१६ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
मुक्खों कहिण मन्दिर शिवदुआले मट्ठे, मिठत नाल जणाईआ। मस्जिदां चर्चां कर इक्ट्ठे, एका दए वड्याईआ। गुरदवार तेरे दर ते सारे फिरन नट्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। तीर्थ वेख अट्ठ सट्ठे, तट्टां फोल फुलाईआ। तूं वसें घट घटे, घट भीतर डेरा लाईआ। दीनां मज़्हबां दे वेख लै रट्टे, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। शरअ शरीअत तक्क लै हट्टे, दीन मज़्हब कुरलाईआ। साडे अन्तिम वेख लै पटे, पटने वाला नाल मिलाईआ। सब दे अंकड़े ज़ीरो नाल हो गए वटे, अंकड़ा समझ कोए ना पाईआ। किसे ने वच्छे खाधे किसे ने खाधे कट्टे, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। साडे अन्दर तूं प्रभू विकें टके, टके कीमत ग्रन्थां वाली पाईआ। साडे चीथड़ वेख लै पुराणे फटे, ओढण नज़र कोए ना आईआ। तेरी सरन सरनाई ढट्ठे, निव निव सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम उलटी गेड़ दे लट्ठे, नव सत्त दे उलटाईआ। सारे तैनूं टेकीए मथ्थे, मस्तक सीस निवाईआ। तूं सर्ब कला समरथे, समरथ तेरी वड्याईआ। तेरी महिमा सदा अकथे, कथनी कथ सके ना राईआ। असीं हाल सुणाईए यथार्थ यथे, यदी यदप दईए दृढ़ाईआ। साडे दीनां मज़्हबां वाले चाउ लंथे, ख़ुशीआं रंग ना कोए रंगाईआ। जिन्हां पिच्छे तीर कमान उठाए भथ्थे, खण्डे खड़गां हथ्थ उठाईआ। ओह यार दे सथ्थर मूल ना लथ्थे, यारड़ा सेज ना कोए हंढाईआ। साडे तेरे अगे बन्न्हे हथ्थे, निव निव सीस झुकाईआ। सति धर्म चला दे इक्को रथे, रथवाही इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म प्रेम धार दी पा नथ्थे, ख़समाने ख़सम आपणे हथ्थ रखाईआ। सब नूं वस्त अगम्मी दे वथे, अमोलक इक वरताईआ। कूड़ कुड़यारे जाण मथ्थे, बचया रहिण कोए ना पाईआ। तेरे साहिब स्वामी चरण ढट्ठे, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। मन्दिर मस्जिद
शिवदुआले मठ सारे रहे आख, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। साडी कीती कर मुआफ़, मुफ़लिस हो के मंग मंगाईआ। साडे दर होए गुस्ताख़, ग़ुस्से विच तक्क लोकाईआ। साडी चारों कुण्ट उडदी राख, मिट्टी ज़िमीं असमान दुहाईआ। सानूं इक्को इक अन्तर तेरा नाउँ रिहा भाख, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस कारन गोबिन्द सिक्खी बणाई (पहली) बैसाख, इक सत्त पंज छे अंक जुड़ाईआ। उस दा लहिणा देणा पूरा कर हो प्रतख, प्रगट हो आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। सारे कहिण प्रभू साहिब निरँकार, तेरी इक शरनाईआ। असीं चार जुग दे महल्ल मुनार, पाहन पत्थरां नाल सोभा पाईआ। तेरे नाम दी सुणदे रहे जैकार, सिफ्तां वाली सिफ्त सलाहीआ। दीनां मज़्हबां तक्कदे रहे धार, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। असीं शरअ विच हुन्दे रहे मिसमार, आपणा आप मिटाईआ। सानूं दीनां मज़्हबां कीता ख्वार, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ चर्च सारे रोवण मारन धाहींआ। सानूं इक्को दिसदा तूं सब दा सांझा यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साडी बेनन्ती सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं कलि कल्की अवतार, अवतर तेरी खेल