पुस्तकालयभाग २३

२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सराईं ज़िला हुशियारपुर अमरीक सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरा पवित्र कर दे अन्तर, अन्तष्करन दीन दुनी कर सफ़ाईआ। तूं भेव खुल्हा दे निरगुण धार निरन्तर, निरवैर निराकार निरँकार तेरी ओट तकाईआ। आत्म परमात्म फ़ुरना तेरा फुरे मन्त्र, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। तेरा प्रकाश तक्कां गगन गगनंतर, जगत जहान होए रुशनाईआ। जो इशारा दे के गया अवतार बारवां धनंतर, औखध तेरा नाम दृढ़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी धर्म दी धार बणा दे मन्त्र, घड़न भन्न्हणहार समरथ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी तेरी ओट रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तर कर विशेष,

विषयां तों बाहर आपणा भेव खुल्हाईआ। सुहञ्जणा कर दे आपणा सम्बल देस, देस दसन्तर आपणा पन्ध मुकाईआ। ठाकर स्वामी नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना बण नर नरेश, नर नरायण तेरी वड वड्याईआ। शब्द तराना श्री भगवाना दो जहान दे संदेश, ज़िमीं असमानां होए शनवाईआ। मेरे महबूबा मेरे उतों कूड़ी क्रिया मेट कलेश, कला आपणी आप प्रगटाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे जो संदेशा दे के गया दस दशमेश, दहि दिशा तों बाहर ध्यान लगाईआ। तूं स्वामी अन्तरजामी सदा रहे हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। मैं दर ठांडे तेरी दरगाह साची होई पेश, सचखण्ड सीस निवाईआ। मेरा बदल दे बिना कलम स्याही तों लेख, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर पुरख अकाले आदि जुगादी, जुग चौकड़ी तेरा ध्यान लगाईआ। दिवस रैण बिन रसना जिह्वा रही अराधी, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी तेरा ढोला गाईआ। तेरे विच होई विस्मादी, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। तूं पंडत बोध अगाधी, तेरी विद्या समझ किसे ना आईआ। हुण लज्जया रख लै दीन दुनी दे नाल साडी, साहिब तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मेरे उत्ते दुक्खां वाली घड़ी आई अगम्मी डाढी, डौरु डंक वजा के दयां सुणाईआ। बिन तेरी किरपा सृष्टी दृष्टी अन्तष्करन विच मूल ना जाए साधी, साधना सच ना कोए समझाईआ। मैं दिवस रैण धुर नरायण बणी पाँधी, भज्जां वाहो दाहीआ। ओह तक्क मेरे स्वामी मेरे उत्ते सदी चौधवीं झुलण वाली आंधी, अंध अंधेरा चौदां तबक दरसाईआ। पवण उनन्जा धार दिसे मूल ना ठांडी, अग्नी तत तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी अन्त कन्त भगवन्त दुहाई, सज्जण मीत मुरारे दयां जणाईआ। चार कुण्ट मेरे तों कूड़ कुकर्म मेट दे छाही, शहिनशाह तेरी आस रखाईआ। मैनूं याद आउंदा जिस वेले गोबिन्द मेरे उतों बूटा पुटया काही, कायनात दी जड़ गया उखड़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा पूरा करना साल लँघ जाण सौ ढाई, ढईआ आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले जोती जाते तूं लोकमात आउणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा मेरे अन्तर आउणा चाँईं चाँईंआ। धरनी कहे तूं सब दीआं पकड़नीआं बाहीं, फड़ बाहों गले लगाईआ। पीआ प्रीतम परमात्म बणना माही, महबूब तेरी आस रखाईआ। नाले मेरे ते निगाह मारी किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गांई, धर्म विच धर्म ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू वेख लै गोबिन्द दा ढईआ लँघया, आपणा पन्ध मुकाईआ। धर्म दा दिसे ना कोए पलँघया, सच सिंघासण सोभा कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट भुक्ख नंगया, धीरज धीर ना कोए जणाईआ। फिरी

