१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
अवतार पैग़म्बर गुर कढ्ढण हाढ़ा, प्रविष्टा पहली हाढ़ दए गवाहीआ। तेरा खेल प्रभू जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागरां काया गागारां ध्यान लगाईआ। तेरा नूर ज़हूर लख चुरासी नाड़ी नाड़ा, नर नरायण नौजवान नज़री आईआ। मेहरवान महबूब तेरा तक्कीए धर्म अखाड़ा, दो जहान श्री भगवान ध्यान लगाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दिसे तेरी हेठ दाढ़ा, बचया नज़र कोए ना आईआ। चार जुग दे ग्रन्थ शास्त्र तेरे नाम दा मंगदे भाड़ा, अलख अगोचर अलख तेरे दर ते जगाईआ। तूं स्वामी पुरख पुरखोतम अगम्म अपारा, अलख अगोचर तेरी इक शरनाईआ। तेरा नूर ज़हूर ना पुरख ना नारा, जोती जाते पुरख बिधाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना तेरे हुक्म दा इक्को होवे इशारा, बिन सैनत देणा जणाईआ। नव सत्त नव नव तेरी दिसे धारा, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। जिधर वेखीए चारों कुण्ट दिसे अंध्यारा, साचा चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ। साडे नाम कल्मयां तेरे अग्गे तेरी सिफ्त दी कीती निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। ला शरीका हक हकीका निरवैर इक्को ज़ाहरा, तौफ़ीक दे मालक रफ़ीक इक वखाईआ। तेरे हुक्म दा शरअ शरीअत दा तेरे अग्गे रखीए दाइरा, तेरी वस्त बिना दस्त तेरे चरण कदमा विच टिकाईआ। तेरे हुक्म
तों हुक्मरान होए कोए ना बाहरा, शाह सुल्तान तेरी इक शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु क्यों बिना तन तों वजूद तों कढ्ढो तरला, बिना सीस तों सीस निवाईआ। आपणे दीन मज़्हब दा धरनी उत्ते वेखो भौं मरला, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। खेल तक्को पुरख अकाल अगम्मे हरि का, जो करनी दा करता आप कराईआ। जिस मालक बणाया तुहानूं तुहाडे शरअ वाले घर दा, घराने जगत विच बणाईआ। तुहाडे अन्तर निरन्तर हो के पंजां ततां नाल रिहा लड़दा, खण्डे खड़गां तीर कमान तरकश कंध उठाईआ। खेल खिलाउंदा रिहा सीस धड़ दा, धड़े बाज़ीआं जगत बणाईआ। नाले इशारा करदा रिहा चोटी जड़ दा, जड़ चेतन आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जिस दा नाम कलमा निरअक्खर धार बिन रसना जिह्वा रिहा पढ़दा, ढोले सोहले अगम्म सुणाईआ। उहदा खेल तक्को निहचल धाम अटल दा, की आपणा हुक्म वरताईआ। जो वेस वखाए अछल छल दा, वल छल आपणी कार भुगताईआ। जिस तुहाडा संग रखाया महीअल जल थल दा, समुंद सागर टिल्ले पर्वत अस्गाह रलाईआ। ओह तक्को ओह हुक्म संदेशे घलदा, फ़रमाना आपणा नाम दृढ़ाईआ। जिस दी धार विच आदि अन्त सब रलदा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो अन्त आउणा नहीं उस दे बल दा, बलधारी की सुणाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना कलयुग कूड़ी क्रिया डूँग्घी डल दा, जगत खड़ग वेख वखाईआ। उस दा भेव पा सके कोए ना पल दा, जो पलकां दे पिच्छे बहि के आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण प्रभू साडी मिन्नत, निम्रता विच सीस झुकाईआ। चारों कुण्ट तक्कीए केहड़ी सिम्मत, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वंड ना कोए वंडाईआ। नव सत्त वेखण दी किसे विच नहीं हिम्मत, हौसला शब्द ना कोए बणाईआ। अन्त अखीर बेनज़ीर बिना चिन्ता तों सब नूं लग्गी चिन्नत, फ़िकरां विच फ़िकरा ढोला तेरा इक्को गाईआ। जिधर तक्कीए दीनां मज़्हबां वाले सारे होए निन्दक, सति विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो पिछली कथा कहाणी, बिना कथनी तों दयां जणाईआ। चार जुग दी शास्त्रां वाली वेखो बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द दी जाणो कहाणी, की सिफ्तां विच सलाहीआ। जल्वा जोत तक्को नुरानी, नूर नुराना वेख वखाईआ। आपणे आपणे दीनां मज़्हबां दी तक्को निशानी, की निशानी गए दृढ़ाईआ। शरअ जगत दी वेखो ज़िंदग़ानी, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों खोज खुजाईआ। आबे हयात तक्को तक्को अमृत पाणी, बिन रसना रस खोज खुजाईआ।
