पुस्तकालयभाग २३

२६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मुगल माजरा ज़िला करनाल बंता सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी कोझी, कर्म कांड दी समझ ना रखां राईआ। तेरी सृष्टी दा चुक्की बैठी बोझी, भार आपणे तन उठाईआ। मेरे मेहरवाना आपणी दीन दुनिया नूं दे दे सोझी, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। बौहड़ी मेरे उत्ते हो गए

हउँमे दे सारे रोगी, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। सृष्टी तेरे प्यार तों होई विजोगी, इष्ट इष्ट देव नज़र कोए ना आईआ। मैं जिधर तक्कां कामी क्रोधी भोगी, विषयां विच हल्काईआ। सति धर्म दा दिसे कोए ना जोगी, जुगीशर नज़र कोए ना आईआ। मैं वेखे धोती टिक्का बोदी, मूंड मुंडाया ध्यान लगाईआ। अन्दर वेख्या वेदी सोढी, सोढ बंस रंग ना कोए चढ़ाईआ। जगत आशा हो गई बोढी, बुढेपा मेरे उत्ते आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सतिगुर शब्द भेज दे धोबी, दीन दुनी करे सफ़ाईआ। ओह मज़्हबां दा मूल ना होवे लोभी, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे उत्ते मानव जाती जाए सोधी, शुद्ध तेरा नाम समझाईआ। एह प्रभू तेरी खेल घरोगी, आपणा घराना वेख चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू तक्क लै आपणे पंजां ततां वाले इन्सान, हिंसा आहिँसा खोज खुजाईआ। मेरे उत्ते मार ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं मालक श्री भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। मैं होई परेशान, हैरानी विच सुणाईआ। सति दा रिहा ना कोए ज्ञान, अंध अज्ञान होई लोकाईआ। नाद सुणे ना कोए धुन्कान, अनरागी राग ना कोए जणाईआ। अमृत नाम रस मिले ना किसे पीण खाण, बूँद स्वांती निझर झिरना ना कोए झिराईआ। मैं जिधर तक्कां कलयुग कूड़ा फिरे शैतान, शरअ शरअ नाल टकराईआ। धरनी कहे मेरा सति दा टुट्टा अभिमान, अभिमानीआं माण गंवाईआ। किरपा कर मेरे रहमान, रहीम रहमत दे कमाईआ। तूं जवां मर्द नौजवान, सूरबीर वड वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशान, निशाना सति धर्म झुलाईआ। मेरी बेनन्ती सुण आण, दूर दुराडे अगम्मे माहीआ। मैं वसेरा तक्कां तेरा सम्बल विच मकान, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। प्रगट हो वाली दो जहान, परगणा आपणा दे सुहाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा होवे गाण, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। नव सत्त होणा निगाहबान, नव चार दा पन्ध मुकाईआ। तूं परम पुरख अधारी प्राण, पुराण अठारां देण गवाहीआ। तुध बिन मेरी करे ना कोए कल्याण, कलमे नाम वाले सारे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरण कँवल सरन सरनाई एकँकार तकाई आण, अनक कलधारी होणा अन्त सहाईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ठीकरी छन्ना ज़िला करनाल हरबंस सिँघ दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर दीन मज़्हब दे मित्रो, सज्जणो निरगुण धार लओ अंगड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सतिगुर शब्द हो के नितरो, निरवैर हो के वेख वखाईआ। शरअ शरीअत दे जगत पित्रो, पतित पापी वेखो थांउँ

थाँईंआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा चढ़या सिख़रो, चोटी सब दी आसण लाईआ। जगत इष्ट वेखो पाहन इटड़ो, सिल पूजस सीस निवाईआ। आपणा खेल तक्को अनडिठड़ो, चारो कुंंट ध्यान लगाईआ। जिस पुरख अकाल दा करदे रहे ज़िकरो, परवरदिग़ार दे ढोले गाईआ। उस दे हुक्म दा करो फ़िकरो, जो फ़िकरा अगम्म सुणाईआ। उस दा इष्ट आपणे इष्ट दे विच चित्रो, चेतन हो के ध्यान लगाईआ। सूरबीर बहादर योद्धे हो के मैदान निकलो, आप आपणी लओ अंगड़ाईआ। आपणे नाम कलमे खाणी बाणी देख लओ, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो, प्रभू दे सहिबजादयो लओ अंगड़ाईआ। नाम कल्मयां वाल्यो मेहरवानो, मेहरवानी आपणी वेखो थांउँ थाँईंआ। जगत शरअ दे चलाउण वाल्यो निशानिओ, दीनां मज़्हबां खेल खिलाईआ। जरा निगाह मारो उत्ते असमानो, धरनी वल्ल ध्यान लगाईआ। माण रिहा ना तुहाडे नाम कलमे कलामो, अक्खरां चले ना कोए चतुराईआ। दीन दुनी सवाधान करो रहे ना कोए निधानो, अणयाला तीर नाम चलाईआ। मेरे उत्ते आवे निरगुण धार नौजवानो, मर्द मर्दानो फेरा पाईआ। आत्म धार दे जगत किरसानो, आपणी लओ अंगड़ाईआ। मेरे चार जुग दे पिछले महिमानो, मैं सद्दा देवां चाँईं चाँईंआ। मेरे उत्ते आपणे सिख मुरीद पहचानो, बिन नैणां नैण उठाईआ। तन वजूद शरीर तक्को जिस्मानो, ज़मीर शाह हकीर वेख वखाईआ। भज्जे आओ सीता रामो, राधे काहनो आपणा पन्ध मुकाईआ। पैग़म्बरो सुणो पैग़ामो, हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद ध्यान लगाईआ। नानक गोबिन्द तक्को आपणा सतिनामो, डंका फ़तिह वेख वखाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां मेरे उत्ते होई अंधेरी शामो, शमा नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। क्यों नहीं मारदे नाम दा तीर अणयाला बाणो, चारे खाणी रही कुरलाईआ। मैं वेख के तुहाडे दीन मज़्हब होई हैरानो, हैरत विच जणाईआ। जगत जिज्ञासू होए बेईमानो, बेवा रूप दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। किधर गए तुहाडे तुरीआ तों बाहर वाले तरानो, शब्द नाद धुन ना कोए शनवाईआ। अमृत रस हथ्थ ना आए ज़िमीं असमानो, चौदां लोक चौदां तबक रहे कुरलाईआ। आपणा आपणा तक्को ख़ानदानो, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि तुहाडा सब दा जाणी जाणो, धरनी कहे जानणहार इक अख्वाईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ठीकरी छन्ना ज़िला करनाल संपूरन सिँघ दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर तक्को आपणीआं रीतां, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ चर्च तक्को मसीतां, गुरदवारयां गुर गुर फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर पवित्र होईआं ना नीतां, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मिले किसे ना मीता, परवरदिग़ार सांझा यार संग ना कोए निभाईआ। जगत जिज्ञासू त्रैगुण दिसे ना अतीता, त्रैभवन धनी रंग ना कोए रंगाईआ। आपणयां हुक्मनामयां दीआं तक्को हदीसा, हज़रतो ध्यान लगाईआ। वक्त वेखो बीस बीसा, हरि जगदीशा की आपणी खेल खिलाईआ। निगाह मार लै मूसा ईसा, मुहम्मद नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणे दीन मज़्हब दी वेखो सिख्या, अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के ध्यान लगाईआ। जो धुर दा नाम कलमा पा के गए भिच्छया, काया चोली आप टिकाईआ। जो सति साची रख के गए इच्छया, निर इच्छत ध्यान लगाईआ। आपणा अपणा लेख कलम स्याही नाल वेखो लिख्या काग़ज़ देण गवाहीआ। जिस दीन दुनी नूं कहि के गए मिथ्या, ओह दुनी चार कुण्ट दिसे लोकाईआ। तुहाडा धर्म काज अन्त ना किसे नजिट्ठया, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। तुहाडे सिख मुरीद तुहानूं दे के गए पिठिआ, सन्मुख नज़र कोए ना आईआ। तुहाडे चरण कँवलां कदमां विच दिसे कोए ना लिटया, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। धर्म वेखो दोहथ्थड़ मार के पिटया, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। किसे दा मन ना अन्तर टिक्या, सुरती शब्द ना कोए समाईआ। सति सरूप धार नज़र ना आए चिट्टया, कलयुग कालख काली शाही सोभा पाईआ। तुहाडा साजण दिसे कोए ना मितया, मीत मुरारा नज़र कोए ना आईआ। सच दस्सो ऐस वेले किस नाल करो हितया, प्यार मुहब्बत नाल रखाईआ। तुहाडा नाम रस क्यों कलयुग जीवां रसना होया फिक्या, अमृत जाम ना कोए सुहाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी मैनूं पा दे आपणी भिख्या, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल किसे समझ ना आवे वार थितया, भेव अभेद सके ना कोए खुल्हाईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड भठ माजरा ज़िला करनाल सौदागर सिँघ दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु निगाह मारो मेरी छाती, छत्रधारी हो के वेख वखाईआ। ख़ुशीआं विच वेखो आपणे

वक्त दी अंधेरी राती, चारों कुण्ट नज़री आईआ। तुहाडे प्यार दा रिहा ना कोए जमाती, सगला संग ना कोए बणाईआ। कलमा हक समझे ना कोए सफ़ाती, इस्म आज़म ना कोए दृढ़ाईआ। मेल मिले ना कमलापाती, पतिपरमेश्वर सारे गए भुलाईआ। आपणे ग्रन्थ शास्त्र वेखो जो लिखे कलम दवाती, अक्खर अक्खरां नाल लिखाईआ। किसे दी बदल ना सकण हयाती, जीवण जुगत ना कोए दृढ़ाईआ। सति मिले ना कोए दाती, दाता हो के दयावान नज़र कोए ना आईआ। मैं सुण सुण थक्की रसना जिह्वा वाली गाथी, बत्ती दन्दां ढोले सारे गाईआ। हक हकीकत खेल जाणे ना कोए पुरख समराथी, की करता आपणी कार कमाईआ। आह वेखो मैं सांभ के रखी तुहाडी पत्रां वाली पाती, पत्रका तुहाडे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरो गुरुओ तक्को आपणा पत्र, जो पाती कमलापाती तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। पहला लेख वेखो आपणी सतर, सत्तर बहत्तर की आपणी धार जणाईआ। अग्गे निगाह मारो वेखो निक्की जेही कतर, जो कतरा कतरा सब नूं रही समझाईआ। फेर वेखो अन्त किनारा सब दा दिसे पतन, पाँधी बैठे पन्ध मुकाईआ। मैनूं इयों जापदा तुहाडा अग्गे रहिणा नहीं कोई यतन, यथार्थ दयां सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे लग्गे हस्सण, ख़ुशीआं विच ख़ुशी बणाईआ। धरनी ओह तक्क पुरख अकाला दीन दयाला स्वामी साहिब समरथण, हरि करता धुरदरगाहीआ। ओह साडी पैज आवे रखण, रखया करे थांउँ थाँईंआ। कूड़ी क्रिया आवे मथण, मिथ्या दिसे सर्ब लोकाईआ। तूं वेखणा सब कुछ अक्खण, नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। गोबिन्द कहे जिस दी धार मैं लथ्था सथ्थर, सथ्थर यारड़ा सेज हंढाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरे उत्ते प्रगट करे भगत सुहेले रत्न, अमोलक हीरे आप प्रगटाईआ। तेरा सुहञ्जणा होवे वतन, बेवतने तैनूं देईए समझाईआ। सम्बल देस हो के प्रगट, परगणा आपणा इक प्रगटाईआ। सति सच दा खोल्ह के हट्टन, नाम अनमुल्ल अतुल दए वरताईआ। उस कौल इकरार वायदे पूरे करने भविक्ख्त बचन, पेशीनगोईआं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म तेरे उत्ते चलाए रथन, रथ रथवाही आपणा हुक्म वरताईआ।