दरोही विच वरभंडया, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। नाता तुट्टया जेरज अंडया, उत्भुज सेत्ज मेल ना कोए मिलाईआ। जगत जीवां भार चुक्के कोए ना कंध्या, कन्ढ्ढी पार ना कोए कराईआ। जिधर तक्कां उधर भेख पखंडया, सति विच ना कोए समाईआ। तूं प्रगट हो मेहरवान सूरे सरबंगया, शाह पातशाह आपणी लै अंगड़ाईआ। दो धार चमका आपणा खंडया, खड़गां कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल सदा बख्शंदिआ, बख्शिश रहमत आपणी आप वरताईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सराईं ज़िला हुशियारपुर मेला सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू तेरी धार बवंजे, बावन रंग रंगाईआ। मैनूं इशारा दिता संजे, बिन नैणां नैण उठाईआ। धरनीए कल तेरे उतों लँघे, भज्जे वाहो दाहीआ। सब दे सीस करावे नंगे, ओढण धर्म ना कोए टिकाईआ। जगत जिज्ञासू होवण गंजे, बोदी सीस ना कोए टिकाईआ। कूड़ी क्रिया दे लाउणे पंजे, पंज विकार नाल मिलाईआ। दीनां मज़्हबां होवे जंगे, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। प्रभू दे नाम किल्लीआं उत्ते रहिणे टंगे, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। किसे नूं सार नहीं आउणी इशारे अनाइत वाले गंढे, बुल्हे की वड्याईआ। माण रहिणा नहीं किसे पंडे, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग जीव होणे काचे अंडे, धर्म दी धार ना कोए समाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भन्न्हणे इक्को शब्द दे डण्डे, डण्डावत सब दी देणी बदलाईआ। खेल खिलाउणा आपणे अगम्मी खण्डे, जगत कटार ना हथ्थ उठाईआ। दीन दुनी दी वेखे वंडे, नव सत्त ध्यान लगाईआ। निगाह मारे विच ब्रह्मण्डे, भेव अभेद खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया निशान मिटाए झण्डे, सति धर्म सत्त रंग आप झुलाईआ। जन भगतां सीने करे ठण्डे, अग्नी तत गंवाईआ। टुट्टी आत्म परमात्म धार गंढे, मेला मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन रहिण ना देवे अन्तर रंडे, सुरत शब्द नाल प्रनाईआ। कलयुग लेखा जाणे अन्त किनारा कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी बैठा ध्यान लगाईआ। झगड़ा मेट करीर जंडे, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्दे, संसा अन्दरों दए चुकाईआ। वरन बरन कट्ठे कर के बन्दे, बन्दगी इक्को दए समझाईआ। लहिणा जाणे माढ़े चंगे, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। आसा पूरी करे गोदावरी कन्ढ्ढे, यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। गुरमुखां तन वजूद जाए रंगे, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। तेरे सवाल पूरे करे मंगे, मंगतीए तैनूं दए वड्याईआ। तूं फिरना पैरीं नंगे, बिन चरणां चलणा चाँईं चाँईंआ। जिस कूड़ विकार कल काती मेटणे गंदे, कुकर्म रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां दे के परमानंदे, परम पुरख आपणा

दरस कराईआ। दीन दुनी दे तक्के दंगे, दग़े बाज़ी वेख वखाईआ। धुर दे अस्व कसे तंगे, शब्दी शब्द आप प्रगटाईआ। शाह सवारा वस्त्र पहन के चंगे, सच सिंघासण आसण लाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां लँघे, दीन दुनी वेख वखाईआ। उस दा सुहञ्जणा होवे इक पलँघे, सति सरूपी शाहो भूपी आपणा आसण लाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा वक्खरा करे ढंगे, नीती समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जन भगतां सदा संगे, सगला संग बहुरंग आप निभाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कुराला ज़िला हुशियारपुर गुरमीत कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरा पवित्र करदे घर, दीन दुनी धर्म धार चलाईआ। सब दे अन्तर नज़रीआ होवे हरि, हर हिरदे आपणा दरस दिखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चुका दे डर, भय भउ ना कोए रखाईआ। किला हँकारी तोड़ दे गढ़्ह, सृष्टी दृष्टी अन्दर आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म मानव ढोला जाए पढ़, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। त्रैगुण अग्नी तेरा जीव जहान जाए ना सड़, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। मैं शरन शरनाई तेरी रही पढ़, निव निव सीस झुकाईआ। लहिणा देणा पूरा करदे चेतन जड़, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे सतिगुर साहिब तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू सृष्टी अन्दर आपणा दस्स दे रूप, महिमा कथ कथ जणाईआ। तूं निरगुण दाता सति सरूप, जोती जाता वड वड्याईआ। शहिनशाह दो जहाना भूप, पातशाह इक अख्वाईआ। मेरे उतों झगड़ा मेट दे जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। हरिजन बणा लै आपणे पूत, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। तेरा नाम जैकारा सुणां चारे कूट, दहि दिशा तेरी वज्जे वधाईआ। मेरी सुहञ्जणी हो जाए