वेद तक्को शास्त्र नाल पुराणी, ज्ञान ज्ञान विच्चों प्रगटाईआ। निगाह मारो चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहीआ। फेर नूर तक्को उस पिता पुरख असमानी, जिस दा इस्म आज़म इक्को नूर अलाहीआ। जिस दे पिच्छे शरअ दी दिती कुरबानी, ज़िबह मज़्हब दित्ते कराईआ। शरीअत दे बण किरसानी, किरस कीती थांउँ थाँईंआ। कलमे गा के अञ्जील कुरानी, बाईबल तुरैतां वंड वंडाईआ। अक्खर लिख के कलम कानी, कायनात समझाईआ। आपणी आपणी आपणी पा के मंज़ल रुहानी, रूह बुत कीती शनवाईआ। जरा निगाह मारो तुहाडे जिस्म हो गए फ़ानी, जगत नज़र कोए ना आईआ। तुहाडा मज़्हब केहड़ा जेहड़ा रहे मुकामी, मुकम्मल दयो सुणाईआ। परवरदिग़ार सांझा यार पुरख अकाला जुग जुग आपणे नाम दी सिफ्त दे नाल कराउंदा रिहा बदनामी, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण साडी इक्को आसा, आशा देईए जणाईआ। परम पुरख तेरा भरवासा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तेरी सृष्टी तेरी कायनात तेरी दुनिया तेरा तमाशा, वेखणहार इक अख्वाईआ। तेरा रूप गोपी काहन तेरी मण्डल रासा, तेरा नाच अगम्म अथाहीआ। तेरा नूर ज़हूर तेरा तेरे विच्चों प्रकाशा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा भेद अभेद दस्स सके ना कोए खुलासा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। असीं तन वजूद महबूब तेरे दासी दासा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी सेव कमाईआ। साडी तमन्ना सब दी इक्को ख़ाहिशा, ख़ालस देईए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरी आस आसावंद, सब दी पूर दे कराईआ। तेरी सिफ्त वड्याई कर सके ना बत्ती दन्द, जिह्वा ज़बान ना कोए चतुराईआ। तेरा प्यार नर निरँकार इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सब दा निशान तक्क लै वेख लै आपणा तारा चन्द, चन्द चांदने ध्यान लगाईआ। तेरा हुक्म फ़रमान कदे होया ना कलम बन्द, बन्दीख़ाने विच ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी केते गए लँघ, जुग जुग आपणा पन्ध मुकाईआ। साडी सब दी सांझी इक्को मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंद, रहमत सच कमाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर इक्को नाम आपणा वंड, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। तेरी जैकार होवे नव खण्ड, दीप सत्त ढोले गाईआ। तूं सब तों वक्खरा बोध अगाधा पंड, पंडत तेरी बेपरवाहीआ। जो दीन दुनी मानव ज़ाती आपणे नाम कलमे विच साथों कराई खण्ड खण्ड, खण्डे शरअ वाले आप प्रगटाईआ। दीनां मज़्हबां पवाई कंध, हिस्से जगत वाले वखाईआ। असीं सारे चाहुंदे तेरा इक्को नाम कलमा इक्को होवे छन्द, शहिनशाह तेरी इक्को सिफ्त सलाहीआ। पर मैनूं इयों दिसदा तूं साडी आशा उत्ते चाढ़्हना रंग, रंग भगत दवार
कराईआ। साडा चारा कुछ नहीं चलणा ते दीनां मज़्हबां होणा जंग, ओए जंगूजू तेरा अन्त कोए ना पाईआ। फिरनी दरोही विच वरभण्ड, भंडी जाए ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा समां सुहावणा धरनी उत्ते जाए लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पहली हाढ़ जिस भगत दवारे विच डाहया नहीं पलँघ, घर घर दे बिस्तर दए उठाईआ। झट नारद आ गया वजाउंदा आपणी टिंड, नाल बोदी रिहा हिलाईआ। ओ जे खेड़ा वसेगा ते वसदा रहेगा भगतां दा जीउ पिण्ड, पिण्डी वाले भोले नाथ रहे सुणाईआ। एह शब्द संदेशा धुर फ़रमाना हाढ़ सतारां जाणां वाली हिन्द, हिन्दी पंजाबी दोवें लेख बणाईआ। प्रगट होवे सिँघ सिंघ दा सिंघ, पूरन दा पूरन रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे मैं ख़ुशीआं ढोले गावां, जन भगतो दयां सुणाईआ। शहिनशाही सम्मत वेख लओ नावां, नवां खण्डां ध्यान लगाईआ। जिस दरोही