पुस्तकालयभाग २३

१ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

सतिगुर शब्द शब्दी धार रिहा आख, बिन अक्खर हरफ़ हरूफ़ जणाईआ। धरनी धरत धवल धौल अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी लै के राख, रखणयां आपणयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सचखण्ड दवारे प्रभू दे चरणां भेंट कर पहली बैसाख, दो सत्त तिन्न गोबिन्द अंक दए गवाहीआ। फेर किरपा करे अलखणा अलाख, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिस दा दर्शन करां साख, साख्यात सोभा पाईआ। उहदा भेव अभेदा निज नेत्र जाए भाख, जगत बुद्धी दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे सतिगुर शब्द मेरे मीता, मित्र धुर दे दयां जणाईआ। मैं तेरे हुक्म दी मन्नां रीता, रीतीवान तेरी सरनाईआ। जो हुक्म मेहरवान अगम्मे कीता, संदेसा दिता दृढ़ाईआ। उस मेरा सीना ठांडा कीता, अग्नी तत बुझाईआ। मैं नूर नुराना तक्कां त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु खेल तेरा तूं साहिब मेरा जगदीशा, जगदीश्र तेरी वड वड्याईआ। तेरा हुक्म फ़रमाना अगम्मा हदीसा, हज़रतां तों बाहर सुणाईआ। मैं शुकराने विच निवावां सीसा, दर तेरे धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मैं मकबरे वेखां भूमी शमशान, शबे रोज़ ध्यान लगाईआ। तूं किरपा करीं मेरे श्री भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। सच दा स्वामी होणा निगाहबान, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं सब दी ख़ाक तेरे चरण पहुंचावां आण, अनक कलधारी आपणी दया कमाईआ। तूं लेखे लाउणी करनी परवान, परम पुरख तेरी वड्याईआ। धुर दा शब्द मेरी करे पहचान, बेपहचान देणी वड्याईआ। मैं बुद्धहीण अणजाण, धरनी रही सुणाईआ। तूं मालक श्री भगवान, वड दाता अगम्म अथाहीआ। तेरा खेल जुग जुग विच जहान, संसारी भण्डारी सँघारी तेरी सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तूं सब नूं दिता माण, निमाणयां हो सहाईआ। हुण कलयुग वेख मार ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरे धर्म दा रिहा ना कोए निशान, निशाना कूड़ जगत झुलाईआ। चारों कुण्ट शरअ शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। साबत रिहा ना कोए ईमान, अमलां विच ना ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तन वजूदां बणीआं मढ़ीआं, माटी ख़ाक ख़ाक समाईआ। मैनूं याद पिछल्यां बीतिआं जुगां दीआं घड़ीआं, वेला वक्त भुल कदे ना जाईआ। तेरीआं खेलां तक्कीआं बड़ीआं, बेपरवाह तेरी वड वड्याईआ। मैं तेरी सरन सरनाई पड़ीआं, निव निव लागां पाईंआ। मैं वेखीआं जगत जहान दीआं गढ़्हीआं, घराने खोज खुजाईआ। तेरीआं धारां विच्चों संसारा पुरख अकाल ते सचखण्ड

दवारे चढ़ीआं, थिर घर आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते पैग़म्बरां दीआं लाशां तक्क लै विच कबरां, काअब्यां दे मालक नज़र कोए ना आईआ। मैं बैठी विच सबरा, सबर सबूरी मेरे विच रखाईआ। कवण वेला मेरा सतिगुर शब्द आवे शेर बबरा, भबक इक्को नाम लगाईआ। दुहाई देवे मुहम्मद वाला मकबरा, दरोही दरोही तेरा ध्यान लगाईआ। कवण वेला मेरा महबूब नूर अलाही आवे उतों अम्बरा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस दा लेखा दो जहान होणा जबरा, ज़बराईल जिस दे संदेशे फ़रमान गया दृढ़ाईआ। उन दीन मज़्हब दे वेखणे कुनबे जगत वाले टब्बरा, ख़ान्यां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते सड़ गईआं गुरुआं दीआं लाशां, तन शरीर नज़र कोए ना आईआ। मेरीआं सधरां तक्क लै अन्दर दीआं आशां, आसा की रखाईआ। तूं वेखणहारा जुग जुग तमाशा, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै उपर आकाशा, आकाश आकाशा फोल फुलाईआ। मेरे