२६ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बलोचपुर ज़िला करनाल अर्जन सिँघ दे गृह

धरनी कहे उफ़ हाए मेरे बापू, पिता पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। तुध बिन मेरी पत पतिवन्ते कवण राखू, होवे

कवण सहाईआ। निगाह मार लै मेरे स्वामी चारों कुण्ट दीनां मज़्हबां फिरदे डाकू, शस्त्र छुरी शरअ वाली उठाईआ। जिधर तक्कां होई अंधेरी रातू, रुतड़ी तेरे रंग ना कोए महकाईआ। तेरे नाम निधान दी थाँ रसना लग्गया तमाकू, तमा विच कूड़ जगत हल्काईआ। मैं बथेरे संदेशे दित्ते तेरे अवतार पैग़म्बरां काकू, तेरे काक्यां अग्गे वास्ता पाईआ। तुसीं मेरे सन्बंधी बणो सज्जण होवो साकू, मित्र प्यारे मात अख्वाईआ। धर्म दवारा इक्को खोल्हो ताकू, गृह मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। झगड़ा मेटो ज़ात पातू, पतिपरमेश्वर इक्को इष्ट दयो समझाईआ। इक्को अमृत जाम प्याओ काया रस बाटू, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। तुसीं मैनूं तक्क लओ मैं जुग चौकड़ी घुंमदी वांग लाटू, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। तुहाडे विच्चों केहड़ा सूरबीर सम्राठू, बलधारी लओ अंगड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरे वेखो टापू, टप्पयां वाल्यां हिस्से दयो तजाईआ। सारे कहिण धरनीए तेरा अन्त अन्तष्करन साडा साहिब स्वामी नापू, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे वैराग विच निकल गए आँसू, हन्झूआं नीर वहाईआ। कवण मेरा मण्डल करू रासू, रस्ता इक दरसाईआ। लेखे लावे पवण स्वासू, साह साह समाईआ। कूड़ी क्रिया किस बिध विनासू, विशा विकार कवण मिटाईआ। मैं निगाह मारां विच लोकमातू, मति मतांतर ध्यान लगाईआ। मैनूं दीनां मज़्हबां वाले दिसदे प्रांतू, हिस्से छोटे छोटे नज़री आईआ। मैं खेल तक्कां किस बिध होवे शांतक शांतू, सति सच दए वरताईआ। मिले स्वामी इक इकांतू, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जिस झगड़ा रहिण नहीं देणा जात पातू, पत्रका आपणी इक जणाईआ। तिस मिलयां सगल वसूरा लाबू, चिन्ता ग़म रहे ना राईआ। ओह मेरा पुरख अकाल समराथू, सर्ब कला वड्याईआ। जो कलयुग कल्पणा करे घातू, घात आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु बणो विचोले, विचला भेव चुकाईआ। तुसीं सारे इके घर दे गोले, गोलक नाम इक्को नज़री आईआ। सिफ्तां वाले सब ने गाए ढोले, रागां नादां विच शनवाईआ। भाग लगा के काया चोले, तन मटके गए सुहाईआ। धुर नाम कलमे बोले, रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। दीनां मज़्हबां खेले होले, शब्द खड़ग खण्डे खड़काईआ। हुण आपणी आपणी धार पा लओ धुर दे डोले, उम्मत उम्मती विच टिकाईआ। वेखो बणे ना रिहो भोले, भोला भाअ ना कोए जणाईआ। निगाह मार लओ तुहाडे घरां विच पैणे रौले, मन्दिरां होए दुहाईआ। मैं कूक पुकारां धौले, धवल रही डराईआ। तुसीं सारे मेरे उत्ते मिल के गाओ सोहले, इक्को राग जणाईआ। पुरख अकाला फिर पूरे तोल तोले, तोला इक्को सोभा पाईआ। तुहाडे दीनां मज़्हबां फोले, अन्तष्करन वेख वखाईआ। तुहानूं तक्के किस घर अन्दर मौले, मौला रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा एकँकारा आपणा खोल्हे, ख़लक दा ख़ालक दया कमाईआ।

