१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
ख़ुशी विच ख़ुशहाल होवे हाढ़ सतारां, सति सतिवादी देवे माण वड्याईआ। प्रभ दा हुक्म संदेस सुणे न्यारा, पैग़ाम धुरदरगाहीआ। सचखण्ड दवार तक्के बिन नेत्र नैण इशारा, दरगाह साची मुकामे हक हक नूर अलाहीआ। मेहरवान महबूब होवे परवरदिग़ारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जोती जाता पुरख बिधाता नूर नुराना हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता इशारा, सैनत नाम कलमे वाली लगाईआ। ओह अमाम अमामा नर निरँकारा, निरवैर पुरख अगम्म अथाहीआ। मेरी ख़ुशीआं वाली बणाउण आया बहारा, बसन्त इक प्रगटाईआ। जिस दा लेख कलम तों बाहरा, शास्त्र समझ किसे ना आईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता प्रगट हो विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी रिहा हिलाईआ। तेई अवतारां दए अधारा, रामा कृष्णा सोया रहिण कोए ना पाईआ। हज़रत मूसा ईसा संग मुहम्मद करे ख़बरदारा, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। नानक गोबिन्द वेखो खेल जगत दी धारा, धरनी धरत धवल धौल ध्यान रखाईआ। चारों कुण्ट होया अंध्यारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जिधर वेखो धूंआँधारा, नूर नुराना नज़र कोए ना पाईआ। आपणा आपणा लहिणा देणा लेखा वखाओ सारा, शाह पातशाह शहिनशाह आप सुणाईआ। वायदा तक्को कौल इकरारा, जो भविक्ख्तां विच सुणाईआ। की खेल करे कलि कल्की अवतारा, निहकलंक कल आपणी कल प्रगटाईआ। किस बिध अमाम अमामा होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। चार जुग दे नाम नाम कलमे शास्त्रां दा तक्के दाइरा, दीनां मज़्हबां वेख वखाईआ। आप सब तों वसे बाहरा, हिस्सयां विच कदे ना आईआ। खेले खेल गम्भीर गहरा, गहर गवर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। हाढ़ कहे मेरा प्रविष्टा सतारां, सत्हा बुलंदी इक्को नज़री आईआ। मेरा लहिणा देणा बाहर पुरखां नारां, तीर्थ तटां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा जगत शास्त्रां तों बाहर नाअरा, नर नरायण इक दृढ़ाईआ। मेरा भेव अभेदा गा ना सके शाइरा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मेरी धार दी धार विच्चों उपजे लहरा, जगत जहान लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे ओह आ गया नारद मुड़ के, नवां खण्डां वेख वखाईआ। जोती शब्दी धार नाल जुड़ के, भज्जया वाहो दाहीआ। समुंद सागर जंगल पहाड़ पार कीते नहीं तुर के, तुरीआ तों बाहर आपणा पन्ध मुकाईआ। हुक्म संदेसा सुण के आया शब्द गुर के, सतिगुर की दृढ़ाईआ। की जुग चौकड़ी लहिणे देणे धुर के, मस्तक वेख वखाईआ। की संदेसे सुणे गोबिन्द गुर के, जो पुरी अनन्द तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे जन भगतो मैं नवां खण्डां तक्क के आया धुर दीआं अक्खां, अक्खां वाल्यां दयां जणाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरे साहिब दीआं मैनूं रखां, रखया करे थांउँ थाँईंआ। जन भगतो सारे बन्द कर दयो हिलाउणा पक्खा, पक्खी हथ्थ ना कोए उठाईआ। सतिगुर दा प्यार कदे मिले ना करोड़ी लखां, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। मैं वी तुहाडे नाल भगत दवारे उत्ते सोहँ शब्द नूं तक्कां, नैण नैणां नाल मिलाईआ। बचन दा आदि जुगादि हो के पक्का, पक्की यारी प्रभ दे नाल लगाईआ। मैं लख चुरासी काया भाण्डा वेख के आया कच्चा, माटी गढ़्ह फोल फुलाईआ। मैं निगाह मार के आया मदीना मक्का, जम्मू वाल्यो मक्का मदीना देणा वखाईआ। मैं जिधर जावां मैनूं किधरे गर्मी लग्गे ते किधरे लग्गे सर्दी दा ठक्का, ठोकरां जगत वालीआं खाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पुछदा रिहा पता, पतिपरमेश्वर दयो मिलाईआ। इक दूजे दी करदे हत्ता, हत्या विच लोकाईआ। धर्म दी रही कोई ना सत्हा, ईमान नाल अमल ना कोए कमाईआ। तीर्थां पाणी हो गया तत्ता, अमृत सीर ना कोए वहाईआ। प्रेम रंगण विच दिसे कोए ना रत्ता, मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधा प्रेम विच ना कोए समाईआ। मैं चार जुग दे शास्त्रां दा वेख्या खत्ता, कित्ते दीनां मज़्हबां वाले फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म जोड़े कोए ना नत्ता, पारब्रह्म ब्रह्म विच ना कोए मिलाईआ। मैं संदेसे देंदा सुणया सतिगुर नानक तपा, त्रैगुण तों बाहर दृढ़ाईआ। अवतारो खोल्हो अक्खा, तेई तेई ध्यान लगाईआ। पैग़म्बरो तक्को हकीकत हका, हक ख़ुदा अलाहीआ। जिस दा खेल सदा समरथा, समरथ आप अख्वाईआ। जिस दे गोबिन्द सथ्थर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। उस दी महिमा अकथ कथा, कथनी कथ सके ना राईआ। उस नूं सारे बिना सीस तों टेको मथ्था, बिन धूढ़ी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दा इक्को नाम ढोला गीत धुर दा टप्पा, टापूआं तों बाहर करे पढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार पका के मता, मति बुध तों बाहर रिहा जणाईआ। जिस दा खेल छप्पर छन्ना छत्ता, छत्रधारी वेख वखाईआ। ओह लेखा सब दा पूरा कराए हथ्थो हथ्था, उधार निरँकार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे मैं नौ खण्ड पृथ्मी मारया चक्र, चक्रवरतीआं वेख वखाईआ। धुर कलमे दा मिल्या कोए ना फ़क्कर, फ़िकरे हरफ़ां वाले गाईआ। मैं सब दे वेखे पत्र, हरूफ़ां फोल फुलाईआ। मज़्हबां दे जाणे पतन, घाटां रंग रंगाईआ। कितों मिल्या नहीं धुर दा वतन, बेवतन होई लोकाईआ। मैनूं याद आ गया जो निरगुण सरगुण धार दा इक्को बचन, जिस दी सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुर इक्को नाम कलमा जपण, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। मैं ख़ुशीआं विच लग्गा टप्पण, बोदी दिती हिलाईआ। बिना कदमां तों लग्गा नस्सण,
भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं झुकदे रवि शशिण, सूर्या चन्द सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सारे हस्सण, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाईआ। आ प्रभू दे प्यारे लाडले मक्खण, दुलारे ध्यान लगाईआ। मैं हस्स के किहा चारों कुण्ट लग्गी अग्ग मच्चण, माचिस पंज दरबारी देण लगाईआ। पंज प्यारे सिर ते बेरी टाहणी रखण, कंडयां भरी होवे लोकाईआ। जगत माया जड़ आया पुट्टण, पटने वाला नाल मिलाईआ। लोहे दी धार सब ते मार के सट्टण, पंज लिखारी मुन्दरीआं जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं नव खण्ड मारया ख्याल, सुरती तों बाहर ध्यान लगाईआ। चार जुग दे शास्त्र मिले दलाल, मैनूं रहे जणाईआ। दस्स किथ्थे हकीकत हक हलाल, धर्म दे वखाईआ। जिथ्थे अमृत सोहे ताल, तीर्थ तट कवण वड्याईआ। कवण मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ चर्चां चराग़ाहां मिले दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। कवण तोड़े जगत जंजाल, जागरत जोत रुशनाईआ। दीनां मज़्हबां तों करे बहाल, इक्को रंग रंगाईआ। सच दवार वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक जणाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए वड्याईआ। नारद कहे मैं हस्स के किहा आपणे आपणे इष्ट लवो भाल, खोजो चाँईं चाँईंआ। जे जगत अंधेरा आपणे नाम दी फड़ो मसाल, मिसल शब्द वाली नाल रखाईआ। बिहंगम चलो आपणी चाल, भज्जो वाहो दाहीआ। जहंनम बहिशत पर्दे लओ उठाल, स्वर्गां नरकां खोज खुजाईआ। जगत जिज्ञासू हो के वजाओ ताल, तलवाड़ा नाल मिलाईआ। प्रभू प्यार विच आपणा आप लओ संभाल, सम्बल बैठा नज़र किसे ना आईआ। जो शाह बणाए कंगाल, कंगालों शाह बणाईआ। हकीकत वेखे हलाल, हक हक दृढ़ाईआ। उस बिन करे ना कोए संभाल, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सच दी झल्ले कोए ना झाल, झलक फ़लक ना कोए वखाईआ। मेरी बेनन्ती इक सवाल, फ़िकरयां तों बाहर सुणाईआ। जिस साहिब ने वेखणा मुरीदां हाल, ओह मुर्शद बेपरवाहीआ। दीन दुनी तों वक्खरी चले चाल, चाल निराली इक दृढ़ाईआ। उस दा हुक्म संदेसा सुणे हाल, हालांकि आपणा हुक्म आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं नौ खण्ड भज्जा, भगतो दयां जणाईआ। मेरी समझे कोए ना वज्हा, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। मैनूं फिरदयां फिरदयां फिरदयां आया ओह अगम्मी मज़ा, जिस नूं मज़ाक करे लोकाईआ। सच पुछो मैं मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवारयां काअब्यां अन्दर कीती गजा, गज दा लेखा नाल मुकाईआ। मैं बची रहिण दिती नहीं कोई जग्हा, जग्हा जग्हा आपणा फेरा पाईआ। मैं पन्ध मुकाया बिना कदमां पग्गा, बिन धरती धवल छुहाईआ। मैं जिधर गया सारे कहिण उफ हाए साडया रब्बा, यामबीन तेरी शरनाईआ। ओधरों कलयुग आपणा
वजाउंदा आवे ढिड्ड दा अग्गा, ख़ुशीआं ताल बणाईआ। मैनूं कहे ब्राह्मणा तैनूं किस ने दिता सद्दा, सदी चौधवीं हज़रत मुहम्मद दी वेख वखाईआ। मैं ते करन लग्गा अजे आपणा दग़ा, फ़रेब जगत विच वखाईआ। साहिब स्वामी किसे नूं नज़र आउण देणा नहीं जो चढ़या अस्व बग्गा, शाह सवारा इक अख्वाईआ। साध सन्त मंज़ल पार करे कोई ना उपर शाह रगा, रघुपति राम मिलण कोए ना पाईआ। मैं सब दी बुद्धी करनी कग्गा, कूड़ नाल हल्काईआ। ओह वेख लै भगत दवारे दा रंग हो गया डब्बा, चिट्टा काले नाल मिलाईआ। भगत चौथी मंज़ल उत्ते चढ़ के वजाए डग्गा, दुनी दारां नूं होका दए सुणाईआ। मेरी हक हक दी सदा, सदीआं दयां विछड़यां दयां सुणाईआ। नाले पुकारां दरोही मेरे रब्बा, रब्बे आलमीन तेरी शरनाईआ। नारदा वेख लै दीनां मज़्हबां दीआं हद्दां, मेरे साहिब ने वंड वंडाईआ। जिस ने अन्तिम बदल देणीआं यद्दां, बिना युद्ध तों युद्ध विच सारे दए फसाईआ। गुरमुख ख़ुशी नाल मुख बीन वजावण नद्दा, धुन नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। नारद कहे कलयुगा मेरा शाहो वड बलवाना, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस दे कोल बिना नाप तों पैमाना, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जो रूप धरदा रिहा रामा कान्हा, लख चुरासी गोपीआं खेल खिलाईआ। जिस पैग़म्बरां दिता पैग़ामा, कलमा नबीआं आप दृढ़ाईआ। जिस मन्त्र जणा के सतिनामा, डंका फ़तिह दिता वजाईआ। ओह पहर के आ गया जामा, रूप अनूपा आप दरसाईआ। उस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु सजदयां विच करन सलामा, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। उस संदेसा दिता विच जहाना, हुक्म इक जणाईआ। नारदा सतारां हाढ़ नूं आउणा, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं पहलों सचखण्ड दवारा कीता इश्नाना, प्रभ चरण धूढ़ नुहाईआ। फेर आपणा कीता आरामा, बिना सेज सेज सुहाईआ। फेर बिना निगाह तों मारया