उत्ते धूढ़ी ख़ाक रही ना मासा, जुग चौकड़ी मिट्टी मिट्टी विच समाईआ। मैं इक्को जाणदी तेरा दवारा साचा हाटा, हटवाणा इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते मिट्टी ख़ाक ना रिहा निशान, सौगंध खा के दयां जणाईआ। तूं मालक श्री भगवान, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। तेई अवतार ना दिसण जहान, ईसा मूसा मुहम्मद नज़र कोए ना आईआ। दस गुरु तन वजूद खेल तक्के ना कोए इन्सान, सन्मुख सोभा कोए ना पाईआ। मैं ख़ुशीआं विच तेरे चरण करां प्रणाम, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक तूं दाता गुण निधान, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। तेरे अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा रूप जोत महान, जोत जोत विच समाईआ। सचखण्ड दवारयों सब नूं कर सवाधान, आप आपणे विच्चों प्रगटाईआ। हुक्म संदेसा दे नौजवान, नौबत आपणा नाम सुणाईआ। मैं निमाणी कोझी कमली तेरे चरण करां प्रणाम, निव निव लागा पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते मिट्टी ख़ाक रही ना मात, मातृ भूमी हो के दयां जणाईआ। सच वस्त ना कोई दात, दाते दानी नज़र कोए ना आईआ। तूं सब दी आपे पुछ वात, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरी जोत तेरे विच कर गई वास, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। निगाह मार लै पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी सुण लै अगम्मी आस, आसावंद हो के दयां जणाईआ। तूं दाता दानी सर्ब गुणतास, गुणवन्त

इक अख्वाईआ। जोती जाता पुरख बिधात, परम पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक आपणा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी तेरी सुणी पुकार, जो पुनह पुनह दिती सुणाईआ। मेरा खेल वेख अपार, अपरम्पर हो के दयां जणाईआ। सच धारों प्रगट कर पैग़म्बर अवतार, गुरु गुर शब्द नाल उपजाईआ। उठो वेखो दीन दुनी आपणा संसार, लोकमात ध्यान लगाईआ। जो नाम कलमा अक्खरां वाला आए उच्चार, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। जो संदेसा दे के आए मित्र प्यार, सेज यारड़ा हंढाईआ। जो बख्शिश कर के आए अन्त अपार, धीरज धीर धराईआ। क्यों तुहाडे नाम कलमे वाले होए गंवार, मन मति बुद्ध चले ना कोए चतुराईआ। सति दवारयों सब नूं आप उठाल, बिन ततां लैण अंगड़ाईआ। अज्ज बैसाखी वाला दिन पुरख अकाले सब नूं दे वखाल, नौ खण्ड सत्त दीप लुक्या रहिण कोए ना पाईआ। क्यों तुहाडे नाम कलमे वाले होए कंगाल, वस्त सच झोली नज़र ना आईआ। क्यों फल ना लग्गा काया डाल, तन वजूद हक महबूब तेरी वज्जदी ना मात वधाईआ। उठो वेखो नौजवान मर्द मर्दान आपणे मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले धर्मसाल, गुरदवार चर्चां फोल फुलाईआ। फड़ के वखालो आपणे सिख मुरीद जो बणे तुहाडे लाल, लालच दीन दुनी वाला तजाईआ। किस किस दा तुसां तोड़या जगत जंजाल, जागरत जोत कवण रुशनाईआ। पहले प्रवशिटे सारे उठ उठ करो भाल, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फोलो चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धरनीए होणा हुक्मरान, हुक्म अगम्म जणाईआ। सचखण्ड दवार करां ध्यान, बिन अक्खां वेख वखाईआ। जिथ्थे जोत श्री भगवान, भगवन मिल के आपणा आसण लाईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब दा नहीं कोई निशान, ज़ात पाती वंड ना कोए वंडाईआ। नाम कलमा वक्खरी नहीं कलाम, सोहले ढोले ना कोए जणाईआ। मैं जोत दी धार करां सवाधान, सारे लओ अंगड़ाईआ। क्यों धरनी उत्ते होया कूड़ प्रधान, दीनां मज़्हबां वाल्यो वेखो चाँईं चाँईंआ। क्यों हर घट अन्दर वड़या शैतान, शरअ छुरी वाली चलाईआ। क्यों नहीं धर्म रिहा ईमान, सच विच ना कोए