२७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गढ़्ही लांगरी ज़िला करनाल मोहण सिँघ दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु दो जहान पर्दा खोल्हे, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर भेव रहे ना राईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द तन वजूद शब्द अगम्मी बोलो, नाम कलमा कायनात दृढ़ाईआ। बिन जगत तराजू सृष्टी दृष्टी नव सत्त आत्म धार तोले, वजन जगत ना कोए रखाईआ। सति सरूप शाहो भूप बिन रंग रूप हो के हर घट अन्दर मौले, मौला हो के आपणी खेल दरसाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सुहेले भगत सूफ़ी फ़कीर विरोले, तन माटी ख़ाक ख़ाक ध्यान लगाईआ। सच प्यार एकँकार परवरदिग़ार दयो अनमोले, अनमुलड़ी वस्त कीट हस्त दयो वरताईआ। मन कल्पणा घर घर करो अडोले, नव नव ना उठ उठ धाहीआ। दूर दुराडे धरनी कहे आओ मेरे कोले, कायनात करनी सच दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मैनूं दस्सो अगली ख़बर, बेख़बरां दयो जणाईआ। मैं बड़ा कर के बैठी सबर, बेसबरी विच दुहाईआ। मैनूं इशारा देवे मुहम्मद दी कबर, मकबरे रसूलां रहे कुरलाईआ। मैं निगाह मारी उत्ते अम्बर, असमानां परे अक्ख उठाईआ। कवण वेला प्रभ मेहर करे नदर, नदरी नदर निहाल कराईआ। तुसीं आपणी आपणी दस्सो सध्धर, की आशा सतिगुर शब्द विच समाईआ। कवण वेला वक्त तुहाडे दीनां मज़्हबां दा होवे गदर, गदागर होवे लोकाईआ। फेर सति सच कवण करावे अदल, इन्साफ़ किस दे हथ्थ वखाईआ। सच दस्सो की खेल होणा कातिल मक्तूल मज़्हबी धार होवे कत्ल, कत्लगाह दिसे लोकाईआ। किस बिध परवरदिग़ार सांझा यार दीन दुनी दी धार देवे बदल, बदला चुकावे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो खेल आपणी धरनी, धरत धवल ध्यान लगाईआ। मैं छोंहदी रही नाल तुहाडी चरणीं, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मैं लेखे वेंहदी रही वरनी बरनी, दीनां मज़्हबां खोज खुजाईआ। सच दस्सो अग्गे सब ने केहड़ी तुक पढ़नी, दीन दुनी की वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला किस बिध नवीं घाड़न घड़नी, घड़न भन्न्हणहार की आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर हक महबूब दी मंज़ल अगम्म अथाह किस ने चढ़नी, चढ़दी लैहंदी दिशा निगाह उठाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो कलयुग पाणी पवण, पवण पाणी ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते लेखा मुक्कया राम रवण, राम रामा हुक्म जणाईआ। लेखा तक्क लओ कान्हा कृष्णा घनईया सम्राठा तों परे अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्त किस बिध मेरा लहिणा देणा आए मुकाउण, लेखा तुहाडा तुहाडी झोली पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कंध आवे ढाउण, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मेरा उजड़या घर आवे वसाउण, सतिजुग सच धर्म नाल लिआईआ। नाल लहिणा देणा जन भगतां पूरा करे लेखे लाए सिँघ मोहण, ज्यों बिदर सुदामा पार कराईआ। ख़ुशीआं विच आत्म परमात्म आए हसाउण, माया ममता कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तन वजूद माटी ख़ाक आए रंगाउण, रंगत इक्को नाम चढ़ाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आवे मिलाउण, मेल मिलावा करे सहिज सुभाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे आए पहुंचाउण, फड़ बाहों चरण टिकाईआ। दर ठांडे आए वसाउण, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो चारों कुण्ट वेखो जीव जंत कुरलाउण, रैण दिवस दिवस रैण पई दुहाईआ। कवण अग्नी अग्ग आए बुझाउण, अमृत मेघ नाम वरसाईआ। सिख मुरीद नन्हे बच्चे आवे गले लगाउण, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। बूँद स्वांती अमृत रस आए प्याउण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। कवण नाम अगम्मी शब्द अनादी आए सुणाउण, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा धरनी कहे तुहाडा लेखा आए मुकाउण, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ।

२७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ जीत नगर ज़िला करनाल रण सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे अन्दरों भुक्ख दा उठदा सोमा, समें दी धार वहिण वहाईआ। मेरा कूक पुकारे रोम रोमा, अणगिणत दए दुहाईआ। मैनूं इशारा दे के गया गुर तेग़ बहादर नौवां, नव खण्ड पृथ्मी ध्यान लगाईआ। धरनीए तेरे उत्ते सीस धड़ वक्खरे वक्खरे होणे मज़्हबां कौमां, कौमीअत भेव कोए ना पाईआ। जगत वासना मनसा वधणी हउमा, हउँमे विच कूड़ लोकाईआ। तेरा सति सरूप सरवण रहिणा नहीं सोमा, मिट्टी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। अन्तिम सब नूं पैणा रोणां, बिन नैणां नेत्र नीर वहाईआ। तूं निगाह मार लईं आपणे कोना कोना, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। तेरा दुरमति मैल पाप किसे ना धोणा, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। तेरा सति सच धर्म कलयुग कूड़े खोहणा, आपणा बल मात प्रगटाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत दा

