पुस्तकालयभाग २३

५ जेठ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मैं प्रभ दी शरनी ढट्ठा, चरण कँवल कँवल शरनाईआ। जिस लेख चुकाया तत अट्ठा, नव दर दा डेरा ढाहीआ। लहिणा पूर कराया अट्ठ सट्ठा, तीर्थ तट वेख वखाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच नट्ठां, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल दे चरण कँवल चट्टां, धूढ़ी रसना जिह्वा लाईआ। फेरां दुहाई वांग नटां, स्वांगण हो के आपणा स्वांग वखाईआ। संदेशा देवां चौदां हट्टां, चौदां लोक चौदां तबक दयां समझाईआ। उठो वेखो खेल पुरख समरथा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्था, पूरब सब दा झोली पाईआ। मेरा संदेसा यथार्थ यथा, यदी यदपि दयां दृढ़ाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया चलाउणी उलटी लट्ठा, नव सत्त आप भवाईआ। सो स्वामी अलखणा अलखा, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जन भगतां लेखे लावे मस्तक मथ्था, टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। धरनी कहे मेरा सगल

वसूरा लथ्था, कूड़ी विख रही ना राईआ। अमृत रस पाया निजर रसा, बिन रसना जिह्वा दयां चखाईआ। मैं खिड़ खिड़ा के हस्सा, हस्ती तक्कां बेपरवाहीआ। जिस कलयुग अंधेरी मेटणी मस्सा, नूरी जोत चन्द करे रुशनाईआ। ओह वेखणहारा आपणा बंस सरबंसा, गुर गुर गोद उठाईआ। हरिजन बणा के साचे हँसा, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बुद्धी तों परे संदेशा देवे बोध अगाधा पंडता, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा लेखे लग्गे हरिजन का, हरिजन होए आप सहाईआ। अतोट अतुट भण्डारा वरतावे अन्न का, अनक कलधारी आपणी दया कमाईआ। सच प्रकाश दे के नूरी चन्द का, चन्द चांदना करे रुशनाईआ। झगड़ा मिटा के ममता मन का, मनसा सब दी खोज खुजाईआ। नव सत्त एका मार्ग दस्स धर्म का, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। लहिणा जाणे कांड कर्म का, निहकर्मी वेख वखाईआ। जन भगतां सहारा दे के जावे धुर दी सरन का, सचखण्ड निवासी आपणी ओट तकाईआ। झगड़ा मेट के वरन बरन का, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते वक्त सुहञ्जणा, पंचम जेठ मिले वड्याईआ। किरपा करे स्वामी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। प्रकाश कर के आदि निरँजणा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां बण के साक सैण सज्जणा, सतिगुर हो के वेख वखाईआ। चरण धूढ़ करा के मजना, दुरमति मैल धुआईआ। गुरमुखां अन्तिम पर्दा कज्जणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर प्रकाश दीपक जगणा, गृह गृह होवे रुशनाईआ। जो आसा रखी सैन सधना, बिदर सुदामा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे मेरा सुभाग दिहाढ़ा, पंचम जेठ वज्जे वधाईआ। जन भगतां गृह ख़ुशीआं दा अखाड़ा, प्रेम प्रीती विच नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दा स्वामी मालक ख़ालक इक्को धुर दा लाड़ा, नर नरायण वड वड्याईआ। धुर प्रीती चाढ़्हे रंग गाड़्हा, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। धरनी कहे मैं निव निव कढ्ढां हाढ़ा, निरमाणता विच सीस निवाईआ। तूं साहिब स्वामी परवरदिग़ारा, सांझा यार इक अख्वाईआ। तेरे चरण चरण बलिहारा, बलि बलि आपणा आप वखाईआ। तेरा कलयुग अन्तिम तक्क विवहारा, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों बदलाईआ। मेरे स्वामी तेरा खेल ना पुरख ना नारा, नर नरायण तेरी वड वड्याईआ। जन भगतां देणा सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कल्सीआं वाल्यां घर घर दीपक होए उज्यारा, जोती जाता वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल रखाईआ। सन्त मनी सिँघ सचखण्ड दवारयों दए इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ।

