२४ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर मक्खण सिघ दे गृह
धरनी कहे मैनूं इशारा देवे असमान, नीली धार धार जणाईआ। खेल तक्क श्री भगवान, की भगवन आपणी कार कमाईआ। निगाह मार लै धुर दे राम अगम्मे काहन, कान्हा वालीए अक्ख उठाईआ। बिना अक्खरां तों सुण ज्ञान, शब्दी शब्द धार वड्याईआ। नव नौ चार दा वेख ब्यान, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए सुणाईआ। सति धर्म दी शरअ वेख इस्लाम, इस्म आज़म खोज खुजाईआ। नाम कलमे वेख कलाम, कायनात पर्दा रहे ना राईआ। मानस मानुख वेख ग़ुलाम, शरअ ज़ंज़ीर बंधाईआ। मन कल्पणा वेख तमाम, तम्हां विच कूड़ लोकाईआ। सति सच मिले ना कोए आराम, सांतक सति ना कोए कराईआ। राह तक्क ओस अगम्मे अमाम, जो अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म संदेसा फ़रमाना बनाम,
पारब्रह्म की आपणी खेल खिलाईआ। निगाह मार लै कलयुग अंधेरी शाम, शमशान भूमीआं खोज खुजाईआ। हकीकी मिले किसे ना जाम, अमृत रस ना कोए चुआईआ। धर्म दा रिहा ना कोए नाम, निशाना कूड़ नज़री आईआ। पैग़म्बरां तों परे सुण पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ क्रिया वेखे हराम, हुरम सब दे खोज खुजाईआ।
२४ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर हरिसंगत दे नवित
धरनी कहे मेरे मालक महबूबा, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। तेरा खेल तक्कां अजूबा, अजब निराले तेरी वड वड्याईआ। मेरे उत्ते शरअ दीआं वेख हदूदा, हिस्से दीन दुनी नज़री आईआ। झगड़ा प्या तन वजूदा, माटी ख़ाक करे लड़ाईआ। तेरी मंज़ल जाणे ना कोए मकसूदा, दरगाह साची वेखण कोए ना पाईआ। तेरी दुनिया जगत वासना बचन कहे बेहूदा, बेवा दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। धरनी कहे मेरे स्वामी सतिगुर ठाकर, क्यों ठोकरां रिहा लगाईआ। दीन दुनी आपणा वेख जगत सागर, समुंद सागरां फोल फुलाईआ। निगाह मार लै काया माटी गागर, गगरीआ काची ध्यान लगाईआ। किसे दा कर्म ना दिसे उजागर, उज्जल मुख ना कोए कराईआ। तेरे नाम दा वणजारा रिहा ना कोए सौदागर, सौदा सच हट्ट ना कोए कराईआ। सुरत रही ना किसे इकागर, जगत वासना काग वांग कुरलाईआ। सच दवारे मिले कोए ना आदर, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तूं करता करीम धुर दा कादर, बेऐब नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा खेल अगम्म अथाह, अथर्बण वेद दए गवाहीआ। कुल मालक बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरी सृष्टी भरी नाल गुनाह, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तेरा संदेसा गए जणा, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम आवे नूर अलाह, अमाम अमामा वड वड्याईआ। कलि कल्की वेस लए वटा, वटांदरा शब्द गुरु कराईआ। निहकलंक नूर जोत करे रुशना, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां होए सहा, सहायक नायक बेपरवाहीआ। कलयुग सोए लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। नाम कलमा दए दृढ़ा, ढोला धुर दा इक सुणाईआ। दीन मज़्हब दा लेखा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म सुणाईआ। सच सरनाई लए रखा, रक्षक हो के रख्या
करे थांउँ थाँईंआ। सब दी कबूल करे दुआ, जो दोए जोड़ वास्ता पाईआ। धरनीए तेरा लहिणा देणा लेखा पूरा करे आ आ, आपणा फेरा पाईआ। निरगुण दाता निरवैर प्रगट होवे शहिनशाह, पातशाह इक अख्वाईआ। जिस नूं सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सारे करन वाह वाह, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। सो जन भगतां लहिणा देणा पूरब जन्म दा झोली देवे पा, कर्म कर्म दा लेख रहे ना राईआ। ओस स्वामी अन्तरजामी सीस देणा निवा, निव निव लगणा पाईंआ। ओह सन्त सुहेला इक इकेला तेरी पकड़े बांह, सहायक नायक इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटा, मिट्टी ख़ाक धूढ़ उडाईआ। सतिजुग साचा दए