ध्याना, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। मैनूं रवि शशि कहिण साडा किथ्थे मेहरवाना, महबूब धुरदरगाहीआ। मैं बोदी नूं हिला के किहा सारे तक्को एहदा निशाना, निशान तारा चन्द जणाईआ। उस दा खेल ख़लक विच महाना, रूप अनूप प्रगटाईआ। मैं वी अज्ज ओस दवारे जाणां जिथ्थे जानशीन नज़र कोए ना आईआ। इहो साहिब पुरख सुल्ताना, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म अन्दर सारे होए ग़ुलामा, चाकर हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं जिस वेले विच गया लोआं पुरीआं, आपणा पूरन जोबन बणाईआ। मैं नाल दलीलां लै गया बुरीआं, बिना गठड़ी गंढ उठाईआ। सज्जे खब्बे लटका लईआं शरअ दीआं छुरीआं, कत्लगाहां नाल बंधाईआ। मैनूं पुछण लग्गीआं परा पसन्ती मद्धम बैखरी तुरीआ, नारदा तुरत दे जणाईआ। वे एस वेले नौ खण्ड पृथ्मी उत्ते आत्मा किहो जेहीआं कुड़ीआं, जोवन कवण
रूप बणाईआ। किस प्रीतम प्यार विच जुड़ीआं, कवण रंग समाईआ। नारद कहे मैं शरअ दीआं आपणी बोदी दे थल्लयों कढ्ढीआं पुड़ीआं, हौली हौली गंढां दितीआं खुल्हाईआ। नाले रो प्या नाले हस्स प्या फेर किहा ओह सदी चौधवीं सारीआं जांदीआं रुढ़ीआं, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। क्यों सति दे मालक बिना सब होईआं निगुरीआं, सतिगुर शब्द ना कोए मनाईआ। घर घर हलवे पूड़ी खांदीआं घिउ दीआं चूरीआं, चोरी चोरी सगन मनाईआ। साची मंज़ल वल्ल कदे ना तुरीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं गया विच ब्रह्मण्डा, चोरी चोरी ध्यान लगाईआ। ओथे ना कोई लेखा जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई ग्रन्थां शास्त्रां बंधीआं पंडां, सीस उत्ते ना कोए टिकाईआ। ना कोई माला मणक्यां दितीआं गंढां, तसबीआं हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। ना कोई शास्त्र वेखे चण्डा, प्रचण्डां रंग ना कोए रंगाईआ। ना कोई सूरबीर बहादर वढाउंदे कंडां, कंडयां वाले छापे देण गवाहीआ। ना कोई जगत जिज्ञासू फिरदे उत्ते टंगां, कदमां कदमां पन्ध मुकाईआ। नारद कहे फेर मैं सतिगुर शब्द दे हुक्म नाल अगली मंज़ल लँघा, बिना कदम तों कदम टिकाईआ। मैनूं कुछ ना लग्गा चंगा, चंगी तरह समझाईआ। जिधर वेख्या देवत सुर आपणा आपणा सिंघासण डाही बैठे मंजा, पावा चूल ना वंड वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गावण छन्दा, तेरी बेपरवाहीआ। फेर वेख्या नाम दा नाम नाल हुन्दा दंगा, बिना अक्खरां अक्खर लड़ाईआ। मेरा सीना ना होया ठण्डा, हाढ़ महीना अज्ज दा दए गवाहीआ। फेर मैं निगाह मारी मैनूं दु:ख क्यों ना मैं विआहया ते ना मैं रंडा, सुहागी कन्त ना कोए बणाईआ। मैनूं याद आ गया मेरा सीना क्यों सड़दा मेरे साहिब ने भगतां दे घरों खाधा सी गंडा, गाॅड हो के खेल खिलाईआ। फेर मैं हथ्थ रख के बिना मथ्थे तों तक्कया कलयुग दा अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। नारदा ओह तक्क लै नूर मेरा ज़हूर मेरा ना ओह शहिनशाह ना ओह कंगाल जगत जहानां विच जगत वाला बन्दा, बन्दगी तों परे मेरे बन्दन विच नज़री आईआ। नारद कहे मैं झट अक्खां ते हथ्थ रख के हो गया अन्धा, नैणां बन्द कराईआ। वाह मेरया मालका ख़लक दिआ ख़ालका तेरा जुग जुग उलटा धन्दा, धुँदूकार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां तों अग्गे मार लई भगतो झाकी, झाके लैण वाल्यो दयां जणाईआ। मैनूं गुर अवतार पैग़म्बर दिसया कोए ना तत ख़ाकी, कलबूत नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दिवस ना कोई राती, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोए ग्रन्थ शास्त्र किताब कुतबखान्यां वाली पाती, पत्रका हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। ना कोई सँध्या सरघी प्रभाती, वेला
वक्त वंड ना कोए वंडाईआ। नारद कहे मैं डर गया जिस वेले मैं भगतां दी तक्क लई छाती, छत्रधारी सारे चरणां हेठ दबाईआ। ओस मेरे प्रभू ने मैनूं इक ख़बर अगम्मी आखी, बिना अक्खरां तों दिती सुणाईआ। ओ सोहणयां मैं आपणयां भगतां दी करां राखी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। नारद कहे मैं वी बण गया हाठी, हठ आपणा ल्या जणाईआ। मेरे साहिबा मैं नहीं मन्नदा तैनूं जुग जुग सतिगुर शब्द वक्खरा बणाया पाठी, आपणीआं सिफ्तां ओहदे कोलों कराईआ। फेर आपणी मंज़ल दी दस्स के उच्ची घाटी, सन्तां भगतां सूफ़ीआं जगत बन्धना विच पाईआ। जे कदी बड़ी किरपा कीती थोड़्ही जेही जोत जगा के विच ललाटी, लिटां वाल्यां इशारे दित्ते कराईआ। जे किसे दी खोल्ह दिती कपाटी, कपाट दीन दुनी वाला नाल मिलाईआ। जे अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दा सतिगुर शब्द बणाया साथी, साथी आप अख्वाईआ। फेर नाम कलमे नूं लड़ाया हथ्थो हाथी, टक्कर अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं कोलों लवाईआ। इक नूं प्यार विच सतिकार विच दे के थापी, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। सोहणयां तैनूं भेज्या तूं तार देणे पापी, पतित पुनीत कराईआ। तैथों कोई रहे ना आकी, खण्डे खड़गां हथ्थ फड़ाईआ। फेर सचखण्ड बहि के करदा रिहा हासी, मसख़रा आपणा रूप बदलाईआ। वाह किड्डी सोहणी मेरी मन्नदे आखी, मेरे नाम नाल मेरा नाम रहे टकराईआ। नाले चढ़दे रहे मंज़ल घाटी, पैंडयां पन्ध मुकाईआ। फेर हुक्म दिन्दा रिहों सोहणयां तुहाडी अन्तिम मुक्कणी वाटी, पैंडा पन्ध