तेजा सिँघ दा सुण जैकारा, जन भगतां अन्दर वजी वधाईआ। चेत सिँघ मारे ललकारा, पाल सिँघ रिहा सुणाईआ। बुद्ध सिँघ नैण उग्घाड़ा, माणा सिँघ अक्ख उठाईआ। बहौला सिँघ कर दीदारा, प्रेम सिँघ रिहा समझाईआ। तारा सिँघ कहे मैं वेखणा खेल सारा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। धरनी कहे मैं निउँ निउँ करां निमस्कारा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। पंचम जेठ कहे जन भगतो तुहानूं सदा प्रभू दा रहे सहारा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। कलयुग अन्तिम आया किनारा, नईया डोल्हे थांउँ थाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा लहिणा देणा वेखां आपणी धारा, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। मैं ख़ुशीआं विच सब नूं दयां प्यारा, प्यार मुहब्बत विच इक्को रंग रंगाईआ। पंचम जेठ कहे मेरा स्वामी अन्तरजामी निहकलंक नरायण नर अवतारा, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा इक्को घर इक्को घरबारा, इक्को इक एकँकार हो के वेख वखाईआ।

५ जेठ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल
तरिपत कौर जुगिन्दर कौर दे नवित

धरनी कहे मैं तक्कया अगम्म प्रकाश, बिन दीआ बाती दो जहान रुशनाईआ। बिन गोपी काहन तों तक्की अगम्मी रास, मण्डल मण्डप नच्चण चाँईं चाँईंआ। मेरी ख़ुशी तों परे खेल तमाश, भेव सके कोए ना पाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर उपजी इक ख़ाहिश, ख़ालस दयां दृढ़ाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर नाश, नास्तिक वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक गृह मन्दिर कर वास, घर घर आपणा डेरा लाईआ। जन भगत सुहेले बणा दासी दास, गुरमुख गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरी एकँकार इक अलख, अगम्म अगोचर अथाह दयां दृढ़ाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार हो प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार आपणा नूर कर रुशनाईआ। मेरी निमाणी कोझी कमली दी पत अन्तिम रख, पतित पुनीत कर लोकाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरी झोली वेख लै सख, बिन तेरे सके ना कोए भराईआ। मैं चाहुंदी जन भगतां निज नेत्र खोल्ह दे अक्ख, लोयण लोचन नैण कर रुशनाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख समरथ, दो जहानां तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे धुर दे मालका, परम पुरख प्रभ तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी ख़लक दे ख़ालका, मख़लूक तेरी ध्यान लगाईआ। तेरा खेल वखाए सतिगुर शब्द अगम्मा बालका, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उस नूं लोड़ रहे ना आदि शक्ति अष्टभुज दुर्गा वाली कालका, कलयुग अन्त कल कातीआं करे सफ़ाईआ। झगड़ा मेटणा त्रैगण माया जंजाल का, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़्हाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे एसे साल का, सालस हो के ध्यान लगाईआ। मैं नज़ारा तक्कणा चाहुंदी काल महाकाल का, चित्रगुप्त राय धर्म नाल मिलाईआ। मेरा लेखा वेख लै नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग घाल का, जुग जुग नित नवित तेरी सेव कमाईआ। मेरा मजमून तक्क लै अगम्मे सवाल का, सवालण हो के मंग मंगाईआ। मैं नगारा सुणना चाहुंदी तेरे इक्को ताल का, ताल तलवाड़ा दीन दुनी बदलाईआ। लेखा रहे ना कूड़े धन माल का, मोह ममता दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां रख साया हेठा, साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणी दया कमाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा होवे पंचम जेठा, सम्मत शहिनशाही नव वज्जे वधाईआ। तेरा दुलारा दूल्हा इक्को सतिगुर शब्द होवे बेटा, दो जहानां वेख वखाईआ। तेरे यारड़े सथ्थर होवे लेटा, दूसर सेज ना कोए सुहाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं गगन पातालां होवे खेवट खेटा, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। मेरे महबूबा तेरा उच्च अगम्म अरूजा भुल्ल जावीं ना मेरा चेता, चेतन हो के सीस निवाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी इक्को नेता, नर नरायण तेरी वड वड्याईआ। साहिब सतिगुर जन भगतां करना हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी तमन्ना अगम्मी ख़ाहिश, मन मति बुध तों बाहर जणाईआ। निरगुण धार निरवैर तेरे मिलण दी आस, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरी दस्स के गए बात, बातन पर्दा दे खुल्हाईआ। तुध बिन कोए ना मेटे अंधेरी रात, दीनां मज़्हबां झगड़ा ना कोए चुकाईआ। तेरा नाम कलमा इक्को होवे गाथ, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। एथे ओथे नौजवाना श्री भगवाना तेरी होवे रास, बिन गोपी काहन आपणा खेल खिलाईआ। तेरा खेल तक्के शंकर उत्ते कैलाश, ब्रह्मा विष्न वेखण नैण उठाईआ। मेरे साहिब सतिगुर सदा भगतां वसणा पास, करवट दीन दुनी बदलाईआ। भाग लगाउणा काया माटी तन वजूद करना प्रकाश, अंध अंधेरा देणा गंवाईआ। कँवल नाभी निजर झिरना देणी बूँद स्वांत, अग्नी तत बुझाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। तूं साहिब स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ।