फेरनी विच गरावां, गृह गृह आपणा हुक्म वरताईआ। शाह सुल्तानां करे निथावां, सीस ताज ना कोए सुहाईआ। बल रहे किसे ना बाहवां, भुजां रोवण मारन धाहीआ। विछोड़ा दिसे पुत्तरां मावां, पिता गोद ना कोए सुहाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर कुरलाए वांग कांवां, कूक कूक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभू दा भगत अग्गे रहिणा नहीं कोई लावां, धर्म दी धार धार विच समाईआ। पहली हाढ़ संदेशा दे के मैं नौवां खण्डां विच जावां, भज्जां चाँईं चाँईंआ। हाढ़ सतारां सब दीआं ख़बरां लै के आवां, बचया रहिण कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल कर के आवे सलाहवां, मशवरा मशवरे नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। रंग कहे मेरा रंग अनूप, रंगत समझ किसे ना आईआ। मेरा मालक इक्को भूप, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जेहड़ा वसे आपणी कूट, दिशा नज़र कोए ना पाईआ। ओह मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना सब दा वेखे कूच, कूचा गली फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मेरे कोल पुराणीआं किताबां, जगत अक्खरां तों बिना सोभा पाईआ। जिन्हां दे विच अगम्मी हिसाबा, अंकड़यां विच लेख ना कोए बणाईआ। मैं ख़ुशी नाल दस्सां सतारां हाढ़ माझे वाल्यां आउणा नाल मजाजा, आकड़ प्रभू प्यार बणाईआ। दुआबे वाल्यां वजाउणा अगम्मी वाजा, बिन रसना जिह्वा आख सुणाईआ। मालवे वाल्यां शब्दी धुन दा सुणाउणा साजा, साजण मीत देणा दृढ़ाईआ। जम्मू वाल्यां कूक के कहिणा माही आ जा, तेरी ओट तकाईआ। दिल्ली वाल्यां कहिणा तेरी चरण धूढ़ इश्नान अगम्मी माघा, मग्न आपणे नाल कराईआ। इटारसी वाले कहिण हँस बणा दे कागा, काग हँस रूप बदलाईआ। कानपुर पूना संगत दा हिरदा होवे जागा, भोपाल दयाल नाल मिलाईआ। कलकते वाल्यां बुझी
होवे आगा, पटने पटने वाल्यां दा लेखा तक्कणा धुर दा माहीआ। हरिसंगत दी धार सब ने कहिणा पुरख अकाल तूं ही सब दा माई बापा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंजां प्यारयां आपणे कोल रखणा बेरी दा इक इक छापा, छप्पर सीस उत्ते सुहाईआ। पंजां लिखारीआं लोहे दी पाउणी इक इक छापा, छुपके उँगलां नाल सुहाईआ। पंजां दरबारीआं दीपक जगाउणा मिट्टी नाल मिला के आटा, मुख पंज पंज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। हाढ़ कहे मैं वेखां असमान ज़मीनां, बिना नैणां नैण उठाईआ। जन भगतां दे सीने उत्ते लिख्या होवे हाढ़ महीना, जो भगत दवारे विच आईआ। गुलज़ार सिँघ मुख दे नाल वजाए बीना, बिना ख़ुशी तों ख़ुशी बणाईआ। माझे वाले नौ गुरमुख रूप धारया होवे वांग चीना, चीनी आपणा रूप बदलाईआ। नौ गुरमुख दुआबे वाले मस्तक लिख्या होवे जैपीना, जैपन रंग रंगाईआ। मालवे वाल्यां सज्जे कंधे ते लिख्या होवे रहीमा, तेरी रहमत बेपरवाहीआ। जम्मू संगत इक लेख बणाउणा सज्जे मक्का ते खब्बे मदीना, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आपणी खेल खिलाईआ। हाढ़ कहे मैं ख़बर सुणावां चंगी, सतिगुर शब्द रिहा जणाईआ। माझे मालवे दुआबे जम्मू इक इक गुरमुख तैयार करना भुजंगी, पर्दा ना कोए रखाईआ। पंजां दा रूप होवे जंगी, शस्त्र शस्त्रां नाल सुहाईआ। पंजां पंजां दे कोल खड़ग होवे नंगी, तिक्खी धार नाल वड्याईआ। शिव सिँघ भगत दवारे उत्ते चढ़ के पाएगा भंडी, कूक कूक सुणाईआ। ओह दुनिया वाल्यो एह प्रभू दी ओझड़ डण्डी, रस्ता बिखड़ा वेख वखाईआ। जो फिरदा सब दे कन्ढ्ढी, घाटां चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। हाढ़ कहे मैं हकीकत दस्सां, मालक हक जणाईआ। ख़ुशीआं दे विच नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगतो हाढ़ सतारां भगत दवारे दे उत्ते सब दीआं लग्गीआं होण अक्खां, सोहँ नैणां वेख वखाईआ। फेर चौथी मंज़ल तों तुहाडे अन्दर नस्सां, घर घर डेरा लाईआ। तुहाडे मन्दिर टिकां शब्दी धार मार के सट्टां, कूड़ क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। नौवां दवारयां तक्कां हद्दां, हद्द हदूदां ना कोए वंडाईआ। जिस सतिगुर शब्द दीआं मारदे रहे गप्पां, की शब्दी शब्द जणाईआ। उस दा इक्को टिकाणा इक्को मन्दिर इक्को गृह दसणा पता, पतिपरमेश्वर हो के आप समझाईआ। जिस मंज़ल दा इशारा कर के गया नानक तपा, बिना तपस्या तों तुहानूं देणा वखाईआ। पिछला समां नौ सम्मत तों इक्की तक्क पिछल्यां नाल टप्पा, जो भविक्ख्तां विच गए सुणाईआ। हुण इक्को अक्खर खेल खिलाउणा पप्पा, पारब्रह्म प्रभ पूरन वेस वटाईआ। जिस दा नूर कदे ना छुपा, छुपण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्तर निरन्तर इक्को नाम मन्त्र दा दे रसा, रस्ता आपणा दए वखाईआ।
२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बासरके ज़िला अमृतसर काबल सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे महबूबा, मेहरवान महिबान बीदो तेरी शरनाईआ। तेरा खेल तक्कया अर्श अरूजा, आलीजाह तेरी वड्याईआ। मैं जिधर वेखां मौजूदा, हर घट बैठा नज़री आईआ। मेरी आशा इक्को मंज़ल हक मकसूदा, मेहरवान दयां सुणाईआ। नौ सत शरअ दी तोड़ हदूदा, हद्द रहिण कोए ना पाईआ। तेरा खेल तक्कां अजूबा, अजब निराली आपणी धार दे समझाईआ। दीन दुनी अन्दर भाउ रहे ना दूजा, दुतीआ भेव देणा चुकाईआ। अन्तर आत्म पर्दा खोल्ह दे गूझा, गुर सतिगुर शब्द आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अन्दर दसदे आपणा मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े लए मिलाईआ। मैं डण्डावत बन्दना करां निमाणी वसुधा, धरत धवल धौल हो के सीस निवाईआ। श्री भगवाना नौजवाना सति सच मेरे उत्ते कर दे उग्घा, उगण आथण होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे भगवन्त, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। तेरा वेस अनेका रूप अनन्त, अकल कलधारी तेरी वड्याईआ। मैं दरवेशण दर ते मंगत, भिखारन हो के झोली डाहीआ। दीन दुनी गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। बोध अगाधा बण पंडत, बुद्धी तों परे दे समझाईआ। तेरा इक्को नाम निधाना श्री भगवाना होवे संनत, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। सति सच बणा दे बणत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तेरा लहिणा देणा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज तेरी धार समाईआ। तूं लेखा वेख लै पंज पंकज, पारब्रह्म आपणा पर्दा लाहीआ। जो इशारा कर के गया भगती दी धार विच जनक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर तक्क ख़ाहिश, तमन्ना तेरे अग्गे रखाईआ। मेरा तन वजूद नहीं कोई लाश, स्वास साह ना कोए रखाईआ। मेरे कोल अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे संदेशे ख़ास, ख़सूसीअत विच दृढ़ाईआ। निरगुण नूर तेरा अथाह प्रकाश, जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण तेरा दर्शन पाईआ। मेरा जगत विषयां वाला नहीं विश्वाश, विश्व दा पर्दा देणा चुकाईआ। मैनूं इशारा देवे शंकर उतों कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्मपुरी ध्यान लगाईआ। विष्नूं विश्व दी धार रिहा आख, बिन अक्खरां तों रिहा समझाईआ। खेल तक्क पुरख अबिनाश, की करता कार कमाईआ। जिस दी निरगुण
सरगुण पैंदी रास, बिना गोपी काहन आपणी खेल रचाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेला भगतां पास, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सतिगुर पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध तेरी शरनाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। मेरी बेनन्ती मन्न सवाल, साजस तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। जगत जिज्ञासू होए बेहाल, बहिबल हो के मारन धाहीआ। सब दे सिर ते कूके काल, नगारा रिहा वजाईआ। सम्बल बहि के कर संभाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबकां वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा मुहम्मद रिहा वजाईआ। ईसा तेरे इस्म दी करे भाल, बिना जिस्म जमीर ध्यान लगाईआ। मूसा पिछली लेखे लाउणी घाल, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। धरनी कहे भगत सुहेले तक्कणे आपणे बाल, बचपन सब दा वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द बणा दलाल, विचोला इक्को सच समझाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। हरि सन्त सुहेले तेरी करन किते ना भाल, खोजन बन कोए ना जाईआ। दीआ बाती कमलापाती गुरमुखां अन्तर देणा बाल, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। भाग लगा दे काया माटी खाल, ख़लक दे ख़ालक तेरी वड वड्याईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल के आपणी चाल, चारों कुण्ट हो सहाईआ। नाम निधाना दे धन माल, अतोट अतुट वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, स्वामी सच होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मंगां भीख, भिखक हो के झोली डाहीआ। बाल्मीक दे सीने वाली वेख तवारीख, जिस दी तारीफ़ जगत ना कोए समझाईआ। मैं तेरे कदमां रखां सीस, बिन सीस सीस झुकाईआ। तूं स्वामी मेरा जगदीश, जगदीश्र बेपरवाहीआ। मैं पैग़म्बरां दी सुणी हदीस, हज़रतां पैग़ाम दित्ते सुणाईआ। मैं गोबिन्द दा लेखा जाणया बीस इकीस, बीस इकीसा इक्को नज़री आईआ। निराकार निरँकार मेरे उत्ते बदल दे रीत, रीतीवान तेरी ओट तकाईआ। इक्को काया काअबा सब नूं दस्स दे मन्दिर मसीत, गुरदवार गुरदेव इक्को देणा समझाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्स दे आपणी प्रीत, प्रीतम हक हक समझाईआ। झगड़ा मेट दे ऊँच नीच, ज़ात पात रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अंधेरा रहे ना तारीक, बिन सूर्या चन्द कर रुशनाईआ। मेरे उत्ते एसे थाँ बाल्मीक ने मारी सी लीक, लाईन खब्बे हथ्थ खिचाईआ। नाल आशा रखी उम्मीद, तृष्ना त्रेता द्वापर कलयुग अन्त जणाईआ। मेरा स्वामी ठाकर आवे ठीक, करता धुरदरगाहीआ। जो दीन दुनी दी बदले नीत, नीतीवान इक अख्वाईआ। आपणे शब्द नाल धरनी कहे मेरी करे तस्दीक, शहादत नाम वाली भुगताईआ। सो वक्त सुहञ्जणा पिछला गया बीत, अगली अग्गे गंढ पवाईआ। मैं निमाणी माटी हस्त
कीट, कीट कीटां दिती वड्याईआ। धरनी कहे मेरा भाग बणाया चरण छुहा के पीठ, थापी पुश्त पनाह लगाईआ। मैं करवट बदल के दर्शन पाया मेरी निकल गई चीक, चीक चिहाढ़ा दीन दुनी देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मेरी आदि जुगादी जुग जुग दी भुल्ल ना जाए प्रीत, प्रीतम हो के लहिणा देणा मेरी झोली पाईआ।
३ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बासरके ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे बेपरवाह, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। मैं सिफ्तां विच करां वाह वाह, तेरा खेल अगम्म अथाहीआ। मेरे उत्ते तेरे टिल्ले पर्वत जल थल अस्गाह, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। नव सत्त खेल दिता खिला, धुर दी रचना रचन रचाईआ। तन वजूद दित्ते सुहा, मानस मानव वंड वंडाईआ। धुर संदेसे नाम सुणा, नाम कलमे कीती पढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रूप बदला, निरगुण सरगुण लई अंगड़ाईआ। हुक्म संदेसा दे के सहिज सुभा, साहिब स्वामी आपणा हुक्म सुणाईआ। कलयुग लेखा दिता गिणा, अणगिणत तेरी वड्याईआ। चारों कुण्ट अंधेरा गया छा, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। धरनी कहे मैं नेत्र नैणां नीर रही वहा, छहिबर शरअ वाली लगाईआ। मेहर कर मेरे मेहरवां, मेहरवान महबूब तेरी वड्याईआ। दिवस रैण रही कुरला, काअब्यां खोज खुजाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी दर दवारे फेरा पा, घर ठांडे अक्ख उठाईआ। मैं निमाणी पकड़ बांह, कोझी कमली लै उपाईआ। झगड़ा मिटा दे सूर गां, छुरी