पुस्तकालयभाग २३

३ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर हरबंस सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरा कट कलेश, अकल कलधारी जोत निरँकारी तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी जुग चौकड़ी रहें हमेश, निरगुण निरवैर निरँकार निराकार तेरी बेपरवाहीआ। मेरी तेरे चरण कँवलां विच आदेस, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। मेरे थल्ले दुहाई देवे शेष, सहँसर दो जिह्वा नाल गाईआ। मेहरवाना महबूबा मैंं तेरे दर होई पेश, पेशतर आपणा हाल सुणाईआ। तूं सुणा अगम्म हक संदेश, जगत जहान कर शनवाईआ। जो इशारा दे के गया दस दशमेश, बिना अक्खरां वंड वंडाईआ। तूं लज्जया रख लै मुच्छ दाढ़ी केस, कसम खा के रही सुणाईआ। मैं तक्कणा चाहुंदी तेरा

नूर ज़हूर आपणे देस, धवल दे मालक होणा आप सहाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना मेरा बदल दे लेख, बिना कलम स्याही तों कलमा दे दृढ़ाईआ। कूड़ क्रिया रहे ना कोई भेख, नव सत्त कर सफाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे मुल्ला शेख़, मुसायकां नायकां पन्ध मुकाईआ। तूं मालक इक नरेश, नर नरायण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे ठण्ड पा दे सीने, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। झगड़ा मेट दे त्रैगुण तीने, त्रैभवण धनी तेरी सरनाईआ। हर हिरदा स्वामी तैनूं चीने, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्तां नाल सलाहीआ। हस्त कीट तेरा रूप दिसण हीरे जग नगीने, शाह सुल्तान हकीरां फ़कीरां इक्को रंग रंगाईआ। मेरा सजदा नाल आमीने, निव निव सीस निवाईआ। मेरे पुरख अकाल दीन दयाल शब्द घोड़े पाखर पा ज़ीने, दो जहानां वेख वखाईआ। तूं कुदरत कादर गहर गम्भीर करीमे, करता पुरख इक अख्वाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड अवतार पैग़म्बर गुर तेरे अधीने, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू निगाह मार लै मेरे उत्ते आप, आपणी दया कमाईआ। जिधर तक्को वध्या पाप, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। तेरा नूर ज़हूर नज़र आए ना साख, सन्मुख दरस कोए ना पाईआ। होया अंधेरा लोकमात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म भुल्ली सब नूं गाथ, अजपा जाप विच ना कोए समाईआ। ओह तक्क लेख तेरा कूड़ कुड़यार दा चलदा राथ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भज्जे वाहो दाहीआ। सज्जण सुहेला दिसे कोए ना साथ, संगी संग ना कोए बणाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, मेहरवान तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मैं बिना हथ्थां तों जोड़ां हाथ, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं भुक्खी प्यासी, परम पुरख मेरी तृखा दे बुझाईआ। मेरे मण्डल पा आपणी रासी, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। मेरी चिन्ता लाह उदासी, ग़मख़ार हो सहाईआ। तेरी ओट इक्को राखी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाम दी सुणां सति पुरख निरँजण साखी, सखावत करनी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे मैं मंगती दरे दरबार, देवणहार तेरी सरनाईआ। तूं करनी दा करता एकँकार, अकल कल अगम्म अथाहीआ। साहिब स्वामी सांझा यार, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। मैं तेरी ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर हकीकी यार, यारड़े दा सथ्थर गोबिन्द दए गवाहीआ। शाहो भूप बिन रंग रूप रंग दे दीदार, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। मेरे उतों कूड़ी क्रिया दे निवार, नवाजिश विच सीस झुकाईआ। अवतार पैग़म्बर

गुरुआं दे अधार, बाकी बकायदा दे चुकाईआ। मैं तक्कणा चाहुंदी तेरा खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे दर ठांडा तेरा मंगदी, मेरे सतिगुर सिरजणहार। मैं प्यासी तेरे अनन्द दी, अनन्दपुर वासी दे दीदार। मेरे उत्ते निशानी मेट दे तारे चन्द दी, सदी चौधवीं लहिणा देणा कर्ज़ उतार। मेरी आशा धर्म प्यार ठण्ड दी, अग्नी तत तत ना सके साड़। मेरी औध जांदी हंढदी, साहिब स्वामी पा सार। तेरी दीन दुनी तेरे विछोड़े विच रूप बण गई दुहागण रंड दी, आत्म परमात्म कन्त रह्वे ना कोए भतार। मैं बिना हथ्थां तों हथ्थ बन्न्हदी, निव निव धूढ़ी मस्तक लावां छार। मैं वणजारी नहीं किसे कन्न दी, शब्द अनादी अगम्मी दे धुन्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची सचखण्ड दवार, एकँकार निव निव निव करां निमस्कार।

६ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रजोवाल ज़िला लुध्याणा
मालवा दुआबा संगत दे वाढी कर के जाण समें