धरनी कहे मेरे उतों कलयुग रैण अंधेरी मेट दे रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम मेरी पुछ वात, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी सुण शब्द अगम्मी गाथ, जगत शास्त्रां बाहर दृढ़ाईआ। किरपा करे पुरख समराथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। होए सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणयां गोद टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अग्न दा तक्के राथ, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। सब दा लहिणा देणा अन्तिम पूरा करे हथ्थों हाथ, मकरूज़ कर्ज़ा रिहा चुकाईआ। दीनां मज़्हबां वेखे पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास खोज खुजाईआ। तीर्थ वेखे अट्ठ साठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती फोल फुलाईआ। लहिणा देणा तक्के मन्दिर मस्जिद शिवदुआले माठ, गुरदवार गुर गुर ध्यान लगाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर वेखे कन्ढ्ढा घाट, कवण पतन सोभा पाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी तक्के वाट, कवण वेला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सच दी करनी कार कमावांगा। दीन दयाल इक अख्वावांगा। गुरमुख गुरसिख चुरासी विच्चों भाल, भाण्डा भरम भउ भन्नावांगा। हरिजन बणा के धुर दे लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ावांगा। भाग लगा के काया माटी खाल, जोत नूर नूर चमकावांगा। फल लगा के ततां वाले डाल, अमृत रस रस चवावांगा। घर दीपक जोत अगम्मा बाल, बिन तेल बाती रुशनावांगा। काया मन्दिर बणा के सच्ची धर्मसाल, बोध अगाधी शब्द दृढ़ावांगा। जन भगत सुहेले आप उठाल, सोई सुरती आप जगावांगा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक रुशनावांगा। सम्बल बहि के कर संभाल, सति सच नाम प्रगटावांगा। जन भगतां पोह ना सके काल, हरिजन आपणी गोद बहावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चारों कुण्ट करदे भाल, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलावांगा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के खेल खिलावांगा। रुत्त सुहञ्जणी वक्त सुहञ्जणा होवे नाल, सति धर्म धर्म प्रगटावांगा। इक्को माण दवा के शाह कंगाल, राज राजाना पन्ध मुकावांगा। हरिजन बणा के आपणे बाल, बाली बुद्ध आप समझावांगा। दिवस रैण कर प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली जोत अकाली आपणी खेल खिलावांगा।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर दरबार निवासीआं
दलीप सिंघ, रत्न सिंघ, सुलखण सिंघ, जरनैल सिंघ, कुलवन्त सिंघ, प्रीतम सिंघ,
कश्मीर सिंघ, बलकार सिंघ, भजन सिंघ, केहर सिंघ, जगीर सिंघ,
जसबीर सिंघ, ईश्र सिंघ, भान सिँघ दे नवित