समाईआ। क्यों नहीं पार उतरदे जेहड़े गाउंदे सीता राम, राधे कृष्ण कृष्ण विच ना कोए समाईआ। क्यों अल्ला गाॅड वाले हुन्दे नहीं दरगाह साची परवान, जेहड़े रसना जिह्वा ढोले गाईआ। क्यों ना सतिनाम वाले सति विच समाण, वाहिगुरु फ़तिह वाले फ़तिह दा डंक वजाईआ। क्यों घर घर अन्दर काया मन्दिर तुहाडे हुन्दयां कलयुग फिरे शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल मिलाईआ। सचखण्ड निवासीओ सारे उठ के मारो ध्यान, धरनी धरत धवल धौल उत्ते अक्ख टिकाईआ। फेर आपणा आपणा बिना ज़बान तों दयो ब्यान, बिना कलम स्याही तों लेख दयो दृढ़ाईआ। अज्ज बैसाख दा

प्रविष्टा पहला गोबिन्द दी बैसाखी दा दो सौ तिहत्तरवां साल, दो सत तिन्न लेखा गणित गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे वेखो खेल प्रभू प्रभ आप, की करता कार कमाईआ। चार जुग दा तक्को जाप, अक्खरां वाली सिफ्त वड्याईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी अन्दर वध्या पाप, कूड़ कुकर्म होया हल्काईआ। क्यों त्रैगुण माया चढ़या ताप, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। क्यों आत्म परमात्म तुट्टा नात, पारब्रह्म ब्रह्म विच ना कोए समाईआ। क्यों झगड़ा प्या ज़ात पात, क्यों दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। क्यों तुहाडे उतों उठ गया विश्वास, विषयां विच तुहाडे सिख मुरीद तुहानूं गए भुलाईआ। क्यों नहीं धर्म दी किसे तन रही पोशाक, कलयुग कपड़ कूड़ हंढाईआ। क्यों नहीं रूह बुत होए पाक, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। क्यों नहीं बजर कपाटी खुल्ल्हया काया अन्दर ताक, त्रैधातू तोड़ तुड़ाईआ। क्यों नहीं शब्द अगम्मा निज आत्म सुणाया आपणा वाक, अनादी धुन कर शनवाईआ। क्यों नहीं अमृत रस नाल मिटाया संताप, निजर झिरना आप झिराईआ। क्यों ना तुहाडा सुरत शब्द दा बणया साचा साक, सज्जण सैण अख्वाईआ। क्यों ना नाम घोड़े चढ़ाए गुरमुख राक, दो जहानां पार कराईआ। क्यों ना सचखण्ड दवारे मुकाई वाट, चुरासी पन्ध मुकाईआ। निगाह मार लओ आपणे मज़्हब मज़्हब मज़्हबां वाले घाट, तट्टां किनारयां फोल फुलाईआ। मुहम्मदा तक्क लै आपणी वाट, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। मूसा उठ खलो आपणी उतों खाट, खटीआ कम्म किसे ना आईआ। ईसा उठ के कर लै टाक, वीहवीं सदी नैण उठाईआ। नानक भविक्ख्त तक्क लै वाक, जो बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। गुरु गोबिन्द जो बिन रसना जिह्वा दिता आख, अक्खरां तों बाहर शनवाईआ। सो खेल करे पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता पुरख बिधाता आप, आपणी दया कमाईआ। धन्न सुभाग दिहाढ़ा सुहञ्जणा होवे पहली बैसाख, रुतड़ी मात महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। बैसाख कहे मैं आया उत्ते धरनी धरत, धवल धौल वाल्यो दयां जणाईआ। मेरा स्वामी निरगुण धार मेरे नाल आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी गुर अवतार पैग़म्बरां नाल शर्त, शरअ वाल्यां लए जगाईआ। ओह खेल करे उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। जिस दा सुहञ्जणा होणा बरस, बरसी पैग़म्बरां दए दृढ़ाईआ। जन भगतां करे तरस, रहमत आप कमाईआ। दीनां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। धरनी सुणे अर्ज़, दाता धुरदरगाहीआ। सब दा लाहवे कर्ज़, मकरूज़ लेखा दए चुकाईआ। जिस दा खेल होणा असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। ओह बण मर्दाना मर्द, निरगुण धार बैठा वेस वटाईआ। जिस छुरी मेटणी शरअ दी करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। बैसाख कहे मैं ख़ुशीआं विच आप करां अरदासा, सतिगुर गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द