धरनी कहे मैं भागां भरी, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मेहरवान हो के किरपा करी, कृपाल हो के दया कमाईआ। मेरा सुहञ्जणा होया घरी, घराना सोभा पाईआ। मेरे अन्तर ख़ुशी बड़ी, ख़ुशहाली विच जणाईआ। मैं बिना अक्खरां तों निरअक्खर धार पढ़ी, पढ़ के दयां सुणाईआ। जिस विच लेख लिख्या लहिणा चमकौर गढ़्ही, गढ़्ह कूड़ वाला तुड़ाईआ। लेखा वेख्या भगतां सन्तां गुरमुखां जिन्हां हथ्थ तलवार फड़ी, खण्डे खड़गां नाल वड्याईआ। ओह हो के इक धड़ी, धड़ा गुरमुखां वाला सुहाईआ। जगत दी धार फ़सल वेख के खड़ी, कूड़ कुड़यार नूं कटया चाँईं चाँईंआ। आपणा लेखा मुकाया गोर गढ़्ही, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। सतिगुर तारे नाल शब्द दी छड़ी, शहिनशाह हुक्म नाल पार कराईआ। गुरमुखां लेखे लाए जिन्हां सेवा कीती बड़ी, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। धरनी कहे मैं वी ख़ुशीआं विच भगतां दे चरणी पड़ी , निव निव के आपणा झट लँघाईआ। मैनूं इयों दिसया मेरे उत्ते गुरमुखां दे प्रेम दी लग्गी रही झड़ी, प्यार दा मेघ मेघला वरसाईआ। मैं ख़ुशी कीती नाले दरस कीता नर हरी, नर नरायण वेख के ख़ुशी मनाईआ। जन भगतो तुसां ख़ुशीआं विच जाणां आपणे घरी, घराने प्रभ दे नाल मिल के लैणे सुहाईआ। मैं गल सुणावां खरी, धरनी हस्स के रही जणाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत धार वहाए साचा सरी, सरोवर चरण कँवल नुहाईआ।

१० बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रजोवाल ज़िला लुध्याणा
संगत दे वाढी कर के रात आउण दे समें

धरनी कहे तक्क लै आपणा कौल इकरार, जुग चौकड़ी पूरब ध्यान लगाईआ। वादयां दे वाहिद मालक यार, तेरी बेपरवाहीआ। मैं करां तेरा इंतज़ार, इंतज़ारी विच आपणा ध्यान लगाईआ। ख़ादम बण के ख़िदमतगार, ख़ुशी दा डेरा बैठी ढाहीआ। किरपा कर मेरे निरँकार, दर ठांडे मंग मंगाईआ। मेरी ख़ुशीआं वाली कर बहार, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। भगतां दी महिमा वेखां गुलज़ार, गुलशन आपणा देणा महकाईआ। मेरी भँवरे दी सुण गुंजार, सच सुगंधी प्रेम विच समाईआ। तूं देवणहार दातार, दाता तेरे हथ्थ वड्याईआ। भिच्छया भिक्खक दी झोली डार, दर ठांडे आस रखाईआ। कलयुग अन्तिम पैज संवार, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया दे उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। दीन दुनी रहे ना धुआँधार, अंध अंधेरा देणा गंवाईआ। तूं मालक सब दा सांझा यार, यारड़ा सथर तेरा इक्को सोभा पाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग बीते विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तेरा ध्यान लगाईआ। राह तकदे तेई अवतार, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद अक्ख उठाईआ। गुरु गुरदेव वेखण नाल प्यार, परम पुरख तेरा प्रेम वधाईआ। तूं लहिणा देणा पूरा कर अलख अगोचर अगम्म अपार, अगम्मड़े तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच सच प्रेम दी बणां नचार, नच्चां टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। चारों कुण्ट फिरां वारो वार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। जन भगतां करां दरस दीदार, जो इक्को तेरा इष्ट मनाईआ। सच मुहब्बत विच करां निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। सच सुहञ्जणा समां तेरी चरण धूढ़ी मिली छार, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। मैं बिना ततां तों जावां आपणा आप वार, नशावर हो के तेरे विच समाईआ। तूं मेरी सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। गुरमुखां बण सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो आए तेरे दवार, दर आयां लेखे लैणा लगाईआ। ख़ुशी विच्चों ख़ुशी देणी अपार, अपरम्पर स्वामी होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सची सरकार, दर तेरे इक्को ओट तकाईआ।

१३ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ लुध्याणा शहर गुरदेव सिँघ दे गृह