धरनी कहे मेरा भाग होया उदा, उदम नाल दयां जणाईआ। मैनूं सारे कहिंदे वसुधा, सुध सब दी वेख वखाईआ। मेरा लहिणा जुग जुगा, जुग चौकड़ी खेल चली आईआ। मेरा परम पुरख प्रखोतम उग्घा, उगण आथण होए सहाईआ। उहदे प्रेम दा इक्को मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते जुग चौकड़ी बीते, आपणा आपणा पन्ध मुकाईआ। भगत भगवान दी चलदी रही रीते, जुग जुग वजदी रही वधाईआ। माण मिलदे रहे त्रैगुण अतीते, त्रैभवन धनी होए आप सहाईआ। काया चोले हुन्दे रहे ठण्डे सीते, अग्नी तत बुझाईआ। जन भगत सुहेले बणदे रहे मीते, मित्र प्यारा राम सखाईआ। खेल हुन्दे रहे हस्त कीटे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जुग चौकड़ी प्रभू विवहार, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। नित नवित लए अवतार, खेल करे बेपरवाहीआ। जगत भगत देवे तार, तारनहार वड वड्याईआ। सिमरन पूजा पाठ दे अधार, लेखा लेखे विच रखाईआ। कलयुग अन्त कलि कल्की लए अवतार, कल कलेशा दए मिटाईआ। गुरमुख ला प्रेम दी कार, सेवा सच सच समझाईआ। हरिसंगत कारन दिवस रैण भज्जण वारो वार, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशीआं वाला एह साल, ख़ुशी विच जणाईआ। जन भगत सुहेले प्रभू दे लाल, लालन रंग रंगाईआ। जिन्हां दिवस रैण घाली घाल, घायल हो के सेव कमाईआ। उन्हां दी सम्बल बहि के करे संभाल, सम्बल दा मालक अगम्म अथाहीआ। धर्म दी धार उपजा के बाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मार्ग दे सुखाल, सुख सागर विच समाईआ। जगत तोड़ जंजाल, जागरत जोत विच टिकाईआ। लेखा मुका के शाह कंगाल, इक्को रंग रंगाईआ। सच दवारे आप बहाल, दरगाह साची जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे मैं आदि अन्त दी भेती, पूरब लेख जणाईआ। जो गुरमुख किरसाणा करदे खेती, फिरन चाँईं चाँईंआ। एह राम दे नेतन नेती, नेरन नेरा सोभा पाईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा मुक्कया वार एकी,

एकँकार दए वड्याईआ। जो इशारा कीता सीता जनक सपुत्री बेटी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्तिम प्रभ वटाए वेस अनेकी, अकल कलधारी कल प्रगटाईआ। सब दा लहिणा देणा मुकाए छेती, छत्रधारी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे जन भगत सुहेले करन काम, दिवस रैण ख़ुशी बणाईआ। लहिणा देणा पूरा होया राम, रमईआ आपणा रंग रंगाईआ। जिन्हां गुरमुखां दे उपर लिखे जाणे नाम, सो नाम निधाना झोली पाईआ। अमृत रस मिले जाम, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। भाग लग्गे नगर खेड़े ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती देवे धुर दा नाम, वस्त अमोलक अगम्म अथाह वरताईआ।

१५ जेठ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार दिल्ली विखे

कलयुग कहे धरनी मेरे चरण कँवल टेक मथ्था, बिना मस्तक धूढ़ी ख़ाक लै रमाईआ। मेरी दीन दुनी जगत जहान तों बाहर सुण कथा, बिन कथनी तों दयां दृढ़ाईआ। सच सदेशा दस्सां यथार्थ यथा, यदपि यदी दयां जणाईआ। चार कुण्ट निगाह मार लै सब दे वेख ख़ाली हथ्था, वस्त अमोलक हथ्थ किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरा चलदा कूड़ दा रथा, रथवाही हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मन कल्पणा सब नूं पाई नथ्था, अन्तर निरन्तर डोरी लई बणाईआ। जगत जहान वेख लै सथ्थर लथ्था, यारड़ा सेज ना कोए हंढाईआ। नाम निधाना किसे नज़र ना आए अगम्मा तीर भथ्था, शब्द अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आत्म धार मिले किसे ना रसा, रस्ता दीन दुनी दिता बदलाईआ। मैं चारों कुण्ट खिड़ खिड़ हस्सा, हस्ती आपणी रिहा वखाईआ। जिधर तक्को अंधेरी मस्सा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धरनी कहे कलयुग एह खेल मेरे साहिब दे वस्सा, जो वास्तक इक्को नज़री आईआ। जिस ने होड़ा वखाया उपर सस्सा, सो सतिगुर धुरदरगाहीआ। हँ ब्रह्म जिस दा खेल अलखा, अलख अगोचर कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धरनी मेरा वेख लै हथ्थ, सच सच नाल दृढ़ाईआ। मैं माण रहिण नहीं दिता तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहींआ। धर्म रिहा किसे ना मन्दिर मठ, शिवदुआले चर्च मस्जिदां देण गवाहीआ। मेरा खेल तक्क लै घट घट, हर