अग्गे जणाईआ। तेरा खेल अगम्म तमाशा, जगत बुद्धी समझ किसे ना आईआ। तेरी मण्डल मण्डप रासा, दो जहान वज्जे वधाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाशा, अंध अंधेर मिटाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां वज्जे वधाईआ। मेरी इक्को अगम्मी आशा, आशावंद हो के दयां सुणाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले सद वसीं भगतां पासा, नेरन नेरा नज़री आईआ। नाम जपाउणा स्वास स्वासा, साह साह विच समाईआ। आपणा भेव खुल्हाउणा खुलासा, पर्दा अन्दरों देणा उठाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाशा, जोती जाते डगमगाईआ। निज घर स्वामी करना वासा, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जन भगतां नूं दे के जाईं भरवासा, भाण्डा भरम अन्दरों देणा भनाईआ। हरिजन तेरा होवे दासी दासा, सेवक हो के साडी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। बैसाख कहे प्रभू मैं तेरे दर दा मंगता, सवाली इक अख्वाईआ। दीन दुनी बणा के इक्को संगता, हँ ब्रह्म भेव चुकाईआ। लेखा मुका दे भुक्ख नंग दा, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। भण्डारा दे के आपणे रंग दा, लाल गुलाला दे चढ़ाईआ। जो तेरा सतिगुर शब्द इशारा करे जंग दा, हुक्म हुक्म नाल सुणाईआ। एह लेखा गोबिद दस्सया पुरी अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों समझाईआ। जिस वेले प्रकाश होया बिना गुजरी तों गुजरी दे चन्द दा, दो जहान करे रुशनाईआ। ओह लेखा जाणे खण्ड ब्रह्मण्ड दा, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। जन भगतां नाम भण्डारा होवे वंडदा, रातीं सुत्तयां दिने जागदयां काया मन्दिर अन्दर दए टिकाईआ। फेर खेल वेखे वरभण्ड दा, वरभण्डी भंडी आपे पाईआ। फेर नज़ारा तक्के चण्ड प्रचण्ड दा, शब्द खण्डा नाल उठाईआ। लेखा जाणे नव खण्ड दा, सत्तां दीपां भज्जे वाहो दाहीआ। किसे दा लेखा पूर होणा नहीं जिह्वा बत्ती दन्द दा, दामनगीर नज़र कोए ना आईआ। बैसाख कहे मेरा साल होणा जगत खेल अरंभ दा, मैं ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी वाले देणे लड़ाईआ। किसे नूं भरोसा रहिणा नहीं आपणे दम दा, जीवण समझ कोए ना पाईआ। जगत वणजारा बणना चिन्ता ग़म दा, ग़मख़ार हो के ग़मी ना कोए मिटाईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेला प्यारा होणा ब्रह्म दा, जिस ब्रह्म आत्म परमात्म आपणा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं अन्त निशान मिटणा धर्म दा, ईमान रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी लहिणा देणा लैणा आपणे कर्म दा, कर्म कांड दा लेखा ना कोए मिटाईआ। बैसाख कहे जन भगतो मैं गुरमुखां दे प्रेम वास्ते जरम दा, जन्म गुरमुखां दे सतिगुर झोली पाईआ। मेरे कोल लेखा नहीं किसे वरन बरन दा, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। जिस सहारा लैणा ते इक्को पुरख अकाल

सरन दा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। चरणोदक लैणा ते सतिगुर शब्द चरण दा, धूढ़ी धूली बिन मस्तक ख़ाक रमाईआ। जिस मार्ग लैणा सतिगुर मंज़ल चढ़न दा, ओह निउँ निउँ सतिगुर अग्गे सीस निवाईआ। ओह लेखा मुका जाए अक्खरां नूं पढ़न दा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। बैसाख कहे जन भगतो मैं तुहाडा मीता, मित्र प्यारयो दयां जणाईआ। सतिगुर शब्द शब्द धार दी रीता, रीती दीन दुनी वेख वखाईआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना राम सीता, राधे कृष्ण आपणे रंग रंगाईआ। कलमा कलाम जिस दी गाए हदीसा, हज़रत जिस नूं सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। बैसाख कहे मैं मंगण आया, मेरे मालक हक महबूब। जन