धरनी कहे संदेशा देवे पवण उनन्जा, जल सागरां भेव रहे ना राईआ। सिफ्त सलाह वड्याई करन अक्खर बवन्जा, बावन धार भेव अभेद दृढ़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार सांझे यार पूरब वक्त लँघा, माज़ी दा लेखा वेख वखाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना सूरा सरबंगा, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। मेरे परवरदिग़ार सांझे यार धरनी कहे मेरा लवा लै पंजा, पंचम पंचम पंचम तेरी धार अख्वाईआ। श्री भगवाना मेरे उत्ते दीन दुनी दा कर्म धर्म दा वेख लै धंधा, धर्म दी धार धर्म नाल खोज खुजाईआ। पाक पवित्त आत्म हित तेरा रिहा कोए ना बन्दा, ख़ाकी ख़ाक पर्दा ताक ना कोए खुल्हाईआ। गुण निधान जीव जहान तेरा होया अन्धा, अंध आत्म निज लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। मेरे उत्ते बिना नैणां तों नीर वहावे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, अट्ठ सट्ठ तीर्थ रहे कुरलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण कलयुग वक्त रहे ना लम्बा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पैग़म्बरां दा लेखे लाउणा यक छम्बा, शिव शंकर जिस दा ध्यान रखाईआ। मेहरवाना गुण निधाना तेरा खेल सब नूं लग्गे चंगा, चार कुंट दहि दिशा वेखणा चाँईं चाँईंआ। दरोही मेरा लेख होए ना मंदा, मंदभाग रूप ना कोए बदलाईआ। धरनी कहे मेरी बिना हथ्थां करां तेरे अग्गे इहो मंगा, मांगत हो के झोली डाहीआ। अन्तर निरन्तर दूई द्वैत शरअ शरैत ढाह दे कंधा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मानस मानव मानुख तेरे प्यार विच रहे ना कोए गंदा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा मेला लैणा मिलाईआ। निज घर स्वामी बख्श दे सच अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते निशान मेटणा अन्तिम तारा चन्दा, चन्द सितार दोवें रहे सुणाईआ। शरअ दा रहे ना कोए शरीअत विच पाबन्दा, बन्धन बंध ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी मित्र, परम पुरख तेरी शरनाईआ। निरगुण धारों निरवैर हो के नितर, निराकार निरँकार लै अंगड़ाईआ। तेरा समझा सके कोए ना चित्र, चित्रगुप्त दा लेखा दे मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चढ़े सिख़र, चोटी सब दी आसण लाईआ। धरनी कहे मैं होई अन्तर अन्तष्करन विच दुखड़, बिन नैणां नीर वहाईआ। मेरे अपराधी होए सुतड़, गोदी गोद ना कोए वड्याईआ। मैं तेरे प्यार दी भुक्खड़, मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार सांझे यार मेरे राम कलयुग कूड़ा कुकर्म मार दे बुच्चड़, बुतख़ान्यां कर सफ़ाईआ। सति धर्म दी सच सुहा दे रुतड़, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मैं तेरे भगत सन्त गुरमुख गुरसिख चुक्कां आपणे कुच्छड़, धर्म धार बणां जणेंदी माईआ। मैं राह तक्कां तेरा उत्तर, पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। धरनी

कहे मेरे मुहीत तक्क लै कुतर, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै अन्तष्करन, मेहरवान हो के ध्यान लगाईआ। मेरी आशा तमन्ना तेरे चरण, चरण चरणोदक लै के ख़ुशी बणाईआ। मेरा आदि जुगादि दा तेरे नाल प्रण, परम पुरख दयां सुणाईआ। एकँकार तेरी इक्को रखां सरन, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तूं हार भन्न्हण घड़न, समरथ तेरी वड्याईआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे नाम दा ढोला पढ़न, अक्खरां वाली सिफ्त सलाहीआ। तेरी मंज़ल हकीकी चढ़न, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। तेरे हुक्म अन्दर ततां नाल तन वजूद हो के लड़न, खण्डे खड़ग खड़ग खड़काईआ। दीन मज़्हब बणा के धड़न, धड़ा तेरा नाम गए जणाईआ। तेरा लेखा चेतन जड़न, चोटी तेरी वज्जे वधाईआ। तेरा खेल वरन बरन, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाल कहे सुण धरनी धरत, धवल धौल दयां जणाईआ। मैं जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धार आवां परत, पतिपरमेश्वर रूप अनूप नूर अलाहीआ। चार जुग दा लेखा भविक्ख्त लिख्त करां पूर (शर्त), शरीअत पर्दा आप चुकाईआ। तेरी अन्तष्करन दी बेनन्ती सुण अर्ज़, आरज़ू आपणे विच मिलाईआ। तैनूं नाम ढोला सोहला दस्सां असचरज, जिस दा राग छत्ती रंग ना कोए जणाईआ। सूरबीर बणा मर्दाना मर्द, मदद करां थांउँ थाँईंआ। मानस मानव मानुख वंड रहिण ना देवां अदद, शुमार इक्को इक जणाईआ। कलयुग अन्तिम मेट तशदद्, धर्म दा धर्म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सच दा हुक्म इक वरतावांगा। शब्द संदेसा धुर पैग़ाम इक दृढ़ावांगा। नाम निधान नौजवान आप प्रगटावांगा। नौ खण्ड सत्त दीप वेखां मार ध्यान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजावांगा। नव सत्त होवां निगाहबान, निरगुण निरवैर निराकार आपणी कल वरतावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशान, सतिजुग साचा सच वखावांगा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दे के माण, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावांगा। दीन दुनी दा बणा के इक विधान, हुक्म इक्को इक समझावांगा। आत्म परमात्म दे ज्ञान, पारब्रह्म हो ब्रह्म पर्दा आप उठावांगा। ईश जीव कर परवान, जीवण जुगत प्रगटावांगा। अल्ला हू अन्ना हू नूर नूर कर परवान, परवरदिग़ार खेल खिलावांगा। मंज़ल हकीकी लाशरीकी सचखण्ड दवार दस्स महान, महिमा अकथ कथ दिड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावांगा। धरनी कहे प्रभू मेरा भार कर दे हलका, हाए उफ दरोही तेरा नाम दुहाईआ। मैं तेरे प्यार विच आपणीआं विछावां