घट अन्दर आपणा डेरा लाईआ। शरअ शरीअत दी पा के वट्ट, दीन दुनी रिहा लड़ाईआ। सच नाम मिले किसे ना हट्ट, वस्त हक ना कोए वरताईआ। भाग लग्गे ना काया मट्ट, जगत जिज्ञासुआं साढे तिन्न हथ्थ ना कोए रुशनाईआ। मनुआ मेरी मनसा विच नटुआ वेख लै नट, दिवस रैण नच्चे टप्पे चाँईं चाँईंआ। अमृत रस निजर झिरने बूँद स्वांती सके कोई ना चट्ट, पारब्रह्म ब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। धर्म धार दा बुरज गया ढट्ठ, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। मैं सब दी नव सत्त उलटी गेड़ी लट्ठ, चक्र नाल चक्रवर्ती दित्ते भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे कलयुग ना कर जगत बगावत, बग़लगीर हो के दे वखाईआ। गृह गृह ना कर अदावत, दूती दुश्मन आपणा रूप बदलाईआ। तन वजूद ना वखा रिकाबत, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरी कर्म कांड दी दावत, अदल इन्साफ़ हथ्थ किसे ना आईआ। ओह तक्क मेरा महबूब जगत जहान करन वाला सखावत, रहमत विच रहमान इक्को नाम वरताईआ। तेरी कूड़ क्रिया रहे ना कोए बनावट, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे धरनी पूरब कर लै चेते, चेतन हो के ध्यान लगाईआ। तेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरु हो के गए केते, केते आपणीआं फेरीआं पाईआ। दीनां मज़्हबां बण के गए नेते, हुक्म शरअ वाले चलाईआ। अन्तिम रण भूमी सुत्ते केते केते, खेवट खेटा नज़र कोए ना आईआ। जो पुरख अकाल दे बण गए बेटे, पिता इक्को इक सुणाईआ। उन्हां दे नाम कलमे मैं तेरे उत्ते वेखे, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। शरअ विच बज्झे वेखे मुल्ला शेख़े, पंडत पांधे आपणे तन्द बंधाईआ। मेरे कोल सब दे लेखे, बिना लिख्त तों दयां जणाईआ। मेरे सब तों अवल्लड़े भेखे, भेखाधारी मैनूं दिती वड्याईआ। मैं सति धर्म दी मेटी रेखे, ·षी मुनी सारे दित्ते भुलाईआ। मैं संदेश सुणे दस दशमेशे, जो निरगुण सरगुण गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे कलयुग तेरा खेल जगत अणहोणा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। माया ममता मोह विकार जगत संसार विछिआ विछाउणा, कूड़ क्रिया बैठी आसण लाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तेरे विच हुक्म इक सुणाउणा, संदेसा धुर दा दयां जणाईआ। जिस तेरा कूड़ कुड़यार दा वक्त चुकाउणा, माया ममता मोह मेट मिटाईआ। वरनां बरनां डेरा ढाउणा, दीनां मज़्हबां करे सफ़ाईआ। ऊचां नीचां इक्को रंग रंगाउणा, ज़ात पात लेखा रहे ना राईआ। आत्म ब्रह्म सर्ब समझाउणा, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। धुर दा शब्द इक दृढ़ाउणा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। नाम कलमा इक पढ़ाउणा, जिस दी शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। सति