भगतां नाता तोड़ के त्रैगुण माया, घर वखा दे अर्श अरूज। तेरी सरन ओट इक तकाया। लेखा रहे ना दुतीआ भाउ दूज। तेरी मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाया, भेव खोल्ह दे अन्दरों गूझ। बैसाख पहली वक्त सुहाया, प्रभ निर्मल कर दे गुरमुखां बुध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अवर दिसे ना कोए बिन तुझ, तुध बिन अवर ना दिसे कोए, हरि करते पुरख अपार। हरिजन उठा सोए, शब्द हलूणा इक्को मार। दुरमति मैल पापां धोए, पतित पापी कर तैयार। जन भगत सुहेले तेरे जिहे सारे होए, आत्म परमात्म दे अधार। तुध बिन अवर ना दीसे कोए, मेरे करते पुरख करतार। दरगाह साची दे ढोए, दर ठांडे बख्शणहार। हरिजन तेरे दर खलोए, निव निव करन निमस्कार। नाम धागे लै परोए, विछड़ ना जाइण विच संसार। सच मुहब्बत विच मोहे, माया ममता कूड़ निवार। जिन्हां सतिगुर तेरे चरण छोहे, लख चुरासी विच्चों करनां पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार सच्ची सरकार। बैसाख कहे मैं मंगां मंग इक, एकँकार झोली डाहीआ। जन भगतां मन जाए टिक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक सब दे दे रमाईआ। हर हिरदे अन्दर तेरी होवे सिक, दूसर आस ना कोए रखाईआ। जे कर्म नहीं ते कर्मां दा लेखा दे लिख, तेरे विच वड वड्याईआ। तू जट्ट छींबे झीवर बणाए सिख, गोबिन्द तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आत्म धार सब दा बण पित, पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। बिन तेरी किरपा कलयुग कूड़ी क्रिया सके कोई ना जित्त, फ़तिह डंका ना कोए वजाईआ। मेरे स्वामी साहिब जन भगतां नूं जागदयां सुत्तयां निरगुण धार हो के दिस, बिन अक्खां तों निज नेत्र नज़री आईआ। वेखीं किते कलयुग ना देवीं पिठ, करवट ना लैणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, सच देणी माण वड्याईआ। बैसाख कहे प्रभ दे

दे निमाणयां माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं देवणहार श्री भगवान, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। एह बच्चे तेरे नादान, बाली बुद्ध अख्वाईआ। कलयुग सब दे अन्दर वड़या शैतान, सब दा लेखा आपणी किरपा नाल पूरा दे कराईआ। तूं मेहरवान नौजवाना मर्द मर्दाना दो जहानां मेरी बेनन्ती कर परवान, परवाना हो के आपणा आप तेरी भेंट कराईआ। तूं सूरबीर सुल्तान नौजवान, नूर नुराना इक अख्वाईआ। तेरी कल्मयां तों बाहर कलाम, बिना ज़बान तों तेरा शब्द होए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे सुण ओए जगत आउण वाल्या बैसाखा, घड़ीआं मिन्टां वाल्या तैनूं दयां जणाईआ। भगतां दा जुगो जुग दा राखा, नित नित सेव कमाईआ। जिन्हां मेरा मन्नया आखा, मैं उन्हां दे अन्दर वड़ के आपणा झट लँघाईआ। पर याद कर लओ मेरी जुग जुग दी वक्खरी भाषा, जगत विद्या समझ किसे ना आईआ। मैं पहलों आपणे प्रेमीआं दे अन्दर आपणे प्यार दी प्रगट करदा आसा, फेर आपणे नाल मिलाईआ। फेर दे के भरवासा, धीरज देणा धराईआ। फेर नाम जपा के साचा, सच सच नाल जुड़ाईआ। भाग लगा के काया माटी काचा, कंचन गढ़्ह दयां वखाईआ। जदों तक्को गुरमुखो तुहाडे लूं लूं अन्दर होवे राचा, रचना शब्द धार वखाईआ। अन्त लग्गे ना कोए आंचा, कलयुग अग्नी ना मूल जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो तुहाडा सुहञ्जणा बैसाख दिहाढ़ा, पहले प्रविष्टे मिले वड्याईआ। तुहाडा मंज़ूर होया पूरबले जन्म दा कढ्ढया हाढ़ा, लेखा लेखे विच्चों जणाईआ। तुहानूं जाणां प्या नहीं जंगलां जूहां विच उजाड़ां पहाड़ां, टिल्लयां चोटीआं उत्ते आसण लाईआ। तुहानूं कढ्ढणा नहीं प्या पसीना गाहड़ा, जल धारा ना कोए फिराईआ। अग्नी विच तन किसे ना साड़ा, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। किरपा