पलकां, पलकां दे ओहले रहिण वाल्या नज़री आउणा चाँईं चाँईंआ। तूं मालक ख़ालक ख़लका, मखलूक तेरी ओट तकाईआ। तेरा लेखा जल थल दा, महीअल तेरी वड वड्याईआ। तेरा लहिणा देणा घड़ी पल का, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग देण गवाहीआ। तेरा हुक्म कदे ना टल्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरे उतों लेखा लहिणा पूरा कर दे कलयुग कल दा, कलकाती दे खपाईआ। लेखा वेख लै बावन नाल राजे बलि दा, बिन अक्खरां गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा मनसा कर दे पूरी, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तूं मालक खालक मेरा नूरी, नूर नुराने तेरी वड वड्याईआ। तूं सर्ब कला भरपूरी, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। सब तेरी करन मज़दूरी, चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुरु सेव कमाईआ। तूं मेहरवान हाज़र हज़ूरी, हज़रतां तों परे हज़ूर सोभा पाईआ। मेरी तक्क लै अन्तिम मजबूरी, मजबूर हो के रही सुणाईआ। चारों कुण्ट वासना होई कूड़ी, सच विच सच ना कोए समाईआ। पुरख अकाल तेरी चरण लाए कोए ना धूढ़ी, टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। मन ममता सब नूं कीता मूर्ख मूढ़्ही, चतुर सुघड़ सुजान तैनूं गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरा अन्तष्करन कर पवित, पतित पुनीत कर लोकाईआ। तेरा खेल नित नवित, जुग चौकड़ी तेरी वज्जे वधाईआ। तूं साहिब स्वामी पित, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। आपणे आत्म नाल कर लै हित्त, परमात्म हो के मिलणा चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ठगौरी रहे ना चित, चेतन सुरती दे कराईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे थित, घड़ी पल वज्जे वधाईआ। तूं साधां सन्तां स्वामी साचा मित, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मेरी लेखे ला लै चार जुग दी तृष्ना तृखा वाली रित, कतरा कतरा तेरे चरणां हेठ विछाईआ। करवट दे बदल ना जावीं पिट्ठ, सन्मुख हो के होणा सहाईआ । मेरा लहिणा देणा अन्तिम आप नजिट्ठ, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। धरनी कहे मैं धवल हो के धौल हो के धरत हो के तेरे चरणां रही लिट, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। मेरे प्रभू स्वामी सब दे अन्दर प्रीतम हो के टिक, टिक टिकी आपणी दे जमाईआ। अमृत बूँद स्वांती दे छिट, अग्नी अग्ग अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार निरवैर हो के दिस, दिशा हिस्सा धरनी कहे वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ।

१७ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल माझा संगत वाढी करन आयां नवित

धरनी कहे प्रभू मेरा ख़ुशीआं विच निकलदा हासा, बिन मुख तों दयां हसाईआ। मैं खेल तक्कया तेरे उत्ते आकाशा, आकाशां तों बाहर तेरा नूर अलाहीआ। तूं साहिब स्वामी मेरा पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जुग चौकड़ी निरगुण धार मैं तेरी तक्कदी रही रासा, सरगुण मिल के वज्जदी रही वधाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे नाम दा दस्सदे रहे खुलासा, भेव अभेद तेरा समझ कोए ना पाईआ। तूं मेहरवान महबूब स्वामी लेखा जाणें सब दा पवण स्वासा, साह साह खोज खुजाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरी पूरी होई आसा, आशा भरी दयां जणाईआ। तेरा सन्त सुहेला गुरु गुर चेला भगत भगवान धर्म दी धार दासी दासा, दास्तान समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्दर ख़ुशी अनन्त, अनक कलधारी दयां जणाईआ। तेरी महिमा सदा बेअन्त, बेऐब तेरी वड वड्याईआ। तेरे गुरमुख गुरसिख वेखे सुहेले सन्त, साजण धुर दे नज़री आईआ। आत्म दी धार परमात्म कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी वड्याईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना इक्को अन्तर निरन्तर मंत, मंतव सब दा हल्ल कराईआ। तूं मेहरवान महबूब लख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत सोभा पाईआ। जन भगतां तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ। कूड़ कल्पना मेट के चिन्त, हर्ख सोग दा लेखा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशीआं वाला सतारां बैसाख प्रविष्टा, परम पुरख दयां जणाईआ। तेरे भगतां दी प्यार विच खुल्ही दिसे दृष्टा, दृष्टी तेरे विच समाईआ। जिन्हां दा आत्म परमात्म धार निरगुण निरगुण निस्चा, निहचल धाम बहि के तेरा दर्शन पाईआ। ओह रूप बण गए साचे गुरसिख दा, गुरमुख हो के गुर गुर सेव कमाईआ। सच प्यार करन एकँकार इक दा, इक इकल्ले तेरी ओट तकाईआ। झगड़ा छड के पत्थर इट्ट दा, पाहनां पन्ध मुकाईआ। इक्को सहारा लै के परमेश्वर पित दा, पारब्रह्म प्रभ दर तेरे अलख जगाईआ। तूं सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग जन भगतां लेखा आयों लिखदा, कलयुग अन्त दे वड्याईआ। सच प्यार बख्श अन्तर हित दा, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते तेरे भगत सुहेले टप्पदे, ख़ुशीआं विच भज्जण वाहो दाहीआ। अन्तर तूं मेरा मैं तेरा नाम जपदे, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। सच प्यार विच आपणा अन्तर रतदे, रत्न अमोलक हीरे नज़री आईआ। ओह वणजारे तेरे आत्म ब्रह्म तत दे, तत्व तत आपणा लेखा देणा वखाईआ। ओह वणजारे नहीं कूड़ी मति दे, बुध बिबेक