दवारा इक सुहाउणा, चार वरना इक्को घर टिकाईआ। सति धर्म दा साचा मार्ग लाउणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे आप शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। कलयुग कहे धरनी मैं सूरबीर नौजवाना, कलकाती इक अख्वाईआ। मैं वेखां शाह सुल्तानां, जीव जहानां ध्यान लगाईआ। सूरबीर बण मर्द मर्दाना, बलधारी आपणा पर्दा दयां चुकाईआ। खेलां खेल विच जहानां, सृष्टी दृष्टी अन्दर फोल फुलाईआ। नव सत्त पंच विकार काम प्रधाना, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। किसे दा रहिण देवां ना कोए निशाना, सच विच ना कोए समाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं जो भविक्ख्तां विच दिता ब्याना, सो लहिणा सब दी झोली पाईआ। हुक्म सुण धुर फ़रमाना, शब्द अगम्मी दयां दृढ़ाईआ। की खेल करे कराए श्री भगवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस सदी चौधवीं निगाह मारनी ज़िमीं असमानां, चौदां तबकां फोल फुलाईआ। सदी बीसवीं ईसा दी सुणे कलामा, कायनात तों बाहर खोज खुजाईआ। प्रगट हो के धुर अमामा, अमल वेखे दीन दुनी थांउँ थाँईंआ। जिस दा नूर ज़हूर जगत निशाना, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। सो स्वामी अन्तरजामी खेल करे महाना, महिमा कथ कथ वड्याईआ। जिस कलयुग विच बदल देणा जमाना, सतिजुग सति धर्म वखाईआ। जन भगतां दे के अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञाना, अनदृष्ट अक्ख खुल्हाईआ। मेहरवान मेहरवान हो के मेहरवाना, मेहर नज़र आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे कलयुग ओह मेरा मीत मुरारा, अपरम्पर स्वामी इक अख्वाईआ। अमाम अमामा होवे ज़ाहरा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस नूं रसूलां किहा परवरदिग़ारा, सांझा यार इक अख्वाईआ। जिस दीआं गुरुआं गाईआं वारा, सिफ्तां विच सलाहीआ। जिस नूं अवतारां कीतीआं निमस्कारा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। जिस दा भविक्ख्तां विच कीता इशारा, बिना सैनत गए समझाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण निरवैर निराकार निरँकार चौव्हीआं अवतारा, चौबीसा जगदीशा इक अख्वाईआ। जन भगतां पावे सारा, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां निरगुण सरगुण दए दीदारा, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। लहिणा देणा वेखे वारो वारा, वारस हो के खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म कर प्यारा, परम पुरख प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। हरिजन साचा बण के मीत मुरारा, मित्र प्यारा वेखे थांउँ थाँईंआ। रूह बुत्त आदि अन्त दा जाणे इक किनारा, नईया नौका इक्को आपणा नाम समझाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे कलयुग पुरख अकाला अलख अभेव, अगोचर

कहिण किछ ना पाईआ। जो वसणहारा सचखण्ड धाम निहचल निहकेव, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो जुग जुग जन भगतां लेखे लावे सेव, सेवक आपणे रंग रंगाईआ। जिस दी सिफ्त गा ना सके रसना जिह्व, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। सो सतिगुर हरिजन अन्तर निरन्तर नाम निधाना देवे अगम्मा मेव, रसना रस ना कोए चखाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना जन भगतां माण वड्याई देवे वड देवी देव, देवत सुर आपणी खेल खिलाईआ। किरपा कर लेखे लाए आत्म धार कौर गुरदेव, सचखण्ड निवासी जोत प्रकाशी प्रकाश आपणे विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जन हरि कौस्तक मणीआ मस्तक लावे थेव, कर्म कांड दा लेखा जगत जहान दए चुकाईआ।

१६ जेठ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार दिल्ली विखे

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर तक्को नाम कलमे आपणे कलाम, कायनात अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। आबे हयात हकीकी देवे ना कोए जाम, अमृत रस बिन रसना ना कोए चखाईआ। चारों कुण्ट दिसे अंधेरी शाम, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी तुहाडी शरअ दी होई ग़ुलाम, शरीअत ज़ंज़ीर ना कोए तुड़ाईआ। धुर संदेशा सुणो अगम्मा पैग़ाम, जो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार रिहा दृढ़ाईआ। नव सत्त धर्म दा रिहा ना कोए इंतज़ाम, बन्दोबस्त सच ना कोए वखाईआ। की खेल करे धुर दा माही अगम्म अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। झगड़ा तक्को तन वजूद काया माटी चाम, चम्म दृष्टी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर जगत वेखो दीन दुनी आपणी धार, धर्म ईमान नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर तक्को संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सति सच दीपक होए ना कोए उज्यार, नूर नुराना नूर ना कोए रुशनाईआ। तुहाडे हुन्दयां क्यों मेरे उत्ते होया अंध्यार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। आपणयां दीनां मज़्हबां विच निगाह लओ मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिधर तक्को होए विभचार, कूड़ कुकर्म भरी लोकाईआ। तुहाडे नाम दा चढ़े ना कोए ख़ुमार, मस्ती विच ना कोए समाईआ। जिधर तक्को धूंआँधार, अंध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। जीवां जंतां पाए कोए ना सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। शरअ नाल शरअ करे तकरार, नाम कलमा झगड़े विच देवे दुहाईआ। खेल तक्को परवरदिग़ार, की सांझा यार हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक वड