रहे ना कोए विछाउणा, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। कुछ चेता कर लै की संदेसा दिता द्वापर विच अचारज दरोणा, दोहां हथ्थां सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कलकाती जीवां कोहणा, रूप धार (धर्म कसाईआ)। आत्म रस साचा दुद्ध किसे ना दोहणा, धरनी मात गऊ तेरी सार कोए ना पाईआ। तेरे उत्ते पुरख अकाल दीन दयाल बिनां अक्खीं डिट्ठयां आऊ प्राहुणा, पोह सुदी वदी तों बाद छब्बी प्रविष्टा सोभा पाईआ। नी कमलीए तूं तक्कीं आपणे लोयणा, नैणां अक्ख उठाईआ। उस दा खेल होणा अणहोणा, जगत बुद्धी समझ विच ना आईआ। दीन मज़्हब जिस अन्त बणाउणा खिलाउणा, अवतार पैग़म्बर गुरु बाल्यां हथ्थ फड़ाईआ। तेरा हक हकूक मेहरवान आप दवाउणा, दोहरी आपणी कल प्रगटाईआ। साचा सति दा डंक वजाउणा, नाम शब्द नाद शनवाईआ। जिस राउ रंक इक कराउणा, इक्को रूप दए समझाईआ। वस्त्र तन वजूद इक पहनाउणा, इक्को वेस दए समझाईआ। आत्म सोया सर्ब उठाउणा, निंद्रा ग़फ्लत रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा मार्ग इक समझाउणा, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। साचा नाद धुन इक वजाउणा, बिन रागां नादां करे शनवाईआ। अमृत जाम आप प्याउणा, झिरना निजर दए झिराईआ। कलयुग कूड़ कुटम्ब मिटाउणा, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा वक्त सुहाउणा, सुहञ्जणी रुत्त नाल महकाईआ। धरनीए तूं ख़ुशीआं नाल उस प्रभू दा गीत गाउणा, गा गा ख़ुशी बणाईआ। जिस इक्को दीपक जोत जगाउणा, अंध अंधेरा दए चुकाईआ। जिस इक्को घर सुहाउणा, भगत दवार दए वड्याईआ। जिस इक्को वरन दृढ़ाउणा, आत्म परमात्म पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आप कमाउणा, कर्म कांड जगत दा लेखा दए मुकाईआ।

२७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जीत नगर ज़िला करनाल सुरजीत कौर दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरुओ मेरे अन्दर निकलदीआं पीड़ां, नाड़ी नाड़ी रही कुरलाईआ। आपणे आपणे दीन मज़्हब दीआं आपे चुक्क लओ बीड़ा, बेड़े बन्न्ह के दयो वखाईआ। झगड़ा मिटा दयो हस्त कीड़ा, कीट कीटा ध्यान लगाईआ। मेरा देख के दुखी होया जीउड़ा, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। चार कुण्ट कटे कोए ना भीड़ा, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। मेरी दर्द करदी हड्डी रीड़ा, कमर सकां ना मूल उठाईआ। मेरे ओढण धर्म रिहा ना लीड़ा, सीस पट्टी ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार दया कमाईआ। धरनी कहे

गुर अवतार पैग़म्बरो मेरे अन्तर निरन्तर पैंदीआं हुल्लां, हौली हौली सब नूं दयां सुणाईआ। मेरा उजड़दा वेखो कुल्ला, कुल मालक की खेल खिलाईआ। झगड़ा तक्को शेख़ा मुल्ला, मुसायक देण दृढ़ाईआ। बौहड़ी धर्म दे तोल कोए ना तुला, तुलहा नज़र किसे ना आईआ। सच प्रीती घोली घोल कोए ना घुला, आपणा आप ना कोए घुमाईआ। मानस मानव वेखो रुला, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। आत्म धार हो के परमात्म भुल्ला, पारब्रह्म ब्रह्म मिलण कोए ना जाईआ। अमृत रस सब दे बाटिउँ डुल्ल्हा, बूँद स्वांती ना कोए चखाईआ। अन्तिम दीपक होण वाला गुल्ला, जगत अंधेरा रिहा छाईआ। तुसीं खेल तक्को परवरदिग़ार जो सुलाहकुला, कुल मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़म्बर मेरे अन्तर वेखो दुखड़ा, बिन नैणां नैण उठाईआ। जगत जहान होया भुखड़ा, जगत तृष्ना ना कोए मिटाईआ। कूड़ी नींद ग़फ्लत सुत्तड़ा, सुरती शब्द ना कोए जगाईआ। सुहञ्जणी होए कोए ना रुतड़ा, रुतड़ी रुत ना कोए महकाईआ। भाग लग्गे ना काया बुतड़ा, पंज तत वज्जे ना कोए वधाईआ। पवित्र होया ना उलटा मात गर्भ दा रुक्खड़ा, पुनीत नज़र कोए ना आईआ। दुरमति मैल धोए कोए ना मुखड़ा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। निगाह मार लओ खेल तक्को कलयुगढ़ा, की कलकाती कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म सदा वरते अबिनाशी अचुतड़ा, पारब्रह्म प्रभ सद तेरी बेपरवाहीआ।

२७ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गढ़्ही लांगरी ज़िला करनाल महिंदर सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरा साहिब स्वामी तक्को प्रभ, प्रभू बेअन्त बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां नूर अलाही किहा रब्ब, यामबीन आलमीन वड वड्याईआ। ओह प्रगट हो गया नाल सबब, साहिब सुल्तान नौजवान श्री भगवान अगम्म अथाहीआ। मेहरवान महबूब बिनां मुहब्बत गया लभ्भ, लबां कटण वाल्यो दयां जणाईआ। जिस दे कोल कुछ सभ, अतोट अतुट्ट आप रखाईआ। ओह लहिणे देणे पूरे करे जन भगतां अमृत दे के कँवल नभ, अनरसीआ रस चखाईआ। मेहरवान महबूब प्रगट हो के उपर जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दा मेला गुरु गुर चेला उपर शाह रग, नव दवार दा पन्ध मुकाईआ। त्रैगुण मेटे कूड़ कुड़यारी अग्ग, जगत तृष्ना तृखा गंवाईआ। दाता योद्धा सूरबीर हो के सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी लए अंगड़ाईआ। जिस कूड़ी क्रिया हँकार विकार देणा बध्ध, बदला चुकाए थांउँ थाँईंआ। जो भगत सुहेले सन्त