रुत्त, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। कर प्रकाश काया बुत, बुतखान्यां वज्जे वधाईआ। तूं स्वामी अबिनाशी अचुत, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। जेहड़ी दुनिया तेरे प्यार नालों गई टुट्ट, सतिगुर टुटयां नाल मिलाईआ। किसे दा भाग ना जाए नखुट्ट, भागां भरी दिसे लोकाईआ। आपणा नाम भण्डारा वरता अतुट, धरनी कहे तोट रहे ना राईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाते कर रुशनाईआ। तेरा संदेशा सुनण चौदां लोक, चौदां तबक ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्स इक सलोक, सोहला धुर दा शब्द शब्द शनवाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दसूहा ज़िला हुशियारपुर
ख्याल सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे सतिगुर पुरख गुरदेवा, देव आत्मा ध्यान लगाईआ। वसणहारे सचखण्ड दवार निहचल निहकेवा, नर नरायण तेरी शरनाईआ। मानस मानुख सब दे दे अमृत रस मेवा, चार कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। तूं अपरम्पर स्वामी देवी देवा, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं बिना रसना तों गुण गावां बिन जिह्वा, तेरी सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। तूं मालक गहर गम्भीर अलख अभेवा, अगोचर कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर देणी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं आपणे दर कर कबूल, कायनात तों बाहर ध्यान लगाईआ। चरण कँवल बख्श धूल, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरी सृष्टी तैनूं गई भूल, भुल्ली जगत लोकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोई असूल, असल विच ना कोए समाईआ। औह तक्क शंकर उठाई फिरदा त्रिशूल, आपणी लए अंगड़ाईआ। किसे दा बकाया रहिण नहीं देणा मूल, लहिणा सब दा पूर कराईआ। मेरे स्वामी बिन तेरी किरपा पंघूड़ा सके कोई ना झूल, सुख आसण डेरा कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी लेखे ला करनी, करनी दे करते दे वड्याईआ। सच बख्श सहारा चरणी, चरण कँवल दे वड्याईआ। मैं तेरी इक्को तुक पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। दीन दुनी तक्क लै आपणी वरनी, बरनां खोज खुजाईआ। तेरी पए कोए ना सरनी, शरनगत नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट अंधेर गढ़्हनी, हँकार विकार नाल वड्याईआ। मेरे उत्ते तेरी खालक मख़लूक ख़लक अन्तिम सड़नी, कलयुग अग्नी अग्ग लगाईआ। वणज होवे सीस धड़नी, कीमत कौडी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सेवा करीं मंज़ूर, मेहरवान दया कमाईआ। तूं सदा हाज़र हज़ूर, हज़ूरीए अवतार पैग़म्बर गुर रहे जणाईआ। मैनूं संदेशा देण ज़रूर, ज़रूरत आपणी रहे जणाईआ। साडा दीनां मज़्हबां दा भरया पूर, बेड़ा कंध उत्ते टिकाईआ। कवण वेला प्रभ लेख मुकाए कूड़, कुकर्म कुटम्ब दए खपाईआ। जन भगतां बख्शे चरण धूढ़, टिक्के ख़ाक रमाईआ। दीन दुनी दा वेखे कसूर, कर्म कांडां फोल फुलाईआ। साचे सन्तां तक्के सरूर, सुरत शब्द फोल फुलाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर दा मज़दूर, जुग जुग सेव कमाईआ। पर एस वेले मेरे ते प्या फ़तूर, फ़तवा दिता ख़लक ख़ुदाईआ। हँकारी गढ़्ह होया ग़रूर, ग़ुरबत सके ना कोए मिटाईआ। मूसा वेखे धार कोहतूर, ईसा इस्म दी अक्ख उठाईआ। मुहम्मद नज़रीआ

करे तेरे हजूर, ज़ाहर ज़हूर देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मैं तेरी होवां मशकूर, मुश्किल मेरी हल्ल कराईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड शरीह पुर ज़िला हुशियार पुर वतन सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर उठदीआं चीसां, चश्मदीद वेख वखाईआ। मैं तेरा राह तक्कां साहिब उन्नीसा, इक नौ दे मालक ध्यान लगाईआ। मेरी आसा तड़पदी बीसा, बीस बीसे हो सहाईआ। तेरा नूर तक्कां इकीसा, एकँकार दए वड्याईआ। मेरा धर्म दा ख़ाली होया ख़ीसा, पले गंढ ना कोए रखाईआ। शरअ दी रहे ना कोए हदीसा, हज़रत उठ उठ देण गवाहीआ। चारों कुण्ट माया ममता पीसण पीसा, चक्की कूड़ कुड़यार चलाईआ। तेरा नूर नज़र ना आवे शीशा, सति सरूर ना कोए दसाईआ। छत्र रिहा ना किसे सीसा, शहिनशाह रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक हो सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्दर