरा सतिजुग दुलारा मेरे उत्ते आवे पूत, पिता आपणी गोद लैणा टिकाईआ। मेरा दीन दुनी वाला दुखड़ा जाए चूक, चारे कुण्ट एका एकँकार वज्जे वधाईआ। तूं भाग लगा दे काया पंज भूत, परम पुरख मेहर नज़र इक उठाईआ। तेरा सतिगुर शब्द आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी दो जहानां अगम्मा दूत, दुतीआ भाउ सब दा दे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची मुकामे हक हकीकत दे मालक तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सुण लै बिना रसनां जिह्वा तों पुकार, बिना दन्दां ढोले गाईआ। निरगुण सरगुण हो ज़ाहर, ज़हूर आपणा दे वखाईआ। मैं चाहुंदी तेरा दर्शन पावां सम्बल देस अपार, संभल के आपणा खेल खिलाईआ। जिस दी शहादत दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा पर्दा देणा चुकाईआ। मैं तेरे चरण कँवल कहे धौल करां निमस्कार, धरनी धरत हो के लागा पाईंआ। तूं मैनूं बख्शणा आपणा इक प्यार, पीआ पीतम प्रेम नेम वाला झोली पाईआ। मैं ख़ुशीआं विच जावां बलिहार, बलिहारी तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सति सतिवादी एकँकार, अकल कलधारी कल तेरी ओट तकाईआ।