गुरमुख सूफ़ी रहिण ना देवे अलग, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। दीन मज़्हब तन वजूद काया माटी मेट के हद्द, हदूद महबूब इक्को इक समझाईआ। जिस दा नाम निधाना दो जहानां वज्जणा नद्द, अनहद नादी नाद सुणाईआ। धरनी कहे मैं उस दे चरण कँवल धवल हो के रही दब्ब, ख़ुशीआं विच सेव कमाईआ। परम पुरख प्यार तेरे विच जाणां बज्झ, डोरी तन्द सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सतिगुर तेरीआं ओटां, ओड़क ओड़क ओड़क ध्यान लगाईआ। तेरी सृष्टी ख़ालक मख़लूक कोटन कोटां, कोटी कोट वेख वखाईआ। बेशक हर घट अन्दर तेरीआं जोतां, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा नूर रुशनाईआ। मैं जिधर तक्कां कलयुग कूड़ कुड़यार दीनां मारे चोटां, चोटी चढ़ के चोटा सब नूं वेख वखाईआ। मन विकारी जगत हँकारी विषयां विच हो गया खोटा, ख़सम ख़समाने श्री भगवाने तैनूं गया भुलाईआ। मैं की दस्सां नाल ज़बान बुल्ल्हां होठां, रसना जिह्वा ढोला की की गाईआ। दरोही दुहाई मेरी मेरा दुखे पोटा पोटा, अंग अंग दए दुहाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी निगाह मार लै आपणयां लोकां, खण्डां ब्रह्मण्डां तबकां ध्यान लगाईआ। मैं दुख्यारन दर ते भिखारन मेरा अन्दरों निकले हौका, हाए उफ मेरी दुहाईआ। सहारा रिहा ना तेरे नाउँ का, नईया नौका नज़र कोए ना आईआ। डर रिहा ना तेरे भाओ का, भय भउ ना कोए जणाईआ। मैं ढोला सुणना चाहुंदी तेरा सिफ्त सलाही वाहो वाहो का, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तूं खेल तक्क लै कलयुग कूड़ पसाओ का, परम पुरख आपणा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे धर्म दी टुट्टी गंढ, गंढणहार गोपाल तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच वस्त अगम्मी बिन मंग्गयां दे वंड, अनमुल्ली आप वरताईआ। जन भगतां काया मन्दिर अन्दर निरगुण धार पा ठण्ड, सरगुण अग्नी तत बुझाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला भागहीण होए कोए ना मंद, मंदभागीआं दे वड्याईआ। जे तूं निशान मेटणा तारा चन्द, गुरमुख चन्द सितारे मेरे उत्ते दे चमकाईआ। धरनी कहे मैं मांगत हो के मेरे साहिबा मंगां मंग, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। अन्तर निरन्तर निरवैर दे दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। मैं चाहुंदी जो तूं मेरा मैं तेरा गाए छन्द, सोहँ ढोला सहिज सुखदाईआ। ओह तेरा दरबारा एकँकारा विच संसारा जाए लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां उत्ते होणा आप बख्शंद, बख्शिश रहमत रहीम रहमान श्री भगवान देणी वरताईआ।

२८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कौमी फ़ारम ज़िला करनाल सन्तोख सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मैं होई डावां डोल, धीरज धीर धर्म ना कोए रखाईआ। नव सत्त कूड़ क्रिया दा वज्जा ढोल, चार दस होई शनवाईआ। सति वस्त रही ना किसे कोल, कोयल वांग कूक कुरलाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना सृष्टी दृष्टी अन्दर मिठड़ा नज़र ना आवे बोल, अनबोलत दयां जणाईआ। चार वरन अठारां बरन सच कंडे तुल्या कोए ना तोल, अतुल तेरा भेव कोए ना पाईआ। माया ममता साधां सन्तां सब नूं दिता रोल, मंज़ल हकीकी लाशरीकी चढ़न कोए ना पाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरा भार कर दे हौल, कूड़ कुड़यारा विच संसारा बाहर कढ्ढाईआ। मैं नेत्र रोवां दर तेरे पुकारां धौल, धवल हो के सीस निवाईआ। साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना सति दवारा आपणा खोल्ह, ख़लक दे ख़ालक प्रितपालक होणा आप सहाईआ। सृष्टी अन्दर दृष्टी कर अडोल, अडुल देणी आप वड्याईआ। मनुआ मन मनसा ममता विच रहे ना कोई अणभोल, सोई सुरत अकाल मूर्त नाद तूरत शब्द नाल जगाईआ। मैं आपा वारी सदके तेरे चरणां देवां घोल, घोली आपणा आप घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं कूक कूक के देवां होका, हुक्म तेरा नाम दुहाईआ। निगाह मार लै चौदां लोका, चौदां तबक अक्ख उठाईआ। सति सति दा दिसे ना कोए सलोका, सोहला राग ना कोए जणाईआ। जिधर तक्कां दीन मज़्हब मज़्हब दीन दा होवे धोखा, धर्म दी धार ना कोए अपणाईआ। मेहरवाना मेरे उत्ते आ के वेख लै आपणा मौका, मुकम्मल आपणा फेरा पाईआ। जगत जहान वेख लै रोता, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कूड़ कुड़यारी निंद्रा विच सोता, सुरती शब्द ना कोए उठाईआ। कलयुग सागर विच सब ने मारया गोता, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। दुरमति कलेवर पाप जाए ना धोता, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर वेख लै मेरे स्वामी, सतिगुर आपणा नैण उठाईआ। तूं मेहरवान मेहरवान अन्तरजामी, अन्तष्करन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। तूं रहमत करन वाला रहीम रहमानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस्म जमीर तक्क जीव इन्सानी, घट निवासी फोल फुलाईआ। अमृत रस निज रस बूँद स्वांती मिले किसे ना पाणी, नाभी कँवल ना कोए उलटाईआ। अनहद शब्द अगम्मी धुन सुणे कोए ना बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। दीपक जोत काया मन्दिर ना दिसे महानी, नूर नुराने तेरा नूर नज़र कोए ना पाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, रूह बुत वज्जे ना कोए वधाईआ। धरनी कहे तूं खेल तक्क लै ज़िमीं असमानी, इस्म आज़म पर्दा आप उठाईआ। तेरा भेव समझे कोए