शरअ ना कोए चलाईआ। धरनी कहे मैं जगत दी धरती माँ, मायूसी विच सीस झुकाईआ। मेरे उत्ते हँस बणा दे काँ, काग हँस उडाईआ। इक्को तेरा कलमा होवे नाँ, नाउँ निरँकार देणा समझाईआ। जन भगतां बख्श दे ठण्डी छाँ, अग्नी तत तत बुझाईआ। मैं तेरा खेल तक्कां नाल चाअ, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। चरण कँवल बलि बलि जां, बलिहारी आपणा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच रंग रंगाईआ। धरनी कहे मैं तेरा कीता इंतज़ार, मेरा अन्तष्करन वेख वखाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, ज़ाहर ज़हूर तेरी ओट तकाईआ। साचा बख्श दे इक दीदार, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। ठांडे दर करां पुकार, निव निव सीस निवाईआ। तूं मालक एकँकार, अकल कलधारी नूर अलाहीआ। मैं चाकर सेवक ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। किरपा कर विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे मंग मंगाईआ। कलि कल्की कूड़ी क्रिया दे निवार, कलेश कुकर्म रहे ना राईआ। चारों कुण्ट मेरे उत्ते होवे तेरी जै जैकार, तूं
मेरा मैं तेरा ढोले सारे गाईआ। धरनी कहे तेरे चरण कँवल सब दा होवे प्यार, प्रीतम पीआ इक्को इक मनाईआ। इक्को नाद धुन होवे जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। बेनन्ती सुण मेरे निरँकार, निरवैर तेरी शरनाईआ। तूं आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी आप अख्वाईआ। धरनी कहे मैं अर्ज़ रही गुज़ार, गुज़ारिश विच सीस निवाईआ। मेरा लहिणा देणा पूर कर शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया उतरे भार, भारद्वाज दा लेखा पूरा देणा कराईआ। मेरे उत्ते कूड़ क्रिया दी उडे छार, धूढ़ी ख़ाक तेरे चरण ना कोए रमाईआ। मैं नेत्र रोवां धाहां मार, धर्म दी धार रहिण कोए ना पाईआ। आ मालक मेरे परवरदिग़ार, सांझे यार तेरी शरनाईआ। तेरा हक दवारा इक्को होवे तैयार, त्रैगुण अतीते देणा समझाईआ। हुक्म संदेशा दे दे परवरदिग़ार, आलस निंद्रा रहे कोए ना राईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी मंज़ूर कर निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहार, सहायक नायक ख़समाने नज़र कोए ना आईआ।
३ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर नरैण सिँघ दे गृह
जन भगतां नवां होवे नावां, सम्मत शहिनशाही नौ दए गवाहीआ। आत्म परमात्म बल होवे सावां, बलहीण रहिण कोए ना पाईआ। भाग लग्गे काया मन्दिर तन गरावां, गृह गृह वज्जे वधाईआ। मिले मेल कबीर रविदास धन्ने जट्ट भरावां, सगला संग बणाईआ। गुरमुख गुरसिख रहे ना कोए निथावां, सचखण्ड दवार मिले सच वड्याईआ। गृह सुहञ्जणा वेखणा नाल चावां, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। जन भगतां फिरनां नहीं चुरासी वाले राहवां, चारे खाणी खेल ना कोए वखाईआ। हँस रूप बणाउणे कावां, काग हँस उडाईआ। हरिजन रहिण देणा नहीं कोई लावां, सति सच नाल मिलाईआ। खेल तक्कणा आत्म परमात्म धार परम पुरख सावां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगावां। सम्मत नौ कहे मेरे साहिब दी साची बिध, बिधना लेख वेख वखाईआ। जिस भगतां कारज करने सिद्ध, प्रसिद्ध आपणा आप जणाईआ। सतिगुर शब्द बणा के गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। आवण जावण लख चुरासी फाँसी राय धर्म दी रहे कोई ना ज़िद, लेख चित्रगुप्त ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप समझाईआ। सम्मत नौ कहे मेरे साहिब दी खेल नवीं, नव सत्त दए वड्याईआ। जो इशारा