रहे ना राईआ। मेरे कोल शब्द दी शब्दी धार लाठी, जुग जुग उलटी लट्ठ गिढ़ाईआ। मैं कदी दिसया नहीं जिस वेले अस्व शब्द ते पावां काठी, चरण कँवल रकाब टिकाईआ। मेरा भेव कहे ना कोई सफाती, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं प्रभू दवारे इक निक्की जेही मंग मंगी, ओह मंगतिआ मंगते दी झोली दे भराईआ। नाले सिर तों टिंड कर के नंगी, साहिब नूं दिती वखाईआ। नाले नीर वहा के अंझी, नेत्र विरोले चाँईं चाँईंआ। बौहड़ी बौहड़ी कर के दस्सी आपणी तंगी, उफ़ हाए मेरी दुहाईआ। मेरे तेड़ ना धोती ना तम्बी, वस्त्र नज़र कोए ना पाईआ। वेख प्रभू पता नहीं तेरी किन्नी आयू लम्मी, लम्मा पै के सीस निवाईआ। पता नहीं मेरी धार किस बिध तेरे विच्चों जम्मी, जिस दा पिता नज़र कोए ना आईआ। मैं फिरदा बन्नी बन्नी, भज्जां वाहो दाहीआ। अज्ज सतारां हाढ़ नूं नेत्रहीण हो गए सूर्या चन्नी, आपणी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। आरफां दे पल्ले गंढ रही नहीं कन्नी, सिफ़ारिशां कम्म कोए ना आईआ। पहलों मेरी बेनन्ती इक मन्नी, मनसा तेरे चरण रखाईआ। तूं धनाढ वड्डा धनी, धुर दा मालक नूर अलाहीआ। मैं तेरी प्यार मुहब्बत वाली समी, समें समें तेरा दर्शन पाईआ। तूं भगतां दे लूं लूं विच रमीं, रौणक आपणे नाल बणाईआ।
मैनूं चेता आ गया जिस वेले सतिगुर अर्जन बैठा उत्ते तत्ती तवी, आपणा आसण लाईआ। उन सिफ्तां वाला ढोला गाया बण के शब्द कवी, कल काया विच्चों कढ्ढाईआ। पर हुण मेरया स्वामीआं अन्तरजामीआं भगतां दीआं सिफ्तां आपे गावीं, उहनां नूं कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। जे ओह तेरे कोल नहीं आ सकदे तूं उहनां दे अन्दर रवीं, काया मन्दिर डेरा लाईआ। आत्म सेजा उत्ते सवीं, आपणी सेज सुहाईआ। सब दे लहिणे देणे दवीं, देवणहार तेरी वड्याईआ। इक्को ढोला गीत संगीत गवीं, तूं मेरा मैं तेरा राग जणाईआ। तूं अवतार निरँकार चव्ही, चौबीसे तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। नारद कहे मैं खोल्ह दिता अग्गे जा के कुण्डा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पिच्छे पन्ध मुकाईआ। जां मैं निगाह मारी मैनूं सति सरूपी दिसया मुंडा, मुच्छ दाढ़ी केस मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। जां मैं ग़ौर नाल तक्कया ओह जुग चौकड़ी शरारती ते सब तों गुंडा, जिस नूं गाॅड गुड कहि के सारे सीस निवाईआ। मैं ओहदे अग्गे पिच्छे वेख्या ना लत्तां बाहवां ओह बिना धड़ तों टुंडा, बाजू सके ना कोए हिलाईआ। मैं वेख्या ओह वसे बिना जंगल पहाड़ां जूहां दरखतां वाल्यां झुंडां, पर्वतां तों बाहर आसण लाईआ। मैं उहनूं आवाज़ मारी ते ओह मूल ना बोलया ते मैं समझ ल्या ओह गुंगा, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। फेर मैं निमाणा हो के किहा प्रभ जे तूं आप नहीं कुछ देणा मैनूं ब्रह्मण नूं दर आए नूं गुरुआं अवतारां पैग़म्बरां तों बचे नाम कलमे दा पा दे झुंगा, ख़ाली झोली तेरे अग्गे डाहीआ। उस ने किहा वे ब्रह्मणा जाह सतिगुर शब्द नाल आह वेख जिन्हां ने सूर गाँ खाधा दुम्बा, जगत ध्यान लगाईआ। तूं गवाह शुद्ध बणे कुनंदा, बिना हरफ़ हरूफ़ लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे मैनूं हुक्म मिल गया सख्ता, प्रभ सख्ती नाल जणाईआ। मेरे ते समां आ गया ओह वक्ता, जिस वक्त दा राह तकाईआ। मैं वी चार जुग दा बकता, कहिण वाला कहि के प्रभ नूं हाल सुणाईआ। जे तूं रूप परमेश्वर पति दा, पारब्रह्म तेरी वड वड्याईआ। तूं सच दस्स क्यों तेरा रूप वक्ख वक्ख तेरा नाम जपदा, तेरे पुत हो के अवतार पैग़म्बर गुरु सति हो के तेरे हिस्से गए पाईआ। की खेल तेरा लुक दा, पर्दा दे उठाईआ। क्यों नहीं भेद दस्सदा इक तुक दा, तुक्के लाउण वाल्या मैनूं दे समझाईआ। मेरा संसा मूल नहीं चुक्कदा, मैं जुग जुग फिरया वाहो दाहीआ। मैं आपणे मार्ग तों नहीं घुस्सदा, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं ओह भगत नहीं जेहड़ा निक्कीआं निक्कीआं गल्लां तों रुसदा, रुस्सण विच कदे ना आईआ। मैं वणजारा नहीं दाढ़ी ते मुच्छ दा, मूंड मुंडाया मैनूं दु:ख ना लागे राईआ। ओ प्रभू मैं माण रखां जम्मयां तेरी कुक्ख दा, तेरी जोत विच्चों आपणी जोत प्रगटाईआ। मैं सहारा नहीं ल्या उलटे रुक्ख दा, मात गर्भ ना अग्न
तपाईआ। मैं वणजारा नहीं पुच्च पुच्च दा, मिन्नतां कर के तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मैं वी जाणदा तेरा जुग जुग धूंआं धुखदा, अंग्यारी नाम कल्मयां वाली लगाईआ। तूं सब नूं आपणे हुक्म दे नाल कुट्टदा, फड़ फड़ दए सज़ाईआ। ओह नाम दिआ वणजारया तूं अक्खरां नाल दीन दुनिया रिहा लुट्टदा, लुटेरया आपणी लुट्ट मचाईआ। कदी बूटा लगाउंदा रिहों ते कदी रिहों पुट्टदा, की तेरी बेपरवाहीआ। एस वेले हुण तेरा भगतां तों पला नहीं छुटदा, छुटी लिव आपणे नाल लै लगाईआ। झगड़ा रहिण ना दे किसे दे दु:ख दा, दुखियां दर्द दे मिटाईआ। मैं ज़रूर जाणदा तेरा भाणा कदे ना रुकदा, भाणे विच रुकमणी कृष्ण गया भजाईआ। ओह लेखा वेख लै सब दा बूटा जांदा सुकदा, दीन मज़्हब हरया सिंच ना कोए कराईआ। प्यार रिहा नहीं किसे मनुक्ख दा, मनुक्खता बैठी मुख छुपाईआ। नारद कहे तेरा वक्त सुहञ्जणा होया आपणी रुत दा, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। नारद कहे मैं दरवाज़े दे अन्दर ल्या वेख, सतिगुर शब्द