देणी कराईआ। कलयुग अग्न विच फिरन ना तपदे, सांतक सति सति देणा कराईआ। तेरे नाते हो जाण पक दे, जगत जहान ना कोए तुड़ाईआ। गुरमुख भगत सुहेले सेवा करदे कदी ना थक्कदे, थकावट विच कदी ना आईआ। ओह वणजारे तेरे घर विच हो गए हक दे, हकीकत दे मालक हक सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे कमलापाती, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिसंगत सेवा करदी तन वजूद नाल दाती, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। उन्हां दी लेखे लाउणी आपणे दर ते अज्ज दी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। अगला जीवण चरण प्रीती बख्श हयाती, प्यार मुहब्बत विच रखाईआ। जेहड़ी वस्त हथ्थ नहीं आउंदी जगत जिज्ञासू साध सन्त फिरदे लोकमाती, जन्म जन्म भज्जण वाहो दाहीआ। ओह लहिणा देणा सब दा पूरा करदे बाकी, बकायदा आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मैं जोड़ के दोवें हाथी, बिन सीस सीस निवाईआ। तूं साहिब स्वामी पुरख समराथी, हरि करता धुरदरगाहीआ। होणा सहाई नाथ अनाथी, दीनां दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे लेख अगम्मे लिखे, जुग चौकड़ी दयां गवाहीआ। तेरे नाम कलमे दी गुर अवतार पैग़म्बर सिख्या सिखे, जगत अक्खरां नाल वड्याईआ। तन वजूदां पाए हिस्से, शरअ शरअ नाल रखाईआ। तेरा नूर ज़हूर एकँकार जन भगतां जुग जुग इक्को दिसे, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मैं चाहुंदी दर आयां दे पिछले जरम कर्म दे लेखे करदे चिट्टे, कूड़ कुकर्म दा लहिणा रहे ना राईआ। सच प्रीती विच तेरे चरण रहिण टिके, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो इशारा दिता गोबिन्द वार इके, एकँकार नाल ध्यान लगाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां साचे सन्तां सच प्रीती विच रत्ते, रत्न अमोलक हीरे लए बणाईआ। जिस दी धार विच प्यार विच जैकारा बोलया फ़तिह, फ़तिह डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। रात कहे मैं भिन्नड़ी रैनड़ी, जन भगतां तक्कां नूर। जो आदि जुगादी साक सज्जण सैनड़ी, शाह पातशाह शहिनशाह हाज़र हज़ूर। जिस दा लेखा नहीं ऐन ग़ैनड़ी, नुक्ता काफ़ ना कोए ज़हूर। जन भगतो तुहाडी ख़ुशी होवे मस्ती वाले चैनड़ी, किरपा करे प्रभ सर्ब कला भरपूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां सब दुखड़े करे दूर।

१८ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल माझा संगत दे नवित वाढीआं करन समें

नारद कहे धरनीए मैं धर्म धार दा फ़क्कर, बिना फ़िकरयां तों प्रभ दा नाम ध्याईआ। जुगा जुगन्त तेरे चारों कुण्ट लावां चक्र, चक्रवरती हो के फिरां चाँईं चाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मैं खेल तक्कदा रिहा निरगुण सरगुण धार दी टक्कर, तत्व ततां खोज खुजाईआ। ग्रन्थ शास्त्र वेखदा रिहा पत्र, अक्खरां रंग रंगाईआ। हरफ़ां हरूफ़ां तक्कदा रिहा सत्तर बहत्तर, सत्त दो खोज खुजाईआ। दीन दुनी तक्की तेरे उत्ते मूढ़्ह चतुर, अन्तष्करन वेख वखाईआ। प्रभ दा खेल अनोखा जिवें जन भगत गुड़ बणा के खाण शकर, असल दा असल रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे धरती मैं आदि दा आदि चक्रवरती, सतिगुर शब्द धार वड्याईआ। मैं प्रभ दा खेल वेखां जुगा जुगन्त शर्ती, क्षत्रीया ध्यान लगाईआ। ओह मालक एकँकार इक्को निधपरती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं ना सोग ना हरखी, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। ओह महबूब मालक धुर दा अर्शी, प्रीतम अगम्म अथाहीआ। मेहरवान हो के धरनी तेरे उत्ते करे तरसी, रहमत सच कमाईआ। जिस दी सुहञ्जणी तीहवें साल दी बरसी, पंचम जेठ वड वड्याईआ। तूं ख़ुशीआं नाल करीं दरसी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जुग जन्म दी मेटीं हरसी, हवस कूड़ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए उठ उठ जाग, बिन तन वजूद लै अंगड़ाईआ। तेरे होवण वड वड भाग, भागां भरीए आपणी ख़ुशी बणाईआ। प्रेम प्यार दा उपजे तेरे अन्तर वैराग, मुहब्बत विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। निगाह मार गुरमुख हँस बण दे काग, कागों हँस बणाईआ। सतिगुर शब्द धोवे दाग, दुरमति मैल धुआईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपणे हथ्थ पकड़े वाग, दो जहानां आप भवाईआ। सुण उस साहिब दा अगम्मी राग, राग रागणी जिस दा ध्यान लगाईआ। सरगुण धार जगत त्याग, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस दा संदेसा राम दिता अयोध्या विच पराग, काशी ध्यान लगाईआ। उस दी सरन सरनाई लाग, जो बणया धुर दा माहीआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया लाई आग, घर घर दिती मचाईआ। उस दा वक्त सुहञ्जणा तेरा होवे वड सुभाग, घड़ी सुलखणी तेरे रंग रंगाईआ। जिस दा शब्द संदेसा समझ सके ना कोए दिमाग, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। उस स्वामी अन्तरजामी दा पंचम जेठ जगणा चराग़, कल्सीआं विच कल्सीआं वाले घर घर आपणा दीप जलाईआ। इन्द्र सिँघ तेजा सिँघ इक्की इक्की दिन मौता सिँघ दे रहिणगे साथ, दिवस रैण प्रभ दे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरा दिन होणा सुहञ्जणा, पंचम जेठ