कीता रविदास रवी, रवि शशि जिस दा ध्यान लगाईआ। ओह खेल करे धरनी उपर धवी, धवल वंड वंडाईआ। जिस नूं सब ने कहिणा अवतार चव्ही, चौबीसा बेपरवाहीआ। ओह नाम सतिगुर धार पावे आपणी सही, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। लेखा पूरा करना जो राम इशारा कीता कैकई, केवल इक्को बचन सुणाईआ। जो इशारा दिता गुर गोबिन्द ने ढई, ढईआ आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग इक वखाईआ। सम्मत कहे मेरा साहिब नवां नरोआ, नर नरायण वड वड्याईआ। जिस दा भेव नहीं कोई दोआ, दुतीआ धार ना कोए समझाईआ। जिस दा प्रकाश जगत जुगत त्रै लोआ, लोयण सब दे वेख वखाईआ। सो स्वामी कदे ना सोया, सूरत विच वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा भेव चूंकि चुनाचे जाणे ना गोया, गोबिन्द दी धार गोबिन्द माहीआ। जिस अमृत अगम्मी धार चोया, अनरस आप वहाईआ। उस दा भेव जाणे ना कोया, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। ओह आपणे जेहा आपे होया, होका हक हक सुणाईआ। ना जन्मे ना कदे मोया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। आलस निंद्रा विच कदे ना सोया, गफ्लत विच गाफ़ल ना कदे अख्वाईआ। जिस जुग जुग जन भगतां पापां दुरमति मैल धोया, पतित पुनीत कराईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता प्रगट होया, प्रगणा सम्बल इक सुहाईआ। जिस नौ खण्ड पृथ्मी धुर दा नाम देणा ढोया, दीपां सत्तां झोली पाईआ। उस दा तेज सके ना कोए रकोया, पर्दा रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां साचे सन्तां आप लए मोहया, मुहब्बत प्यार विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। सम्मत नौ कहे ओह नारद आया आपणी हिलाए बोदी, निगाह जिमी असमान रखाईआ। होका देवे मैं धर्म धार दा जोगी, जुगती सब नूं दयां सुणाईआ। सृष्टी माया ममता होई रोगी, कलयुग खेल रिहा खिलाईआ। कूड़ वासना होई भोगी, ममता विच हल्काईआ। साध सन्त सूफ़ी हो गए लोभी, लबां कटावण वाले रोवन मारन धाहीआ। सब ने पापां भार लद्दया बोझी, हौला सके ना कोए कराईआ। सच दवार दा दिसे कोए ना खोजी, खोजत खोजत वेखी जगत लोकाईआ। नाम निधान मिले किसे ना रोजी, राजक रिजक रहीम मिलण कोए ना पाईआ। नारद कहे मैं सब दे हथ्थ लावां गोडी, मारनिन्ग गुड कहि के सीस निवाईआ। जो संदेसा दे के गया शब्दी धार गोबिन्द सोढी, सो पुरख निरँजण दिता दृढ़ाईआ। जिस दीन दुनी दी कीमत रहिण नहीं देणी कौडी, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। ओह स्वामी ठाकर बण के मौजी, मजलस भगतां नाल बणाईआ। सतिगुर शब्द डिकटेटर फ़ौजी, सिपाह सलार नज़र कोए ना आईआ। उहदा दरजा नहीं कोई अहुदी, अहुदेदार ना कोए वड्याईआ। ओह लेखा जाणे लोक परलोकी, दो जहानां वेख वखाईआ। नारद
कहे मैं उस दा सलोकी, जो सोहला रिहा दृढ़ाईआ। उहदी ख़बर इक्को अगम्मी मोटी, बहुता लेखा ना कोए जणाईआ। जिस सब दी सिख़र मुन्नणी चोटी, चोटी चोटा हो के वेख वखाईआ। जो सृष्ट दृष्ट अन्दर हो गई खोटी, राय धर्म दए सज़ाईआ। जिन्हां खाधी गोशत बोटी, रस बुल्ल्हां बुटां बणाईआ। ओह लहिणा देणा सब दा पूरा करे जञ्ञू पग्ग धार दी टोपी, जगत जहान वेख वखाईआ। नारद कहे मैनूं इक ख़बर सुणाई छोटी, बिन अक्खरां दिती दृढ़ाईआ। आपणी पुराणी वेख लंगोटी, चीथड़ ध्यान लगाईआ। निगाह मार निरगुण धार तक्क लै जोती, जोती जाता नज़री आईआ। भगत सुहेला आत्म दा गोती, गौतम बुद्ध रिहा दृढ़ाईआ। उस जन भगतां सुरत उठाई सोती, सुत्तयां लए जगाईआ। दुरमति मैल जाए धोती, पापां करे सफ़ाईआ। काया माटी जाणी पोची, तन वजूद वज्जे वधाईआ। जो इशारा कीता रवीदास चमारे मोची, चम्म दृष्टी दा डेरा ढाहीआ। नारद कहे मैं पै गया सोची, अन्दर अन्दर ध्यान लगाईआ। की ख़बर सुणाए गोझी, भेव अभेद दृढ़ाईआ। जां निगाह मारी मैनूं सति सरूप दिसया जोगी, जुगती जुगत ना कोए बणाईआ। मैं झट बैठ गया उस दी गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा गोबिन्द वाला समझाईआ। फिर हिलण लग्गी बोदी, पवण पवणां नाल मिलाईआ। मैं ख़बर सुणी घरोगी, गहर गम्भीर दिती दृढ़ाईआ। नारद दीन दुनी होई रोगी, सच जाम ना कोए प्याईआ। मैं झट सोचण लग्गा हथ्थ रख के उत्ते गोडी, निगाह ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। जां वेख्या सब दी मुक्कदी जाए औधी, आयू नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप सुणाईआ। नारद कहे मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सया, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। नाले लैहंदे चढ़दे नस्सया, दक्खण पहाड़ कदम टिकाईआ। फेर नैणां दा तीर निराला कस्या, प्रभ चरणां दे विच लगाईआ। फेर खेल वेख्या पूरनमा मस्सया, किशना सुकला पक्ख दए गवाहीआ। चारों कुण्ट माया ममता सब नूं डस्सया, बचया रहिण कोए ना पाईआ। झट मैनूं पै गई गश्या, सुरती सुरत भुलाईआ। मैनूं नज़र आ गया काहन चराउंदा गाईं वच्छया, गऊपाल गोपाल नांओ धराईआ। मैं उठ के मारीआं कच्छया, कच्छ मच्छ दा लेखा दिता समझाईआ। मैनूं चेता होर आ गया जिस वेले गोबिन्द दा अमृत गोबिन्द दी धार चक्खया, दृष्ट चश्मदीद नूरे चश्म दरसाईआ। मैं पिछला लेखा आपणे विच्चों कढ्ढ के रखया, बिना हथेली हथ्थ उत्ते टिकाईआ। फिर निगाह मारी जेहड़ा समां प्रभू ने मिथ्या, सो वक्त सुहञ्जणा गया आईआ। सुलखणी होवे वार थितया, घड़ी पल वज्जे वधाईआ। स्वामी मिले साजण मितया, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी पितया, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जो खेल करे नित नवितया, जुग जुग वेस वटाईआ। सो भगतां बणे मितया, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। नारद कहे मैं सम्मत नौ दीआं सुणीआं तकरीरां, लफ़ज लफ़ज ध्यान लगाईआ। आवाज़ां आईआ पैग़म्बरां पीरां, जो पवणां विच समाईआ। आशां तक्कीआं शाह हकीरां, जो हिजर विच दृढ़ाईआ। बिरहों दे वहिण वगदे वेखे नीरां, नैणां छहिबर लाईआ। चुरासी दीआं तक्कीआं तकदीरां, तन वजूदां फोल फुलाईआ। ग्रन्थ शास्त्र वेद पुराणां अञ्जील कुरानां जाणीआं बीड़ां, पर्दे परदयां विच्चों उठाईआ। धुर दे हुक्म दीआं तक्कीआं करीड़ां, जो जगत क्रिया विच कदे ना आईआ। मैनूं इयों दिसदा जिवें सब दे उत्ते पैणीआं भीड़ां, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। प्रभू विछोड़े दीआं होणीआं पीड़ां, दर्दीआं दर्द ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक वखाईआ। सम्मत नौ कहे नारद की मैनूं दए संदेशा, जगत जहान जणाईआ। की भेव दस दशमेशा, दहि दिशा दे खुल्हाईआ। की तेरा लेखा बोदी धार केसा, धर्म दी धार नाल समझाईआ। नारद कहे मैं आदि जुगादी सतिगुर शब्दी धार सद हमेशा, हम साजण इक बणाईआ। जुग जुग खेल करना मेरे साहिब स्वामी दा पेशा, पेशीनगोईआं विच सारे गए सुणाईआ। ओह लेखा वेख लै मुल्ला शेख़ा, मुसायकां दयां दृढ़ाईआ। अन्दर रहे ना कोए भुलेखा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। सब दी मिटदी जाए रेखा, ·षीशर होए ना कोए सहाईआ। जिधर तक्को उधर कलेशा, कलकाती खेल वखाईआ। जो आशा रखी गणपति गणेशा, शंकर ध्यान लगाईआ। सो लहिणा देणा पूरा करे प्रभू भुल्ले कदे ना चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ। लख चुरासी जिस किरसान दी खेती ओह फिरे आपणयां विच खेता, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिस नूं अन्त सब ने मन्नणा इक्को नेता, नर नरायण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। नारद कहे सम्मत वेख प्रविष्टा दूजा, महीना हाढ़ वखाईआ। परम पुरख जन भगतां पूरीआं करे रीझां, रिज़क रहीम दए वड्याईआ। आत्म दवार दीआं लँघ दहिलीज़ां, बिना चरणां चरण टिकाईआ। पूरब जन्म दीआं पूरीआं कर उम्मीदां, तृष्ना तृखा कूड़ मिटाईआ। जिस दे कोल बिना अक्खरां तों रसीदा, कलम स्याही दी वंड ना कोए वंडाईआ। ओह खोल्हणहारा गफ्लत विच्चों नींदा, आलस दए मिटाईआ। अमृत बरखे आपणे अगम्मे मींह दा, मेघ मेघला आप वरसाईआ। लहिणा देणा जन भगतां पूरा करे साढे तिन्न हथ्थ सींअ दा, सतिगुर शब्द होए सहाईआ। ओह मालक ख़ालक लख चुरासी जंत जीअ दा, जीव आत्मा आपे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा पूरा करे ज्यों पिता पुत्तर धी दा, पिता पूत आपणी गोद सुहाईआ।