उठदीआं हूकां, हूं हूं कर सुणाईआ। मैं केहड़ी कूटे लुकां, थाँ नज़र कोए ना आईआ। केहड़े साहिब नूं झुकां, गुर अवतार पैग़म्बर बैठे मुख छुपाईआ। किस नूं दस्सां दुखा, किस अग्गे वास्ता पाईआ। मेरा दुरमति भरया मुखा, पापां मैल ना कोए धुआईआ। मेरे सिसकीआं विच रोंदे बुल्ह बुटा, स्वामी तक्कणा चाँईं चाँईंआ। मेरा नाता सति दा टुट्टा, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। जिधर तक्कदी मानव फुट्टां, फुटकल होई लोकाईआ। कलयुग पाईआं लुट्टां, लुटेरा बणया थांउँ थाँईंआ। मैं दोवें मीट के अक्खां, सोचां विच ध्यान लगाईआ। जोर जोर दी घुट्टां, उँगलीआं रही दबाईआ। केहड़ी ताकत नाल उठां, आपणी लवां अंगड़ाईआ। मेहरवान जिंना चिर साहिब ना तुठा, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मेरा निमाणी दा ग़रीबां वाला ग़ुस्सा, भय विच ना किसे डराईआ। मेरा कमज़ोर होया जुस्सा, जिस्म ज़मीर रिहा कुरलाईआ। तूं साहिब स्वामी अबिनाशी अचुता, चेतन नूर अलाहीआ। मेरी सुहञ्जणी कर दे रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्दर हुन्दीआं पीड़ां, बिन नाड़ी नाड़ीआं रही कुरलाईआ। मैं वास्ता पाया तेरीआं ग्रन्थां वालीआं बीड़ां, अग्गे निव निव सीस झुकाईआ। नक्क नाल कढ्ढीआं लकीरां, लाईनां दितीआं वखाईआ। बण के कंगली वाला फ़कीरा, दर दर अलख जगाईआ। अवाज़ां मारीआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पीरां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। उठो वेखो मेरा ओढण होया लीरां लीरां, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। छेती घत्त के आओ वहीरां, भज्जो

वाहो दाहीआ। आपणे मज़्हब दीआं तक्को तकदीरां, जो तदबीरां नाल बणाईआ। शरअ दीआं वेखो जगीरां, जो हिस्सयां वंड वंडाईआ। निगाह मारो ग़रीबां अमीरां, ज़ात अजाता खोज खुजाईआ। आपणे जोर दीआं तक्को शमशीरां, खण्डे तिक्खी धार वखाईआ। मुरीदां मुर्शदां दीआं तक्को जमीरां, अन्दर वड़ के खोज खुजाईआ। सारयां हस्स के किहा साडीआं उस दे हथ्थ तकसीरां, जो नूर नुराना नूर अलाहीआ। ओह मालक गहर गम्भीरा, गवर इक अख्वाईआ। जिस लेखे लाए साडे शरीरा, पंजां ततां तत समाईआ। ओह देवणहारा तैनूं धीरा, धीरज धीर आप जणाईआ। लेखा जाणे शाह हकीरा, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। धरनीए जिस दीआं चार जुग दे शास्त्रां उत्ते पढ़दी रहीउँ तकरीरां, तहरीरां वेख वखाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला तेरे उत्ते हरिजन बणाए धुर दा हीरा, अनमुलड़े लाल आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं कूड़ी क्रिया दीआं पैंदीआं दरदां, तुध बिन दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। मैं चार कुण्ट पुकार के कहां मर्दां, मद्दद करो थांउँ थाँईंआ। जिधर तक्कया मैनूं शरअ दीआं दिसीआं करदां, छुरीआं तिक्खी धार नज़री आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे अग्गे करन अर्ज़ां, बेनन्तीआं रहे सुणाईआ। कलयुग दीआं साथों दूर नहीं हुन्दीआं मरज़ां, मरीज़ होई जगत लोकाईआ। साडे नाम कलमे दीआं भुल्लीआं तरजां, तरह तरह दे ढोले सारे गाईआ। धरनीए पुरख अकाल तेरीआं पूर करे गरजां, गहर गम्भीर आपणी दया कमाईआ। पुट्ठीआं सिध्धीआं करे नरदां, नर नरायण वडी वड्याईआ। कूड़ कुड़यारा मेटे गर्दां, साचा सच चन्द चमकाईआ। ओह वेखणहारा पिछलीआं सब दीआं फ़रदां, भरम भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे अन्तर पैंदा वट, वटणा कूड़ कुड़यार चढ़ाईआ। मैनूं ममता लग्गा फट्ट, पट्टी सच ना कोए बंधाईआ। मैनूं विकारे मारी सट्ट, सुध रही ना राईआ। मेरा हौसला गया ढट्ठ, रोवां मारां धाहींआ। मैनूं साथी गए छड, धर्म धार ना कोए जणाईआ। मैथों सारे हो गए अड्ड, पल्लू गए छुडाईआ। मैं डिग्गी अंधेरी डूँग्घी खड्ड, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मैनूं चूंढी सब ने दिती वढ्ढ, पट्टी सुहाग नज़र कोए ना आईआ। प्रेमी लडाए कोए ना लड, प्रीत अन्त ना कोए लगाईआ। मैं कलयुग अग्नी विच रही दग, सांतक सति ना कोए वरताईआ। चारों कुण्ट कुकर्म दी अग्ग, मैनूं रही जलाईआ। मैं पुरख अकाले दीन दयाले तैनूं रही लभ्भ, भज्जां वाहो दाहीआ। वैरागां विच रही सद्द, बिरहों आवाज़ लगाईआ। आ मेरे सूरे सरबग, हरि करते नूर अलाहीआ। मेरी पुकारे रग रग, रिग वेद जिस दी दए गवाहीआ। अथर्वण सभा मलेछा होई सभ, सति रंग ना कोए रंगाईआ। किरपा कर मेरे प्रभ, परम पुरख