वज्जे वधाईआ। किरपा करे प्रभू दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जिस दा नूर ज़हूर इक्को दीपक जगणा, जोती जाता वड वड्याईआ। मैं ओस दी सरनी लगणा, निव निव सीस झुकाईआ। मेरी सच सति उस प्रभू नूं बन्दना, डण्डावत विच धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरा खेल ख़ुशीआं विच ख़ुशी दा दीपक जगणा, दर दर घर घर होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मैं वेखां नाल गौर, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरा भाग मथ्थन कारज जाए सौर, सोहणी मिले वड्याईआ। पंच मुखीआ दीपक आपणे घर जगाए हरबंस कौर, इक्की दिन इक्को रीत बणाईआ। मैनूं लेखा पुराणा याद जो इशारा कीता मुहम्मद ने विच गोर, मढ़ीआं तों बाहर अक्ख उठाईआ। मेरे महबूबा तेरी अन्तिम पैणी लोड़, लोड़ींदे सज्जण तेरी ओट तकाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा आपणे लेखे नाल लैणा जोड़, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे नारद तूं वेखीं नाल चाउ, चंचल बुद्धी ना कोए रखाईआ। की खेल करे प्रभू मेरा शाहो, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा अगम्म अथाहो, अथर्बण वेद दए गवाहीआ। ओह आपणा करे पसाओ, उपाओ समझ किसे ना आईआ। तूं ख़ुशीआं विच करीं वाहो वाहो, वाहवा पंचम जेठ वज्जे वधाईआ। तीस तीसा त्रैगुण ढोला गाओ, त्रैगुण अतीता खेल खिलाईआ। भाग लगाए कल्सीआं वाले गराउँ, गाउँ गराँ दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे जन भगत मेरे उत्ते ख़ुशी मनाउणगे। घर उजड़े फेर वसाउणगे। महाराज सिँघ दा फोटू आपणे अन्दर इक इक रखाउणगे। पूरब जन्म दी सिक, सिक आपणे विच टिकाउणगे। इष्ट देव मन्न के इक, इक्को ओट रखाउणगे। दर्शन कर के नित, नेत्र लोचन नैण ख़ुशी बिगसाउणगे। किरपा करे परमेश्वर पित, पतिपरमेश्वर जन इक ध्यान रखाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दे हुक्म विच हुक्म मनाउणगे। नारद कहे धरनीए मैं तेरे नाल करां मख़ौल, मसखरा हो के दयां जणाईआ। तूं भाग भरी धौल, धवल आपणा नाम धराईआ। आपणा वायदा तक्क लै कौल, इकरारनामा दयां वखाईआ। तेरे नाल कदे ना मारां रोल, रौल पंडत हो के धोखा करन कदे ना आईआ। पर मैं इक गल्ल ज़रूर दस्सां पंचम जेठ नूं कल्सीआं वाले आपणयां खेतां विच चाढ़्हनगे देग चौल, वीह सौ अट्ठ बिक्रमी ध्यान लगाईआ। मेरा पुराणा फ़रमाना मैं सुणाया बोल, बोल के दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे धरनीए तूं बड़ी सोहणी सुहञ्जणी लाड़ी, रूपवन्त नज़री आईआ। मैं