रूप बदलाईआ। तक्क के अगम्मा भेख, आपणी ताड़ी दिती लगाईआ। नाले किहा ओए साहिबा ना तेरा जगत वाला रूप ना कोई रेख, की आपणी शकल बणाईआ। ओह केहड़ा तेरा देस, इक इकल्ला बैठा डेरा लाईआ। ना एथे मुल्ला ना कोई शेख़, पंडत पांधा ग्रन्थी नज़र कोए ना आईआ। ओह ना तेरे नाम कलमे नूं सके कोई वेच, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। पता नहीं तूं किस बिध आपणे सिंघासण उत्ते रिहों लेट, तेरी लिटा बोदी नज़र कोए ना आईआ। किस तरीके नाल बणिउँ खेवट खेट, बेड़ा सब दा रिहा चलाईआ। मैनूं ओह थाँ दस्स जेहड़ा तेरा आपणा पेट, जिस शिकम विच्चों सतिगुर शब्द दिता प्रगटाईआ। किस कारन सारे तेरे उत्ते रखण टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जां मैं निगाह मारी फेर नज़र आया एक दा एक, एकँकारा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैं थोड़्हा जेहा अग्गे वध्या, बिन कदमां कदम टिकाईआ। बिना पौड़ी डण्डे तों मैं उस दी मंज़ल चढ़या, जिस मेरी बणत बणाईआ। जिस दी ना चोटी ना जड़या, जड़ चेतन दोहां तों बाहर बैठा डेरा लाईआ। जिस दा घाड़न किसे नहीं घड़या, रूप अनूप ना कोए समझाईआ। ना जीवत ना मरया, नूर नुराना डगमगाईआ। नारद कहे मैं ओस वेले बिना सीस तों सीस चरणां ते धरया, चरणोदक मुख लगाईआ। मेरा अन्तर निरन्तर हो गया हरया, हिरदे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप रखाईआ। नारद किहा मैं तक्क के जल्वा नूर नुराना, आपणी बोदी लई हिलाईआ। खेल वेख श्री भगवाना, डण्डावत सीस झुकाईआ। अगों हुक्म मिल्या फ़रमाना, धुर दी धार दृढ़ाईआ।
नारदा आह लै जा मेरा पैग़ामां, संदेशा इक सुणाईआ। तूं शरीर नहीं तूं तत नहीं तूं मेरा शब्द इक निशाना, निशाना तेरे उत्ते रखाईआ। अग्गे वेख लै बैठे सारे अणगिणत रूप रामा, कोटन कोटि कान्हा सख़ीआँ वाले डेरा लाईआ। बेअन्त पैग़म्बर करन सलामा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। गुरुआं दा अन्त शुमार नहीं आना, अंकड़यां विच ना कोए समझाईआ। मेरा रूप अनूप सति सरूप आदि अन्त इक नौजवाना, बृद्ध बाल ना कोए अख्वाईआ। तूं पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां ख़ुशीआं नाल जाणा, आपणा पन्ध मुकाईआ। तैनूं सच दस्सां अस्थाना, भूमिका दयां समझाईआ। ख़ुशीआं नाल पन्ध मुकाणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। नारद कहे मैं बचन सुण के हो गया दीवाना, मस्ती विच लई अंगड़ाईआ। वाह मेरया मेहरवाना, तेरी मेहर नज़र मैनूं पार लँघाईआ। फेर मेरे अन्दर दिता तराना, तुरत दिता सुणाईआ। नारदा अज्ज सतारां हाढ़ दा दिवस वख़ाना, वेखणा चाँईं चाँईंआ। जन भगतां देणा दाना, धुर दी दात वरताईआ। भगत दवार मेरा होवे निशाना, निशानी अवर ना कोए रखाईआ। जिथ्थे आपणा वक्त सुहाना, सोहणी रुत बणाईआ। मेरे हुक्म दा वज्जे दमामा, डंका धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संदेसा इक सुणाईआ। नारद कहे मैं आया वाहो दाही, भज्जया चाँईं चाँईंआ। मैं बणया पाँधी राही, रहिबर दिता समझाईआ। मैं वेखे थल अस्गाही, समुंद सागरां पार कराईआ। मैं पुज्जया ओस थाँईं जिथ्थे इशारा कीता मेरे माहीआ। जन भगतो मैं आ गया नारद कहे तुहानूं वधाई, वाधा तुहाडे नाल बणाईआ। तुसीं ओह भगत जेहड़ा नाता जगत विच बणा नहीं सकदे भाई, भाईआं तों बाद भगवान नाल तुहाडी कुड़माईआ। सतारां हाढ़ ओह सारी सृष्टी दे सड़दे हिरदयां दी देवेगा अज्ज गवाही, अग्नी आपणा मेघ बरसाईआ। पवण उनन्जा बैठी मुख छुपाई, नैण ना सके उठाईआ। तुहाडी भगती तुहाडी झोली पाई, भगवन आपणी दया कमाईआ। तुहाडी पूरबले जन्म दी कमाई, जुग चौकड़ी दी तुहाडे नाल रखाईआ। तुहानूं पता नहीं एह कदों दा साडा पुराणा माही, विछड़यां रिहा मिलाईआ। तुसीं जन्म करके कर्म करके कर लई जुदाई, जुज़ आपणे आप बणाईआ। पर मेरा साहिब स्वामी नारद कहे सब दा हक गुसाँईं, ग़ुस्से गिले विच कदे ना आईआ। पर आउंदा कदाईं कदाईं, कदीम दयां विछड़यां आपणे नाल रलाईआ। एह इशारा कीता सी गोबिन्द ने मेरे ढईआ तों बाद सारीआं ढेरीआं देवेगा ढाही, ढाह ढाह आपणी रचन रचाईआ। भगतो तुहाडी होण ना देवे जुदाई, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। एह कोई हीर जट्टी दा रांझण नहीं माही, जिस नूं व्याह के दूजे लै जाण ते ओह रोवे मारे धाहीआ। तुहाडा ओह मालक ख़लक दा खालक जिस दा इक्को नूर ते इक्को जोत नूर रुशनाई, दीपक तुहाडे रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,
सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे ओए हाढ़ा आ जा मेरया बेली, जगत बेल्यां दे तजाईआ। ओह तक्क लै प्रभू दी जोत अकेली, नूर नुराना नज़री आईआ। भगत सुहेले ओह इक्ट्ठे कीते जिन्हां दे हथ्थ सीस रखे ते सुहाई आपणी हथेली, गोबिन्द वड वड्याईआ। मेल मिलाए गुरु गुर चेली, चेला गुर रंग रंगाईआ। आपणी खेल अगम्मी खेली, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। सब दी आत्म परमात्म बणाई आपणी सहेली, सज्जण इक अख्वाईआ। तुहाडी अज्ज ख़ुशीआं वाली रैली, गुर अवतार पैग़म्बर सारे वेखण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणी मंग मंगाईआ। हाढ़ कहे ओए नारदा मैं की हालत दस्सां, बौहड़ी मेरी दुहाईआ। मैं दिवस रैण नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं नहीं पता अज्ज रैण चौदस कि मस्सा, सुकला किशना पक्ख वंड