कलम ना कानी, ग्रन्थ शास्त्र अन्त कहिण ना पाईआ। मैं दर दरवेशण चरण कँवल खड़्ही निमाणी, निव निव लागा पाईंआ। तूं देवणहार अगम्मा दानी, दाता दयावान वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशानी, सतिजुग सच धर्म निशान झुलाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां कढ्ढ दे अन्दरों बेईमानी, बेवा रूप ना रहे लोकाईआ। हर हिरदे अन्दर किरपा कर श्री भगवानी, भगवन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ।

२८ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड हरनोला ज़िला करनाल चन्नण सिँघ दे गृह

गुरसिक्खां अन्तर लग्गी औड़, चात्रक गुरमुख रहे बिल्लाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जाए बौहड़, नूर नुराना शाह सुल्ताना दो जहानां पन्ध मुकाईआ। शब्द अगम्मे शाह सवारा चढ़े घोड़, निरगुण धार निराकार निरँकार आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्दरों कढ्ढे कौड़, कूड़ कुकर्म विकार मिटाईआ। पार कर के भीड़ी गली सौड़, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म कर के जोड़, जुग जन्म दे विछड़े लए मिलाईआ। सुरत शब्द प्रीत निभावे तोड़, अद्ध विचकार ना कोए तुड़ाईआ। वेख वखाणे जगत जहान विच अंधघोर, घोरी बण के ध्यान लगाईआ। लेखा मुका के पंज चोर, चोरी चोरी अपणा भेव खुल्हाईआ। मनुआ मन जगत मनसा विच ना पावे शोर, शौहरा बांका होए सहाईआ। सच प्यार मुहब्बत विच भाग करे मथोर, मिथ्या दस्स कूड़ लोकाईआ। अमृत आत्म निजर झिरने जाम प्याए तृष्ना फेर रहे ना होर, जगत ममता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। गुरमुखां औड़ सदा रहे लग्गी, अन्तर अन्तर प्रभू लगाईआ। ओह वेखणहारा सूरा सरबगी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। ओह निरगुण धार जाम प्याए बिनां कटोरयां जग्गी, बूँद स्वांती कँवल नाभी आप टपकाईआ। अन्दरों लेखा मुकावे नेकी बदी, बदला चुकाए थांउँ थाँईंआ। गुरमुखां नाम रस चखाए बुल्ल्हां लबी, तृष्ना कूड़ मिटाईआ। खेल करे श्री भगवाना पुरख अकाला नूर अलाही रब्बी, आलमीन अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना मेटे सभी, सभा कूड़ी दए मिटाईआ। गुरमुखां अन्दर औड़ दी सदा प्यास, जुग जुग प्रभ आप लगाईआ। बिनां जगत पैमान्यां साकी बण के प्याए अगम्मा ग्लास, जिस दा नाप वंड ना कोए वंडाईआ। मेट मिटाए तीनों ताप, त्रैगुण अग्न बुझाईआ।

