२९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ नानकसर ज़िला करनाल भान सिँघ प्रीतम सिँघ दे गृह
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु आपणा वेखो आण के धर्म, धर्मी उँ धर्म दी धार धार जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर बिनां नैण तों तक्को कर्म, कर्म कांड विच ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। जो हद्द हदूद बणा के गए काया माटी चर्म, दीन मज़्हब जिस्म इस्म वंड वंडाईआ। सच प्रीती अन्दर नीती तक्को अगम्मे चरण, चरणोदक रस अमृत हथ्थ किसे ना आईआ। निज नैण नेत्र लोचन खुल्ल्हे किसे ना हरन फरन, निरगुण धार निरवैर दरस कोए ना पाईआ। आपणा आपणा वायदा कौल इकरार तक्को प्रण, जो परम पुरख नाल कीता चाँईं चाँईंआ। निरअक्खर धार दी धार अक्खर मैं तुहाडे लग्गी पढ़न, चार जुग दे ग्रन्थां शास्त्रां बाहर सुणाईआ। निगाह मारो क्यों दीन दुनी नाम कल्मयां उत्ते लग्गी लड़न, झगड़ा शरअ वाला रखाईआ। की खेल होणा चोटी जड़न, की चेतन आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक की आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणी आपणी सिख्या, दीनां मज़्हबां अन्तर अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। जो सति सच दी पा के गए भिख्या, काया मन्दिर अन्दर टिकाईआ। जो नाम कल्मयां दीनां दस्स के गए इच्छया, निरइच्छत हो के जगत समझाईआ। नूर नुराना श्री भगवाना किसे अन्दर मूल ना दिसया, मैं हर घट अन्तर तक्कया थांउँ थाँईंआ। धरनी कहे मानस मानव मानुख कूड़ क्रिया दे विच विक्या, धर्म दा तोल तराजू जगत ना कोए तुलाईआ। तुहाडे प्यार विच सतिकार विच शब्द दी धार विच एकँकार विच मन किसे ना टिक्या, परवरदिग़ार सांझा यार मिलण किसे ना पाईआ। मैं वेख्या वड्डयां निक्कयां, शाह सुल्तानां भिक्खक भिखारीआं आपणी निगाह उठाईआ।
सब दा लहिणा देणा कलयुग कूड़ी क्रिया कीता चिट्टया, वस्त अमोलक काया गोलक हक ना किसे रखाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार सांझा यार सब दे कढ्ढण वाला सिट्टया, सिट्टेबाज़ी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस लेखा मुकाउणा भेव खुल्हाउणा अन्त कराउणा पत्थर इट्टया, सिल पूजस पाहन सीस ना कोए निवाईआ। सो सुहञ्जणी आदि निरँजण आपणी दस्से थितया, जगत वदी सुदी समझ कोए ना पाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना पुरख अकाल धुर दा पितया, पतिपरमेश्वर की आपणा हुक्म वरताईआ। निगाह मारे सति धर्म धर्म दवारयां किसे ना दिसया, दहि दिशा अंधेरा छाईआ। साचे नाम दा सूर्या छिपया, उदय असत ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म करे कोए ना हितया, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सरबगुण समरथया, समरथ पुरख बेपरवाहीआ।
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु आपणे दीन मज़्हब तक्को हक अज़ीज़, आजज़ां वेखो ध्यान लगाईआ। कवण तुहाडे प्यार मुहब्बत विच बणया जागीज, जल विजलती तूजे मज़ा मवज़ी रज़ा नूरे ख़ुदा ख़ुदी गया मिटाईआ। चश्मे नज़ी अर्शे वज़ी तुनज़े ज़वा, हिवज़े अज़ीज़ तखनमाओ अमुल्लो ज़वा ज़लाहम जूए ज़क कलमा हक हकीकत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरी करो मदद, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेरा लहिणा देणा थोड़्हे अंकत थोड़्हे अदद, अदादो शुमार समझ किसे ना आईआ। मैं मिट्टी ख़ाक मेरे उतों मेटे तशदद्, झगड़ा दूई रहिण ना पाईआ। मैं चाहुंदी तुहाडे नाम कलमे विच सब नूं आए वजद, मस्ती विच हस्ती तक्कण बेपरवाहीआ। की वड्याई अलिफ़ ये वाले लफ़ज़, हरफ़ हरूफ़ समझ की समझाईआ। मैं हैरान हो गई परेशान हो गई तुहाडे सुण के तुलफ्फज़, तारीफ़ विच सिफ्त सिफ्त नाल सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़म्बरो तुसीं सब दे दीन दयाल, दीन मज़्हब तुहाडी ओट तकाईआ। तुहाडा सिफ्तां वाला वध्या इकबाल, इकबाल दे के सारे दयो सुणाईआ। क्यों मेरे उत्ते सच दी रही नहीं कोई धर्मसाल, धर्म दवारा सोभा कोए ना पाईआ। फल दिसे ना किसे मानव डाल, नाम कलमा सति ना कोए महकाईआ। दीन दुनी होई बेहाल, बिहबल हो के रोवे मारे धाहींआ। क्यों त्रैगुण माया तोड़े ना कोए जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत ना कोए रुशनाईआ। तुहाडे बिनां सुणे कौण मुरीदां हाल, मुरशदो मैनूं दयो
सुणाईआ। आओ तक्को मेरे उत्ते चार कुण्ट कूकदा काल, महाकाल लए अंगड़ाईआ। तुहाडा नाम कलमा सति धर्म बण सके किसे ना ढाल, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तुसीं उस साहिब दे दुलारे अगम्मे लाल, जो लालन इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती मन्नो सवाल, सवालण हो के रही जणाईआ। मैनूं तुहाडीआं पेशीनगोईआं देण अहिवाल, भगत रहे समझाईआ। सदी चौधवीं अन्त आउणा ज्वाल, ज़ेर ज़बर दा लेखा समझे कोए ना राईआ। मेरी हालत वेखो वक्त हाल, माज़ी दा झगड़ा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित अवल्लड़ी चाल, चाल निराली अकल कलधारी आपणी आप रखाईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ नानक पुर ज़िला करनाल सोहण सिँघ दे गृह
पैग़म्बर कहिण धवली कर सबर, सबूरी विच ध्यान लगाईआ। परवरदिग़ार सांझा यार मेटे तेरा ग़दर, गदागर कर लोकाईआ। अमाम अमामा निगाह मारे उत्ते अम्बर, चौदां तबकां बाहर ध्यान लगाईआ। तूं सुण कलमे दी आवाज़ धुन मधुर, की कायनात दृढ़ाईआ। जिस साडी आशा पूरी करनी सध्धर, तेरा सदमा दए सुणाईआ। ओह तक्क मुहम्मद दी लाश पुकारे विच कबर, मकबरे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। अवतार कहिण धरनी खेल तक्क अवतारी, अवतर की आपणी कार कमाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार जोत निराकारी, करता पुरख की आपणी खेल खिलाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर पैज संवारी, कलयुग तेरा होए सहाईआ। उस दे चरण कँवल साडी निमस्कारी, निमस्कार डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। ओह प्रगट होवे आपणी धारी, धर्म दी धार नाल समझाईआ। जिस नूं असां किहा चौव्हीवां अवतारी, चौबीसा जगदीशा बेपरवाहीआ। ओह खेल करे ख़ालक हो के अपर अपारी, अपरम्पर आपणा हुक्म वरताईआ। बेशक तूं होई बड़ी दुख्यारी, दुक्खां भरी रही कुरलाईआ। मेरा साहिब स्वामी तेरी वेखे अन्त लाचारी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस दीनां मज़्हबां करनी ख्वारी, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। ओह लहिणा देणा कर्ज़ मकरूज रिहा उतारी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गुरु गुर कहिण सुण धरनी धरत धवल, धौल देईए जणाईआ। ओह पतिपरमेश्वर आवे परत, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिस दी कौल इकरारां वाली साडे नाल