बेपरवाहीआ। तूं शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जिस किरपा कीती अपार, अपरम्पर दिती वड्याईआ। निशान बणा के हरि भगत दवार, भगत दवारा सोभा पाईआ। जिथ्थे ऊँच नीच नहीं कोई विचार, ज़ात पात रंग ना कोए रंगाईआ। वरन बरन नहीं कोई शुमार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। तूं सच स्वामी अन्तरजामी वेखणहार आप करतार, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। प्रभू तेरा सुहञ्जणा दिसे दवारा भगत, भगवन दिती वड्याईआ। जिस माण दवाउणा विच जगत, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। तेरी सब तों निराली शक्त, शक्तिशाली इक अख्वाईआ। सानूं इयों जापदा साडा अन्तिम आउंदा जांदा वक्त, समां समें विच्चों बदलाईआ। असीं दुहाई देईए ज़मीन उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम सुणना चाँईं चाँईंआ। जे निरगुण धार आयों परत, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। मेरी पूरी करनी शर्त, शरअ दा डेरा ढाहीआ। साडी मंज़ूर करनी अर्ज़, ख़ाहिश नाल रखाईआ। सदी चौधवीं पई गरज, दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक वरताईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ करन सलाह, मशवरा आपणे नाल बणाईआ। की खेल अगम्म अथाह, की करता कार कमाईआ। जो आदि जुगादी सब दा मलाह, बेड़े रिहा चलाईआ। ओह साडी ज़रूर मंज़ूर करे दुआ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस भगत दवारा दिता सुहा, सुहञ्जणी रुत्त बणाईआ। ओह दाता नूर अलाह, आलमीन वड वड्याईआ।
जो वसे थल अस्गाह, महीअल रिहा समाईआ। उस दा वक्त सुहञ्जणा रिहा आ, हाढ़ सतारां वज्जे वधाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। ओह सब दे वायदे पूरे दए करां, करामात समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक मनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार कहिण, सति सच सुणाईआ। प्रभू असीं भगत दवारे दा दर्शन करना नैण, थित सतारां हाढ़ वड्याईआ। जिथ्थे नाता जुड़या होवे भाई भैण, वरन गोत वंड ना कोए वंडाईआ। जगत क्रिया कूड़ी चुक्या होवे लहण देण, लहिणा देणा सब दी झोली पाईआ। ओह मालक ख़ालक इक नरायण, नर हरि आप अख्वाईआ। उहदा रूप ऐन दा ऐन, नुक्ता गैन ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा आउंदा जांदा दिवस दिहाढ़ा, आपणा वक्त सुहाईआ। किरपा करे अगम्मी लाड़ा, धुर मालक नूर अलाहीआ। जिस ने दीन मज़्हब रचाया अखाड़ा, मन्दिर मस्जिद वंड वंडाईआ। ओह खोल्ह के भगत दवारा, दुहरी आपणी कल प्रगटाईआ। सच प्रविष्टा इक विचारा, विचर के दिता जणाईआ। हरि भगत मेरा इक्को लाउणगे सारे नाअरा, इक वजे दा वक्त समझाईआ। भगत दवारे भगत सिंघासण होवे ज़ाहरा, सुखआसण होवे धुर दा माहीआ। इक्की शस्त्रधारी देणगे पहरा, आप आपणा बल प्रगटाईआ। खेल करे गम्भीर गहरा, गवर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। इक कहे मेरा वक्त याद रखणा इक, एकँकार दिती वड्याईआ। गुरमुखां हाढ़ महीना उस वेले लाउणा उत्ते हिक्क, छाती नाल छुहाईआ। सब दा मनुआ जाए टिक, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। इक्को प्रभू मिलण दी होवे सिक, सिख़र चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। भगत