तेरे पिच्छे वेखां कि अगाड़ी, दोए पासे सोभा पाईआ। नी ना तैनूं मुच्छ ना कोए दाढ़ी, ना कोई सीने मिली वड्याईआ। की तूं खेल तक्कया अज्ज दी दिहाढ़ी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जेहड़े भगत सुहेले धर्म दी धार वढ्ढण आए हाढ़ी, हाढ़ सतारां इहनां सारयां मिले वड्याईआ। इहनां चिट्टी काली सवा सवा गिठ लाई होवेगी दाढ़ी, जगत रूप बदलाईआ। भगत दवारे विच दोहां हथ्थां दी मारदे फिरनगे ताड़ी, तलवाड़ा आपणा आप दरसाईआ। सब दा लेखा मुकाउणा जंगल जूह पहाड़ी, टिल्लयां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे धरनी मैं आवांगा ज़रूर, हाढ़ सतारां वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरे विच भरया होवेगा ग़रूर, ग़ुरबत जगत वाली बणाईआ। मेरीआं अक्खीआं विच होवेगा नूर, नूर नुराना सोभा पाईआ। मेरे मस्तक विच होवे सिंदूर, त्रिशूल शंकर नाल वड्याईआ। मेरी छाती ते पहाड़ बणया होवे कोहतूर, चोटीआं तिन्न पंज नज़री आईआ। ख़ुमारी दा चढ़या होवे सरूर, सुरत शब्द विच समाईआ। लक्क नूं बध्धे होण पत्ते खजूर, चारों कुण्ट नज़री आईआ। पिण्डे ते मली होवे ख़ाक धूढ़, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरे हथ्थां नूं पैरां नूं वज्जा होवे जूड़, जूड़ा बोदी वाला उत्ते वखाईआ। मेरे सीने ते लिख्या होवे कूड़, कूड़ कुटम्ब जगत लोकाईआ। वाढी करन वाल्यां दा मेरे नाल होवेगा पूर, पूरन सतिगुर हो के दया कमाईआ। जन्म दा कर्म दा वरन दा बरन दा रहे ना कोए कसूर, धर्म दा लेखा धर्म नाल बणाईआ। जन भगतो तुहानूं आउणा पए भावें नेड़े होवो भावें होवो दूर, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान हाज़र हज़ूर, हज़ूरीए गुरमुख लए बणाईआ।

२२ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल गुरदासपुर संगत दे वाढी करन समें

बैसाख कहे मेरा प्रविष्टा बाई, बाईबल यशू ध्यान लगाईआ। उस निगाह मारी उत्ते सकाई, इस्म असमानां ध्यान लगाईआ। मेरा महबूब करे फलाई, जगत जहानां वेख वखाईआ। जो सब दी करे रहिनुमाई, रहमत आपणी आप कमाईआ। जिस लेखा हिन्दसा जानणा इकाई नाल दहाई, दहि दिशा खोज खुजाईआ। लहिणा पूरा करना जनक जिस राम बणाया जवाई, ज़रा ज़रा खोज खुजाईआ। मूसा एसे दिन दिती दुहाई, कोहतूर अक्ख बदलाईआ। गोबिन्द ने बूटा पुट्ट के काही, कायनात दिती हिलाईआ। सतिगुर शब्द बण के राही, रस्ता रसतिआं विच्चों वेख वखाईआ। बाई बैसाख कहे मेरी दुहाई, दो हथ्थ उठा के दयां जणाईआ। मेरा दिवस जिस वेले लक्षमण ने सीता नूं किहा नाले माता नाले भरजाई, नैण चरण कँवल कँवल

लगाईआ। एसे दिवस बावन ने बदली बलि वाली शहिनशाही, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। नानक सरगुण धार बग़दाद तक्की आपणी कलाई, कल्मयां तों बाहर वेख वखाईआ। कबीर एसे दिन सुत्ता लै के उत्ते रजाई, रज़ा रब्ब दी विच ध्यान लगाईआ। रवी ने टके वट्ट के ढाई, ढईआ गोबिन्द दिता समझाईआ। गोबिन्द ने खड़ग एसे दिवस पहली वार चलाई, शस्त्र शत्रु रूप बणाईआ। सतिगुर अर्जन सवा पहर एसे दिन कीती लिखाई, ग्रन्थ गुरु गुरु गवाहीआ। धरनी कहे मेरी छाती उत्ते कदम कदीम दे मालक कीते ढाई, हिस्सा दीन दुनी वंडाईआ। खेल खेलया चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। महाराज शेर सिँघ एसे दिवस पहली वार कुशती लाई, पकड़ आपणी बणत बणाईआ। एसे दिवस ताबो दे अन्दर धार होई रुशनाई, जन्म तों पहलां दिता समझाईआ। मनी सिँघ एसे दिवस छड के वाही, भज्जया वाहो दाहीआ। सतिगुरु तों बिना वस्त पराई, जगत तृष्ना तृखा मिटाई, तन अन्दर वज्जी वधाई, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। बाई बैसाख कहे मैनूं ध्रू ने गल्ल इक सुणाई, बचपन बच्चयां वाला दृढ़ाईआ। पता नहीं ओह किहो जेहा माही, जेहड़ा जंगलां विच रुलाईआ। जिस दे पिच्छे राज रजाना हुन्दी तबाही, तबा अन्दरों दए बदलाईआ। ढाई घंटे प्रहलाद इक्को तुक गाई, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिपर सुदामे पाई दुहाई, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जै दयो जल धारा उत्ते बहि के गया गाई, गऊ ग़रीब तेरी शरनाईआ। नाम दयो दिती दुहाई, दिउहरे वाल्या दोहरा तेरा खेल वखाईआ। मैं चाहुंदा तूं सब दा बणे गुसाँईं, मेहरवान इक अख्वाईआ। लम्मा पै के लकीर नक्क नाल लगाई, लाईन लाईन विच्चों वखाईआ। फेर निगाह चारों कुण्ट उठाई, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। जिधर वेख्या उधर नज़र आया धुर दा माही, महबूब अगम्म अथाहीआ। नाल इशारा होया ओह तक्क कलयुग कूड़ अंधेरा रिहा छाई, सच नूर ना कोए रुशनाईआ। तेरी आसा मनसा पूरी देवां कराई, करामात ना कोए जणाईआ। तेरे दिउहरे दा दिउहरा भगत दवार देवां सुहाई, भगवन हो के खेल खिलाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के लवां अंगड़ाई, नूर नुराना डगमगाईआ। धुर दी बणत भगवन्त हो के लवां बणाई., घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। मेरा खेल होए बेपरवाही, बेअन्त हो के आपणी कार कमाईआ। मेरी भगतां नाल नामयां होई साई, सौदा पक्का देणा कराईआ। बिना भगती तों दयां तराई, तारनहार इक अख्वाईआ। माला मणक्यां दे थाँ सेवा दस्सां अगम्म अथाही, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जगत दी खेती गुरमुखां दी वढाई, कर्मां दे लेखे देवां कटाईआ। हरिजन आत्म मेरी रहे ना कोए पराई, पूरन सतिगुर हो के लवां प्रनाईआ। गुरमुखां आपणे रंग रंगाई, रंगत चाढ़्हां थांउँ थाँईंआ। जिन्हां दी सेवा विच थक्कण मोढे कंधे बाहीं, तिन्हां दी थकावट दो जहानां दयां मुकाईआ। नामे इक तुक ख़ुशीआं दे विच गाई, बीठलो

