पुस्तकालयभाग २३

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ तलवाड़ा शहर ज़िला हुशियारपुर जीआ लाल दे गृह

धरनी कहे मेरे सच स्वामी पीआ, पीआ प्रीतम तेरी इक सरनाईआ। मेहरवान निरगुण जोत जगा दे दीआ, निरगुण

नूर कर रुशनाईआ। पवित्र कर दे जंतां जीआ, जीवण जुगत दे दृढ़ाईआ। झगड़ा मुका दे साढे तिन्न हथ्थ सीआ, साहिब सतिगुर आपणे लेखे लाईआ। मेरा चले ना कोई हीआ, ताकतहीण दयां दुहाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे पुट्ट दे नींहा, जड़ धरनी उतों उखड़ाईआ। सतिजुग साचे दा बीज दे बीआ, घर घर अन्दर आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै हालत हो गई मंदी, मंदभाग दयां सुणाईआ। तेरी दुनिया निज नेत्र नैण हीण हो गई अंधी, लोचन नूर न कोए रुशनाईआ। सब दे अन्तर मन कल्पणा वासना मंदी, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ। बिना कन्त सुहाग तेरे हो गई रंडी, पीआ प्रीतम तेरा संग ना कोए बणाईआ। जिधर तक्कां नव सत्त दी धार होई पाखण्डी, धर्म दा धर्म नाल नाता ना कोए जुड़ाईआ। दीनां मज़्हबां मेरे उत्ते शरअ दी लाई पाबन्दी, हिस्से नाम कलमे वाले पाईआ। आत्म परमात्म धार बणे कोए ना संगी, सगला संग ना कोए निभाईआ। मैनूं सदी चौधवीं अन्त आई तंगी, तंग दस्त हो के दयां सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पवण रही ना ठण्डी, अग्नी तत तत तपाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डी, चार वरन रहे कुरलाईआ। तेरा मार्ग पन्ध भुल्लया डण्डी, औझड़ राह दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। आपणी पूरब कौल इकरारां वाली वेख लै संधी, सनद आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मैं जगत होई दुख्यारन, दुखी दा दर्द लै वंडाईआ। मेरे उत्ते दीन दुनी होई विभचारन, हँकारन मानव ज़ाती नज़री आईआ। तेरा प्यार नाम हिरदे अन्तर ना मूल विचारन, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। मैं दर ठांडे आई पुकारन, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकारन, दो जहानां वाली बेपरवाहीआ। मैनूं चार जुग दे शास्त्र तेरा देण उदाहरण, अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे सिफ्तां वाले ढोले गए गाईआ। तूं अन्त कन्त भगवन्त बण आप सहारन, सिर स्वामी मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ बदल के आवीं मेरा काज संवारन, महासार्थी आपणी दया कमाईआ। मोह विकारा रहे मूल ना धाड़न, चार कुण्ट करनी आप सफाईआ। मैं जिधर तक्कां तेरे नाम दा होवे जैकारन, जै जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी अग्नी कर दे शांत, तत्व तत तत दृढ़ाईआ। मैं तेरा दर्शन करां इकांत, इक इकल्ले मेरे माहीआ। दीन मज़्हब दे मिटा भरांत, जो हिस्सयां वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म सब दा बणा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। घर स्वामी खोल्ह दे ताक, बजर कपाटी पर्दा आप तुड़ाईआ। शब्द सुणा अनादी नाद, आत्मक राग वज्जे वधाईआ। सृष्टी दृष्टी विच तैनूं करे याद, यादव दी धार कृष्ण गया दृढ़ाईआ।

सति धर्म मेरे उत्ते कर आबाद, कूड़ आबादी दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं तेरे अग्गे करां फ़रयाद, निव निव लागां पाईंआ। सच वस्त दी मैनूं दे दे दाद, दौलतवंद तेरी बेपरवाहीआ। धुर दा नाम दस्स बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। हर घट अन्दर हो विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा भेव चुकाईआ। तेरी दीन दुनी जावे जाग, नेत्र लोचन नैण होए रुशनाईआ। मैं तेरा राह तक्कां स्वामी अन्तरजामी देस अगम्मे माझ, सम्बल आपणा सिंघासण लैणा सुहाईआ। बिना रसना जिह्वा मेरी सुणो आवाज़, दर तेरे कूक कूक दृढ़ाईआ। मेरा खोल्ह अगम्मा राज़, राजक रिजक रहीम तेरी ओट तकाईआ। झगड़ा मुका दे रोज़ा नमाज़, बांग अज़ां आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मैं मंगणहारी भिक्खक, दरवेशण नज़री आईआ। तूं देवणहार निरिच्छत, मेरी इच्छया पूर कराईआ। मेरे कोल पुराणी तेरी लिख्त, लेखणी तों बिना मैं आपणे विच रखाईआ। जिस विच संदेशा दिता अवतार पैग़म्बर गुरुआं सब दा इक्को होणा इष्ट, इष्ट देव आत्मा नज़री आईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना सृष्ट, सृष्टी दी दृष्टी अन्दर पर्दा आप चुकाईआ। जो इशारा कीता राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर समझाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाले दीन दयाले जन भगतां नूरी जोत लगाउणा तिलक, ललाट ललाटी कर रुशनाईआ। मैं तेरे ते भरोसा रखया सिदक, यकीन विच तेरा राह तकाईआ। मेरे उत्ते वेख लै कोटन कोटि बण गए तेरे निन्दक, निंदिआ विच अपणी ख़ुशी बणाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे चारे कूट सिम्मत, सीमा दीन दुनी वाली वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी सगली मेट दे चिन्त, चिन्ता ग़म पारब्रह्म मेरा रहिण कोए ना पाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ तलवाड़ा शहर हरबंस सिँघ दे कविता बोलण ते