शर्त, शरअ दा शरीअत वाला लेखा दए मुकाईआ। ओह नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना आवे उतों अर्श, अर्शी प्रीतम अगम्म अथाहीआ। उस दा ख़ुशीआं वाला इक अगम्मा बरस, बरसी सब दी वेख वखाईआ। धरनी तेरे उत्ते करे तरस, रहमत रहीम आप कमाईआ। तेरी पूरबली मेटे हरस, अगली हवस दए बुझाईआ। सति धर्म दा मेघ बरस, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। उस दा खेल होणा असचरज, ज़िमीं ज़मां दो जहान बिन नैणां लए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी दीन दयाल आएगा। जोती जाता वेस वटाएगा। पुरख बिधाता खेल खिलाएगा। जगत जहाना पर्दा उठाएगा। नाम निधाना इक समझाएगा। धर्म निशाना इक झुलाएगा। सीता रामा वेख वखाएगा। कान्हा कृष्णा पर्दा लाहेगा। पैग़म्बरां बाहर अम्बरां रंग रंगाएगा। गुरु गुरदेवा वेख वखाएगा। अलख अभेवा आपणी कल वरताएगा। जिस दी सिफ्त करदे रसना जिह्वा, सो स्वामी फेरा पाएगा। तेरे मस्तक कौस्तक ला के थेवा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, मेहर नज़र इक उठाएगा। मेहर नज़र इक उठावेगा। चारों कुण्ट वेख वखावेगा। भेव अभेदा आप खुल्हावेगा। देवी देवा वेस वटावेगा। धाम निहचल निहकेवा इक दृढ़ावेगा। तेरी पिछली पूरब कीती सेवा, धरनी आपणे लेखे लावेगा। अग्गे दे के अमृत रस मेवा, अंमिओं रस आप चुआवेगा। मालक ख़ालक हो के वड देवी देवा, दीन दुनी दी आत्मा परमात्मा आप मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता आप अख्वावेगा। करनी दा करता कार कमाएगा। निराकार निरवैर वेस वटाएगा। साकार दातार आपणा रंग चढ़ाएगा। लहिणा देणा मेट मुहम्मद यार, चार यारी नाल मिलाएगा। मूसा रहे ना कोए उधार, हज़रत ईसा झोली आप भराएगा। जो वेद व्यासे लिख्या लेख अपार, अपरम्पर पर्दा आप उठाएगा। जो निरगुण नानक गया उच्चार, सो लेखा धरनी धरत धवल धौल तेरी झोली पाएगा। जो गोबिन्द किहा नाल खण्डे दी धार, खण्डा खड़ग नाम चमकाएगा। जिस दा लेखा लिख सक्या नहीं कोई विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तिस नूं सीस निवाएगा। ओह कलि कल्की लए अवतार, कल कलेश तेरे उतों मिटाएगा। तूं बिन हथ्थां करां करीं निमस्कार, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी एको धार, धरनी धरत धवल धौल तेरा धर्म दवारा इक प्रगटाएगा।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ कुरुक्षेत्र शहर निरँजण सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैं हथ्थीं बद्धी होणा ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दर ना कोए रखाईआ। मेरा साहिब स्वामी आए पुरख अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। मैं सजदयां विच करां सलाम, निव निव लागां पाईंआ। धुर दा शब्द अगम्मी सुणां कलाम, कलमा जो कायनात तों बाहर दृढ़ाईआ। सच संदेशा हरि नरेशा दए पैग़ाम, जिस नूं पैग़म्बर सीस निवाईआ। ओह अन्त अख़ीर बेनज़ीर आपणे हथ्थ रखे इंतज़ाम, इंतकाम लए ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा सिदक सबूरी वाला होवे इक ईमान, अमलां तों रहित दए समझाईआ। किरपा करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच स्वामी अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे मैं झुकां ओस माही, जो महबूब इक अख्वाईआ। जिस दे पैग़म्बर बणे पाँधी राही, रहिबर इक्को नज़री आईआ। ओह अन्त होए मेरा सहाई, सदी चौधवीं जिस नूं सीस निवाईआ। पैग़म्बर जिस दी चरण धूढ़ लाउण शाही, मस्तक कदमां नाल छुहाईआ। ओह दाता दयावान बेपरवाही, अलख अगोचर अगम्म इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा अन्त दए मुकाई, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने लेखे लाउणा गोबिन्द वाला ढईआ सौ ढाई, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। कूड़ क्रिया मेरे उतों करे सफ़ाई, सफ़ा मलेछां दए उठाईआ। इक्को नाम ढोला सोहला दए सुणाई, अनुरागी राग दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पर्दा दए खुल्हाई, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाही, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ कुरुक्षेत्र शहर सरदूल सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरा साहिब स्वामी अन्तर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। वेखण पाए ना कोई उत्ते गगन गगनंतर, पुरीआं लोआं तों बाहर डेरा लाईआ। जिस कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड बणाई बणतर, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। जिस दे नाम कलमे मन्त्र, जुग चौकड़ी ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। ओह स्वामी अन्तरजामी मेरा कन्तूहला कन्तन, करता पुरख इक अख्वाईआ। जो देवे माण वड्याई भगतन सन्तन, सतिगुर शब्द होए सहाईआ। सो कलयुग लेखा वेखे जीव जंतन, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक वड वड्याईआ। धरनी कहे मेरा साहिब परम पुरख बिधाता, हरि करता इक अख्वाईआ। जो मेटे कलयुग रैण अंधेरी राता, रुतड़ी सति
धर्म महकाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नाता, भगत भगवन्त आपणा रंग रंगाईआ। दो जहान बण के पिता माता, सन्त सुहेले आपणी गोद टिकाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पाता, गुरमुख गुरसिख इक्को रंग रंगाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना देवे दाता, दाता दानी आप अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर अन्तर पर्दा दए चुकाईआ। किरपा करे पुरख समराथा, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। धरनी कहे मैं उस नूं टेकां माथा, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो आत्म परमात्म सब दा जोती जाता, जागरत जोत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मेरी पूरन करे आसा, आसा मनसा तमन्ना ख्वाहिश पुरख अबिनाश आपणे विच मिलाईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ थनेसर शहर गुरमेज सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू जन भगतां कर दे उग्घे, जो उस्तत तेरी रहे गाईआ। माण दवा दे विच कलयुगे, जोग जुगत आपणी इक दृढ़ाईआ। उन्हां दीपक कदे ना बुझे, जुग चौकड़ी होए रुशनाईआ। तेरा घर स्वामी इक्को सुझे, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। चरण प्रीती विच रहिण रुझे, नेत्र अक्ख सके ना कोए बदलाईआ। अन्त भेव खोल्ह दे गुझे, पर्दा आत्म परमात्म उठाईआ। मैं ख़ुशी होवां धरनी धरत वसुधे, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त सच सच वरताईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां काया मण्डल कर रास, घर घर आपणा खेल वखाईआ। निज आत्म वस पास, करवट आपणी आप बदलाईआ। चरण प्रीती विच कर दास, दासी दास रूप बदलाईआ। लेखे ला पवण स्वास, साह साह समाईआ। घर खेल वखा गगन गगनंतर पृथ्मी आकाश, मण्डलां पन्ध मुकाईआ। कूड़ विकारा कर नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। तेरे प्यार दी सदा रहे प्यास, पृथ्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्दर सुहा दे रुत, रुतड़ी धर्म धार महकाईआ। भाग लगा दे काया बुत, बुतख़ाने वज्जे वधाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती आप जगाईआ। सचखण्ड निवासी आपणे बणा दुलारे सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। मेहरवान हो के तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त दे दे सच सुच, संजम आपणा इक समझाईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चबे ज़िला करनाल बचन सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू तेरे भगत होण पतिवन्त, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। प्यारे होण साजण सन्त, सति विच समाईआ। गुरमुख गाउंदे होण मंत, तेरा नाम सुणाईआ। गुरसिख तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म रंग रंगाईआ। धर्म दी धार बणन संगत, सगला संग बणाईआ। देणी वड्याई विच्चों जीव जंत, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी भस्मंत, भस्मड़ आपणा रूप वटाईआ। तेरा खेल जुगा जुगन्त, जुग करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग लहिणा दे दे अन्त, अन्तष्करन कर सफ़ाईआ। सब दी मौले रुत बसन्त, पत्त टहिणी फुल्ल आप बणाईआ। धर्म दी बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ। मैं बेनन्ती करां वार अनन्त, अनक कल गुण तेरे रही गाईआ। तूं दाता दानी बड़ा धनवन्त, देवणहार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी सच नाम वरताईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां भण्डारे भर, तोट रहे ना राईआ। भाग लगा दे घर, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। पवित्र बणा दे सर, सरोवर इक सुहाईआ। दुरमति मैल दूर कर, हर हिरदे अन्दर कर सफ़ाईआ। निरभउ चुका डर, भय रहिण कोए ना पाईआ। मानस जन्म जाण तर, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाईआ। इक्को सुहञ्जणा तेरा दिसे दर, दर दरवाज़ा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां पवित्र करदे अन्तष्करन, करनी दे करते दया कमाईआ। भय चुका दे मरन डरन, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। इक्को मंज़ल चढ़न, दरगाह साची जाण चाँईं चाँईंआ। त्रैगुण अग्ग विच ना सड़न, माया ममता ना कोए हल्काईआ। आत्म परमात्म ढोला पढ़न, घर साचे वज्जे वधाईआ। तूं स्वामी ख़ालक नरायण नरण, नर हरि आपणे रंग रंगाईआ। तूं करता करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। जो तेरी लग्गे सरन, सरनगति देणी शरनाईआ। ओह सन्त सुहेले तरन, गुरमुख पार लँघाईआ। जिन्हां गुरसिक्खां तेरे छोहे चरण, चरण कँवल देणी वड्याईआ। लेखा पूरा करना सीस धड़न, पंज तत दा लेख मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं करनी दा करता करता पुरख करनहार, निरँकार इक अख्वाईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड अमीन ज़िला करनाल ठाकर सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू चार जुग दे शास्त्र करन पुकार, पुनह पुनह स्वामी अन्तरजामी दर तेरे सीस निवाईआ। सृष्टी दृष्टी
अन्तर निरन्तर साडा रिहा ना कोए प्यार, पीआ प्रीतम पारब्रह्म परवरदिग़ार तेरी ओट तकाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति तत्व तत गई हार, धीरज जत वेखण कोए ना पाईआ। मेरे साहिब समरथ तेरी महिमा अकथ रसना जिह्वा सके ना कोए उच्चार, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। मैं वसुधा हो के नेत्र रोवां ज़ारो ज़ार, ज़ाहर ज़हूर तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पा सार, महासार्थी आपणा फेरा पाईआ। हो निमाणी डिग्गी हरि के दवार, दोए जोड़ सीस निवाईआ। मेरी रख पत निरँकार, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। मैं चरण धूढ़ी मस्तक लावां छार, शहिनशाह प्रभ तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मैं प्रभ आसा रखी, निताणी हो के सीस निवाईआ। मेहरवान महबूब तेरा दरस करां अगम्मी अक्खीं, बिन लोयणा नज़री आईआ। मैं धर्म धार दी बिनां पंजां ततां तों तेरी सख़ी, कान्हा दे काहन तेरे चरणां सीस निवाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना मंज़ूर करीं बिनां दो हथ्थीं, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। तूं