वंडाईआ। जिधर तक्कां लाउंदे भक्खां, अग्नी रही जलाईआ। मैं आपणयां मलां हथ्थां, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। वास्ता प्रभू दे अग्गे घत्तां, निव निव सीस झुकाईआ। मेरया स्वामीआं अन्तरजामीआं जन भगतां दीआं अन्दरों बदल दे मतां, माता पिता हो के दे समझाईआ। दीनां मज़्हबां दीआं विच्चों कढ्ढ के वट्टां, वटणा आपणा नाम लगाईआ। जे तूं आपणा रूप बणाया वांग भट्टां, गुरमुखां दे ढोले दे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे सुण नारद बीबा, ओह बचू दयां बच्चिआ सुणाईआ। मेरा खेल जगत अजीबा, अजब दयां दृढ़ाईआ। ओ मैं वेखण आया गोबिन्द धार शब्द आपणयां मुरीदा, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। जन भगतो सोहँ वल्ल कर लओ आपणा दीदा, दीदा दानिस्ता सतिगुर पूरा अग्गे नज़री आईआ। जिस दा खेल नहीं रहिणा पुशीदा, पड़दे परदयां विच्चों चुकाईआ। ओ सतिगुर शब्द जदों वेखो ते सदा जीउंदा, मरन विच मर कदे ना जाईआ। तुहाडा लेखा मुका दिता साढे तिन्न हथ्थ सीं दा, सुतिओ लओ अंगड़ाईआ। ज़रा खेल वेखणा वीह इकीह दा, जो भगत गुरदास गया लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैनूं सारे कहिंदे सड़दा, हाए मेरे नाल प्यार ना कोए बणाईआ। मन मति दे नाल लड़दा, मति बुद्धी नाल टकराईआ। पंज विकारा गृह बणा के गढ़्ह दा, आपणा बल वखाईआ। मैं सब दे कोलों डरदा, आपणा मुख छुपाईआ। हाढ़ कहे मैं सच दस्सां बिना भगतां तों प्रभू दा भाणा कोए ना जरदा, दु:ख नूं सुख विच ना कोए बदलाईआ। वेखो खेल मेरे हरी हरि दा, जो हर हिरदे अन्दर डेरा लाईआ। ओह धर के रूप नरायण नर दा, नारीआं पुरखां इक्को जेही दए वड्याईआ। सारी सृष्टी नूं फिरे छलदा, अछल अछल हो के आपणी खेल वरताईआ। जन भगतो किसे नूं पता नहीं प्रभू दे घड़ी पल दा, की पलक विच
आपणा भाणा दए वरताईआ। याद रखणा ओह कदे नहीं लेखा भुलदा राजे बलि दा, बलि बावन कौल इकरार पूर कराईआ। जिस दा हुक्म कदे नहीं टल्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे मैं भगतो दस्सां इक होर गीत, ओह गवईओ तुहानूं दयां जणाईआ। सच दस्सो तुसीं केहड़ा सतिगुरु वसाया चीत, चित्र किस दा नज़री आईआ। ओह किस दे नाल तुहाडी प्रीत, ते कौण पूरन तुहाडा माहीआ। किसे नूं पता नहीं तुहाडे किन्ने जन्म गए बीत, विछोड़े विच विछड़ के आपणा झट लँघाईआ। पता नहीं किन्ने तुसीं मन्दिर गए ते दिउहरे फिरे मसीत, ते लखां शिवदवाल्यां विच सीस झुकाईआ। पता नहीं किन्नी वेरां धर्म राए दे दवारे तुहाडी निकली चीक, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। पता नहीं कदों तुहाडे उत्ते वज्ज गई लीक, लेखा दिता पूर कराईआ। पर सतारां हाढ़ कहे मैं अज्ज ज़रूर करांगा तस्दीक, शहादत सब दी दयां भुगताईआ। जन भगतो तुहाडी ज़रूर पूरी करेगा उम्मीद, आशा तुहाडे नाल रखाईआ। चार जुग दे अवतार पैग़म्बर जिस दे नाम कलमे दी सांभ के रखी बैठे रसीद, आप आपणे विच छुपाईआ। उहदी सिफ्तां वाली कर के तमहीद, ढोले गए गाईआ। ओह जरूर तुहाडी खोल्हण आया नींद, सुतिओ लओ अंगड़ाईआ। जिस दा इक्को निशाना ते इक्को सीध, तीर इक्को दए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे मैनूं सुणया इक संदेसा, मैं हैरानी नाल आपणे कन्न लगाईआ। कवण देवे वर एका, एको वार सुणाईआ। किस दे कोल ठेका, ठेकेदारी कवण निभाईआ। झट हुक्म होया नारदा ओह कर लै पुराणा चेता, तैनूं चेतन दयां कराईआ। जिस वेले बलि दा रुस गया सी निक्का जेहा बेटा, आपणी जिद कराईआ। बावन आ गया बण के खेवट खेटा, पिछला पन्ध मुकाईआ। वेख के अगली रेखा, सच गया सुणाईआ। कलयुग अन्त धार के भेखा, जोती जामा फेरा पाईआ। आवांगा सम्बल वाले देसा, संभल के चरण टिकाईआ। ना कोई समझे रूप रंग रेखा, ·षीआं मुनीआं नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे हुक्म विच्चों हुक्म प्रगटाईआ। नारद कहे किरपा कीती मेरे दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। आपणे वक्त नूं आपे पाल, आपे दए वड्याईआ। कलयुग दा खेल कर कमाल, करता पुरख आपणी कार कमाईआ। ओह बलि दा बण के गुरदयाल, दयाल हो के आपणा रूप गया समझाईआ। अन्त उस दी कर संभाल, सचखण्ड साचे दिता पहुंचाईआ। ओसे दी आत्मा नूं जगत विच दए ज्वाल, चार जुग दा निशान ना कोए मिटाईआ। नारद कहे जन भगतो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। हाढ़ कहे ओए नारदा ना कर एडीआं सफ़ाईआं, सफ़े पिछले वेख वखाईआ।
मेरीआं जुग चौकड़ी गवाहीआं, गवाह शुध इक अख्वाईआ। मेरीआं किसे कलम स्याही ने लिखीआं नहीं लिखाईआं, काग़जां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं देवां कूक दुहाईआं, उच्ची उच्ची उच्ची सुणाईआ। सुण लै मेरया माहीआ, महबूब तेरी बेपरवाहीआ। मैं अज्ज तों फ़ैसला कराउणा जिन्हां तेरे नाल प्रीतां लाईआं, प्रीती तोड़ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। हाढ़ कहे मैं प्रभू तैथों वारया आपा, आपणा आपा भेंट कराईआ। अज्ज तों आपणयां भगतां दा पिछला रहिण नहीं देणा पापा, दुरमति मैल देणी धुआईआ। इक्को आत्मा परमात्मा दा होवे जापा, इक्को शब्द ढोला गाईआ। पंजां लिखारीआं दी शहादत देण लोहे वालीआं छापां, क्योंकि लोहे दे अक्खरां नाल छप के ग्रन्थ दित्ते बणाईआ। किसे दा वस्त्र रहे ना पाटा, पाटल हो के वेख वखाईआ। जो गोबिन्द दी धार तूं अमृत प्याया इक बाटा, क्यों ना काया