वरक्यां वाली कहे कापी, कापी अक्खरां वाली कम्म किसे ना आईआ। जिस वेले सतिगुर शब्द मिले प्रतापी, प्रताप दूणा दए कराईआ। कोट जन्म दे तार के पापी, पतित पुनीत कर वखाईआ। दिने जागदयां ते दर्शन देवे सुत्तयां रातीं, एह अगम्मी बेपरवाहीआ। नाले ज़िंदगी बदले ते अगली बदले हयाती, हया शर्म दीन दुनी ते मज़्हबां वाला चुकाईआ। नाले प्यारा बणे नाले जाम बणे ते नाले बणे साकी, बिन लबां तों अन्दर दए टिकाईआ। नाले मन्दिर चढ़े ते नाले खिड़की खोल्हे ताकी, कुण्डी आपणे हथ्थीं लाहीआ। नाले सिफ्त करे वड्याई करे नाले शब्द ते कलमा सुणाए नादी, धुन आत्मक राग

सुणाईआ। मेहरवान हो के काया मन्दिर अन्दर दीआ जगाए बिन बाती, बातन दा पर्दा दए खुल्हाईआ। अमृत बूँद प्याए अन्तर तृष्न मिटाए देवे रस ओह स्वांती, जो रसना रस चख सके ना राईआ। फिर दया कमाए दरस दिखाए इक इकांती, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा रूप इक्को नज़री आईआ। फेर हस्स के किहा मैं जिलदां वाली कापी, जिस ने हरफ़ हरूफ़ां नाल मिल के महिमा लिखी चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द कातब नूं दे दे पुश्त पनाह ते थापी, कविता दा कटाक्ष अन्दर दे लगाईआ। जेहड़ी अग्गे नहीं चढ़या ओह चाढ़्ह दे घाटी, घाटे पिछले पूर कराईआ। तेरे चरणां नाल छोह के मिट जाए दो जहान दी वाटी, अगला ते पिछला पन्ध रहे ना राईआ। तेरी मेहरवान महबूब इक वार निगाह जिस वल्ल झाकी, झलक आपणी दए वखाईआ। जे तूं निरगुण ते तेरा आत्मा वी निरगुण पंजां ततां विच बण जा आप साथी, सगला संग बणाईआ। दोहां दा इक्को मन्दिर ते इक्को होवे रासी, इक्को रूप गोपी काहन बण के आप नाच नचाईआ। जे तूं स्वामी वड्याई ना दिती लोकमाती, तैनूं पुरख अकाल कहि के शुकर ना कोए मनाईआ। दिल दे वलवले दिल विच उठण ते तेरी सिफ्त करन सफ़ाती, सफ़ा सफ़ा कापी कहे मेरा दिता बदलाईआ। मैं झट सोई उठी ते जागी, आपणी लई अंगड़ाईआ। जां मैं निगाह मारी मैं हरिसंगत विच बैठी होई वड भागी, भागहीण मिली वड्याईआ। मैं कूड़ कुड़यार कुकर्म दी मुहब्बत छाडी, नाता मोह विकार दिता तुड़ाईआ। झट मेरे अन्दर मेरे महबूब ने दिती आवाज़ी, बिन कन्नां ते सरवणा दिती सुणाईआ। दस्स तूं केहड़े काअबे दा होणा हाजी, केहड़े हुजरयां सोभा पाईआ। झट अग्गों मिल्या हुक्म शब्द जवाबी, संदेसा सहिज सुभाईआ। मैं कोई गृह टिकाणा मन्दिर नहीं तक्कणा मैं वेखणा नहीं इश्क हकीकी ते मजाजी, मजाज जगत जहान आस ना कोए रखाईआ। मैनूं दीन दुनिया विच चाहीदी नहीं कोई इमदादी, लोड़ आस मन ना कोए रखाईआ। कापी कहे मैं चाहुंदी मैं ओथे जावां जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा दूजा दिसे कोए ना साथी, सगला संगी इक्को नज़री आईआ। जेहड़ी कविता मेरे विच्चों पढ़ के आखी, अलिफ़ ये नाल लिखाईआ। उस नूं जाम प्याला प्यावीं बण के साकी, सुक्यां लबां नूं लबरेज़ देणा प्याईआ। जिस इक वेरां पी ल्या उहदा पिच्छे मूल रहे ना बाकी, सरूर दे नाल मख़मूर देणा कराईआ। फेर चिन्ता रहे ना बाकी, मस्त हो के अलमस्त हो के इक्को रूप ते इक्को वस्त हो वस्त वस्त विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। कापी कहे मेरे विच इक इक पुकारे कविता दा अक्खर, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। प्रभू तूं जदों तारे ते तारे पाहन पत्थर, एह तेरी बेपरवाहीआ। पर जेहड़े यारड़े तेरे लथ्थे सथ्थर, उस दे सथ्थरां हेठ तूं आपणा आप विछाईआ। जिस ने इक दो ते चार तेरे वैराग विच विरोले अथ्थर, उन्हां दे हन्झू धुर दरगाह लेखे पाईआ। तूं विरोलणहारा

नाम मधाणे मक्ख़ण, चुरासी विच्चों जन भगत बाहर कढ्ढाईआ। जिन्हां दी पैज आयों रखण, उन्हां नूं मेलणा चाँईं चाँईंआ। सति सति सति एस दवारे तों कोई ना जाए सक्खण, जो आए सो झोलीआं जाए भराईआ। क्यों सतिगुर दा नाम अनमुल्ला रत्न, गुरमुखां दे अन्दर दए टिकाईआ। जेहड़े हो गए बेवतन, उन्हां नूं वतन वाले फेर दए बणाईआ। जन भगत दी रसना दा लेखे लावे इक इक बचन, जो प्रभ दी महिमा विच प्रभ दा रूप हो के गाईआ। आत्म परमात्म जुड़ जाए नतन, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। पिछला घाट गया अगला मिल गया पत्तण, किनारयां तों परे किनारा आपणा इक वखाईआ। जिथ्थे स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी जोती जाता पुरख बिधाता बैठा समरथण, समरथ आपणा डेरा लाईआ। ओथे फेर रसना जिह्वा बत्ती दन्द हरफ़ हरूफ़ लफ़ज़ इलाज़ दा नहीं कोई कथन, बिना कथा तों यथार्थ यथा आपणा आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणा मेल मिलाईआ। कापी कहे ओह पीण वाल्यो पीओ नाल मस्ती, ओह मस्त दिवानिओ मस्त दीवाने दए बणाईआ। ओह बिना कीमत तों धुर दे ठेके विच मिले सस्ती, जिस दे उत्ते मोहर नाम लगाईआ। जिस नूं प्या दिती उहदी दो जहान ना उतरे मस्ती, ख़ुमारी दिवस रैण चढ़ाईआ। जे कदी पलकां खोल्हे ते नज़री आवे धुर दा रूप अर्शी, अर्शी प्रीतम धुर दा माहीआ। की हो गया जे वेस वटा के आज्ञा उत्ते फ़र्शी, धरनी धरत धवल आपणा खेल खिलाईआ। ज़रूर पार करेगा एह शब्द अगम्मा शर्ती, सतिगुर शब्द आपणी गंढ दिती पवाईआ। भगतो भगतां दी आत्मा ना जम्मदी ना मरदी, चुरासी विच गेड़ ना कोए रखाईआ। एह खेल परम पुरख दी आपणे घर दी, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मेला लए मिलाईआ। कापी कहे पता नहीं मैं सिध्धी कि पुठी, आपणी सुध रही ना राईआ। मैं दरस कर के गई कुट्ठी, आपणा आप मिटाईआ। दुनिया वाल्यो मैं गई लुट्टी, लुटेरा बण के आया धुर दा माहीआ। जिस मैनूं बिना रगड़यां तों प्या दिती बूटी, ते बूटा मेरा दिता लगाईआ। फेर मैं पासा परतिआ कापी कहे मैं हस्स के किहा वे मेरया महबूबा कदे मेरे उत्ते तुठीं, स्वामी आख्या, कापीए मैं ज़रूर तुठां, तुठ के दयां वखाईआ। मेरी खेल सदा अदूती, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी होए सहाईआ। कापी कहे मेरा दस्ते मुबारक, तेरे करां नाल वड्याईआ। मेरे विच अक्खरां वाली इबारत, सिफ्तां वाली सलाहीआ। मैं ख़ुश होई तेरी कीती ज़िआरत, ज़र्रं ज़र्रं विच तेरा नूर नज़री आईआ। पर मेरे वाहिद मालक तेरी इक होर शरारत, शरअ वाले शरअ वाल्यां नाल दित्ते लड़ाईआ। फेर वी हकीकत दे मालक तेरी हकीकी इक अदालत, अदल इन्साफ़ देणा कमाईआ। कापी कहे मेरे

लिखण वाले मालक नूं मालका रखणा सही सलामत, सही सलामत आपणे घर लै के जाणां चाँईं चाँईंआ। जगत विकार कूड़ कुड़यार दी अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर तन माटी ख़ाक नाल रहे ना कोए अलामत, इलमां दे आलम आलमीन आपणा रंग देणा चढ़ाईआ। क्यों तेरा निधान श्री भगवान सब तों उतम श्रेष्ट न्यामत, अणमुल्ली दात अणतुल्ली झोली देणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ तलवाड़ा शहर दलजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे भगवान, भगवन्त तेरी वड्याईआ। सतिगुर धार फड़ा दे दामन, दामनगीर आप अख्वाईआ। सति धर्म बणा दे मेरा ज़ामन, ज़ामनी आपणी आप निभाईआ। कलयुग अंधेरा मेट दे शामन, शम्हां नूर चन्द कर रुशनाईआ। मैनूं संदेसा दे के गया रामा रामन, रमईआ कहि सुणाईआ। इशारा कीता कृष्ण काहनन, घनईया अक्ख उठाईआ। पैग़म्बरां जणाया निशानन, तारा चन्द रहे दृढ़ाईआ। गुरु दरस कराया तेरा आहमन साहमन, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। पुरख अकाल मेरे उत्ते सच दा रिहा ना कोए ब्राह्मण, सति विच ना कोए समाईआ। विद्यावान तेरा भेव मूल ना जानन, अनुभव दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। जिधर तक्कां पंच विकारा कामन, कामनी लोभ मोह हल्काईआ। तृष्ना कूड़ वधी तामन, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मैं निमाणी होई निमानण, निव निव सीस झुकाईआ। आपणे नूर दा दे दे चानण, चार कुण्ट कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर ठांडे देणा मानण, माण निमाणयां होणा सहाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ तलवाड़ा शहर आत्म चन्द दे गृह

धरनी कहे प्रभू सृष्टी अन्तर बख्श ज्ञान, अज्ञान अंधेरा दे मिटाईआ। तेरे चरण कँवल कर ध्यान, धूढ़ी मस्तक खाक रमाईआ। दिवस रैण तेरा ढोला गाण, नाम निधान दे समझाईआ। अमृत रस पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। तेरे प्रेम दी वज्जे धुन्कान, अनरागी राग जणाईआ। घर प्रकाश कर महान, मेहरवान दया कमाईआ। सच प्रीती बख्श दे दान, दयानिध दया कमाईआ। दर ठांडे दे माण, निमाणयां हो सहाईआ। लेखा मुका दे विच जहान, दीन दुनी दा पन्ध कटाईआ। चुरासी विच फिर ना आण, जम्म की फाँसी दे तुड़ाईआ। सचखण्ड दवारे चरण चरण तेरे जाण, दरगाह

सच मिले वड्याईआ। तेरी जोती जोत जोत विच मिल जाण, तेरे तेरे विच समाईआ। थिर घर देणा सच मकान, सचखण्ड वाली होणा आप सहाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम परमात्म तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख दर तेरे आसा दिती जणाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गालड़ीआ ज़िला हुशियार पुर मंगल सिँघ राम सिँघ दरबारा सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरीआं खुल्हीआं अक्खीआं, मैं नेत्रां लई अंगड़ाईआ। सतिगुर शब्द ने मैनूं ख़बरां दस्सीआं, संदेसयां विच सुणाईआ। उठ वेख भगत भगवान दीआं सख़ीआँ, सुख़न पिछले पूर कराईआ। जिन्हां इक ते आसां रखीआं, इक्को ओट तकाईआ। ओह जगत प्यार तों बाहर फिरन नस्सीआं, भगती विच भज्जण वाहो दाहीआ। उन्हां दे चरणां विच रुलदीआं कोटन सस्सीआं, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। निगाह मार लै चौदां तबकां दीआं हट्टीआं, चौदां लोक वेख वखाईआ। बिना भगतां तों सीस वाहीआं नहीं किसे दीआं पट्टीआं, पटने वाला सिर हथ्थ ना किसे टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर गिणदे गट्टीआं, वेखण थांउँ थाँईंआ। अन्त सब ने इक ते डोरां सट्टीआं, दूसर आस ना कोए रखाईआ। मैनूं ख़बर पुज्जी निगाह मार लै मज़्हबां वालीआं पत्तीआं, हिस्सयां ध्यान लगाईआ। ओह तक्क लै चारों कुण्ट तपण भट्ठीआं, कलयुग अग्नी रिहा डाहीआ। धारा रोवण तीर्थ अट्ठ सट्ठीआं, नैणां नीर वहाईआ। कोटां विच्चों गुरमुखां दीआं रूहां रत्तीआं, जिन्हां मिल्या मेल धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरी मिट गई आलस निंद्रा, गफ्लत रही ना राईआ। मैनूं संदेशा देवे काहन बन बिन्दरा, राम वनवासी रिहा जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़बर सुणा के गया सुरप्त इन्द्रा, इन्द्रासण आप तजाईआ। धरती तेरे गृह दा खोल्हण आया जिन्दरा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो हुक्म देवे आपणे सुत दुलारे छिन्दड़ा, प्रेम नाल समझाईआ। तूं होणा गुणी गहिन्दड़ा, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मैनूं सतिगुर शब्द दिता आख, सहिज सहिज समझाईआ। उठ साहिब इस वल्ल झाक, आपणी लै अंगड़ाईआ। आपणे गृह दा पवित्र कर लै ताक, दर दरवाज़ा इक सुहाईआ। तेरा लेखा लेखे पावे जन भगतां साथ, सगला संग बणाईआ। मैं बेनन्ती कीती जोड़ के हाथ, निव निव सीस झुकाईआ। किरपा कर मेरे समराथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे सगल वसूरे

जाण लाथ, दु:ख दर्द रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ा मेरे उतों मिटा दे राथ, रथ रथवाही आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साचे मेरा सच बणा दे साथ, सगला संग रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे साची गाथ, दो जहान इक्को ढोला गाईआ। मैं तेरे चरण धूढ़ी लावां माथ, मस्तक ख़ाक रमाईआ। मैं अनाथां अनाथ, तूं देवणहार गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी पूरन परम पुरख कर दे आस, आसा तेरे चरण कँवल टिकाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मुकेरीआं ज़िला हुशियारपुर रेशम सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते रोंदे टिल्ले पर्वत पहाड़, चोटीआं देण दुहाईआ। कलयुग कूड़ी अग्नी रही साड़, वनास्पत नैणां नीर वहाईआ। ममता मोह विकार तपश मेट दे हाढ़, अमृत मेघ आप बरसाईआ। भाग लगा दे जंगल जूह उजाड़, चराग़ाहां वेख वखाईआ। जिधर तक्कीए पंच विकारा फिरे धाड़, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच सच शरनाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते रोंदे समुंद सागरां पाणी, जल थल मारन धाहींआ। किरपा कर श्री भगवानी, भगवन तेरी आस तकाईआ। चारों कुण्ट नव सत्त दिसे वैरानी, बौरी होई ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म सार पाए कोए ना प्राणी, प्राणपति तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। मेरी इक बेनन्ती मानीं, निव निव सीस झुकाईआ। मेहरवान करीं मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। नाम निधाना शब्द तीर मारीं कानी, कायनात आप उठाईआ। अमृत रस रही ना कोए निशानी, सरोवर सर सारे मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे रोवण अंग अंग, अंगीकार नज़र कोए ना आईआ। मेरी आशा होई मंद, मंदहीण दयां दुहाईआ। आत्म मिले किसे ना परमानंद, निजानंद ना कोए समाईआ। आत्म परमात्म गाए कोए ना छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब दी टुट्टी आपे गंढ, गंढणहार गोपाल तेरी वड्याईआ। मेरे सीने पा दे ठण्ड, अग्नी तत दे गंवाईआ। सीतल धार चाढ़्ह दे चन्द, चन्द चांदना कर रुशनाईआ। स्वामी साहिब तूं बख्शंद, बख्शणहार तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सागर आपणा नाम दरसाईआ। धरनी कहे मेरी इक उमंग, सतिगुर सतिगुर पूरी दे कराईआ। जन भगतां चाढ़्ह दे रंग, रंग अगम्मड़ा आप रंगाईआ। निजानंद विखा दे धुर दा अनन्द, अंमिओं रस अमृत आप चुआईआ।

तेरी मंज़ल जाण लँघ, अधविचकार ना कोए अटकाईआ। आत्म परमात्म मिल के गावण छन्द, सोहला सहिज सुभाईआ। दर घर सुहा दे आपणा सचखण्ड, दरगाह साची दे वड्याईआ। हरिजन भेव चुका दे जेरज अंड, खाणी विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा कोटन कोटि कोट ब्रह्मण्ड, सच वस्त सति दी देणा अनन्द, अनन्द अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर अमीर सिँघ गुलाटी दे नवित

धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते दिन सुहाउणा जुमा, घड़ी पल सुहञ्जणी सोभा पाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना तेरे भगतां दे चरण मैं चुम्मां, चरणोदक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैं चाहुंदी कलयुग जीव अन्तर निरन्तर कौड़ा रहे ना तुमा, तुख्म तासीर बेनज़ीर दे बदलाईआ। तूं मालक ख़ालक परवरदिग़ार बहु गुणा, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं होवां तेरे भगतां दी दासी, दासी दास सेव कमाईआ। मेरे स्वामी मेरे मण्डल पावीं रासी, निरगुण आत्म परमात्म गोपी काहन नचाईआ। पुरख अकाल सांझे यार कलयुग कूड़ी क्रिया तों करनी बन्द ख़लासी, शरअ ज़ंज़ीर रहिण ना पाईआ। मेरे महबूबा कल करीं ना मेरी उदासी, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। मैं चरण कँवल बेनन्ती करां दोए जोड़ के हाथी, कर करां नाल मिलाईआ। साहिब सतिगुर मेरा बणना धुर दा साथी, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। मैं निमाणी अनाथ अनाथी, तूं देवणहार गुसाँईंआ। मेरे उत्ते सच दवार खोल्ह दे हाटी, नाम निधाना इक वरताईआ। पवित्र कर दे तीर्थ ताटी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती ध्यान लगाईआ। धरनी कहे मैं तेरे चरण कँवलां विच फिरां नाठी, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। तूं मालक मेरे सूरबीर सम्राठी, योद्धा इक अख्वाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना मंज़ूर करीं सीस निवावां जोड़ के हाथी, निम्रता विच झुक झुक लागां पाईंआ। मेरे परवरदिग़ार सांझे यार दीन दयाल करनी राखी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां बिबेक करनी बुद्ध, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। निर्मल सच सरूप विखाउणा दुद्ध, दूसर रूप ना कोए बदलाईआ। मैं आशा रखी उपर तुध, तुध जेवड दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते लेखा मुका दे कलयुग, (कूड़ी) रीती दे मुकाईआ। पैग़म्बरां

रसूलां औध गई पुग, ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस निवाईआ। मैं हाल पुकारां धरनी कहे बसुध, वसुधा हो के सीस निवाईआ। परम पुरख परमात्म मेरे उत्ते तेरे हुक्म दा होण वाला युद्ध, जोगी जुगीशर तपीश्र समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे भगतां वेखां बिना अक्ख, अक्खरां तों बाहर सिफ्त सलाहीआ। ज्यों भावें त्यों मेरी पत लै रख, रखणहार तेरी वड्याईआ। मैं कूक पुकारां ख़ाली हथ्थ, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। सच प्रीती विच सथ्थर जावां लथ्थ, गोबिन्द यारड़ा सथ्थर हंढाईआ। मेरी दुहाई मुहम्मद दी आशा दे साल रह गए अठ, अट्ठां ततां वाले सारे रोवण मारन धाहींआ। पन्ध मुकदा जांदा दिवस रैण नट्ठ नट्ठ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं निमाणी दर ठांडे जोड़ां हथ्थ, निव निव सीस झुकाईआ। प्रभू इक्को तेरा नाम जैकारा होवे अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं भगतां बणावां संग, सगला संग जणाईआ। तूं प्यार दा चाढ़्हना रंग, जगत जहान उतर कदे ना जाईआ। धुर शब्द सुणाउणा मृदंग, तुरीआ तों बाहर करनी शनवाईआ। मैं तेरा माणां अगम्मा अनन्द, जो अनन्द अनन्द (पुर) वाला गया समझाईआ। मेरी पिच्छे पिच्छे गई हंढ, अग्गे तेरी ओट तकाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मैं कदे ना होवां रंड, रंडेपा रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म टुट्टी गंढ, गंढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। मेरे सीने पा दे ठण्ड, अग्नी तत बुझाईआ। तूं सति सरूपी बद्धी गंढ, अग्गे हो ना कोए खुल्हाईआ। मेरे उत्ते सति धर्म भण्डारा वंड, नव सत्त दे वरताईआ। परम पुरख मेरी नंगी ना होवे कंड, सीस ओढण देणा टिकाईआ। दिवस रैण तूं मेरा मैं तेरा गावां छन्द, ढोला सोहला सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार मेरा देणा संग, सरगुण सरूप तेरी ओट तकाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ अम्बाला छाउणी सरदूल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं तक्कया लैहंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेख्या सड़दा, कलयुग कूड़ कुड़यार अग्नी रिहा लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला कोए ना पढ़दा, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। जिधर तक्कां मानव बणया गृह हँकार गढ़्ह दा, माया ममता मोह ना कोए मिटाईआ। शरअ शरीअत नाम कलमा वेख्या लड़दा,

दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले भेव पाए ना कोए तेरे घर दा, काया मन्दिर अन्दर तेरा दरस कोए ना पाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी धुन आत्मा कोए ना सुणदा, अनरागी तेरा राग समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू जगत जहान लग्गी अग्ग, त्रैगुण माया रही जलाईआ। किरपा कर सूरे सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी शरनाईआ। जगत विकार हँकार दीन दुनी विच्चों बध्ध, कूड़ कुड़यार दा लेखा दे मुकाईआ। सति धर्म सच दवारे विच्चों सद्द, धरनी धरत धवल धौल कहे मेरे उत्ते आसण लए लगाईआ। पंज विकार जगत जहान चारों कुण्ट जाए नस्स, समुंद सागरां रहिण कोए ना पाईआ। अमृत आत्म निजर झिरना बूँद स्वांती दे रस, कँवल नाभी आपणी दया कमाईआ। निज नेत्र लोचन नैण खोल्ह अक्ख, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग अन्त मेरी पत रख, पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। सति सच मेरी झोली रिहा ना कक्ख, चारों कुण्ट कलयुग कूड़ कुड़यार डंका रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभ अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तक्क लै अगम्मा भविक्ख्त, पेशीनगोईआं आपणे विच्चों वेख वखाईआ। बिना अक्खरां तों निरअक्खर धार वेख लिख्त, जो सतिगुर शब्द शब्द दृढ़ाईआ। जिस विच एकँकार तेरा इक्को इक इष्ट, इष्ट देव स्वामी आत्म परमात्म तूं ही नज़री आईआ। निगाह मार लै दीन दुनी कायनात आपणी सृष्ट, सृष्टी दे मालक आपणा पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु लै के बैठे आपणा हिसाब, दरगाह साची सचखण्ड सोभा पाईआ। किरपा कर मित्र प्यारे अहिबाब, पारब्रह्म परवरदिग़ार सांझे यार तेरा राह तकाईआ। बिना कदमां महबूब तैनूं करन अदाब, बिन सजदयां सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं हज़रत मुहम्मद दा पूरा कर खुआब, जो अमाम अमामा तेरा राह तकाईआ। सच दवारे एकँकार कर प्रकाश अगम्मे महिराब, जिथ्थे चन्द सितार सूर्या नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरु मार के गए लीका, हद्दां दीन दुनी बणाईआ। तेरा नाम कलमा लड़ाया वांग शरीका, शरक्त दीन दुनी बणाईआ। तेरा अगम्म अथाह तरीका, तवारीख सके ना कोए समझाईआ। हुक्म संदेशा फ़रमान दे के गए पोशीदा, बातन पर्दा आप खुल्हाईआ। परवरदिग़ार सांझे यार पतिपरमेश्वर दीन दयाल सब नूं वेखे आपणा दीदा, दीदा दानिस्ता इक्को नज़री आईआ। बीस बीसे हरि जगदीशे ईसा रख के बैठा उम्मीदा, आपणा ध्यान लगाईआ। मूसा तक्के ला के नीझा, कोहतूर

दए गवाहीआ। मुहम्मद कहे मैनूं तेरीआं होईआं ताकीदा, रसूल हो के कदमां सीस झुकाईआ। नानक धार सरगुण निरगुण तेरा खेल सदा पेचीदा, परम पुरख समझ कोए ना पाईआ। गोबिन्द कहे सच स्वामी अन्तरजामी चार वरन अठारां बरन सब नूं मार्ग दस्स दे सीधा, आत्म परमात्म पारब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। ग़फ्लत विच सब दी खोल्ह नींदा, आलस निंद्रा कूड़ी क्रिया दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते पैग़म्बरां लाईआं नीझां, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेहरवाना महबूबा तेरे आउण दीआं सब नूं रीझां, राज़क रिजक रहीम तेरी ओट तकाईआ। तूं बेपरवाह अलख अलाह तेरीआं सिफ्तां वालीआं हमीदां, अलिफ़ ये ढोले सारे गए गाईआ। धरनी कहे मैनूं मंज़ूर तेरा होवे कीता, करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते कलयुग दी बदल दे रीता, सति सच दे वरताईआ। मैनूं इशारा दे के गए राम सीता, काहन कृष्ण संदेशा गया दृढ़ाईआ। पैग़म्बरां हुक्म सुणाया ठीका, ठाकर तेरी वड वड्याईआ। गुरुआं दस्सीआं हक तरीकां, तवारीखां तों बाहर समझाईआ। तेरा खेल अनौखा वड नीकन नीका, पुरख अकाले तेरी समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्त लहिणा देणा मुका दे साढे तिन्न हथ्थ सीं का, रविदास चमारा बैठा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाशरीक दीन दुनी दा मेट दे शरीका, शरक्त कूड़ी रहिण कोए ना पाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कलसाणी ज़िला कुरुक्षेत्र आसा सिँघ दे गृह

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सुण सुहाउणी धरत, धरनी धवल धौल जणाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म निरगुण धार आया परत, परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाहीआ। उस दे नाल निरगुण निरगुण बिन अक्खरां तों रखी शर्त, बिन शरअ तों लेख बणाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला चार जुग दी पिछली वेखे फरद, फ़ैसले आपणे हथ्थ रखाईआ। नौजवाना श्री भगवाना योद्धा सूर बण के मर्द, दो जहानां वेख वखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सब दे वंडे दर्द, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। निगाह मारे तेरे उत्ते कूड़ कुड़यारी उडे गर्द, ज़िमीं असमान अंधेरा छाईआ। उस दा खेल होणा अचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। जिस छुरी शरअ मेटणी करद, कातिल मक्तूल कत्लगाह दा पन्ध मुकाईआ। तेरी मंज़ूर करे अर्ज़, बेनन्ती आपणे चरण टिकाईआ। सो साहिब सतिगुर कलयुग अन्त पूरा करे फ़र्ज़, फ़ैसला धर्म धार सुणाईआ। सब दा मकरूज़ लाहवे कर्ज़, लेखा जगत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा

वड वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण धरनी ओह तक्क लै पुरख अकाला, अकल कलधारी नूर अलाहीआ। दीनां बंधप दीन दयाला, दयानिध इक अख्वाईआ। जिस त्रैगुण माया तोड़ना जगत जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। तेरे उत्ते धर्म दी धर्म बणाए धर्मसाला, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। सच प्रेम दी प्रेमीआं अन्तर निरन्तर पावे माला, जगत मणक्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा मार्ग दस्स सुखाला, सुखमन टेडी बंक पार कराईआ। बजर कपाटी तोड़ के ताला, त्रैगुण अतीता त्रैभवण धनी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण ओह लेखा जाणे हब्ब, भुल्ल रहे ना राईआ। पूरब लेखे वाचे झब्ब, पर्दे परदयां विच्चों उठाईआ। जिस निरगुण धार लए सद्द, सरगुण भेव खुल्हाईआ। निरगुण जोत प्रकाश कर के जग, जागरत जोत डगमगाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के हद्द, हदूद धर्म धार समझाईआ। सति सच दा दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। धरनी तेरा ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी इक्को इक समझाईआ। पैग़म्बर कहिण साडा निशान मिटणा तारा चन्द, सदी चौधवीं सीस निवाईआ। अन्तिम मंज़ल पार जाणी लँघ, महबूब आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डे वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण धरनी असीं ओसे दा तक्कीए राह, जो रहिबर नूर अलाहीआ। निरगुण धारों जावे आ, जोती जाता वेस वटाईआ। सतिगुर शब्द बणे मलाह, बेड़ा सब दा कंध उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे फ़नाह, फ़नाह फ़िला दिसे लोकाईआ। कूड़ी कुड़यारी रहे ना कलयुग बुद्धी काँ, हँस गुरमुख लए प्रगटाईआ। भगत सुहेले निज नेत्र लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सुरत सुरती विच्चों लए उठा, जगत निंद्रा ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पकड़े बांह, मेला मेले सहिज सुभाईआ। सिर सिर देवे ठण्डी छाँ, अग्नी तत ना लागे राईआ। अन्तिम लहिणा देणा दए मुका, चुरासी फाँसी जम कटाईआ। सचखण्ड दवार एकँकार साचा देवे थाँ, थनंतर इक्को वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त भगवान भगवन हो के करे न्याँ, न्याकार इक्को इक अख्वाईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कलसाणी ज़िला कुरुक्षेत्र काला सिँघ दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणे मज़्हबां दे वेखो आ के मन्दिर, काया काअबे ध्यान लगाईआ। पवित्र रिहा कोए

ना अन्दर, अन्तष्करन तक्को ख़लक ख़ुदाईआ। मनुआ दहि दिशा उठ उठ धाहे बन्दर, ममता मोह विकार ना कोए मिटाईआ। बजर कपाटी खुल्हा किसे ना जन्दर, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। प्रकाश होवे ना बिना सूर्या चन्द्र, निज लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत वीराना होया खण्डर, नव खण्ड कूड़ी क्रिया विच समाईआ। मानस मानव मानुख पशू ढोर बण गए डंगर, मवेशी परदेसी रूप बदलाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्दन, सुख सागर विच ना कोए समाईआ। जगत जंजाला टुट्टे किसे ना बन्धन, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। मिले मेल ना दाता दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार ना कोए कराईआ। तुहाडा नाम निधाना नेत्र दिसे किसे ना अंजन, अंध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणे कोए ना सज्जण, सगला संग ना कोए निभाईआ। प्रभ चरण धूढ़ी मिले किसे ना मजन, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। बिना सीस जगदीश करे कोए ना बन्दन, सजदा हक ना कोए वखाईआ। धरनी कहे मेरा सीस होया नगण, ओढण नज़र कोए ना आईआ। आपणे नाम कल्मयां तक्को भजन, भज्जो वाहो दाहीआ। सति असत्य दा करो वज़न, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। धर्म दे दीपक नव चार किते ना जगण, अंध अंधेरा गया छाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच सारे होए मग्न, ममता मोह विकार हँकार ना कोए मिटाईआ। धरनी कहे मैं जिधर तक्कां त्रैगुण माया लग्गी अग्न, सांतक सति ना कोए कराईआ। पवित्र रिहा ना कोए बदन, पंच तत पंच विकार विच हल्काईआ। गुरमुख हीरा सन्त सुहेला भगत दिसे कोए ना रत्न, अमोलक रूप ना कोए वटाईआ। धरनी कहे मेरा चले कोए ना यतन, गुर अवतार पैग़म्बरो यथार्थ दयां जणाईआ। चार कुण्ट तुहाडे मज़्हबां दे अंगीठे तपण, क्रोध हँकार नाल हल्काईआ। आत्म परमात्म जुड़े किसे ना नतन, नाता बिधाता ना कोए रखाईआ। आपणा आ के वेखो पत्तण, नईया नौका नाम नज़र किसे ना आईआ। सच दवार दिसे कोए ना हट्टन, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ देण दुहाईआ। सति रिहा ना तीर्थ तट्टण, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। धरनी कहे मैं तुहानूं शब्दी धार आई दस्सण, संदेसा नाम दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ कुड़यारे जीव वसण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे करदे जपण, माला मणक्यां वाली भवाईआ। चढ़दी लैहंदी दक्खण पहाड़ दिशा नट्ठण, भज्जण वाहो दाहीआ। फिरन अट्ठ सट्ठण, तीर्थां पन्ध मुकाईआ। मैं जिधर तक्कां दीनां मज़्हबां पाया रट्टन, शरअ शरअ करे लड़ाईआ। सति धर्म दा दिसे कोए ना हट्टण, वणजारा नाम वणज ना कोए कराईआ। ज़रा खोल्ह के वेखो बिना अक्ख तों अक्खण, धुर नेत्र ध्यान लगाईआ। सति सच बिन मेरी झोली हो गई सक्खण, धरनी रो रो रही सुणाईआ। उठो वेखो की खेल होणा दीप लखण, की पुष्कर प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। पैग़म्बरो सदी चौधवीं आपणा कर लओ यतन,

मुहम्मद चार यारी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर मालक वड वड्याईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणी आपणी पूजा, पुस्तक ग्रन्थ शास्त्र ध्यान लगाईआ। दीन दुनिया अन्तर भेव होया दूजा, दूतीआ भेव ना कोए मिटाईआ। निरन्तर पर्दा खुल्ल्हे किसे ना गूझा, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। नाभी कँवल ना होवे मूधा, निजर झिरनां ना कोए झिराईआ। मैं रो रो कहां वसुधा, मिट्टी ख़ाक हो के मारां धाहींआ। जो संदेशा दे गया बुद्धा, बुद्धी तों परे दृढ़ाईआ। ओह लेखा होण लग्गा ऊधा, उदय असत ध्यान लगाईआ। मैनूं इयों जापदा मेरे उत्ते दीन मज़्हब दा होण वाला युद्धा, योद्धे बली अवतार पैग़म्बर गुरु लओ अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरा सुणो ब्यान, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। जिस दा शरअ वाला नहीं ज्ञान, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं संदेशा सुणया श्री भगवान, जो हरि करता रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम शरअ होवे शैतान, कलमा छुरी रूप कसाईआ। तुसीं बिना नेत्रां मारो ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तुहाडे दीन मज़्हब होए वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। झगड़ा मिटे ना किसे पंज शैतान, शरअ शरीअत डेरा कोए ना ढाहीआ। मैं सदी चौधवीं होई हैरान, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। मैं पैग़म्बरो तुहाडे तों परे सुणी कलाम, कायनात दयां सुणाईआ। मैनूं संदेसा दिता धुर अलाही अमाम, जो अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। ओह लहिणा देणा मुहम्मद मुकाए तमाम, रसूल रसूलां पन्ध रहे ना राईआ। दीन मज़्हब अन्त रहे ना कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंज़ीर दए तुड़ाईआ। जिस नूं सजदयां विच करो सलाम, धूढ़ी कदमा ख़ाक रमाईआ। ओह खेल करे मेहरवान, महबूब नूर अलाहीआ। धरनी कहे मैं दस्सां नाल ईमान, धर्म धर्म नाल जणाईआ। ओह योद्धा सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। प्रगट हो विच जहान, जहालत कूड़ी दए गंवाईआ। तुहाडा लहिणा देणा लेखा वेखे आण, आनन फ़ानन आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जीव जगत जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत आपणा भेव खुल्हाईआ।