लगा, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। इक्को इष्ट दए मना, दृष्ट सब दी आप खुल्हाईआ। नाउँ निरँकारा आप प्रगटा, प्रगट हो के खेल खिलाईआ। सति धर्म दा डंका दए वजा, चार कुण्ट करे शनवाईआ। जन भगत सुहेले लए तरा, तारनहार इक अख्वाईआ। हरिसंगत मेला लए मिला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। गुर चेला इक्को रंग रंगा, रंगत चाढ़्हे धुर दा माहीआ। वक्त सुहञ्जणा करे आ, सोभावन्त दए वड्याईआ। तूं चरण सरन पैणा सरना, सरनगति इक रखाईआ। ओह तेरा लहिणा देणा पूरा दए करा, पूरब पश्चिम उत्तर दक्खण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा मनसा पूरन दए करा, निराशा रहिण कोए ना पाईआ।
३० बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर पातशाह जी दी बम्बी ते
कशमीर सिंघ, जसबीर सिंघ, भाग सिंघ, कुलवन्त सिंघ, मेला सिंघ, जगतार सिंघ,
गुरमीत कौर, चरण कौर, जगीर सिंघ, निर्मल सिँघ सुलखण सिंघ, जरनैल सिंघ,
दलीप सिंघ, रत्न सिंघ, जोगा सिंघ, भजन सिंघ, प्रीतम सिंघ, कश्मीर सिँघ
नारद कहे मैनूं आवे हासा, दन्दीआं कढ्ढ के दयां वखाईआ। मैं पिछला दस्सां खुलासा, भेव अभेद जणाईआ। की खेल वरताया पुरख अबिनाशा, हरि करते धुरदरगाहीआ। मैं वेखदा रिहा तमाशा, नैणां नैण उठाईआ। बाल्मीक बैठा एथे प्यासा, आस अन्तर अन्तर रखाईआ। प्रभू भगतां दा भर दे प्रेम वाला कासा, कसम खा के दिता समझाईआ। निज घर जिन्हां रखें वासा, आपणा रंग रंगाईआ। मेरी वेख लै काया माटी लाशा, तन शरीर खोज खुजाईआ। शब्द संदेसा मिल्या तैनूं देवां धरवासा, धर्म धार सुणाईआ। भेव अभेदा इक सुणासा, अणसुणत हो के दयां जणाईआ। जेहड़े अयोध्या वासी
राम नूं छडण आए वनवासा, रस्ते विच नैणां नीर वहाईआ। उन्हां अन्तिम कलयुग जन्म करां रासा, जन्म जन्म विच्चों दवाईआ। प्रेम प्यार दी मिल के ओन्हां नाल पावां रासा, रस्ता दीन दुनी बदलाईआ। शंकर चल के आवे उतों कैलाशा, विष्न ब्रह्मा सिर निवाईआ। मैं भगतां हो के दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। खेल करां अलखणा अलाखा, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखां वड्याईआ। दिवस रैण होवां राखा, अट्ठे पहर सहाईआ। साचे जल दीआं देवां दाता, भण्डारा अमृत नाम वरसाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा जाता, नारद कहे मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। ख़ुशी होवे अज्ज धरती माता, माता तृप्त दी नाल मिलाईआ। मेरा सतिगुर वाला डूँग्घा खाता, भेव सके कोए ना पाईआ। सीता वैराग विच रिषी नाल कटीआं एथे ढाई राता, ग्यारां दिन ग़मी विच लँघाईआ। नारद कहे मैं पिछला मारया झाका, सहिज नाल वेख वखाईआ। मेरे कोल इक चार पंज तिन्न दा ख़ाका, ख़ाक मिटी वाला समझ कोए ना पाईआ। मैं सच संदेसा आखा, आख के दयां दृढ़ाईआ। शब्द संदेसा देवां साचा, सच नाल समझाईआ। जन भगतां अन्दर निरगुण हो के राचा, रोम रोम विच समाईआ। ओह दिवस रैण प्रेम प्यार दीआं कटण वाटा, भज्जण वाहो दाहीआ। जगत कार ओन्हां दा लेखा कर हाथा, लेखा हथ्थों हथ्थ चुकाईआ। एह पूरब दा लहिणा त्रेते दा साथा, कलयुग अन्तिम पूर कराईआ। जन्म जन्म दी सेवा कर्म कर्म दा पूरा करे घाटा, घाट अग्गे रहे ना राईआ। निरगुण नूर जोत दी धार देवे लाटा, लिलाट आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत सुहेले सगला बणया धुर दा साथा, संगी इक अख्वाईआ। गुरमुखो तुहाडा परवान होया टेक्या माथा, मस्तक मिले वड्याईआ। जल धारा कहे मैं चरण छोह के पवित्त हो के नहाता, आपणा आप पवित्त बणाईआ। गुरमुखो तुहाडे प्रेम दी धार, एस बम्बी दी आब शार, जल अट्ठ सट्ठ तीर्थ नालों वड वड्याईआ। तुहाडी लेखे लग्गी घाल कीती कार, कर्म दी धार कर्म नाल रखाईआ। पूरन सतिगुर पूरन अवतार, पूरन जोत शब्द दी धार, पूरन सतिगुर होए सहाईआ। एह लेखा पूरब चुकाए सच्ची सरकार, लहिणा सब दा वेख वखाईआ। आज्ञा कौर उस वेले पैंसठ साल दी हुन्दी सी इक विधवा नार, पंज साल विछोड़ा पती वाला पहलों पाईआ। ओस सतारां घंटयां पिच्छों रिषी नूं पाणी दिता प्याल, सीता नूं सुत्ती आप उठाल, नेत्र प्रेम नाल तकाईआ। धुर संदेसा दिता दीन दयाल, दयानिध हुक्म सुणाईआ। जिस वेले कलयुग सृष्टी दृष्टी अन्दर होई बेहाल, बहिबल हो के रोवे मारे धाहीआ। उस वेले किरपा करे पुरख अकाल, जन भगतां होए आप सहाईआ। सच दा प्रविष्टा कीता परवान, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो तुहाडी सच प्रीती दा प्रीतम कोल माण, देवणहार आप अख्वाईआ। सब दी घाल कीती होई परवान, परम पुरख सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ।
३१ बैसाख शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
मोता सिँघ कल्सीआं वाले दे नवित
बैसाख कहे मेरा अन्त प्रविष्टा मुक्कया, मुक्त दे मालक दिता मुकाईआ। जिस दा भाणा कदे ना रुक्या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओस गुर अवतार पैग़म्बर उठाया आपणी धार सुत्तया, निरगुण नूर नूर जगाईआ। उठो तक्को धर्म धार दी रुत्तया, की रुतड़ी मात महकाईआ। भेव अभेद रहे कोए ना लुक्या, ओहला पर्दा आप चुकाईआ। सच वक्त सुहञ्जणा ढुक्या, घड़ी थित वार वज्जे वधाईआ। जिस नव नौ चार दा बीड़ा चुक्या, बेड़ा जगत जहान वेख वखाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां मेटे दुखीआ, दुखियां दर्द वंडाईआ। साचा वक्त सुहञ्जणा करे सुख्या, सुख सागर विच समाईआ। गुरसिख रहिण देवे कोई ना भुक्ख्या, भुक्ख्यां भुक्ख मिटाईआ। जो हर घट अन्दर वड़ के रिहा पुछिआ, खोजणहारा थांउँ थाँईंआ। ओह सब नूं बख्शणहारा ख़ुशीआं, ख़ुशीआं विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी नज़र आप उठाईआ। बैसाख कहे मेरे बीते साल सहँस, कोटन कोटि पन्ध मुकाईआ। मैं जन भगत सुहेले प्रभू दे प्यारे तक्कां हँस, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। सतिगुर धार दा तक्कां बंस, सरबंस इक्को नज़री आईआ। कलयुग कूड़ हँकारी रहे ना कंस, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। देवे माण जगत दी धार कौर हरबंस, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो इशारा कीता तबरेज़ शमश, शमा जगत ध्यान लगाईआ। जो संदेसा दिता हमज़ा गमस, ख़ुद ख़ुदी विच्चों मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। बैसाख कहे मेरे अन्तर इक वैराग, बिरहों विच जणाईआ। महीने जेठ लग्गणा भाग, भगवन दए वड्याईआ। साचे घर जगणा चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। पुरख अकाला रखे लाज, बंस सरबंस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सब दा जीवण जाए जाग, जागरत जोत नाल वड्याईआ। कूड़ी बुद्धी रहिण ना देवे काग, गुरमुख रंग रंगाईआ। पूरब जन्म दा धो दाग़, पतित पुनीत वखाईआ। सति दा सच सुहाए काज, करनी दा करता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बैसाख कहे मेरी नमो नमो निमस्कारा,
सीस जगदीश झुकाईआ। सतिगुर शब्द दा दस्सां इशारा, की संदेसा रिहा जणाईआ। सुखी वसे मेरा परिवारा, बंस सरबंस वड्याईआ। जगत दलिद्दर कूड़ निवारा, दुक्खां रोगां डेरा ढाहीआ। घर सच करे पसारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हुक्म संदेसा देवे आपणी धारा, धरनी धरत धवल धौल उत्ते जणाईआ। जिथ्थे मनी सिँघ दी ख़ाक दा बुज्झया रख्या अंग्यारा, हड्डीआं ढेर सुहाईआ। पंज जेठ तेजा सिँघ लावेगा पंज जैकारा, इन्द्र सिँघ नाल मिलाईआ। देग दा मोता सिँघ बणे वरतारा, ख़ुशीआं नाल वरताईआ। जगतार सिँघ सीस बन्न्ह चिट्टा दस्तारा, फिरे चाँईं चाँईंआ। एह खेल अगम्म अपारा, हरि करता आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादी इक अधारा, दूसर ओट ना कोए जणाईआ।
पहली जेठ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरी खेल के गए गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा अन्तिम दए गवाहीआ। जगत रूप दरसाउंदे गए सोढी ते वेदी, जगत विद्या तों बाहर जिन्हां पढ़ाईआ। कूड़ क्रिया दूर करदे गए ममता मोह वाले बचाउंदे गए रोगी, हँकार विकार आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउंदे गए धुर संयोगी, विछोड़ा नाता जगत वाला गंवाईआ। सति सच दा बणना दस्सदे गए जोगी, जुगीशरां तों बाहर पढ़ाईआ। भस्मड़ रूप दरसाउंदे गए भोगी, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उतों लेख जिन्हां मुकाया भाउ दोजी, दुतीआ भेव रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा जुग जुग हुन्दा रिहा सुअम्बर, साहिब स्वामी दिती माण वड्याईआ। नूर प्रकाश तक्कया रसूल पैग़म्बर परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ध्यान लगाईआ। ज़हूर वेख्या तन वजूद माटी ख़ाक मन्दिर, काअब्यां सोभा पाईआ। सरगुण धार टुट्टा वेख्या जन्दर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। ज़हूर तक्कदी रही उत्ते अम्बर, असमानां परे वेख वखाईआ। नव नव चार तों बाहर ढूंडण गई लभ्भण, खोजन खोज खुजाईआ। मेरा महबूब माही मैनूं नज़र आया वाहिद इक्को रब्बन, रबीउल सानी जिस दा ध्यान लगाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा कलमे दी धार दिता मेरी बुझाई अग्न, आबे हयात नाल नजात कराईआ। मैं ख़ुशीआं विच होई मग्न, मस्ती विच लई अंगड़ाईआ। निरमाणता विच लग्गी सद्दण, सदके वारी घोल घुमाईआ। आ मेरे महबूब पुरख समरथण, तेरी ओट तकाईआ। मैं मैहंदी ला के हथ्थन, बिन हथ्थां तों सगन मनाईआ। बिन अक्खरां तों खोल्ह के अक्खन, नेत्र लोचन नैण
लई अंगड़ाईआ। कदमां ते सिर लग्गी सट्टण, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ख़ुशीआं विच लग्गी नट्ठण, भज्जां वाहो दाहीआ। संदेसा सुणया अलख अलखण, की अगोचर दिता दृढ़ाईआ। धरनी तेरी धार दा वेखां लेखा आवां दस्सण, दस दस दी धार तों बाहर समझाईआ। महबूब हो के मुहब्बत विच आवां वसण, वसल इक्को यार वखाईआ। कल्मयां तों बाहर कलाम कायम मुकाम धुर दा दस्सां बचन, बचपन तेरा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं दा घाट तक्कीं पतण, किनारे बैठा मुहम्मद अक्ख खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं नेत्र विरोले अथ्थण, हन्झूआं हार बणाईआ। की मेरे मालक ख़ालक दीन दुनी आवे मथण, जो मिथ्या दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं ओस दी सरनी परी, जो परम पुरख बेपरवाहीआ। जिस खेल अवल्लड़ी करी, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जिस तन वजूदां धार बणा के लड़ी, कन्नी गंढ दिती बंधाईआ। मैनूं याद पुराणी घड़ी, घड़ी घड़ी खोज खुजाईआ। धरनी कहे मेरी निगाह आकाशां तों उपर चढ़ी, चढ़दा लैहंदा नज़रां हेठ दबाईआ। मैं महबूब तक्कया जिथ्थे किरपा हुन्दी बड़ी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मैं दरवेशण हो के खड़ी, निम्रता विच सीस झुकाईआ। निगाह मारी ते धार बिना अक्खरां तों पढ़ी, जिस दा रूप रंग रेख जगत ना कोए जणाईआ। जिस विच शरअ ना कोए शरई, शरीअत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं वेख के ज़िमीं असमाना, दो जहानां परे ध्यान लगाईआ। जल्वा तक्क के नूर नुराना, ज़ाहर ज़हूर वेख वखाईआ। निगाह नाल वेख के कान्हा, नैण नैणां विच टिकाईआ। सति सरूप दा जाण के रामा, राम राम रूप अख्वाईआ। जो आदि जुगादी मेहरवाना, महबूब नूर अलाहीआ। उस ने दिता हकीकी हक पैग़ामा, कल्मयां तों बाहर सुणाईआ। धरनीए निगाह मार लै तेरे उत्ते अन्त कन्त भगवन्त पहर के आवे बाणा, भेव अभेद अलख अगोचर आपणे विच छुपाईआ। जिस दा खेल होणा जगत महानां, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं तक्क के धुर धर्म दी धार, धर्म धर्म नाल जणाईआ। बिना ज़बान तों कर पुकार, कूक कूक सुणाईआ। सुण शहिनशाह महिंडो यार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मेरे आलीज़ाह वलीआं दी सरकार, शहिनशाह पैग़म्बरां दे वखाईआ। मैं तेरी ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सीस झुकाईआ। मेरे अमाम अमामा तूं मेरे उत्ते होण ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर लैणी अंगड़ाईआ। मैं तेरी कदम बोसी विच कदीम दा करां इंतज़ार, कुदरत दे कादर तेरा राह तकाईआ। दरगाह साची दे मालक ख़लक दे ख़ालक आपणे अन्दरों होवीं बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणा रंग रंगाईआ। मैं तेरी दीद दा दरस करन
नूं रहां तैयार, दिवस रैण राह तकाईआ। तूं मालक मेरा आदि जुगादी तेरे सब कुछ अख्त्यार, मुखत्यार गुर अवतार पैग़म्बर मैनूं दे के गए सलाहीआ। धरनीए तेरे उत्ते अन्त आवे कलि कल्की अवतार, निहकलंक रूप बदलाईआ। जिस दा इक्को नूर जोत होवे उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दी होवे धार, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जगत अक्खरां दा लेख समझ सके ना विसतार, सिफ्तां विच ना सिफ्त सलाहीआ। ओह बोध अगाधा जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त कहि के जिस नूं सारे गाईआ। सो तेरा लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लेखा तेरी झोली पाईआ। उस दा इक्को हुक्म होवे दरे दरबार, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। इक्को कलमा तेरे उत्ते दए उच्चार, इक्को नाम दए समझाईआ। दीनां मज़्हबां मेट के खार, ख़ालस इक्को रंग रंगाईआ। तन वजूदां दुतीआ भाउ दए निवार, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं गफ्लत विच्चों होणा बेदार, आलस निंद्रा विच्चों अक्ख खुल्हाईआ। खेल तक्कणा एकँकार, की अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जिस दा सम्बल होणा धाम न्यार, सम्बल बहि के आपणा आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे अन्दर आवाज़ अगम्मी आई, आयतां तों बाहर दिता दृढ़ाईआ। तेरे उत्ते कलयुग कूड़ बणे कसाई, छुरी शरअ वाली उठाईआ। धरनी कहे मैं रो के दिती दुहाई, दुहथ्थड़ सीने उत्ते लगाईआ। मेहर कर मेरे मेहरवान नूर अलाही, अल्ला तेरी ओट रखाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद मेरी देण गवाही, शहादत रहे भुगताईआ। तेरी नाम दी दरोही तेरी आदि विच दुहाई, कल्मयां तों बाहर कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे झट नारद आ गया पाउंदा रौला, ताड़ी पुट्ठे हथ्थां वजाईआ। मौली तन्द बन्न्ह के डौला, बाज़ू रिहा हिलाईआ। नाले वखावे पैग़म्बरां वाला कौला, इकरार रिहा जणाईआ। आह कमलीए तक्क लै आपणा मौला, जो मौलया हर घट थाँईंआ। जिस तेरे उत्ते भार करना हौला, हौली हौली आपणा वक्त विहाईआ। जिस दा रूप ना काला ना सौला, जोत नूर नूर अलाहीआ। ओस दी करनी नूं आपणे उत्ते आपे टोह ला, आपणा बल आप प्रगटाईआ। जिस सच दवारा इक्को खोल्हा, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। नी धौले तेरा झाटा हो गया धौला, कोटन कोटि जुग तेरे उत्ते गए विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे धरनीए सुण लै मेरी मनसा, ममता तों बाहर जणाईआ। आपणा रूप बणा लै हँसा, काग वांग ना कूड़ कुरलाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु गाउंदे असंखा, सहँसर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच
दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए मैं पंडत पुराणा, वेद शास्त्रां तों बाहर मेरी पढ़ाईआ। मेरे प्रभू ने मैनूं इक्को लेख समझाया, जिस नूं लेखणी लिख सके ना राईआ। जिस दा राग किसे रसना जिह्वा नहीं गाया, सिफ्तां विच सक्या ना कोए सलाहीआ। त्रैगुण माया रंग ना कोए रंगाया, रंगत जगत ना कोए दृढ़ाईआ। मैं ओह संदेसा अगम्मा रिहा सुणाया, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। ओह तक्क लै बेपरवाहया, जो बेपरवाही विच समाईआ। जो सब दा दाई दाया, आदि अन्त आप अख्वाईआ। ओह जोत सरूपी शाहो भूपी आपणा वेस वटाया, वटांदरा सतिगुर शब्द नाल कराईआ। जिस ने सच सिंघासण पुरख अबिनाशण हो के इक्को डाहया, जिस दा पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। घर सुहञ्जणे आप रखाया, आदि निरँजण दया कमाईआ। दु:ख भय भञ्जण तेरे दु:ख निवारन आया, दुखियां होए सहाईआ। नारद कहे मैं कूक कूक दृढ़ाया, दरोही दरोही कर सुणाईआ। धरनी कहे मैनूं उस दा दर्शन दे कराया, जो करनी दा करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक वड वड्याईआ। नारद कहे धरनीए दर्शन कर लै अगम्मे हरि दा, जो हर हिरदे डेरा लाईआ। जो मालक तेरे नव सत्त घर दा, गृह मन्दिर होए सहाईआ। उस दा अन्दरों चुक्क दे पर्दा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उहदा खेल वेख लै लैहंदा चढ़दा, चढ़दा लैहंदा आपणा हुक्म दए वरताईआ। जिस दे चरणां विच सचखण्ड दवारे अवतार पैग़म्बर गुरु निरगुण धार हो हो बहिंदा, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। ओह पुरख अकाल दीन दयाल शब्द संदेशा नर नरेशा परवरदिग़ार सांझा यार इक्को कहिंदा, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना आप सुणाईआ। तेरा बुरज मुनारा अन्त वेख लै जांदा ढहिंदा, ढईआ गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनीए ज़रा निगाह मार लै हेठां, नैण नैण नाल बदलाईआ। रुत सुहञ्जणी तक लै महीना जेठा, वदी सुदी तों बाहर ध्यान लगाईआ। जो सब नूं रखे साया हेठा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दा शब्द धार सतिगुर बेटा, जन्म वाली अवर कोए ना माईआ। जो सच सिंघासण आत्म लेटा, घर घर डेरा लाईआ। जो अन्तिम तेरा बणे खेवट खेटा, बेड़ा जगत जहान चलाईआ। दो जहानां हो के आवे नेता, नेत्र नैणां दर्शन लैणा पाईआ। जो दीन दुनी कायनात रणभूमी वेखे खेता, ख़ातर धुर दी खेल खिलाईआ। जिस दे प्यार विच सतिगुर अर्जन सीस पवाई रेता, रावी धार सीस निवाईआ। ओह भुल्ले कदे ना चेता, चेतन तैनूं दए कराईआ। सब दा पूरा करा लेखा, लिख्त भविक्ख्त नाल मिलाईआ। जिस दा इशारा कीता गोबिन्द धारी केसा, केसगढ़्ह दा लेखा दए चुकाईआ। उस खेल खिलाउणा मुल्ला शेख़ा, मुसायकां वेख वखाईआ। जिस ईसा
मूसा धार मेटणी रेखा, ·षीआं मुनीआं पर्दा आप उठाईआ। तेरे उत्ते सतिजुग धर्म दी लाए मेखा, मेख बिरख दोवें देण गवाहीआ। जिस लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पाउणा भुलेखा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। उहदा आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्को सुत दुलारा पलेठा, जिस दी आयू समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे धरनीए पहली जेठ की रिहा दस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। तेरे वल्ल वेख के रिहा हस्स, नाल हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट रिहा नस्स, भज्जे वाहो दाहीआ। हैरान हो के कहे प्रभू दा गाए कोए ना जस, सच सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जगत विकार विच सृष्टी गई फस, फाँसी जम ना कोए कटाईआ। सच दे आगू गए नस्स, भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त धर्म दी हो गई बस, धरनीए ओह वी बैठा मुख छुपाईआ। तैनूं पैण वाली गश, बसुधे वेसुधे सुध रहे ना राईआ। कलयुग करदा फिरे अश अश, ऐशो इशर्त नाल मिलाईआ। बिना कदमां तों सृष्टी रिहा कछ, कछ मछ वेखण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जेठ कहे धरनीए मैं प्रभ दा सुत दुलारा, दुहला इक अख्वाईआ। मेरा खेल सदा जुग चारा, चौकड़ी वज्जदी रहे वधाईआ। मेरी पाए कोए ना सारा, मेरा महासार्थी इक अख्वाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार किनारा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। मैं खेल खिलाया पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी मेरे विच आपणा आसण लाईआ। मैं संदेसे सुणदा रिहा सति सच दे विच प्यारा, प्रेम नाल आपणे विच टिकाईआ। सब ने किहा कलयुग आवे अन्त श्री भगवन्त कलि कल्की अवतारा, निहकलंक आपणा वेस वटाईआ। अमाम अमामा होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दीन दुनी दा वेखणा दाइरा, हदूदां फोल फुलाईआ। नाम कल्मयां कराउणा मुशाइरा, मशवरयां नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अगम्म अथाहीआ। जेठ कहे मेरा जगत धार महीना, महिव दयां समझाईआ। मैं सब दा वेखणा काया अन्तर सीना, सीना बसीना खोज खुजाईआ। मैं खेल खिलाउणा दीन दुनी दी धार रूसा चीना, रुसतम कूड़ वाले उठाईआ। झगड़ा पाउणा मक्का मदीना, काअब्यां दिता हिलाईआ। सब दी रहिण नहीं देणी ताअलीमा, तुलबे मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे सारे रोवण मारन धाहीआ। मेरा रूप नहीं कमीना, कमलापति मैनूं दिती वड्याईआ। मैं अग्नी तावां उत्ते धरनी तेरी ज़मीना, ज़िमीं जमां वेख वखाईआ। दीनां मज़्हबां दा हक हकूक सब दा जाणां छीना, शहिनशाह इक्को हुक्म वरताईआ। नव सत्त सतिगुर शब्द दे होणा अधीना, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा
वर, वर दाता इक अख्वाईआ। जेठ कहे मैं सब दा मित्र प्यारा मीत, धरनीए धर्म धार जणाईआ। मेरे इक्को सुण लै गीत, जो गीत गोबिन्द गाया धुर दे माहीआ। तेरे उत्ते बदलणी रीत, रीतीवान होए सहाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, मसले सब दे हल कराईआ। दीन दुनी कर के पतित पुनीत, पतित पावन दए वड्याईआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, नीच नीचां होए सहाईआ। लेखा रहे ना हस्त कीट, कीट कीटां रंग रंगाईआ। तेरे हथ्थ टिकाए उत्ते पीठ, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। सृष्टी दी दृष्टी विच्चों बदल देवे नीत, नेत्र लोचन नैण भगतां अक्ख खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सब ने गाउणा गीत, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। सतिगुर शब्द हो के वसे चीत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को दस्स आपणी प्रीत, प्रीतम हो के मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वर, सच दा घर इक सुहाईआ। पहली जेठ कहे धरनीए तेरा घर होवे सुहञ्जणा, सतिगुर शब्द देवे वड्याईआ। प्रकाश करे आदि निरँजणा, कलयुग अंध अंधेर गंवाईआ। तेरा लेखा पूरा करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम दा पा के अंजणा, लोचन नैण करे रुशनाईआ। जिस दा इक्को दीपक जगणा, दो जहानां डगमगाईआ। इक्को नाम कलमा होणा भजणा, बन्दगी इक दरसाईआ। इक्को डंका डौरु नाम वज्जणा, दो जहानां करे शनवाईआ। इक्को सरोवर होवे मजना, दुरमति मैल गंवाईआ। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, ग़रीब निमाणयां गोद टिकाईआ। उस दा जगत प्रताप वधणा, वाधा तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी सांझी होणी बन्दना, सीस जगदीश सर झुकाईआ। जिस कलयुग अन्तिम लेखे लाउणा कूड़ कुड़यार दा कन्ढ्ढणा, घाट पत्तण फोल फुलाईआ। जन भगतां संग कदे ना छडणा, नाता छुटे कूड़ लोकाईआ। भाग लगाए काया माटी हड्डणा, नाड़ी नाड़ी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। धरनी कहे जेठ मैं बेनन्ती सुणावां एक, एकँकार अग्गे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दी रखी टेक, टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जगत जहान लग्गणा सेक, अग्नी तत तपाईआ। बिना भगतां तों बुद्धी रहे ना किसे बिबेक, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मनुआ मन ना बणे नेक, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। सति धर्म नूं सारे जाण वेच, कलयुग कूड़े हथ्थ फड़ाईआ। प्रभू दा दरस कोई ना करे नेतन नेत, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। अन्तर निरन्तर खुल्ल्हे किसे ना भेत, पारब्रह्म ब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणी खेल वखाईआ। पहली जेठ कहे धरनी मेरा सतिगुर पुरख सुल्ताना, अकल कलधारी आप अख्वाईआ। जो पहर के अन्तिम बाणा, वेस अवल्लड़ा आया वटाईआ।
जिस दा शब्द अगम्मी गाणा तराना, तुरीआ तों बाहर सुणाईआ। जो लहिणा देणा पूरा करे दो जहानां, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जन भगतां देवे नाम निधाना, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। घर मन्दिर करे सुहाना, गृह वज्जदी रहे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशाना, निशान आपणा दए समझाईआ। आत्म धार परमात्म बण के कान्हा, गुरमुख गोपी लए प्रनाईआ। अमृत रस दे के पीणा खाणा, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निधान होए सहाईआ। धरनी कहे मैं साहिब सतिगुर तों बलिहारी, बलि बलि आप कराईआ। जो आया आपणी धारी, धर्म दी धार नाल प्रगटाईआ। जिस लेखा पूरा करना पैग़म्बर गुर अवतारी, अवतरी वेख वखाईआ। सो लेखा जाणे सृष्टी दृष्टी अन्तर सारी, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। जिस दे ब्रह्मा शिव पुजारी, निव निव सीस निवाईआ। ओह निरगुण जोत कर उज्यारी, उजाला करे थांउँ थाँईंआ। जो सतिगुर शब्द धार भण्डारी, नाम निधाना आप वरताईआ। जन भगतां पैज जाए संवारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त ना करे ख्वारी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा मंगे ना आपणी वारी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगत सुहेले जन्म जन्म दे विछड़े फड़ फड़ बाहों जाए तारी, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। पहली जेठ कहे धरनीए मैं वी करां उस नूं निमस्कारी, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच नाल मिलाईआ। जेठ कहे मैं भगतां दस्सां नाल प्यार, मुहब्बत विच जणाईआ। ख़ुशीआं दा विवहार, दिवस रैण वज्जे वधाईआ। गुरमुखो रहिणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। वेखो खेल सची सरकार, की करता कार कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। जिधर तक्को उधर दिसे हार, जित्त रूप ना कोए बदलाईआ। चारों कुण्ट होवे धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तुहाडा इक्को गृह इक्को मन्दिर इक दवार, इक्को भूमिका सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां जन भगतां देवे तार, तारनहार आपणी दया कमाईआ।
२ जेठ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर सवेर वेले
धरनी कहे मेरा भाग होया उदा, उदै आथण मिले वड्याईआ। माण वड्याई मिली वसुधा, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। जो इशारा दे के गया बुद्धा, बुद्धी तों परे समझाईआ। मेहरवान किरपा करे अन्त कलयुगा, जुग चौकड़ी पूरब
लेख चुकाईआ। सो स्वामी होया उग्घा, निरगुण निरवैर नूर अलाहीआ। जिस मेरा दुखड़ा बुज्झा, बुझी दीपक दए जगाईआ। आपणा भेव खुल्हा के गुज्झा, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। जगत जहान रिहा ना लुका, लोकमात वज्जी वधाईआ। जिस दा पन्ध कदे ना मुका, ओह मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा भाणा कदे ना रुका, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओह गुरमुख सन्त सुहेले तारे पुता, पिता पूत गोद उठाईआ। मेरी सुहञ्जणी करे रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सच इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं वज्जी वधाईआ। मेरे मस्तक चढ़ी लाली, लाल गुलाला मिल्या धुर दा माहीआ। जो लहिणा देणा वेखे हाली, लेखा सब दा दए चुकाईआ। जिस नूं गोबिन्द किहा जोत अकाली, अकल कलधारी लए अंगड़ाईआ। मेरी लेखे लावे घालणा घाली, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। मेरे गृह बणाए सची धर्मसाली, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। दो जहानां बण के वाली, वारस हो के वेख वखाईआ। जिस ने सम्बल आपणी सुरत संभाली, सो स्वामी इक अख्वाईआ। जन भगतां सदा करे प्रितपाली, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। जिस दे दर ते सारे खड़्हे सवाली, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे फल लगाए धर्म धार दी साची डाली, फुल्ल आपणा नाम महकाईआ।