बाटी करे सफ़ाईआ। सतिगुर तेरा इक्को चरण कँवल ते इक्को वार कहि दे टाटा, टाप दा इक्को अक्खर दे समझाईआ। सब दी पिछली मुक्क जाए वाटा, पन्ध रहे ना राईआ। मेरी इक्को मंज़ूर कर लै बाता, बातन पर्दे सब दे दे खुल्हाईआ। तूं ही सज्जण तूं ही साका, मीत मुरारा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। हाढ़ कहे मैं प्यार विच मंग मंगी, आपणी झोली डाहीआ। प्रभू ओह वेख तेरे भगत तेरे भुयंगी, ओह भुयंगी निक्के बाले देण गवाहीआ। ओह वेख लै तेरे गोबिन्द दे प्यार वाले शस्त्र धारी जंगी, जंगजू बहादर नज़री आईआ। ओह तक्क लै जिन्हां ने तेरे प्यार विच तलवार कीती नंगी, सीस धड़ दा लेखा गए मुकाईआ। उन्हां दी हुण ते सारयां दी इक्को सांझी कर दे डण्डी, वक्खरा राह ना कोए बदलाईआ। एह तेरा खेल विच वरभण्डी, वरभण्ड दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। साचा सुख दे दे अनन्दी, अनन्दपुर वाल्या अनन्द अनन्द विच्चों दे वखाईआ। की हो गया जे तूं वेस धर ल्या आप पाखण्डी, पखण्डीआ सब दे पाखण्ड दे मिटाईआ। तेरे बिना आत्मा टुट्टी ना जाए गंढी, गंढ आपणे नाल पवाईआ। विछोड़े विच रहे कोए ना रंडी, रंडेपा सब दा दे मुकाईआ। पिच्छे पिछली लँघी, अग्गे आपणे नाल रलाईआ। गुरमुखां आउण ना देवे आपणे नाम दी तंगी, तंग दस्त होवे लोकाईआ। सब दी काया चोली जाणी रंगी, चोजी प्रीतम आपणा रंग वखाईआ। चुरासी वाली तोड़नी बन्दी, बन्दीखान्यां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। कुछ लेखा दिसदा तेरा लहिणा देणा नाल फरंगी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे साहिब तेरी वड वड्याईआ। हाढ़ कहे मेरी घर घर लग्गी अग्ग, आगू अवतार पैग़म्बर गुरु देण गवाहीआ। मैं सच संदेसा देणा जग, जुगती नाल जणाईआ। पंझी साल दी उमर विच अज्ज दे दिवस हज़रत मुहम्मद ने आपणे हथ्थ
नाल बाली सी अग्ग, पत्थर पत्थर उत्ते रगढ़ाईआ। झट जबराईल हुक्म लै के आया भज्ज, संदेसा दिता दृढ़ाईआ। हक अमाम दा नगारा जाणां वज्ज, धरनी धरत धवल आवाज़ सुणे लोकाईआ। ओस वेले कूड़ कुड़यार दा भाण्डा जाणां भज्ज, ठठिआर सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार भुगताईआ। नारद कहे अज्ज दी घड़ी सुलखणी, सुखी सांदी आईआ। मेरे साहिब ने पत रखणी, रखया करे थांउँ थाँईंआ। जो मालक अलख अलखणी, अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। उस दा लहिणा देणा आत्मा परमात्मा मेला पति पत्नी, पतिपरमेश्वर हो के दया कमाईआ। सच प्यार विच सति धार रत्तनी, रंग अमोलक दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं नौवां खण्डां विच आया भौं, भरावो दयां जणाईआ। मैनूं इक छोटा जेहा तुहाडे नाल गौं, आपणी आसा दयां सुणाईआ। जे सच पुछो ते सारयां दा इक्को पिता ते इक्को माँओं, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक दूजे नूं सारे फड़ लओ बाहों, विछड़या रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं आत्मा परमात्मा दी धार ते इक्को तुहाडा रूप ते इक्को तुहाडा नाउँ, दूजी रेख ना कोए वखाईआ। जगत वासना कर के कोई ना बणिओ काउं, हँस गुरमुख नज़री आईआ। वेख्यो प्रभू दे प्यार दा भुल्लयो कदी ना राहो, रहिबर सतिगुर शब्द लैणा बणाईआ। धुर दे राम नूं मिलणा नाल चाउ, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दा पन्ध मुकाईआ। बेशक ओह मालक अगम्म अथाहो, बेअन्त इक अख्वाईआ। ओह भगतां नूं ज़रूर मिलदा जेहड़ा चले ओहदे भाओ, भगती विच शक्ती आपणी दए टिकाईआ। पूरन सतिगुर ते पूरन बण जाए शाहो, शहिनशाह पूरन रूप बदलाईआ। जिस नूं सारयां कहिणा वाहो वाहो, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। जे तुहाडा तुहाडे प्रभ ने ला दिता दाओ, ते दाअ ला के आपणा कारज लओ बणाईआ। दीन दुनी विच धक्के मूल ना खाओ, चुरासी विच कदे ना आईआ। राय धर्म ना देवे फाहो, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। मनुषा जन्म पा के जगत नेत्र शरमाओ, भगत नेत्र अन्दरों लओ खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे भगतो समें दी करो विचार, जुग जुग समें विच वड्याईआ। समें विच आए पैग़म्बर गुर अवतार, समें ने सब नूं समें विच दिता भवाईआ। समें दे मालक ने आपणे नाम कलमे दित्ते उच्चार, ढोले जिह्वा शब्द नाल जणाईआ। उस समें तों जाओ बलिहार, जिस समें विच भगत भगवान होए कुड़माईआ। अज्ज ओह समां सतारां हाढ़, जिस नूं हाढ़े कढ्ढण विष्न ब्रह्मा देवत सुर सारे थांउँ थाँईंआ। तुसीं सच पुछो ते तुहाडा आत्मा रूप करतार, करता पुरख तुहाडा रूप समाईआ। तुसीं कदी उस दी जोत तों नहीं बाहर, जो