कर के सतिगुर शब्द असुते मिल गया धुर दा लाड़ा, जो आत्म आपणी आप लए प्रनाईआ। अग्नी पोह ना सके तत्ती हाढ़ा, तत्व तत ना कोए तपाईआ। तुहाडे घर स्वामी साचा लाए अखाड़ा, बिन गोपी काहन सुरती शब्दी नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं बेदोषी, दोष नज़र कोए ना आईआ। तेरी सृष्टी जगत विकार विच होई मदहोशी, होश आपणी गए भुलाईआ। मैं बड़ा चिर रखी आपणे होठां दे अन्दर ख़मोशी, बुल्ल्ह सकी ना मूल हिलाईआ। मैनूं कोटन कोटि दस्स के गए ज्योतिशि, ज्योतिश विच ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं अन्त सब दी मति होणी होछी, हुशियारी नाल वेखणा थांउँ थाँईंआ। झगड़ा पैणा काया माटी पोशी, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। मेरे मेहरवाना मैं एह कथा कहाणी कदे ना सोची, समझ विच समझ ना कोए बदलाईआ। मैनूं इशारा दिता

सी रविदास चमारे मोची, साढे तिन्न हथ्थ आपणी वंड वंडाईआ। कबीर जुलाहा कहि के गया सी हथ्थ विच फड़ के कोची, टुटयां तन्दां गंढ पवाईआ। धरनीए तेरे उत्ते कलयुग घड़ी आउणी औखी, संगी संग ना कोए निभाईआ। मित्र दोस्त इक दूजे दे होणे दोखी, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। उस वेले इक पुरख अकाल दी रखीं ओटी, ध्यान इक्को इक रखाईआ। जेहड़ा सब दी चढ़ के बैठा चोटी, चोटा हो के वेख वखाईआ। उस दा प्रकाश होणा निर्मल जोती, जोती जाता इक अख्वाईआ। जन भगत बणाउणे आपणे गोती, गौतम दी आसा पूर कराईआ। गुरमुखां धार रहिण ना देवे सोती, सुत्तयां लए जगाईआ। ओह लेखा जाणे लोक परलोकी, चौदां तबकां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दी दस्सां गाथ, सति सति दृढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडे धुर मस्तक वेखे माथ, मेहर नज़र उठाईआ। जिस तुहाडा जीवण चलाउणा राथ, रथ रथवाही इक अख्वाईआ। ओह साहिब पुरख समराथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनां गले लगाईआ। ख़ुशी दिहाढ़ा सुहञ्जणा तुहाडा पहली बैसाख, बैसाख कहे मैं जन भगतो सब नूं दयां वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने जपणा जाप, जग जीवण दाता मिल के वज्जे वधाईआ। मैं गुरमुखो गुरसिखो ख़ुशीआं नाल सब नूं दयां आख, आख़र दयां दृढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सब दी पत लए राख, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पिछले जन्म कर्म सारे कीते मुआफ़, सतिगुर शब्द शहादत दए भुगताईआ। अग्गे सब दा इक्को जेहा प्रताप, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। सब दा पुरख अकाला माई बाप, पूत सपूते आपणी गोद टिकाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। अन्त उतारे आपणे घाट, अधविचकार ना कोए अटकाईआ। लख चुरासी मेटे वाट, चित्रगुप्त दा लेखा राय धर्म ना दए सज़ाईआ। मेल मिलाए जोती जाता कमलापात, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। तुसीं उस दे अगम्मे साक, जिस दा रिश्ता जगत नज़र कोए ना आईआ। उस दी धार विच करना वास, जिथ्थों जन्म देवे कोए ना माईआ। तुहाडा आत्मा जोत प्रकाश, प्रकाश परमात्मा विच समाईआ। बैसाख कहे जन भगतो मेरी इहो अखीरी बात, बेवतनो दयां जणाईआ। तुहाडे उत्ते किरपा करे प्रभू प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दवार एकँकार तुहाडा रखाए वास, थिर घर आपणा रंग रंगाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाश, दीआ बाती बिन तेल बाती डगमगाईआ। तुहाडी दर आया दी सब दी प्रभ पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। दु:ख दलिद्र सारे जाइण नास, तन वजूद वज्जे वधाईआ। शंकर वेखे उतों कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म खोज खुजाईआ। विष्नूं विश्व दा खोल्ह के ताक, बिन नैणां नैण तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सारे रहे आख, संदेसे

नाम वाले जणाईआ। अज सुहञ्जणा दिवस दिहाढ़ा बैसाख, सब नूं मिले वड्याईआ। जन भगतो तुहाडी लेखे लग्गी अज्ज दी भिन्नड़ी रात, रैण भिन्नड़ी तुहानूं सीस निवाईआ। सारयां मिल के रहिणा ते रहिणा बण के भैण भ्रात, नेत्र नैण अक्ख ना कदे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडा एथे ओथे दो जहानां देवे साथ, सगला संगी इक अख्वाईआ।

२ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सोहल ज़िला गुरदास पुर जगीर सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे सुण ओए मात विसाख्या, धुर दा हुक्म संदेशा दयां दृढ़ाईआ। किस बिध तेरे अन्दर आवे अगम्मी भाख्या, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द देणा सुणाईआ। किस धार विच नर निरँकार दा मन्नें आख्या, सीस जगदीश जगदीश्र निवाईआ। की संदेसा सुणे अलखणा अलाख्या, अलख अगोचर की दृढ़ाईआ। की मातलोक विच होणा वाक्या, वाक्फकार हो के दे सुणाईआ। की तेरा लहिणा देणा धरनी उत्ते काक्या, कलकाती नाल की नाता ल्या बणाईआ। किस बिध सब दा लहिणा देणा चुकणा बाक्या, लेखा धरन रहिण ना पाईआ। क्यों तेरा थापण थापया, मिली माण वड्याईआ। किस बिध दीन दुनी पतित पुनीत होवे विच्चों पाक्या, दुरमति मैल कवण धुआईआ। की सृष्टी रोग होवे संतापया, अग्नी तत तत जलाईआ। कवण धार होवे धुर दा जापया, शब्द नाद कवण शनवाईआ। भेव अभेदा सुण लै साचिआ, सति सच नाल दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी वंग भज्जे काचिआ, धरनी धरत धवल धौल रहिण अन्त ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेटे अंधेरी रातया, रुतड़ी आपणे नाम महकाईआ। जो आदि जुगादी जोती जातया, जागरत जोत नूर अलाहीआ। किस बिध उस दा होणा वड प्रतापया, दो जहानां वज्जे वधाईआ। जन भगतां देवे साथिआ, सगला संग बणाईआ। जो नित नवित निरगुण नूर होवे प्रकाश्या, जोती जाता डगमगाईआ। ओह खेल करे शाहो शाबाश्या, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। सतिगुर शब्द कहे किस बिध बैसाख तन होवे वजूद पाक्या, दुरमति मैल धुआईआ। दीन दुनी दा पूरा करे घाटया, भण्डारा शब्द नाम वरताईआ। सति दा सच खुल्हावे हाटया, हट्टवाणा इक्को नज़री आईआ। धुर दा जाम प्याए काया अन्दर बाटया, रसना रस दी लोड़ ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ी सेज ना दिसे खाटया, सथर यार इक समझाईआ। किस बिध सब दी मेटे वाटया, पाँधीआं पन्ध दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण धर्म धार दे बैसाखू, बैसाख तैनूं दयां समझाईआ। किस बिध पुरख अकाला

दीन दयाला जन भगतां पत राखू, रक्षक हो के वेख वखाईआ। प्रगट होवे अलखणा अलाखू, अलख अगोचर आपणी दया कमाईआ। जिस दी धार विच दो जहान भाखू, भाख्या देवे थांउँ थाँईंआ। ओह इक संदेसा नर नरेशा सतिगुर शब्द हो के आखू, बिन अक्खरां दए दृढ़ाईआ। जिस खेल रचाउणा मण्डल रासू, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाईआ। ओह किस बिध धरनी दे पूंझे आसू, नेत्र नैणां नीर वेख वखाईआ। कवण सुहञ्जणा बरस होवे मासू, दिवस कवण मिले वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे तूं निक्का जेहा काकू, तैनूं दयां जणाईआ। ओह तक्क लै पुरख अकाला सचखण्ड विच्चों बिन अक्खां तों झाकू, बिन नैणां नैण तकाईआ। जिस ने धरती उत्ते मेटणी अंधेरी रातू, रुतड़ी आपणा नाम महकाईआ। उस दा हुक्म संदेसा देख लै पत्र पातू, निष्अक्खर धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा हुक्म इक वरताईआ। बैसाख कहे सतिगुर शब्द मेरी नमो नमो निमस्कार, निव निव सीस निवाईआ। मैं उसे दा बरख़ुरदार, नित नित सेव कमाईआ। मैं संदेसा सुणया गोबिन्द दी धार, जो धर्म धार दृढ़ाईआ। जिस चार वरनां अठारां बरनां कीता प्यार, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलया चरण लगाईआ। सीस बन्न्ह दस्तार, सिर सिख आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाता जोड़ के नाल पुरख अकाल, अकल कलधारी नाल दिता मिलाईआ। संदेसा दे के दीन दयाल, दयानिध दिता समझाईआ। गुरमुख गुरसिख मेरे आत्म धारी लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। दिवस रैण करां प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। ओह सम्बल बहि आपणा आप करे संभाल, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र देण अहिवाल, सिफ्त सिफ्तां नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। बैसाख कहे मेरा सतिगुर शब्द स्वामी, निव निव सीस निवाईआ। प्रभ प्रीतम होवे अन्तरजामी, अन्तष्करन तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। शरअ ज़ंज़ीर कटे ग़ुलामी, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। भेव खुल्हा के ज़िमीं असमानी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। अमृत रस दे ठण्डा पाणी, निजर झिरना आप झिराईआ। शब्द नाद दे पद निरबाणी, निरगुण आपणे रंग रंगाईआ। सच दवार कर परवानी, परम पुरख होए सहाईआ। बैसाख कहे पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां उत्ते करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जो लेखा जाणे जीव प्राणी, पुनह पुनह सब नूं वेख वखाईआ। ओह कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशानी, निशाना सति धर्म झुलाईआ। हर हिरदे विच्चों कढ्ढे बेईमानी, माया ममता मोह मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के मंज़ल रुहानी, रूह बुत्त करे सफाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण बैसाख मेरे सज्जणा, प्यारया प्यारया दयां दृढ़ाईआ।

किस बिध साचा चरण धूढ़ मिले मजणा, जगत दुरमति मैल धुआईआ। कूड़ क्रिया कुकर्म दा भाण्डा किस बिध भज्जणा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। मोह विकार विच संसार किस बिध नाल भज्जणा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना होए सहाईआ। शब्द नगारा विच संसारा कवण डंका वज्जणा, कवण करे शनवाईआ। जोती नूर ज़ाहर ज़हूर किस बिध दीपक जगणा, बिन तेल बाती कमलापाती करे रुशनाईआ। किस बिध कूड़ कुड़यार विच संसार भज्जणा, नव सत्त बण के पाँधी राहीआ। की खेल होणा सूरे सरबंगणा, की हरि करता कार कमाईआ। बैसाख कहे सतिगुर मैं ते उस प्रभू नूं करां बन्दना, जो बन्दी छोड़ अख्वाईआ। जिस दे हुक्म विच कलयुग अन्तिम वञ्झणा, वञ्झ मुहाणा सके ना कोए अटकाईआ। सति धर्म दा मार्ग लग्गणा, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। करे खेल सूरा सरबंगणा, सूरबीर इक अख्वाईआ। बैसाख कहे मैं उस दे चरण लगणा, जिस दा चरण सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बैसाख कहे मेरे सतिगुर शब्द दयालू, दयानिध तेरी वड्याईआ। मेरे मेहरवान हो कृपालू, किरपा निधान वेख वखाईआ। जिस ने निरगुण सरगुण धार नाता जुड़ाया नाल कालू, तृप्त तृप्त दिती कराईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी तन वजूद दा ओढण पहन के सालू, सालस आपणा रूप बदलाईआ। बिना ओस दी किरपा तों ओस नूं कवण भालू, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। बैसाख कहे मेरे साहिब दा सम्मत हो गया चालू, नावा नावां देशां वेख वखाईआ। जिस दी करनी जगत विच ना कोए संभालू, सम्बल बहि के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि सन्त सुहेले गुरु गुर चेले विच संसार भालू, खोजी हो के खोज खुजाईआ।