तेरी वड्याईआ। अमृत रिहा ना मेरी कँवल नभ, झिरना रिसक ना कोए झिराईआ। धरनी कहे प्रभू बिन तेरी किरपा मेरा गया किछ हभ, ख़ाली हथ्थ दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दवार एकँकार मैं निमाणी तैनूं रही सद्द, सद्दे सदके प्रेम वाले सुणाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड डड ज़िला हुशियारपुर दयाल सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे निरँकार, निरवैर निराकार तेरी वड्याईआ। मैं कोझी कमली करां निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। तूं किरपा करीं आप सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरा अन्तष्करन विचार, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। मेरा अन्तर निरन्तर करे गिरयाज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी बौहड़ी दरोही मेरे परवरदिग़ार, सांझे यार तेरी ओट तकाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति आत्म तत रिहा ना कोई प्यार, परम पुरख परमात्म तेरे रंग ना कोए समाईआ। एकँकार निगाह मार, अन्दर धार मेरी सुण पुकार, सच स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाते आपणी दया कमाईआ। जिधर तक्कां धुआँधार, जगत जिज्ञासू ठग्ग चोर यार, मित्र प्यारा प्यारे नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं की दस्सां आपणा अन्तश विचार, विचर के की जणाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी निरगुण निरवैर हो ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर अगम्मी नूर नुराना कर रुशनाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मैं दुखी रोवां ज़ारो ज़ार, सांतक सति सति ना कोए कराईआ। उठ वेख स्वामी चारों कुण्ट बिन नैणां निगाह मार, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। तेरा रिहा ना कोए ख़िदमतगार, ख़ादम आदम नज़र कोए ना आईआ। जिधर तक्कां नैण उग्घाड़, सृष्टी दृष्टी होई विभचार, कूड़ कुकर्म दा डेरा कोए ना ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मैं मंगां की, बौहड़ी दरोही तेरा नाम दुहाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मैं तेरे सहारे रही जीअ, जीवन तेरी झोली पाईआ। तेरे सति धर्म दी अवतार पैग़म्बर गुरुआं वाली भुल्ली सब नूं लीह, रस्ता तेरे मानव गए भुलाईआ। तेरा धर्म दा ना कोई पुत रिहा ना धी, बंस सरबंस सोभा कोए ना पाईआ। अमृत धार एका एकँकार अगम्मा बरसे कोए ना मींह, मेघला धार ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मेरे अन्दर तक्क मेरे स्वामी, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। आदि पुरख अपरम्पर

स्वामी, साहिब सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। मैं जिधर तक्कां उधर शरअ दी ग़ुलामी, ज़ंज़ीर बेनज़ीर सके ना कोए तुड़ाईआ। मैं आपणी सेवा विच होई नेहकामी, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जिधर तक्कां उधर तेरी होवे बदनामी, बदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। सति धर्म दी दिसे ना कोए निशानी, निशाना कूड़ नज़री आईआ। मेरे मालक मेरे उत्ते कर मेहरवानी, महबूब आपणी दया कमाईआ। शरअ शरीअत मेट इस्लामी, इस्म आज़म इक समझाईआ। तूं बोध अगाधा सतिगुर अनामी, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर आशा तक्क इक, एकँकार इक जणाईआ। मेरी नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी पुराणी सिक्क, सति सति दयां दृढ़ाईआ। तेरा राह उडीकां नित, नवित ध्यान लगाईआ। मेरा स्वामी मिले मित, मित्र प्यारा सोभा पाईआ। जो वसे हर घट चित, लख चुरासी रिहा समझाईआ। सो सुहञ्जणी मेरी करे थित, घड़ी पल वज्जे वधाईआ। मेरा लेखा अगला देवे लिख, पिछला लेखा रहे ना राईआ। हरिजन प्रगटाए सन्त सुहेले गुरमुख सिख, जन भगतां दए वड्याईआ। परम पुरख परमात्म बण पित, आत्म आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मेरी पूरी करनी इच्छ, निरिच्छत आपणी दया कमाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुशियारपुर लाल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरी हालत वेख अंदरूनी, अन्तष्करन फोल फुलाईआ। बाहरों वेख लै जगत खेल बैरूनी, नव नौ चार ध्यान लगाईआ। तूं आदि जुगादि शब्द दा सच कनूनी, कायदा कायनात दृढ़ाईआ। कूड़ कल्पणा वेख लै सवाई दूणी, चवगुण रूप वटाईआ। मन कल्पणा सच धर्म दी बणी ख़ूनी, कातिल मक्तूल रूप बणाईआ। निगाह मार लै आपणी चुरासी लख जूनी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्दर वेख लै खेल अपारा, अपरम्पर ध्यान लगाईआ। सच दा रिहा ना कोए दवारा, धर्म दी धार ना कोए वड्याईआ। पवित्र दिसे ना कोए किनारा, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। सतिगुर शब्द स्वामी हो के पा सारा, महासार्थी आपणा फेरा पाईआ। तूं निरगुण निरवैर निराकारा, निरँकार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते कूड़ कुकर्म दा वेख अखाड़ा, चारों कुण्ट नाच नचाईआ। कलयुग कल काती हो के मार धाड़ा, धाड़वी आपणा बल प्रगटाईआ।

मेरी बेनन्ती मन्न लै हाढ़ा, निव निव लागा तेरी पाईंआ। लग्गी अग्ग दीन दुनी बहत्तर नाड़ा, तत्व तत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरी पुकार तेरे अगे, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। साचा दीपक नूर कोए ना जगे, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। जिधर तक्कां उधर दिसे लग्गी अग्गे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरे स्वामी मेरे दोए हथ्थ बध्धे, बन्दना विच सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार सांझे यार आ जा झब्बे, झलक आपणी दे वखाईआ। मेरे उतों कूड़ मेट दे दगे, दग़ेबाज़ी रहिण कोए ना पाईआ। आपणे जीव वेख लै हँस बणे कग्गे, काग हँस दे बणाईआ। कूड़ कुड़यार दी मेट दे हदे, हदूद आपणी दे समझाईआ। जिस गृह इक्को जोत दीपक जगे, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाते सूरबीर सरबगे, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुशियारपुर करतार सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मैं पुकारां तेरे दर, दरवेशण हो के सीस निवाईआ। तूं आ जा मेरे घर, गृह मन्दिर दे सुहाईआ। प्रगट हो नरायण नर, नर सिँघ तेरा इशारा गया कराईआ। झगड़ा मेट दे जोरू ज़र, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। सति सतिवाद मेरे उत्ते धर, धर्म दी धार नाल मिलाईआ। अमृत बख्श अगम्मा सर, सरोवर इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे स्वामी मेरे सतिगुर, सहिज सहिज सुखदाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा वेख धुर, मस्तक अन्तर निरन्तर फोल फुलाईआ। क्यों कूड़ कुड़यारी सृष्टी होई निगुर, सतिगुर शब्द ना कोए मनाईआ। पुरख अकाल ओह वायदा याद कर जो गोबिन्द नाल कीता अनन्द पुर, पुरीआं लोआं तों बाहर जणाईआ। संदेशा दिता एकँकार दीन दुनी तों जाणां तुर, हड्ड मास नाड़ी तन वजूद जगत तजाईआ। सच सरूप मेरी धार विच जाणां जुड़, जोड़ी जोत शब्द बणाईआ। फेर लोकमात बिन वरन गोत आउणा मुड़, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। जिस दा लेखा जाण सके ना कोई विष्न ब्रह्मा शिव सुर, सुरती विच अकाल मूर्त तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। फेर खेल करना अवर का और, अवरी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभू तक्क लै वायदा नाल गोबिन्द, शब्द शब्द शब्द शनवाईआ। प्रगट होणा निरगुण धार विच

हिन्द, हिन्दवाइण नैण अक्ख खुल्हाईआ। तूं अगम्मी धार पुरख अकाल दी बणना बिन्द, वृंदावन दा काहन तेरी दए गवाहीआ। तेरा अमृत धार वहिण वहे सागर सिन्ध, दो जहान आप वरताईआ। धरनी धरत धवल धौल दी मेटणी चिन्द, चिन्ता चिक्खा देणी गंवाईआ। दाता दानी बणना गुणी गहिन्द, गहर गवर अख्वाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक होणा बख्शिंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी आपणी मेहर नज़र उठाईआ। धरनी कहे मेरे कृपाला, किरपा निध दया कमाईआ। फल लगाउणा मेरे डाला, पत्त टहिणी देणी महकाईआ। मैनूं शाह बणाउणा हो गई कंगाला, वस्त नाम अमुल्ल वरताईआ। मेरा ना कोई विचोला ना दलाला, वणज तेरे नाल रखाईआ। मैं चाहुंदी तेरे उत्ते प्रगट होवे तेरा इक्को सुत बाला, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। तूं जोत सरूप जोत होवे अकाला, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। दोवां दी इक्को होवे धर्मसाला, सम्बल बहि के आसण लाईआ। तेरा दीआ कमलापाती जगे