झट्ट प्रगट हो के साहमणे दर्शन देवे आप, आप आपणा नूर कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जणाए साक, नाता अवर ना कोए रखाईआ। जगत प्यासे दा अन्दरों खोल्ह के ताक, बजर कपाटी पर्दा दए उठाईआ। निगाहबान हो के लए झाक, झाकी आपणी आपे पाईआ। शब्द अनादी सुणा नाद, धुन आत्मक करे शनवाईआ। जोती जोत जोत कर प्रकाश, अंध अंधेर दए मिटाईआ। साची औड़ दी पूरी करे आस, अन्दरों तृष्ना दए मिटाईआ। मेल मिला के पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। जन भगतां औड़ सदा अन्दर, काया तन वजूद सोभा पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला वेखे आपणा मन्दिर, गृह पर्दा आप चुकाईआ। घर स्वामी तोड़ के जन्दर, दर दरवाज़ा लए खुल्हाईआ। कर प्रकाश अंधेरी कन्दर, नूर नुराना डगमगाईआ। मनुआ दहि दिशा उठ ना धावे बन्दर, शब्दी शब्दी बंध पवाईआ। साचा प्रेम प्यार दा रस देवे जेहड़ा बिनां पीत्यां घुट अग्गे जावे संघण, बिन रसना रस चखाईआ। बिन छोह तों देवे परमानंदन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। पर उस धाम उत्ते कोटां विच्चों विरले गुरमुख प्यासे लँघण, जिन्हां नूं फड़ के बाहों आप लँघाईआ। ओह औड़ दे मारे बिना हथ्थां तों प्रेम प्यार दी झोली डाह के मंगण, बिनां मुख तों बूंद स्वांती अन्दर लैण टपकाईआ। सतिगुर दाता सदा सुहेला जुग जुग धरती (उत्ते सति) दी दात आवे वंडण, देवणहार वड वड्याईआ। जगत प्यास्सयां आपणे नाल आवे गंढण, टुट्टी गंढ पवाईआ। जेहड़ा सागर पार नहीं हुन्दा मुहाणयां नाल वञ्झण, ओह शब्द इशारे नाल पार कराईआ। धन्न भाग जे प्रभ दी औड़ प्यास वाले गुरमुख धरनी उत्ते जम्मण, माटी ख़ाक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान मेहरवान इक अख्वाईआ। औड़ कहे मैनूं प्रभू अमृत मेघ बरसीं, बूँदा बांदी दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं मेरा मालक इक्को अर्शी, अर्शी प्रीतम धुरदरगाहीआ। आ जा उत्ते फ़र्शी, धरनी धरत धवल डेरा लाईआ। मैं प्यासी तेरे बिनां तड़फी, सांतक सति ना कोए कराईआ। मैनूं शरअ छुड़ा के जगत वाली हरफ़ी, हलफीआ ब्यान दे के रही सुणाईआ। मैं प्यासण इक ते इक कर दे तरफी, इक्को जाम मेरे मुख देणा लगाईआ। ना सोग रहे ना हरखी, चिन्ता ग़म देणी मिटाईआ। ना गर्मी रहे ना सर्दी, तत्व तत ना कोए तपाईआ। मैं तेरे प्यास बिनां मरदी, मर्द मर्दाने होणा आप सहाईआ। मैं औड़ उस गुरमुख दे घर दी, जिस घर तेरा नूर नज़री आईआ। मैनूं तेरा दरस कर के ख़ुमारी चढ़दी, सरूर सरूर विच्चों दिता प्रगटाईआ। मैं वणजारी हो गई तेरे घर की, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। मैनूं इयों दिसदा उथे जोत इक्को अगम्मी बलदी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओह धाम सुहञ्जणा खेल तेरी अटल दी, मेहरवान

तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी घट निवासी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी आस प्यास देणी बुझाईआ।

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरा वेखो अन्तष्करन, करनी दे करते ध्यान लगाईआ। तुसीं धर के गए मेरे उत्ते पवित्र चरण, कँवल कँवलां रंग रंगाईआ। संदेसा दिता पुरख अकाल दी इक्को शरन, शरनगत इक अख्वाईआ। मैं ओसे दे अंकड़े लग्गी पढ़न, बिन अक्खरां ढोले गाईआ। उस दे मंज़ल लग्गी चढ़न, बिन पौड़ी डण्डे पन्ध मुकाईआ। उसे दा फड़न लग्गी लड़न, बिन पल्लू गंढ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरदेव मेरे वेखो आपणयां हिस्सयां बाबां वाली किताब, कुतबखान्यां बाहर ध्यान लगाईआ। जिस दे विच दीनां मज़्हबां तों परे हिसाब, हिस्सा वंड नज़र कोए ना आईआ। इक्को परवरदिग़ार साझे यार पुरख अकाल नूं होए अदाब, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। इक्को मन्दिर हक काअबा दिसे महिराब, महबूब इक्को नज़री आईआ। तुसीं सारे इक्को नूं इक्को रूप विच रहे अराध, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। मैं सब दी सुणां आवाज़, बिन सरवणां मेरे अन्दर वज्जे वधाईआ। सच दस्सो की प्रभ दा खेल अग्गे ते की खोल्हे राज़, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। पैग़म्बरो कद वेला पूरा होवे तुहाडी नमाज़, शरअ शरअ नाल टकराईआ। मूसा ईसा कवण बिध होवण आज़ाद, शरअ ज़ंज़ीर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी सुण लै धुर फ़रमाना, शब्द धार जणाईआ। साडा इक्को शहिनशाह शाह पातशाह धुर दा राणा, मालक बेपरवाहीआ। असीं उस दे हुक्म अन्दर मातलोक नाम कल्मयां गाया गाणा, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। ओह सूरबीर नौजवाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। सारे मन्न के आए उस दा भाणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। सब ने भविक्ख्तां विच लिख्या लेख महाना, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी सब दा होवे जाणी जाणा, जानणहार इक अख्वाईआ। जिस कन्त भगवन्त कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाणा, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता पुरख बिधाता जोती शब्दी धार पहर के बाणा, नूर नुराना इक नूर करे रुशनाईआ। सच धाम जिस दा सम्बल होए टिकाणा, टिक्के मस्तक धूढ़ी सब नूं दए रमाईआ। तूं ओस दे चरण कँवल कर ध्याना, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि

सतिगुर बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं ओसे दी रखी आस, आसावंद अख्वाईआ। कवण वेला किरपा करे सर्ब गुणतास, गुणवन्ता धुरदरगाहीआ। मैं बिना नैणां तों वेखां आकाश, आकाश आकाशां खोज खुजाईआ। मेरा मालक ख़ालक आवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा घड़ी सुहञ्जणी होवे रास, पल पल आपणे लेखे लाईआ। मेरी जगत तृष्ना मिटाए प्यास, तृखा कूड़ रहे ना राईआ। बिना गोपी काहन तों शब्दी धार पावे रास, मण्डल मण्डप आप नचाईआ। सति सति दा लेखा लहिणा निरगुण नूर करे प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। मैं ओसे दी दासी दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती प्रीतम हो के मैनूं देवे दात, दाता दानी आपणी दया कमाईआ।