वड्याईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर बिन नैणां मारो झाती, बिन नैणां ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते कूड़ कुकर्म दी वेखो अंधेरी राती, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा तक्को ज़ात पाती, वरन बरन रहे कुरलाईआ। सच मिले किसे ना दाती, वस्त अमोलक ना कोए वरताईआ। अमृत बूँद देवे ना कोए स्वांती, आबे हयात जाम ना कोए प्याईआ। रूह बुत प्यार मुहब्बत दिसे कोए ना नाती, तन वजूद वज्जे ना कोए वधाईआ। निगाह मारो लोकमाती, जगत भूमी वेख वखाईआ। तुसां खेल खेलया मेरी उत्ते छाती, छत्रधारी हो के आपणा पन्ध गए मुकाईआ। धुर संदेशे नाम कलमे दित्ते दाती, दाते हो के जगत वरताईआ। अन्तिम आपणयां सिक्खां मुरीदां पुच्छो वाती, क्यों सचखण्ड बैठे डेरा लाईआ। जन्म कर्म दे वेखो खाती, लहिणे देणे खोज खुजाईआ। आपणी मंज़ल पन्ध तक्को वाटी, पैंडा वेखो थांउँ थाँईंआ। साची मंज़ल जगत जीव चढ़े कोए ना घाटी, घाटा पूर ना कोए कराईआ। आपणी धर्म दी धार तक्को हाटी, हटवाणे हो के वेख वखाईआ। की खेल बणया बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर लोकमात आओ नट्ठ, निरगुण धार पन्ध मुकाईआ। आपणे धर्म दवारे वेखो मठ, चर्चां चराग़ाहां फोल फुलाईआ। किनारे तक्को तट्ट, अट्ठ सट्ठां फोल फुलाईआ। नाम कलमे वेखो हट्ट, गृह गृह भेव चुकाईआ। क्यों शरअ ने शरीअत विच पाई वट्ट, मानस मानव दित्ते वंड वंडाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा मस, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखो नस्स नस्स, भज्जो वाहो दाहीआ। आत्म मिले किसे ना रस, रस्ता सारे गए भुलाईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे कोए ना अक्ख, लोचन नैण प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। क्यों तुहाडा दीनां मज़्हबां खेड़ा हुन्दा जाए भट्ठ, कलयुग भठियाला अग्नी कूड़ रिहा तपाईआ। लोकमात धरनी धरत धवल धौल कहे मेरे उत्ते आओ झट, झटके हलाली वाल्यो आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मुकाओ आपणा पन्ध, पाँधी हो के फेरा पाईआ। लेखा वेखो तारा चन्द, की लहिणा रिहा समझाईआ। निजर धार आत्म परमात्म तक्को अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों खोज खुजाईआ। सिक्खां मुरीदां दे अन्दर वेखो लँघ, काया मन्दिर डेरा लाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां पंच विकारा लाया जंग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया मारे डंग, विख भरी तक्को लोकाईआ। तुहाडा नाम कलमा किथ्थे गया चण्ड प्रचण्ड, जो कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। क्यों दीन दुनी वध्या पखण्ड, ठग्गी चोरी विच वड्याईआ। निगाह मारो जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। खेल तक्को विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांडत ध्यान लगाईआ।

धरनी कहे सदी चौधवीं पैग़म्बरो रही लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा साहिब स्वामी सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो जुग चौकड़ी आदि जुगादि जाणे आपणा रंग, रंगत आपणी दए वखाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक निरगुण धार मार के पन्ध, पाँधी हो के वेख वखाईआ। दीन दयाल बण बख्शंद, रहमत सच सच कमाईआ। जन भगत सुहेले ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी इक्को नाम दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा छन्द, सोहँ सति सच समझाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे भेख पाखण्ड, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं उसे दी आसा विच उसे दी कर के आए मंग, कलि कल्की ओट तकाईआ। जो पिछला लहिणा देणा सब दा करे भंग, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। दीनां मज़्हबां ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। आत्म नूर चाढ़्ह के चन्द, जोती जाता करे रुशनाईआ। सदा सुहेला देवे संग, सगला संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन हरि भगत आपणी डोर बंधाए शब्द तन्द, जगत जहान मेहरवान आपणी गंढ पवाईआ।