सतिगुर दाता गहर गम्भीर समर्थी, समरथ तेरी वड्याईआ। मेरे महबूबा मैं तेरे सथ्थर लथ्थी, यारड़ा गोबिन्द गया जणाईआ। बिरहों वैरागण हो के नव नौ चार फिरां नस्सी, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर तेरी इंतज़ारी, ज़ाहर ज़हूर तेरा अगम्मा राह तकाईआ। मैं तेरी ख़ादम हो के करां ख़िदमतगारी, निव निव लागां पाईंआ। तूं शहिनशाह मेरी सिक्दारी, हुक्म संदेशा देणा चाँईं चाँईंआ। मैं दोए जोड़ करां निमस्कारी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरे साहिब स्वामी जावां बलि बलिहारी, आपणा आप भेंट कराईआ। तूं निक्की कर उज्यारी, उजाला दो जहानां वेख वखाईआ। मैं तेरा इक्को लावां जैकारी, ढोला इक सुणाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पुरख अकाले आई तेरी वारी, वारता सब दी वेख वखाईआ। दर ठांडे अर्ज़ गुजारी, गुजारयां विच दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सच दरबारी, धुर दरबारे मेरी आसा पूर देणी कराईआ।
२९ चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड अमीन ज़िला करनाल जगतार सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै अन्तर हिरदा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरे नेत्रां तक्क लै बिन पाणीउँ हन्झू किरदा, बिन नैणां छहिबर लाईआ। मैं तेरा खेल तक्कां चिर दा, जुग चौकड़ी गए विहाईआ। तूं मालक ख़ालक घर थिर दा,
सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मैनूं सहारा तेरे पिर दा, पीआ प्रीतम तेरी ओट तकाईआ। बिन तेरी किरपा जुग चौकड़ी गेड़ा कदे ना गिढ़दा, पाँधीआं पन्ध ना कोए मुकाईआ। कलयुग लहिणा देणा सदी चौधवीं मूल ना (निबड़दा), अदल इन्साफ़ हथ्थ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं आसा रखी ओह, ओड़क ध्यान लगाईआ। तेरी सुण के अगम्मी सो, सो पुरख निरँजण लई अंगड़ाईआ। हरि पुरख निरँजण तेरी धारा जावां हो, एकँकार तेरे रूप विच समाईआ। आदि निरँजण तेरा रूप दरसावां लो, बिना लोयणां डगमगाईआ। अबिनाशी करते तेरा सुहञ्जणा होवे मोह, मुहब्बत सके ना कोए तुड़ाईआ। श्री भगवान तेरा मेरा भेव रहे ना दो, दुतीआ भेव मिटाईआ। पारब्रह्म तेरी धार आपे जावां हो, होका दे के हक सुणाईआ। तेरे चरण कँवल बिना चरणां तों जावां छोह, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मांगत मंगणहारी, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। मेहरवाना मेरे उत्ते किरपा धारी, कृपानिध तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करीं ख्वारी, ख़ालस आपणा नाम प्रगटाईआ। सृष्टी दृष्टी करीं ना कोए विभचारी, कूड़ कुकर्म दा लेखा देणा मुकाईआ। हउँमे हंगता कढ्ढ बीमारी, तन वजूद रोग रहे ना राईआ। साचे नाम दी बिना रसना रस दे दे ख़ुमारी, अंमिओं रस आपणा नाम चुआईआ। जोती जाते पुरख बिधाते तेरी जोत होवे उज्यारी, दीए बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं दर तेरे दी पनिहारी, पुनह पुनह सेव कमाईआ। चौथे जुग कलयुग अन्तिम मेरी पा सारी, महासार्थी आपणा पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त दे इक अधारी, धीरज धरवास जगत बंधाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा इक्को होवे जै जैकारी, नाम ढोला सोहला इक दृढ़ाईआ। मेरी अन्त कन्त भगवन्त पैज जावीं संवारी, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरख निरँजण तेरी आदि जुगादि सदा सिक्दारी, सीस जगदीश सके ना कोए उठाईआ।
३० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर सुरजन सिँघ दे गृह
धरनी कहे चेत तेरा प्रविष्टा तीस, त्रैगुण तों बाहर दयां जणाईआ। खेल तक्क हरि बीस इकीस, सरगुण निरगुण ध्यान लगाईआ। की हुक्म संदेशा दए हदीस, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जो लहिणा देणा पूरा करे मूसा ईस, मुहम्मद अहिमद नाल मिलाईआ। जिस साहिब दे सीस ते छत्र झुल्ले होए जगदीश, जगदीशवर धुरदरगाहीआ। उस नूं निरगुण
धार सब ने कहिणा अवतार चौबीस, चौबीसा अगम्म अथाहीआ। जिस दी सब ने कीती तस्दीक, शहादत नाम कलमे वाली भुगताईआ। निरगुण सरगुण सारे रहे उडीक, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दे विच हक होवे तौफ़ीक, तोहफ़ा नाम दए वरताईआ। ओह लहिणा देणा लेखा जाणे लाशरीक, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जिस दी सिफ्तां वाली सारे करन तमहीद, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे हुक्म दी इक ताकीद, ताईद विच सारे सीस निवाईआ।
३० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर महिन्दर सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैं साहिब तैथों बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। किरपा कर मेरे नरायण निरँकारी, निरवैर तेरी सरनाईआ। मैं जुग चौकड़ी पनिहारी, नित नित सेव कमाईआ। कलयुग कूक करां पुकारी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तुध बिन दिसे ना कोए सिक्दारी, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट रैण अंध्यारी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मुहम्मद मशवरा करे नाल चार यारी, अबूबकर ऐली दए सलाहीआ। सदी चौधवीं किस बिध होवे उम्मत ख्वारी, ख़ैरख्ठाह नज़र कोए ना आईआ। आयत शरायत कुरान मजीद बिन अक्खरां करे पुकारी, कूक कूक सुणाईआ। ईसा निगाह रिहा मारी, दरगाह साची नैण उठाईआ। मूसा खेल तक्क के होए बलिहारी, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। बलि बावन दी पूरी कर इंतज़ारी, जो बिन नैणां नैण उठाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी नमो नमो निमस्कारी, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन कोए ना पावे सारी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक तेरी सरन तकाईआ।
३० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर अजीत सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभ मैं की दस्सां तेरे दर, सचखण्ड की जणाईआ। तूं आ के वेख मेरा अनोखा घर, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पैंडा पन्ध मुकाईआ। नव सत्त तेरा भय रिहा ना डर, हिरदे हरि तैनूं सके ना कोए वसाईआ। मैं वैरागण दुखड़े रही जर, जुग जुग वेख वखाईआ। प्रगट हो नरायण नर, जगदीशे चौबीसे तेरी आस रखाईआ। बिन तेरी किरपा जीवत रही मर, मर जीवत रूप ना कोए दरसाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना चरण धूढ़ नुहा दे आपणे सर,
सरोवर एको एककार देणा वखाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरे सहारे जावे तर, तारनहार एकँकार तेरी वड्याईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मैनूं फड़ा दे आपणा लड़, पल्लू धुर दे गंढ पवाईआ। मेरी दहोरी दुहाई, कलयुग कूड़ी क्रिया पुट्ट दे जड़, चेतन सुरती सब दी दे कराईआ। हर घट अन्दर पुरख अकाले जावां वड़, काया मन्दिर डेरा लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहला ढोला जीव जंत साध सन्त जाण पढ़, जिज्ञासुआं आस पूरी देणी कराईआ। मैं मांगत हो के मंगां तेरे दवारे खड़, बिन हथ्थां झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी चरण सरन सरनाई जावां पड़, परम पुरख दूजी ओट ना कोए तकाईआ।
३० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर चरण सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते निरगुण धार हो प्रगट, प्रगणा दीन दुनी वेख वखाईआ। सच नाम दा खोल्ह इक्को हट्ट, हटवाणा हो के दे वरताईआ। धर्म दी धार दस्स दे तट्ट, किनारा इक्को इक जणाईआ। दुरमति मैल दे कट, कटाक्ष आपणा नाम रखाईआ। मैनूं नज़री आवे घट घट, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। भाग लगा दे काया मट्ट, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। शब्द अनादी ला सट्ट, सोई सुरत जगत जगाईआ। अमृत आत्म निजर झिरनिउँ दे झट्ट, मेहरवान मेहर नज़र तकाईआ। झगड़ा मेट दे तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध करे ना कोए लड़ाईआ। तूं साहिब इक समरथ, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। मैं तेरे चरण कँवलां जाणां ढट्ठ, निव निव धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। धरनी कहे मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक मुहम्मद दा लेखा बरस बरसी रह गया अठ, पाँधी किस बिध बैठे आपणा पन्ध मुकाईआ। चौदां तबकां मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना एका भेव खोल्ह के दस्स, दहि दिशा तों बाहर आपणा हुक्म दे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म बख्श दे रस, रसना रस लैण दी लोड़ रहे ना राईआ।
३० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अंमितसर जसवन्त कौर दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती कर कबूल, किबले अज़ दयां जणाईआ। तेरे चरणां दी ला के धूल, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। तेरे प्यार दा होवे इक असूल, असल वसल यार देणा समझाईआ। तूं मालक कन्त कन्तूहल, नर नरायण वड वड्याईआ। जे तेरी दुनिया गई भूल, अभुल्ल लै समझाईआ। आदि दा आत्म तेरा मूल, असल दा असल वेख वखाईआ। सच धर्म दा सच दस्स असूल, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। धरनी कहे मैं धर्म दा झुला लवां झूल, झलक आपणी देणी वखाईआ। तैनूं झुकदा दिसदा शंकर हथ्थ फड़ त्रिशूल, विष्न ब्रह्मा सीस निवाईआ। तेरा हुक्म कामल मुर्शद सदा माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा (पूरा) कर पैग़म्बर रसूल, रसम विच इस्म आपणा दे समझाईआ।
३० चेत शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर प्रीतम सिँघ दे गृह
चेत कहे धरनी मेरा प्रविष्टा तीस अख़ीरी, अक्खां वालीए बिना अक्खां तों दयां जणाईआ। निगाह मार के तक्क लै मालक बेनज़ीरी, जो जग नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। जिस दा नाम खण्डा दो जहानां ब्रह्मण्डां फिरे मेटे तेरी दिलगीरी, चिन्ता ग़म रहिण ना पाईआ। ओह अमाम अमामा शाह सुल्ताना लेखा जाणे शाह हकीरी, हकीर हकीरां वेख वखाईआ। उस दे कोल आदि अन्त जुगा जुगन्त जुग चौकड़ी तकदीरी, तकदीर आपणे विच प्रगटाईआ। जिस अन्त कन्त भगवन्त शरअ दी कटणी ज़ंज़ीरी, शरीअत दा लेखा दए मुकाईआ। ओस दा हुक्म सुण लै धरनी ते शब्दी धार तहरीरी, जिस दा लेखा ना कोए बदलाईआ। उहदी कोई बुद्धी वाली रसना जिह्वा नाल नहीं तकरीरी, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस ने तेरे उत्ते नवे जुग दी करनी तामीरी, तम्हां कलयुग कूड़ दए मिटाईआ। सो सतिगुर शब्द गहर गम्भीरी, गवर इक अख्वाईआ। जिस दा संदेशा कबरां तों बाहर दिता कबीरी, काया काअब्यां नाल जणाईआ। ओह मेहरवाना नौजवाना तेरी अन्त मेटे दिलगीरी, चिन्ता ग़म रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी तेरी लेखे लाए निमाणता वाली फ़कीरी, फ़िकरा इक्को इक आपणा नाम दृढ़ाईआ।