दवार कहे मेरी नामे वाली मंग, बहत्तर धार जणाईआ। मेरा सति सरूप दा बदलया रंग, रंगत दिती बेपरवाहीआ। मैं भगत सुहेले लाउणे अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। ख़ुशीआं नाल ख़ुशी मंगणी मंग, ख़ुशयां विच दृढ़ाईआ। कूक के पुकार रिहा तारा चन्द, सदी चौधवीं अक्ख खुल्हाईआ। आपणी पल्लयों खोल्ह के गंढ, कन्नी रिहा वखाईआ। एह इशारा कीता जिस वेले गोबिन्द छड्डया पुरी अनन्द, चरण सरसे वल्ल टिकाईआ। नाले प्यार दा कीता जंग, धर्म नाल लड़ाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा हिस्सा पाया वंड, सहिज नाल सुणाईआ। सम्मत शहिनशाही नौ जन भगत प्यारे रैण नूं इक्को सांझा करनगे डंग, आपणी ख़ुशी मनाईआ। चढ़दे लैहंदे दी बजाए दक्खण पहाड़ डहेगा पलँघ, आपणी खेल खिलाईआ। नौवां दवारयां विच्चों इक इक गुरमुख अन्दर जाए लँघ, ख़ुशी ख़ुशीआं
चरण टिकाईआ। अन्तर अन्तर माणे अनन्द, मन्त्र ढोला सोहँ गाईआ। इक वजे विहार होवे अरंभ, वक्त सुहञ्जणा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी ख़ुशी बणाईआ। भगत दवार कहे मेरा रूप सुहाया आप, प्रभ दिती माण वड्याईआ। जन भगतो तुहाडा लेखे लाए जाप, जग जीवण दाता होवे सहाईआ। तुसीं रूह बुत्त करने साफ़, पतित पुनीत बणाईआ। सब दी पूरी होवे आस, निराशा रहिण कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तक्को उतों कैलाश, उतों शंकर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सिंघासण कहे मैं दस्सां यथार्थ यथा, यदी दयां दृढ़ाईआ। पंज लिखारी पंज पंज मिन्ट करनगे कथा, वारता ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। इक इक लोहे दी छाप रखणगे हथ्था, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जन भगत सच दवार टेकणगे मथ्था, ख़ाली हथ्थ सीस ना कोए निवाईआ। किशन सिँघ दे कोल होवे इक भथ्था, तीर पंजां नाल वड्याईआ। केहर सिँघ ने हथ्थ विच लिख्या होवे फड़ना छटा, छेवां वंड वंडाईआ। चेला सिँघ खब्बे हथ्थ उठा के टका, टिक टिकी प्रभू दे वल्ल लगाईआ। सरूप सिँघ मस्तक उत्ते लिख के अक्खर पप्पा, पुट्ठा लए लटकाईआ। जम्मू वाल्यां प्रभ दे चरणां हेठ टिकाउणा मदीना मक्का, काअब्यां रुत बदलाईआ। साहिब सतिगुर शब्द किसे नाल करे ना धक्का, समें नाल समां दए टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा हकीकत दा मालक जाणे हका, हक हक विच्चों वेख वखाईआ।
सतिगुर प्रेम देवे प्रशादि, बिन रसना रस चखाईआ। जेहड़ी वस्त आदि दी आदि, आदि दए वरताईआ। जीवण ज़िंदगी बख्श के दाद, दाता दानी होए सहाईआ। साचा रस सब ने रखणा याद, याद विच्चों ना कदे भुलाईआ। भगतां काया खेड़ा होए आबाद, वजदी रहे नाम वधाईआ। धर्म दी धार बणा के साध, सन्त सतिगुर होए सहाईआ। वक्त सुहञ्जणा ख़ुशी आज, समग्री नाम वरताईआ। जन भगतो दीन मज़्हब तों बाहर तुहाडा समाज, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरी इक आवाज़, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। सोई सुरत जाए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। सतिगुर पूरा देवे आप प्रशादि, प्रशादी हो के आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे काया खेड़े करे आबाद, वसया उजड़ कदे ना जाईआ।