जोत निराला, निरवैर आपणा नूर देणा चमकाईआ। धरनी कहे धर्म दी धार आपणा मार्ग दस्सणा सुखाला, सतिजुग सति सति वरताईआ। नाम निधान श्री भगवान अमृत रस प्याउणा प्याला, बिन रसना जिह्वा अन्दर देणा टिकाईआ। मेरा करना हल्ल सवाला, सवाली हो के झोली डाहीआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर सच्चे मैनूं बख्श दे दीन दयाला, दयानिध तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक सच देणा वरताईआ। धरनी कहे मैं प्यासी सच दी, सच दे वरता। मैं दर दर फिरां ना नच्चदी, मेरा लहिणा देणा दे चुका। मैं वणजारन होवां ना किसे अक्ख दी, इक्को लोचन नैण कर रुशना। मैं वणजारन तेरे प्यार हक दी, हकीकत दे मालक वाहिद ख़ुदा। मैं अमाम अमामा तेरा राह तक्कदी, नूरे चश्म कर रुशना। अलजवी ज़महू तेरे प्यार दी धार हो के हस्सदी, हस्ती तक्कां बेपरवाह। तेरी खेल अलखणा अलख दी, अलख अगोचर अगम्म अथाह। तेरे चरण कँवलां ढट्ठदी, धूढ़ी माटी ख़ाक रमा। सहायता मंगां कमलापति दी, पतिपरमेश्वर होणा आप सहा। मैनूं वस्त दे दे सच दी, सतिजुग मार्ग सच लगा। मैं हुण वणजारन रहिणा नहीं कूड़े कच्च दी, कलयुग काची वंग भन्न विखा। मेरी आशा रहे ना तपदी, स्वामी तपश देणी बुझा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं आशा रखी तेरी इक समरथ दी, समरथ मेरी आसा पूर देणी करा।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुशियार पुर बलबीर कौर दे गृह

धरनी कहे प्रभ सुणा दे अगम्म सलोक, हकीकत आपणी दे दृढ़ाईआ। लेखा मुका दे लोक परलोक, निरगुण हो सहाईआ। मेरी आशा ना रहे डरपोक, धीरज धीर देणा धराईआ। तेरा हुक्म मैं सुणा नाल शौक, आपणा ध्यान लगाईआ। जिस नूं सके ना कोई रोक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मेरे मेहरवान मेरे गलों लाह दे शरअ दा तौंक, तबक तेरी भरन गवाहीआ। तूं स्वामी मेरा खौंत, ख़समाना इक अख्वाईआ। मैं बिना धर्म तों जांदी औंत, जगत गंढ ना कोए बंधाईआ। मेरे उत्ते मेरे मालका पहुंच, आपणी लै अंगड़ाईआ। सम्बल आ के दे धौंस, सम्बल दे मालक दया कमाईआ। मेरी मिट्टी तुध बिन कम्म ना आवे टांक मण औंस, रती ग्राम वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं दे दे जगत उत्साह, उतपत आपणा आप कराईआ। मेहरवान हो के बख्श गुनाह, दुरमति मैल धुआईआ। मेरा सुखाला कर दे साह, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। सति धर्म चला दे राह, रहिबर इक्को इक अख्वाईआ। मैनूं सारे करन वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तैनूं रसूलां किहा ख़ुदा, पैग़म्बरां ढोले गाईआ। मेरी तेरे अग्गे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मेहरवाना मेहरवानी विच आ, आप आपणा रंग रंगाईआ। मेरे उत्ते प्रगटा दे आपणा इक्को नाँ, नाम डंका इक वजाईआ। तेरे चरण कँवलां बलि बलि जां, बलिहारी सीस निवाईआ। मेरी निमाणी दी फड़ लै बांह, कोझी कमली हो सहाईआ। कलयुग जीव चारों कुण्ट कुरलाउंदे काँ, काग बुद्धी दे बदलाईआ। मैं सृष्ट सबाई दी बणी माँ, एसे कारन मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को बख्शणी सरन सरना, तेरे चरण सरन इक्को ओट तकाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ तलवाड़ा शहर ज्ञान चन्द गांधी दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरे कमलापाती, पतपतिवन्त श्री भगवन्त होणा सहाईआ। सच वस्त अमोलक दे दे दाती, दाते दानी मेरी ख़ाली झोली देणी भराईआ। चरण कँवल प्रीत बन्न्हा दे नाती, नर नरायण आपणा रंग रंगाईआ। मेहरवान हो के महबूब मारीं झाती, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। मैं बेनन्ती करदी हो इकांती, इक इकल्ले तेरे अग्गे टिकाईआ। साहिब स्वामी मेरे उतों मेट दे अंधेरी राती, कलयुग कूड़ी क्रिया दूर कराईआ। सच स्वामी सतिगुर शब्द बणा दे मेरा साथी, सगला संग

बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी गावे गाथी, सोहला ढोला तेरा इक्को सुणां चाँईं चाँईंआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समराथी, अगम्म अथाह बेपरवाह अख्वाईआ। मैं निमाणी दी मेहरवान मन्न लै आखी, बिन अक्खरां रही जणाईआ। मेरे उत्ते धर्म दी धार दीन दुनी दी नवीं चला के साखी, साख्यात आपणा दरस दिखाईआ। तूं परम पुरख करनी दा करता आप अबिनाशी, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे उत्ते चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब इक्को धार तेरी ख़ुशीआं पावण रासी, दीन मज़्हब दा झगड़ा देणा मुकाईआ। तेरा नूर ज़हूर चार कुण्ट मेरे उत्ते होवे प्रकाशी, प्रकाशवान जल्वा नूर देणा वखाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरी रखी आसी, कलयुग अन्त ध्यान लगाईआ। साहिब सतिगुर सचखण्ड दवारे मैं तेरी होई दासी, दास्तान आपणी रही सुणाईआ। जिधर तक्को मेरे उत्ते होवे बदमुआशी, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ। हुक्म संदेशा दे दे शंकर उत्ते कैलाशी, कला आपणी दे वरताईआ। मैं चाहुंदी तेरे उत्ते तेरे नाम तों बिना दिसे कोए ना लाशी, कूड़ कुड़यार दी लाश धरनी कहे मढ़ीआं गोरां विच रखाईआ। मेरी सुण अगम्मी बाती, बातन आपणा ध्यान लगाईआ। आह तक्क मेरे कोल पेशीनगोईआं वाली अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी पाती, पत्रका आपणा लेख दृढ़ाईआ। बिना परवरदिग़ार सांझे यार दूसर करे कोए ना राखी, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। तूं श्री भगवाना नौजवाना अलखणा अलाखी, अलख अगोचर तेरी वड्डी वड्याईआ। धरती कहे मेरे स्वामी मेरी बेनन्ती मन्न अरदासी, अर्ज़ आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी जगत चिन्ता कूड़ मेट उदासी, धीरज धीर आपणा नाम धराईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ तलवाड़ा शहर नरायण सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी हालत बदल दे खसती, कलयुग कूड़ी क्रिया दूर कराईआ। आपणे नाम दी ख़ुमारी दे दे मस्ती, ख़ुशहाली विच ख़ुशी दे प्रगटाईआ। तेरी सच मुहब्बत बिना कीमत तों मिले सस्ती, दीन दुनी दे मालक दाम ना कोए लगाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्मा अर्शी, अर्शी प्रीतम तेरी बेपरवाहीआ। मैं धरनी धरत धवल धौल तेरी मिट्टी ख़ाक फ़र्शी, ज़िमीं जमां वेखणा ध्यान लगाईआ। मेरे कोल सति धर्म दी वस्त रही ना खर्ची, ख़ाली हथ्थ दयां दुहाईआ। चार जुग दे शास्त्र गुर अवतारां पैग़म्बरां दी दिसे पर्ची, प्राचीन दा लेखा रहे दृढ़ाईआ। दरोही हालत वेख लै मेरे घर दी, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ध्यान लगाईआ। की हालत होई तेरे नारी नर दी, नर नरायण तैनूं सारे गए भुलाईआ। आत्म धार हो परमात्म

तैनूं कोई ना वरदी, कन्त कन्तूहल तेरी सेज ना कोए हंढाईआ। मैं दिवस रैण कलयुग अग्नी तत नाल सड़दी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरे उत्ते हालत वेख हँकारी गढ़्ह दी, हउँमे हंगता फोल फुलाईआ। जिधर तक्कां दीन दुनी दीनां मज़्हबां दे विच लड़दी, शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला मूल ना पढ़दी, मंज़ल हक तेरी चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेरी आशा पूरी करदे जो सवालण तेरे घर दी, गृह मन्दिर मेरा देणा सुहाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ तलवाड़ा शहर जगीर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते अर्शी प्रीतम उतर, बिना जनणी तों सोभा पाईआ। दीन दुनी बणा लै आपणे पुत्तर, पिता पूत गोद उठाईआ। शरअ दा झगड़ा मुका दे दुतर, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। मेरे वादयां कौलां इकरारां तों सके कोई ना मुकर, अवतार पैग़म्बर गुरु पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। मैं तेरा स्वामी करां शुकर, शुकराने विच सीस निवाईआ। मेरा दाइरा महीत वेखें कुतर, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरी चढ़दा लैहंदा दोवें वेखीं नुकर, पहाड़ दक्खण अक्ख उठाईआ। दीन दुनी भुक्खी तक्क लै आपणी बिना टुकर, टुकड़ा नाम हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे चरण कँवल अभिलाशी, अबला हो के दयां दुहाईआ। किरपा कर मेरे साहिब अबिनाशी, करते मालक धुरदरगाहीआ। मेरी कलयुग कोलों करा ख़लासी, ख़ालस आपणा धर्म प्रगटाईआ। चार कुण्ट कूड़ क्रिया जाए विनासी, विश्व दा भेव देणा खुल्हाईआ। साचे मण्डल पा रासी, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ। दीन दुनिया कर पवित्र स्वासी, साह साह आपणा नाम जपाईआ। मेरी चिन्ता मेट उदासी, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा अंध मिटा दे रैण अंधेरी राती, नूर नुराने नूरी चन्द कर रुशनाईआ।