कहि के प्रभ नूं दिता वड्याईआ। बाई बैसाख कहे सो रुत सुहञ्जणी मेरी अज्ज आई, रुतड़ी प्रभ ने दिती महकाईआ। जन भगतो तुहाडी घाल घाली आपणे लेखे लाई, तुहाडा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ख़ुशीआं विच ख़ुशी ख़ुशी विच जाणां चाँईं चाँईं, चाउ आपणे अन्दर टिकाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब जन्म दा पूरा करे साँईं, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्यार दी सब नूं दए वधाई, वाधा भगतां नाल रखाईआ।

२४ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ गुरदास पुर शहर सरूप सिँघ दे आरे दी चट्ठ करन समें

धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच नच्चां, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे साहिब दा आदि जुगादी खेल सच्चा, सच स्वामी अन्तरजामी आपणा हुक्म वरताईआ। जो दो जहानां नौजवाना श्री भगवाना लख चुरासी अन्दर रचा, घर घर आपणा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी भगत सुहेला सदा प्रगटाए आपणा बच्चा, बचपन आपणी झोली पाईआ। भाग लगा के काया माटी गढ़्ह कच्चा, कंचन रूप दए वखाईआ। त्रैगुण अग्नी तत कदे ना मच्चा, हरिजन सांतक सति आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे किरपा करे आप निरँकार, निरवैर वड वड्याईआ। जुग जुग खेल करे अपार, अपरम्पर स्वामी वेस वटाईआ। दो जहानां बण के सांझा यार, परवरदिग़ार आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग लेखा जाणे जीव जंत जगत जुगत विवहार, विवहारी हो के खोज खुजाईआ। जन भगतां कर प्यार, पीआ प्रीतम दए वड्याईआ। अन्तर आत्म दे दरस दीदार, निज नेत्र लोचण नैण करे रुशनाईआ। जगत क्रिया जगत दी धार, जिज्ञासुआं जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे किरपा करे श्री भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण धार हो मेहरवान, महिबूब होए सहाईआ। जन भगतां देवे दान, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। जगत सहारा बख्श के पीण खाण, तृष्ना तृखा पूर कराईआ। अट्ठे पहर होवे निगाहबान, दिवस रैण वेख वखाईआ। सच ख़ुशी सति दा देवे ज्ञान, अज्ञान अंधेर मिटाईआ। प्रेम प्रीती मुहब्बत कर परवान, परम पुरख आपणे लेखे लाईआ। जगत दिवस घड़ी पल प्रविष्टा चौव्ही बैसाख लेखा लेखे लाए आण, आप आपणी दया कमाईआ। सति सरूप शाहो भूप हरिजन कर परवान, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। धर्म दी धार सति दी कार प्यार दी चलदी रहे दुकान, वस्त अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी आप वरताईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनी दा करता करनहार वड वड्याईआ।

२४ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर किशन सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरी धूढ़ ने धूढ़ रमाई, ख़ाक ख़ाक मिली वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं विच ख़ुशी मनाई, ख़ुशख़बरी सुणी धुर दे माहीआ। संदेसा सुणया चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा मेरे अन्तर प्रगटाईआ। मैं बिना भुजां तों उठाईआं बाहीं, चार कुण्ट दितीआं वखाईआ। धन्न भाग सुभाग मेरा साहिब मिल्या साँईं, सुल्तान धुरदरगाहीआ। जो बणया मेरे उत्ते पाँधी राही, रहिबर अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल सदा बेपरवाही, बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरी धूढ़ मेरे उत्ते दिता धूढ़ा, चार कुण्ट वरखाईआ। मैनूं रंग चाढ़्हया गूढ़्हा, उतर कदे ना जाईआ। मेरा अन्तष्करन रिहा ना मूढ़्हा, दुरमति मति ना कोए बणाईआ। नाता तुट्टया कूड़ा, कूड़ क्रिया ख़ाक मिलाईआ। मेरे अन्तर प्रकाश होया नूरा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा सब तों वक्खरा ज़हूरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जन भगतां सदा हाज़र हज़ूरा, हरि हिरदे विच वसाईआ। धरनी कहे मेरी आसा मनसा करे पूरा, पूरन सतिगुर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे नाम रस सरूरा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ।