४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर नरैण सिँघ दे गृह
धरनी कहे पुरख अकाल अगम्मे माही, परवरदिग़ार बेपरवाह तेरा ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि एकँकार तेरी इक शहिनशाही, दूसर दो जहान नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल बेपरवाही, बेअन्त तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तेरा निरगुण नूर जोत होवे रुशनाई, निराकार डगमगाईआ। सतिगुर शब्द अगम्म अथाही, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। लख चुरासी खेल खिलाई, त्रैगुण माया पंज तत रंग रंगाईआ। आत्म धार आप प्रगटाई, घर घर अन्दर दिती टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर रूप धरके बणिउँ राही, रहिबर आपणा पन्ध बणाईआ। शब्द नाद धुन वजाई, अनहद रागी राग उपजाईआ। धुर दा नाम संदेशा दिता सुणाई, नाम कल्मयां कायनात वड्याईआ। लेख बणा के काग़ज़ कलम स्याही, ग्रन्थ शास्त्र रंग रंगाईआ। मानव ज़ाती वंड वंडाई, दीनां मज़्हबां हिस्से दित्ते पाईआ। जगत चण्ड प्रचण्ड चमकाई, खण्डे खड़ग नाल मिलाईआ। ढोले गीत संगीत छन्द सुणाई, सिफ्तां विच सलाहीआ। आत्म परमात्म दृढ़ाई, पारब्रह्म ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। दूई द्वैती कंध विच टिकाई, पर्दा पर्दे विच वखाईआ। सूर्या चन्द कर रुशनाई, जगत जहान दिती वड्याईआ। मण्डल मण्डप रंग रंगाई, पुरीआं लोआं सोभा पाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं मालक अगम्म अथाही, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। मेरी बिना हथ्थां तों तेरे अग्गे दुहाई, बिन नैणां नीर वहाईआ। साहिब स्वामी मेरे मालक ख़ालक आ जा माही, मेहरवान दया कमाईआ। मैथों झल्ली ना जाए जुदाई, ज़ुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं अवतार पैग़म्बर गुरु इशारयां विच गए समझाई, सैनत तेरा नाम लगाईआ। कलयुग अन्तिम आउणा धुरदरगाही, सचखण्ड निवासी नूर अलाहीआ। जिस नूं जन्मे कोए ना माई, पिता गोद ना कोए टिकाईआ। जिस दा होए कोई ना दाया दाई, दाइरयां विच बन्द ना कोए कराईआ। धरनी कहे मैं तेरा राह रही तकाई, दिवस रैण नैण उठाईआ। मेरे साहिब सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना तेरी सृष्टी मेरे उत्ते बणी कसाई, कसम सौगंद खा के दयां जणाईआ। दीनां मज़्हबां पई लड़ाई, तेरा नाम कलमा जगत शरअ छुरी रूप बदलाईआ। सति धर्म रिहा किसे ना थाँईं, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार मेरे उत्ते कुरलाईआ। झगड़ा प्या भैणां भाई, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। मेरा लेखा पूरा कर दे जो दस्सया गोबिन्द गुर गुसाँईं, गहर गम्भीर तेरी शरनाईआ। जिस काहन बूटा पुट्टया काही, कायनात जड़ हिलाईआ। तिस दा वेला वक्त लँघया ढाई, सैंकड़ा ढईआ दए गवाहीआ। मेरे ख़ाली हथ्थ मैं वास्ता रही पाई, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। तेरी सृष्टी तेरे नालों होई पराई, परा पसन्ती मद्धम बैखरी समझ कोए ना पाईआ। सति दी सच धर्म दी धर्म देवे ना कोए गवाही, कूड़ी क्रिया जगत कुरलाईआ। मेरे साहिब सतिगुर
निरवैर पुरख पकड़ी बाहीं, फड़ बाहों पार कराईआ। समुंद सागर पार कराईं, टिल्ले पर्वत मेरे रहे कुरलाईआ। तेरा खेल तक्कां चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक उपजाईआ। तूं दो जहानां हुक्म संदेसा इक सुणाईं, इक्को डंका नाम वजाईआ। मार्ग पन्थ इक प्रगटाईं, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म भेव खुल्हाईं, ख़ालक ख़लक देणी समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा लाहीं, दुतीआ भाओ ना कोए जणाईआ। ईस जीव रंग चढ़ाईं, जगदीश अगम्म अथाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पार करा दे खाई, खार दीन दुनी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। दरोही तेरे नाम दी कीमत रही ना पाई, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। जिधर तक्कां कूड़ी शाही, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। मेरे साहिब सतिगुर तेरे दर भिखारन आई, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मांगत की मंगां, मेरे देवणहार स्वामी। किस बिध आपणी चोली रंगां, परम पुरख मेरे अन्तरजामी। जगत जहान सीस वेख नंगा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। जिधर तक्कां ओधर दंगा, झगड़ा करे लोकाईआ। अमृत धार तेरी दिसे किसे ना गंगा, गोदावरी गोबिन्द वाली दए गवाहीआ। फिरी दरोही विच वरभण्डा, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। जगत जिज्ञासू आत्म रंडा, कन्त सुहाग ना प्रभू हंढाईआ। तेरा शब्दी नज़र ना आए खण्डा, नव खण्ड रही कुरलाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे संगा, पर्दा रहे ना राईआ। निशाना तक्क लै तारा चन्दा, मुहम्मद सीस झुकाईआ। जिस दा सफ़र रिहा ना लम्बा, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। लेखा तक्क लै मूसा ईसा संधा, सँध्या सरघी ध्यान लगाईआ। सच प्रेम दिसे ना कोए अनन्दा, अनन्द अनन्द विच ना कोए समाईआ। कलयुग जीव मन कल्पणा होया गंदा, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ। तेरे ज़हूर विच नूरी दिसे कोई ना बन्दा, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। मैं वेख के खेल होई अचंभा, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। धरनी कहे मेरे साहिब मेरा सीना कर दे ठण्डा, अग्नी तत बुझाईआ। वरनां बरनां दीनां मज़्हबां इक्को पा दे गंढा, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। कलयुग अन्त अखीरी कर दे कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट वेख बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मैं निमाणी कमली कोझी, कमलापति की दृढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा आए कोई ना सोझी, समझ सूझ ना कोए वड्याईआ। मेरे उत्ते तेरी सृष्टी होई लोभी, मोह हँकार विकार नाल वड्याईआ। धर्म दा दिसे कोए ना जोगी, जुगत जुगीशर ना कोए समझाईआ। कूड़ क्रिया दे हो गए रोगी, दारू नाम ना कोए प्याईआ। जगत वासना होए भोगी, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। विछोड़े विच बणे ना कोए विजोगी, बिरहों तीर ना कोए लगाईआ। माता पूत सुहाए कोए ना गोदी, भगत जन्मे कोए ना माईआ। झगड़ा प्या जञ्ञू बोदी, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। मैं सोचां हथ्थ रख के उत्ते ठोडी, नेत्र तेरे चरण टिकाईआ। की
लहिणा देणा अन्तिम वेदी सोढी, नानक गोबिन्द की खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभ मैं सोचां की इस वक्त, समझ विच किछ ना आईआ। तेरी सृष्टी तेरी दुनिया तेरा जगत जहान फ़कत, फ़िकर तेरी झोली पाईआ। तेरा हुक्म फ़रमाना आदि जुगादी सख्त, सुख़न सके ना कोए बदलाईआ। कोटां विच्चों तेरा विरला दिसे भगत, भगवन जो तेरी ओट तकाईआ। जिस दी तूं लेखे लाएं बूँद रक्त, तन हड्ड मास नाड़ी आपणे रंग रंगाईआ। अन्तर आत्म दे के शक्त, शक कूड़ा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर मांगत सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं सचखण्ड दी मंगती, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मैं पुछिआ नहीं किसे पांधे पंडती, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। मैं आस रखी तेरी इक कन्त दी, कन्त कन्तूहल देणी सरनाईआ। की धार साचे सन्त दी, साहिब सुल्तान देणी समझाईआ। की वड्याई तेरे मंत दी, जुग जुग आपणा नाम बदलाईआ। की खेल अख़ीरी अन्त दी, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। की धार जाणे हउँमे हंगत दी, हँ ब्रह्म की समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सुण धरनी धरत, धवल धौल दयां जणाईआ। मेरा अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल वायदा अगम्मी शर्त, शरीअत विच कदे ना आईआ। निरगुण धार आवां परत, पतिपरमेश्वर रूप बदलाईआ। ना कोई सोग रहे ना हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। लख चुरासी करां परख, खोटे खरे वेखां थांउँ थाँईंआ। मालक ख़ालक बण के अर्श, अर्शी प्रीतम हो के पर्दा लाहीआ। मेरा लहिणा देणा सम्मत शहिनशाही नव धार दे बरस, नव सत्त पन्ध मुकाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म देवां दरस, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। जन्म कर्म दी मेटां हरस, हवस अवर ना कोए वधाईआ। ग़रीब निमाणयां करां तरस, कोझयां कमल्यां गोद उठाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, अग्नी तत बुझाईआ। लेखा जाणां मन्दिर मस्जिद शिव दवाले मठ, चराग़ाहां खोज खुजाईआ। सब दा लहिणा देणा झोली पावां कर्ज़, मकरूज़ हो के लेखा दयां मुकाईआ। कलयुग कूड़ा बदलणा मेरी होवे ग़रज़, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। इक्को नाम ढोला दस्सां तर्ज़, कलमा कायनात सुणाईआ। तेरी बेनन्ती मंज़ूर करां अर्ज़, आरज़ू आपणे विच टिकाईआ। निरगुण धार खेल वखावां असचरज, अचरज लीला आप रचाईआ। दीन दुनी दी पुट्ठी सिध्धी करां नरद, नर नरायण आपणा भेख बदलाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडां दर्द, दुखियां होवां सहाईआ। शरअ छुरी मेट के करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। धरनी तेरा होण ना देवां हर्ज, हर्जाने पिछले पूर कराईआ। इक्को हुक्म संदेसा फ़रमाना सुणावां गरज, गूंज दो जहान जणाईआ।
योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मुद्दतां दा लेखा वेख वखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी फोलां फ़रद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं अन्त बेनज़ीर हो के मेटां अंधेरा गर्द, गर्दिश तक्कां सर्ब लोकाईआ। जन भगतां मंज़ूर कर के अर्ज़, बंस सरबंस सारे दयां तराईआ। हरिजन बणा के आत्म धार हँस, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। लेखा मुका के स्वर्ग जन्नत, सचखण्ड साचे आप मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल आदि जुगादि जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ।
४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर कल्ला हरिसंगत दे नवित
धरनी कहे मैं सुणीआं अगम्मी आवाज़ां, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा सुणाईआ। उठ वेख अगम्मी राजा, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस आदिन आदि तेरा साजण साजा, अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। सो जोती धार ग़रीब निवाजा, सो पुरख निरँजण अगम्म अथाहीआ। तेरी रखण आवे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीपक जोत जगा के देस माझा, मजलस भगतां नाल रखाईआ। कमलीए बिन नैणां तों दर्शन पा जा, लोचन नैण बिगसाईआ। निगाह मार लै शब्द सतिगुर धार विच जागा, दो जहान लए अंगड़ाईआ। जिस दे हथ्थ विच लख चुरासी जीव जंत दीआं वागा, निरगुण सरगुण संग बणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता कन्त सुहागा, परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस दा नाम कलमा जगत विद्या तों बाहर अनरागा, कथनी कहिण किछ ना पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आया भागा, भाग तेरे दए बणाईआ। चरण धूढ़ कर लै उतम श्रेष्ट दो जहान तों मजन माघा, जगत मैल रहे ना राईआ। जिस नूं सीस झुकाउंदे कृष्ण राधा, सीता राम निव निव लागण पाईंआ। ओहदा हुक्म संदेस इक्को इक अनादा, अनादी धुन जणाईआ। जो तेरे कलयुग अन्त बदलण आया मर्यादा, हुक्म धुर दा इक प्रगटाईआ। जिस दा नाम निधान बोध अगाधा, बुद्धी विच समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होवे सहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण धरनीए आपणे मुख तों लाह लै पल्ला, पलकां लै उठाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां नूर अलाही किहा अल्ला, आलमीन यामबीन इक अख्वाईआ। सो तेरा सुहावण आया इक महल्ला, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पन्ध मुकाईआ। भाग लगा के जोती धार पिण्ड कल्ला, कायनात दा पर्दा रिहा चुकाईआ। जे उस नूं लभ्भणा
ते भगतां अन्दर रला, घर घर डेरा लाईआ। दूई द्वैती मेटे सल्ला, सलल आपणा रंग चढ़ाईआ। जिस दा खेल होणा जला थला, महीअल खोजे चाँईं चाँईंआ। ओह शब्द सुनेहड़ा दो जहानां रिहा घल्ला, निर अक्खर आप समझाईआ। चुरासी कर के वल छला, अछल छल आपणा पर्दा आपणे विच छुपाईआ। उठ लहिणा तक्क लै राजा बला, की बावन गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। विष्नूं कहे धरनीए तैनूं विश्व दी दस्सां धार, विषयां तों बाहर जणाईआ। जिस ने धरनी धरत धवल धौल तेरा नाम रखया विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी इशारे रिहा कराईआ। जिस लख चुरासी पसर दिता पसार, चारे खाणी वंड वंडाईआ। सो सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण लेखा जाणे आपणी धार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा रूप अनूप सति सरूप तेई अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रंग रंगाईआ। जिस पैग़म्बरां शरअ दे नाल कीता तैयार, शरीअत इक दृढ़ाईआ। जिस निरगुण सरगुण नानक गोबिन्द बख्श इक दवार, दरगाह साची सचखण्ड दवार वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी एकँकार, इक इकल्ला अकल कल वखाईआ। तेरे उत्ते तेरा लहिणा देणा वेखे चार दीवार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण फोल फुलाईआ। तूं निगह मार लै आपणी बुद्धी तों बाहर, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। जिस नौ खण्ड पृथ्मी पाउणी सार, सत्तां दीपां खोज खुजाईआ। ओह भगत सुहेला मीत मुरार, मित्र प्यारा वड वड्याईआ। तेरा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ दए उतार, लेखा अवर रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे पार, माया ममता मोह मिटाईआ। सतिजुग साचे बख्श इक प्यार, प्रीती परम पुरख दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले कर तैयार, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। सतिजुग साचा तेरे उत्ते करे पसार, परम पुरख दए वड्याईआ। उस साहिब नूं कर निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। जिस दी याद विच नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग बीते अन्त होए दीदार, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। उठ अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे तक्क कौल इकरार, पेशीनगोईआं तेरे उत्ते गए दृढ़ाईआ। आलस निंद्रा गफ्लत विच्चों हो जा ख़बरदार, बेख़बरे ख़बर सुणाईआ। विष्नूं कहे ओह विश्व दा बणे सांझा यार, चार यारी दा पन्ध मुकाईआ। जिस दे हज़रत ईसा मूसा ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जिस दा सारे करन इंतज़ार, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। ओह कलि कल्की इक अवतार, अवतरी आपणा रूप बदलाईआ। धरनीए तेरी पैज जाए संवार, चरण कँवल तेरे उत्ते टिकाईआ। भगतां दा भगवन धार दा वेख दरबार, दरे दरबार अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी वड वड्याईआ। धरनी कहे विष्न ब्रह्मा शिव मैं दस्सां कहाणी सच दी, सच सच नाल जणाईआ। मेरे उत्ते अग्नी मच्चदी,
त्रैगुण सके ना कोए बुझाईआ। जगत जहान काया कच्च दी, कंचन गढ़्ह ना कोए वड्याईआ। वड्याई रही नहीं बुद्ध मति दी, मन मनसा होई हल्काईआ। दुनिया प्यासी होई दीन मज़्हब दे रत्त दी, कलमा कलमे नाल करे लड़ाईआ। धार दिसे ना जत सति दी, चार कुण्ट काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सवारी मिले ना किसे शब्द अगम्मे रथ दी, रथवाही नज़र कोए ना आईआ। मैं भौंदी भौंदी थक्क गई, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग भज्जी वाहो दाहीआ। मैं दीन दुनी नूं वेख के अक्क गई, मेरी अक्ल बुद्धी ना कोए वड्याईआ। मैं दीन दयाल पुरख अकाल नूं सद्द रही, ऊची कूक कूक रही जणाईआ। मेरे उत्ते कूड़ वासना वध गई, नव सति पई दुहाईआ। धर्म दी धार प्रभू तेरी यद गई, यादव बंसी कृष्ण दए गवाहीआ। पिछली मेरे उत्ते तेरी कीती लँघ गई, अग्गे वास्ता पाईआ। उठ वेख लै तेरी कायनात तैयार होई जंग लई, जगत जहान लए अंगड़ाईआ। कलयुग ने मेरे उत्ते इक मंग मंग लई, मांगत हो के झोली डाहीआ। आपणी ख़ुशीआं चोली रंग लई, कूड़ा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मैं वास्ता पावां प्रभू तेरे अग्गे वरभण्ड लई, भंडी देणी जगत चुकाईआ। मैं नेत्र रोवां आपणे सीने ठण्ड लई, अग्नी तत बुझाईआ। चार जुग दे विछड़े जगत सुहेले गंढ लई, नाम डोरी नाल बंधाईआ। जे तूं आउणा निशान तारा चन्द लई, चार यारी मुहम्मद लेख मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस रखाईआ। धरनी कहे मेरा मंज़ूर होया हाढ़ा, दु:ख रिहा ना राईआ। प्रविष्टा सुहञ्जणा होया चार हाढ़ दी धारा, धर्म धर्म नाल समझाईआ। किरपा करे पुरख हरि करतारा, करता पुरख वड वड्याईआ। जो निरगुण निरवैर होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर इक अख्वाईआ। जो वेखे भगतां दा दाइरा, जन आपणे खोज खुजाईआ। मेरे उतों कूड़ दा मेटे काहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मैं धूढ़ी चरण लाई गुरमुखां, सतिगुर शब्द दिती वड्याईआ। मेरीआं पूरीआं होईआं सुक्खां, सुख सांतक विच समाईआ। मेरीआं तृष्नां मिटीआं भुक्खां, अग्नी तत बुझाईआ। मैं साहिब दी सिफ्त की लिखां, लिखारीआं की जणाईआ। भगतां कोलों केहड़ी सिख्या सिक्खां, जो भगवन ढोला गाईआ। मेरे उत्ते जुग चौकड़ी बीते बरस वार थितां, घड़ी पल पन्ध मुकाईआ। मैं अवतार पैग़म्बर गुरुआं वेखां प्यार नाल हित्ता, हितकारी हो के संग बणाईआ। मैं राह उडीकां उस परम पुरख पिता, जिस नूं पुरख अकाल सारे कहि के गाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी जोती जाता मैनूं दिसा, दिशा आपणी वंड वंडाईआ। ओह इक इकल्ला जिस दा कलमे वाला वंड नहीं कोई हिस्सा, आत्म परमात्म खेल खिलाईआ। जिस नूं समझे कोए मुन ना रिखा, ·षीकेश गवर्धन धार जिस नूं सीस झुकाईआ। सो मेरी झोली पावण आया भिक्खा, भिखक हो के झोली लवां
भराईआ। जिस दा शब्द संदेशा मिट्ठा, अनरस आप चखाईआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता कल्ले पिण्ड डिट्ठा, कलि कल्की नूर अलाहीआ। मैं भेव खोल्हांगी किस किस नूं मेरे स्वामी ने दिता चिट्ठा, जुग चौकड़ी लोकमात फड़ाईआ। जो आवे नित नविता, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी पूरी करे इच्छा, निरिच्छत आपणी इच्छा ना कोए जणाईआ।
४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर कल्ला हरिसंगत दे नवित
धरनी प्रभ चरण कँवल तक्क सचखण्ड, विष्नूं विश्व धार जणाईआ। जिथ्थे हिस्सा नहीं कोई वंड, हद्द हदूद ना कोए बणाईआ। ना कोई टुट्टी ना कोई पावे गंढ, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। ना सूर्या ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोई दरसाईआ। ना कोई दु:ख ना कोई अनन्द, सुख सच सच समझाईआ। कमलीए जरा दर दरवाज़ा लँघ, बिन कदमा कदम टिकाईआ। धुर सुहञ्जणा वेख पलँघ, जिस दी बाडी घड़त ना कोए घड़ाईआ। ना कोई तत्व दिसे पंज, त्रैगुण रंग ना कोए चढ़ाईआ। ना कोई ढोल वज्जे मृदंग, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाईआ। ना कोई रूप सूरबीर भुयंग, बृद्ध बाल ना कोए दरसाईआ। ना कोई शाह अस्वारा अस्व तरंग, हस्त कीट नज़र कोए ना आईआ। ना कोई शरअ दवार ना शरीअत कंध, ना कोई हिस्सा रिहा वखाईआ। ना कोई धूप दीप ना दिसे सुगंध, दुर्गन्ध सके ना कोए प्रगटाईआ। ना कोई लेखा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड, खण्ड ना कोए कराईआ। ना कोई जगत धार वहे गंग, गंगोत्री रूप ना कोए दरसाईआ। ना कोई गुर अवतार पैग़म्बर मारे पन्ध, पाँधी रूप ना कोए प्रगटाईआ। ना कोई नाम कलमा ढोला गावे छन्द, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। इक्को तक्क लै शाह पातशाह सूरा सरबंग, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। दर दवारे अगली मंग लै मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। पिछली कीती तेरे उत्ते सारी होणी भंग, पुरख अकाल आपणा हुक्म वरताईआ। नव सत्त शब्दी धार तक्कणा जंग, जंगजू इक्को सोभा पाईआ। तेरा भाग होवे ना मंद, मंद भागण मात ना जगत अख्वाईआ। तेरा लेखा होवे अन्त अंधेर अंध, नव नव ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक दरसाईआ। धरनी कहे मैं मेहनत कीती बड़ी, बड़े बड़े ध्यान लगाईआ। मैं जुग चौकड़ी सड़ी, अग्नी तत तपाईआ। मैनूं संदेशा दिता गोबिन्द चमकौर गढ़्ही,
प्यार नाल दृढ़ाईआ। तेरे उत्ते अन्तिम लेखा होणा गोर मढ़ी, महल्ल अटल रहिण कोए ना पाईआ। मेरे ढईए दा इंतज़ार करीं, ढौंका लावां चाँईं चाँईंआ। मैं गल्ल सुणावां खरी, हुक्म धुर दा इक जणाईआ। तूं इक साहिब दी सरनी परी, सीस जगदीश झुकाईआ। जिस नूं विष्नूं कहे हरी, हरी विष्नूं रूप दरसाईआ। जे लेखे विच होणा बरी, बरे आज़म वेखणा थांउँ थाँईंआ। उस दे चरण लग के तरी, तारनहार दए वड्याईआ। कमलीए उस कोलों मूल ना डरी, कमलापति इक अख्वाईआ। उहदा नाम ढोला कल्मयां तों बाहर पढ़ी, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। उस दे सचखण्ड दवारे चरण कँवल विच खड़्ही, नैण चरणां वल्ल टिकाईआ। नेत्र नीर लगाउणी झड़ी, वहिणा वहिण वहाईआ। निमाणी हो के कदीम दे मालक दे कदम फड़ी, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा शहिनशाही सम्मत नौ चार हाढ़ दी होवे घड़ी, घड़याल इक्को दए वजाईआ। जिस भगतां दी आपणे नाल बंधाउणी लड़ी, डोरी शब्द तन्द बंधाईआ। तूं उस दी फिरना धर्म धार दी गली, कूचे जगत वाले तजाईआ। तैनूं रो के मिलेगा मुहम्मद ऐली, अल्ला हू दा नाअरा लाईआ। तेरे उत्ते चराग़ां वाली मूधी होवे तेल दी पली, परम पुरख आपणा खेल खिलाईआ। धरनीए तैनूं इक्को प्रभू दे चरण दी देणी पवे बली, जो बलि बावन गया दृढ़ाईआ। जिस कारन गोबिन्द सिख्या दिती सीस रखणा तली, तल्ब अवर ना कोए रखाईआ। ओह खेल करे प्रभ वल छली, अछल अछल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मैं सचखण्ड दा लँघी दरवाज़ा, पिछला पन्ध मुकाईआ। अग्गे तक्कया नूर नुराना राजा, शाहो भूप बेपरवाहीआ। जिस आदि जुगादी साजण साजा, साजणहार इक अख्वाईआ। सो नूर अगम्मा सीस अगम्म सुहाए ताजा, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। मैनूं शब्द अगम्मी मारी आवाज़ा, सहिज नाल सुणाईआ। आह वेख ग़रीब निवाजा, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को वज्जे वाजा, दूजी धुन ना कोए शनवाईआ। जिस दा खेल बोध अगाधा, बुद्धी तों परे दृढ़ाईआ। उसे दा नूर ज़हूर देस माझा, तेरे उत्ते डगमगाईआ। आपणा कर लै वड वडभागा, जा के चरणी सीस झुकाईआ। तेरा लेखे लावे पीता खाधा, जो लख चुरासी आपणे पेट विच पाईआ। ओह धाम सुहञ्जणे देस बिराजा, सुखआसण डेरा लाईआ। ओह नवां रचण वाला काजा, करता पुरख आपणी कार कमाईआ। तूं उस दा हुक्म मन्नणा रहिणा विच आज्ञा, अग्गे आपणी धार जणाईआ। जिस भगत सुहेले हँस बणाए कागा, दुरमति मैल धुआईआ। गुरमुखां मेला नाल गोबिन्द वाले बाजा, बाजी जग उलटाईआ। जिस दा हुक्म अगम्मी गोला जाणां दागा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सो स्वामी माधव माधा, मेहरवान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मैं सचखण्ड दा वेख्या अगम्मा मन्दिर, पत्थर पाहन नज़र कोए ना आईआ। प्रकाश अगम्मा होवे अन्दर, नूर नूर रुशनाईआ। ना सूर्या कोई चन्द्र, रवि शशि तेज ना कोए प्रगटाईआ। ना कोई अंधेरा दिसे डूँग्घी कन्दर, टिल्ला पर्वत वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई त्रैधातू वज्जा जन्दर, कुंजी हथ्थ ना कोए वखाईआ। ना कोई दु:ख ना अनन्दन, सुख वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई शरअ ना बन्धन, शरीअत रंग ना कोए रंगाईआ। ना कोई ख़ाक रमावे ना कोई लाए चन्दन, तिलक ललाट ना कोए जणाईआ। ना कोई नार कन्त सुहाग सुहावे अंगण, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। ना कोई दरवेश किसे नरेश कोलों मंगण, जगत झोलीआं डाहीआ। ना सृष्टी दृष्टी ना रूप दिसे वरभण्डण, ब्रह्मण्ड रचन ना कोए रचाईआ। ना कोई शस्त्र धार करे जंगण, खण्डा खड़ग ना कोए खड़काईआ। धरनी कहे जां मैं निगाह मारी मैनूं इक्को मिल्या परमानंदन, परमानंद विच समाईआ। मेरे साहिब मैनूं सुणाया ढोला छन्दन, बिन रसना जिह्वा गाईआ। धरनीए धरनीए आपणे उत्ते आपणा माही तक्क जो तेरे तोड़े बन्धन, बिना बन्दगीउँ पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मैं अन्दर मारी झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। ना कोई गुर अवतार पैग़म्बर दिसया ख़ाकी, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ दी खोल्हे ताकी, ना कोई चर्चां रंग रंगाईआ। ना कोई दीन मज़्हब ना कोई झगड़ा दिसे काग़ज़ाती, नाम कलमे ढोले गीत ना कोए सुणाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रैण राती, सुबह शाम खेल ना कोए खिलाईआ। ना कोई दीआ ना कोई बाती, इक्को नूर जोत रुशनाईआ। मैं जिधर वेखां ओधर इक्को नज़र आवे मेरा कमलापाती, पतिपरमेश्वर साहिब सुखदाईआ। जो सब नूं आदि जुगादि देवे दाती, दाता दानी आप वरताईआ। उस ख़बर इक अगम्मी मैनूं आखी, बिन अक्खरां दिती सुणाईआ। धरनीए तेरे उत्ते जिस दी चार जुग गाउंदे आए साखी, सख़ीआँ वाले काहन ढोले सुणाईआ। ओह खेल करे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। सम्बल उस दी वेख रहिरासी, की रचना रिहा रचाईआ। तेरा खेल तक्के तमाशी, तमाशबीन हो के पर्दा दए उठाईआ। तेरी कूड़ क्रिया तों कराए खलासी, खुलासा आपणा नाम समझाईआ। तूं उस दी बण जा के दासी, दास्तान आपणी दे दृढ़ाईआ। नाले रोवीं नाले करीं हासी, दोवें रूप बदलाईआ। ओह शहिनशाह शाहो शाबासी, सतिगुर शब्द वड वड्याईआ। ओन फड़ हलूणा देणा शंकर उत्ते कैलाशी, ब्रह्मा ब्रह्म धार उठाईआ। विष्नूं उस दी मन्ने आखी, बिन अक्खरां दए दृढ़ाईआ। जिस दी नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मैनूं सचखण्ड विच्चों दिता दिलासा, धीर दिती धराईआ। मेरा ख़ाली भरया कासा, वस्त अगम्म टिकाईआ। मेरा ख़ुशीआं विच निकलया हासा, हस्ती तक्क अगम्म अथाहीआ। जिस मेरा करवट विच बदलया पासा, पासा ज़िमीं असमान बदलाईआ। मेरे अन्दर पैदा कीती आपणी आसा, आशा दिती वधाईआ। मैं ध्याउंदी स्वास स्वासा, साह साह समाईआ। दिल चाउ घनेरा उस दी बणा दासी दासा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मैं उतरी उतों आकाशा, आकाश आकाशां दिता तजाईआ। जां निगाह मारी सम्बल मेरे साहिब दा वासा, वास्ता ओसे अग्गे पाईआ। मेरा आपे वेख लै ख़ाका, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। तुध बिन दिसे कोई ना राखा, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राता, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं नेत्र रोवां जगत दी धरनी माता, धवल हो के दयां सुणाईआ। मेरीआं दुक्खां दीआं मुकणीआं नहीं बातां, बातन पर्दा दयां चुकाईआ। तूं मेरा साहिब स्वामी इक्को आका, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। दरोही अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दे हुन्दयां साचे धर्म नूं पै गया डाका, कलयुग लुटेरा लुट्टे थांउँ थाँईंआ। जिस दा पन्ध मुका दे अन्तिम करदे वाटा, पूरन पूरीआं दे पाईआ। मेरे उत्ते स्वामीआं धर्म दा इक्को खुल्ल्हे हाटा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं मेरा पूरा कर दे घाटा, दर ठांडे सीस निवाईआ। तेरा दर्शन पावां आपणे उत्ते जगत वाली खाटा, खटीआ उत्ते डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक देणी वड्याईआ। धरनी कहे मैं आपणे उत्ते तक्कां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। वेखां मालक हकीकत हका, हक हक खोज खुजाईआ। नैण मतवाले भटकण अक्खां, अक्खीआं रंग रंगाईआ। वैरागण हो के उस साहिब नूं आपणा हाल दस्सां, मिल मिल के दयां सुणाईआ। मेरी माण वड्याई मिल गई विच मिट्टी कक्खां, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। मैं केहड़ी कूटे नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। फिर गई दरोही अट्ठां सट्ठां, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मेरे उत्ते रही कुरलाईआ। बौहड़ी बौहड़ी सुण लै मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठां, गुरदवार देण दुहाईआ। मैं दुहथ्थड़ मारां उत्ते पट्टां, पटने वाल्या दयां सुणाईआ। जे तेरा मेल हो गया नाल जट्टां, जटा जूट धारीआ कर सफ़ाईआ। लेखा मेट दे पत्थर इट्टां, पाहन पूजण कोए ना जाईआ। ठाकर रहे कोए ना वट्टा, तुध बिन सीस ना कोए निवाईआ। तुध बिन किसे दी भेंटा चढ़े कोए ना टका, टकयां दी कीमत गुरु ना कोए विकाईआ। तेरा इक्को होवे हट्टा, हटवाणयां नाम सच देणा वरताईआ। धरनी कहे मेरा चीथड़ रहे ना फटा, ओढण सीस देणा सुहाईआ। शरीर तन वजूद नूं सतिगुर शब्द नाल कर दे बटा, ज़ीरो दा ज़ीरो रूप समझाईआ। उन्हां दा लेखा धर्म राए दे हथ्थ फड़ा दे जिन्हां ने खाधा कट्टा वच्छा, वहिशीआं वाला रूप गए बदलाईआ। मैं तेरे चरण दवारे
ढट्ठा, निव निव लागां पाईंआ। पुरख अकाले दीन दयाले किरपा निधान तेरीआं सब नूं होण मतां, मति मतांतर डेरे ढाहीआ। तेरे हुक्म दा इक्को डंका वज्जे फ़त्हा, फातिआ कर कूड़ लोकाईआ। तेरे प्यार विच तेरा भगत होवे रत्ता, रत्न अमोलक हीरे लै बणाईआ। जो तेरा संदेसा दे के गया सतिगुर नानक तपा, तपदे हिरदे शांत कराईआ। जिस नाम नूं पहला अक्खर लग्गदा पप्पा, पूरन पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। साचा अमृत प्या दे बिना लप्पां, चुलीआं निजर धार चुआईआ। धरनी कहे आपणे चरण कँवल बंधा लै नत्ता, रिश्ता इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू जिन्हां नूं जुग जुग दितीआं चिट्ठीआं, नाम शब्द वड्याईआ। अमृत धारां दितीआं मिट्ठीआं, बिन रसना रस चखाईआ। ओह आत्मा अनडिट्ठीआं, आपणे रंग रंगाईआ। सिख्या देणी सस्से उत्ते होड़ा हाहे उत्ते टिपीआं, टीका टिप्पणी दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुख प्रेमी प्यारे बन्द कर लै बिना सिप्पीआं, पर्दा शब्द वाला पाईआ। धरनी कहे इहनां गुरसिक्खां नूं सिख्या दीआं सिखणीआं पैण ना लिपीआं, लबां बुल्ल्हां ना कोए हिलाईआ। माण वड्याई देणी वडीआं निक्कीआं, जो रूहां तेरी सरन विच सरनाईआ। मैं चाहुंदी ओह दिवस रैण तेरे प्यार विच रहिण खिच्चीआं, नाता आत्म परमात्म जुड़ाईआ। उहनां दीआं पूरीआं सुहञ्जणीआं सुहावणीआं करनीआं मितीआं, मित्र प्यारे देणी वड्याईआ। जो तेरी धार विच सति सरूप हो के लिट्टीआं, गोदी गोद लैणा टिकाईआ। धरनी कहे मैनूं जुग चौकड़ी बीते गिणदे गीटीआं, जुग गए विहाईआ। तूं जन भगतां जन्म कर्म दीआं तकरीरां करदे चिट्टीआं, दुरमति मैल रहे ना राईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां विच जाण ना भिट्टीआं, इक्को रंग देणा रंगाईआ। तेरीआं बख्शिशां रहमतां जगत कीमत विच ना विकीआं, चरण प्रीती गंढ पवाईआ। धरनी कहे मेरीआं सुहञ्जणीआं होवण अज्ज दीआं थित्तीआं, हाढ़ चार ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी तेरीआं दातां दितीआं, धरनी कहे मेरी झोली दिती भराईआ।
५ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर कल्ला हरिसंगत दे नवित
धरनी कहे मैनूं ब्रह्मा इशारा करे उठा के भुजां, अष्टभुज नाल सैनत रही लगाईआ। तैनूं भेव अभेद दस्सां गुझा, गुंझल खोल्हां अगम्म अथाहीआ। जिस साहिब उलटाउणा कलयुगा, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। ओह स्वामी इक्को उग्घा, उगण आथण करे रुशनाईआ। सच धर्म जिस दा मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े वेख वखाईआ। जिस दा संदेसा दे के गया बुद्धा,
बुद्धी तों परे समझाईआ। उस दा दीपक धरनीए सच वाला तेरे उत्ते बुझा, वेखण आवे बेपरवाहीआ। नाम निधान दा ख़ाली तक्के कुज्जा, कोझीए कमलीए तेरी सार पाईआ। मैं संदेसा देवां तैनूं वसुधा, सच सच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे धरनी सुण शब्द अगम्मी आवाज़, बिन सरवणां दयां सुणाईआ। साहिब स्वामी दा खोल्हां राज़, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस आदि जुगादी साजण ल्या साज, तेरी बणत बणाईआ। जुग चौकड़ी रच रच काज, खेले खेल बेपरवाहीआ। जिस दा सति धर्म इक समाज, समग्री नाम वाली वरताईआ। निरगुण सरगुण चलाए जहाज़, लख चुरासी बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। शाहो भूप शहिनशाह सीस रख के ताज, तख्त निवासी होए सहाईआ। उस दा दर्शन कर लै आज, आज़िज़ हो के सीस झुकाईआ। जगत जहान विच्चों जाग, अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। तेरे होवण वड वड भाग, वड भाग दए वड्याईआ। सुण शब्द संदेशा धुर दा राग, अनरागी आप दृढ़ाईआ। अन्तिम सब दी आपणे हथ्थ पकड़े वाग, डोरा तन्दा खिच्च खिचाईआ। जिस दा लहिणा देणा तेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरुआं बाद, अबादत आपणी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। ब्रह्मे इशारे देवण हथ्थ, हथेलीआं आपणा रूप बदलाईआ। सुण महिमा शब्द अकथ, बिन कथनी दयां दृढ़ाईआ। वेख पुरख समरथ, जो करता धुरदरगाहीआ। तेरे सगल वसूरे जाण लथ्थ, दुरमति मैल धुआईआ। सच सरनाई जाणां ढट्ठ, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरी उलटी गेड़े लट्ठ, गेड़ा जुग चौकड़ी आप भवाईआ। जो वसे घट घट, गृह गृह डेरा लाईआ। ओह तेरे उत्ते आया नट्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस भगतां कीता इक्ट्ठ, मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। सच दवार तीर्थ बणा के तट्ट, किनारयां दए वड्याईआ। भाग लगावे काया मट्ट, तन माटी कर रुशनाईआ। तेरे उत्ते खोल्हे आपणा हट्ट, सच वस्त नाम वरताईआ। मेरे चारे वेद आपणे लेखे घत्त, चारे मुख रंग रंगाईआ। जन भगतां रखे पत, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। नी ओह सज्जण स्वामी आया वत्त, बेवतने तेरा वतन दए सुहाईआ। लख चुरासी विरोले तत, तत्व तत पर्दा आप उठाईआ। जिस नूं दीन दुनी दी सांझी होवे मति, इक्को सिख्या दए दृढ़ाईआ। बिना पुरख अकाल तों दूजा जोड़े कोए ना नत, रिश्ता आत्म परमात्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। ब्रह्मा कहे मेरे सुण लै संदेशे बिना मुख, चारे मुख आपणा रंग रंगाईआ। तेरी तृष्ना मेटे भुक्ख, भुक्ख्यां दए रजाईआ। कूड़ी क्रिया गंवाए दु:ख, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। तूं उस दे चरण कँवलां जाणां झुक, निव निव लागण पाईंआ। जिस तूं मेरा मैं तेरा गाई तुक, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। ओह भगत सुहेले तेरे
उत्ते उधारे आपणे सुत, सतिगुर शब्द शब्द दए वड्याईआ। भाग लगा के काया बुत, बुतखान्यां करे सफ़ाईआ। तेरी सुहञ्जणी होवे रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तूं सवाधान हो के उठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा राह इक वखाईआ। ब्रह्मा कहे धरनीए मैं दस्सां नाल धर्म, धर्म धार जणाईआ। तेरा बदल देवे कर्म, नेहकर्मी होए सहाईआ। जिस भगतां दिता जरम, बण जणेंदी माईआ। ओह वेखणहारा आपणा ब्रह्म, पारब्रह्म वड वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेटे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झगड़ा मेट के चारे वरन, बरन अठारां रंग रंगाईआ। ओह मालक करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। तूं ओस दी लगणा सरन, जो सम्बल बैठा सोभा पाईआ। धूढ़ी ख़ाक रमाउणी चरण, चरणोदक आपणे मुख चुआईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को तुक लग्गी पढ़न, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरे उतों तोड़ हँकारी गढ़्हन, हउँमे हंगता दए मिटाईआ। दूई द्वैती विच जन भगत कदे ना सड़न, अग्नी तत तत चुकाईआ। तेरे उत्ते नवां घाड़न आया घड़न, सतिजुग साचे बणत बणाईआ। गुरमुख गुरसिख आया फड़न, सूफ़ी सन्त नाल मिलाईआ। तेरा जुग चौकड़ी दा पूरा करे प्रण, पूरन परमेश्वर वड वड्याईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। भाग लगा के तेरे घरन, घराने दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। ब्रह्मा कहे इशारे देंदे मेरे चारे वेद, विद्या जगत नाल रलाईआ। ओह मालक भेव अभेद, बेअन्त अन्त इक अख्वाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी करदा आया सेव, याचक हो के सेव कमाईआ। ओह स्वामी वड देवी देव, देव आत्मा रंग रंगाईआ। जो वसे सदा धाम अटल निहचल निहकेव, कलयुग तेरे उत्ते आसण लाईआ। जिस दी सिफ्त कर सके ना कोई जेहव, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। ब्रह्मा कहे धरनीए मेरा अन्तष्करन की कहिंदा, बिना अक्खरां रिहा दृढ़ाईआ। मेरे साहिब दा अगम्मी वहिण वैहंदा, जो जगत नेत्रां नज़र किसे ना आईआ। जुग जुग सब दे लहिणे देणे देंदा, देवणहार वड वड्याईआ। सो मालक आपणे नाम मुहाणे नैं दा, नर नरायण इक अख्वाईआ। जिस गढ़्ह तोड़ना हँकार हउँमे दा, हंगता कूड़ दए गंवाईआ। इक्को जैकारा प्रसिद्ध करना आत्म परमात्म जै दा, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। भाग सुलखणा होवे जन भगतां गृह दा, गृह देवे माण वड्याईआ। इक्को फ़रमान दिसे निरगुण धार आपणे भय दा, भाउ इक्को इक जणाईआ। झगड़ा मेट के द्वैत दवै दा, दुतीआ भेव दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक वड वड्याईआ। ब्रह्मा कहे धरनीए मैं करां की उस्तत, सिफ्तां नाल
सालाहीआ। भेव पा सके ना चार जुग दे पुस्तक, अक्खर गंढ ना कोए खुल्हाईआ। जो सब नूं देवणहारा रुख़सत, साडे लेखे पूर कराईआ। ओह मालक ख़ालक अगम्मा मुरशद, बेऐब नूर अलाहीआ। जिस कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब नूं देणी रुख़सत, लहिणा देणा सब दा पूर कराईआ। उहदी वड्याई अगम्मी उलफत, महिमा कहिण किछ ना पाईआ। सो स्वामी जन भगतां वेखे आपणा गुलशन, नव सत्त खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी रहिण ना देवे कोई मुश्किल, मुश्किल सब दी हल्ल कराईआ।