जोती जाता इक अख्वाईआ। प्रण कर लओ साडा सब दा इक्को इक भतार, नारी रूप सर्ब अख्वाईआ। सारयां दा सांझा यार, हिस्से वंड ना कोए वंडाईआ। फेर सच पुछो तुहाडा दिवस रैण ख़िदमतगार, तुहानूं सुत्तयां नूं दर्शन देवे थांउँ थाँईंआ। भावें तुसीं उस नूं ठग्ग कहो चोर कहो बदमाश कहो ते कहो कूड़यां दा यार, फेर वी यराना तुहाडे नालों ना कदे तुड़ाईआ। एह पूरन कोई भाण्डा घड़या नहीं घुमयार, सम्बल नगरी एसे दा नाँ गोबिन्द गया गाईआ। याद रखिओ शाह सुल्तानां एहदे चरणां दी धूढ़ी लभ्भणी छार, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। पर इक गल्ल याद रखयो सम्मत शहिनशाही दस विच तुहाडे घरां दे भाण्डे मांजेगा आप बण के ख़िदमतगार, घर घर विच पंज बरतन आप करे सफ़ाईआ। तुसां कहिणा एह बड़ी चंगी सुचज्जी नार, गुरमुखां ने व्याह के ल्यांदी चाँईं चाँईंआ। मुख ते घुंड कढ्ढे किसे नूं पता ना लग्गे बुढ्ढी कि मुटयार, कि जोबनवन्ती रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच इक्को माहीआ। नारद कहे जन भगतो प्रभू नूं माही कहोगे कि बाप, कि अब्बा अम्मीजान कहि के ख़ुशी बणाईआ। जन भगत कहिण नारदा सानूं नहीं पता ओह साडा केहड़ा साक, ते सज्जण कवण अख्वाईआ। जे उहनूं लोड़ आ ते साडे अन्दर दा खोल्ह दए ताक, आत्म सेजा उत्ते सोवे चाँईं चाँईंआ। उहदी कदी भगत दी दुहागण वाली ना होवे रात, कन्त कन्तूहल मिल के वज्जे वधाईआ। शेख़ फ़रीद ने एनी कही सी बात, शरअ वाल्यां फतवे दित्ते सी लाईआ। क्यों उस ने आपणे आप नूं किहा सी नार कमज़ात, कुलखणी नाउँ धराईआ। कबीर ने किहा मैं ओसे महबूब पिच्छे जे पा जावां वफ़ात, ततां नालों करां जुदाईआ। मैं मर के वी ओसे दी ज़ात, जातहीण ना कदे अख्वाईआ। जन भगतो तुहानूं ते बिना भगती तों मिल गई दात, पैसा धेला लग्गया नहीं राईआ। बेशक तुहानूं आउण जाण दा ख़ुशीआं विच मिल्या इत्फिाक, आए चाँईं चाँईंआ। तुहाडे पिछले जन्म दा लहिणा देणा अज्ज कर दिता बेबाक, अग्गे लेखा रिहा ना राईआ। सुत्तयां जागदयां शब्द विच करांगा बात, संदेसे दयां सुणाईआ। जे जीअ करया करेगा ते तुहाडे अन्दर जोत दी दयां करांगा लाट, लाटां वाली तुहाडे नाल फिरे चाँईं चाँईंआ। जे तुसीं आ नहीं सकदे ते मैं पुज्जया करांगा मार के वाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द कदी बुढ्ढा नहीं हुन्दा ते ना कदी एहदा पन्ध हुन्दा सटाप, टाप ते बहि के सब नूं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। हाढ़ कहे नारदा इक मैनूं गल्ल सुणाई, अक्खीं वेख्या हाल सुणाईआ। नारद कहे हाढ़ा मैं की दस्सां भाई, ऐस वेले भाई भाईंआ पई जुदाईआ। नाता तुट गया पुत्तरां माई, पिता गोद ना कोए सुहाईआ। गुरु चेले इक दूजे तों भज्जे जाण वाहो दाही, पल्लू पले गंढ छुडाईआ। सतिगुर
शब्द दी सार किसे ना पाई, सार शब्द हथ्थ किसे ना आईआ। जिंना चिर सतिगुर ने अन्दर वड़ के प्रेम दी सितार वजाई, ओह गाउंदा गया चाँईं चाँईंआ। जिस वेले अन्दरों कला भवाई, ते कल उलटी दिती वरताईआ। एह कोई अक्खर पढ़ने नहीं पैंदे ढाई, शिल्यां वंड ना कोए वंडाईआ। इशारे नाल किनारे तों पार दए कराई, ते इशारे नाल उरार आपणी गोदी विच रखाईआ। पर एह प्रभू जदों आप बण जांदा शौदाई, ते बुध मति जगत ना कोए रखाईआ। पर इक गल्ल एह आत्मा नालों कदे होण नहीं देंदा जुदाई, जुग जन्म दे विछड़े फेर आपणे रंग रंगाईआ। एस दी केहड़ी सिफ्त ते केहड़ी वड्याई, की ढोले राग सुणाईआ। पता नहीं किस बिध एन आपणी रीत चलाई, नीतीवान की आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे मैनूं भगतां दा आउणा तरस, सच नाल सुणाईआ। बड़ा ख़ुशीआं वाला बरस, सम्मत शहिनशाही नौ आपणा रंग रंगाईआ। मैं गुरमुखां दे कीते दरस, नैण लए बिगसाईआ। गुरमुखां दी मिटे हरस, हवस रहे ना राईआ। जन भगतो आपणे काया नूं मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ समझणा चर्च, चिरां दा विछड़या एसे विच आपणा दरस दए वखाईआ। तुहाडा पिछला लौहणा मकरूज़ कर्ज़, लेखा हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा समां आप सुहाईआ। नारद कहे प्रभू कुझ पिछलीआं वेख तवारीखां, मुच्छां नूं वट चढ़ाईआ। जिस दीआं करन सारे उडीकां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उहदे विच उहदीआं तवारीखां, दूजा समझ सके कोए ना राईआ। ओह मालक हक हकीका, हकीकत दा मालक बेपरवाहीआ। जिस ने बदल देणीआं दीन दुनी दीआं रीतां, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। सुरत शब्द जणा के राम सीता, राधा कृष्ण एसे दा रूप दृढ़ाईआ। अल्ला हू अन्ना हू बणा के मीता, आत्म परमात्म नाता दए जुड़ाईआ। जिस ने जगत जहान प्यार विच जीता, जित्त हार आपणे चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। हाढ़ कहे नारदा दीन दुनी किस दी होवे अधीनी, आहला अदना की वड्याईआ। नारद कहे हाढ़ जी ओह वेख प्रभू पहलों उठाउण वाला चीनी, नौ गुरमुख चीनी बणे आपणा रूप देण वखाईआ। नौवां दा खेल होणा जपीनी, जैपन वाले पर्दा दयो उठाईआ। सम्मत शहिनशाही दस विच रुत होणी भीनी, भिन्नड़ी आपणे रंग रंगाईआ। किसे दी बांह फड़े कोए ना वीणी, सज्जण नाते जाण तुड़ाईआ। फेर झगड़ा होणा मज़्हब दीनी, शरअ शरअ नाल टकराईआ। सब दी मुश्किल हो जाए जीणी, सच दा जीवण हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग इक बणाईआ। नारद कहे हाढ़ जी कुछ प्यार विच भगतां नूं कहो,
प्रेम विच जणाईआ। जन भगतो इक वजे तांईं जाओ सौं, हुण पवण ठण्डी रही आईआ। पहरेदार जागदे रहिणगे नौं, बाकी अक्खां मीट ध्यान लगाईआ। पर किसे ने याद नहीं करनी आपणी माँओं, ते नारां पतीआं वल्ल ते पती नारां वल ध्यान ना कोए रखाईआ। किसे ने फिरन नहीं जाणां पिण्ड गलीआं ते गराउं, खेतां ते दुकानां विच चरण छुहाईआ। अन्तर प्यार रखणा साडा इक्को भूप ते इक्को शाहो, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। तुहाडे सुत्तयां सुत्तयां सुत्तयां दो जहानां लाउणा दाओ, दाओ ला के इक वजे नूं फेर तुहाडे कोल आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदा सुहेला इक इकेला चले आपणे भाओ, दुतीआ भाओ ना कोए रखाईआ।