भारत दे राष्ट्रपती वी० वी० गिरी नूं शब्द भेज्या
सम्मत शहिनशाही नौ कहे मेरा चार मंगल, मंगलाचार इक कराईआ। प्रभ शरअ दे तोड़ने संगल, जगत बन्धन रहिण ना पाईआ। खेल तकणे शाह कंगल, ग़रीबां वेख वखाईआ। वेखे पहाड़ जंगल, समुंद सागरां खोज खुजाईआ। दीन दुनी दी हद्द आवे लँघण, जगत किनारा ना कोए रखाईआ। जन भगतां पहना के नाम कंगण, तन देवे माण वड्याईआ। सति दा सच समझा दे परमानंदन, अनन्द अनन्द नाल मिलाईआ। धुर दी धार चाढ़्ह के रंगण, रंगत आपणे नाल रखाईआ। करे खेल विच वरभण्डण, भंडी पा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। सगला संगी बणे बहुभांती, भीतर डेरा लाईआ। किरपा करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। सतारां हाढ़ सुहञ्जणी करे राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सच प्रीती जोड़ के नाती, नाता इक्को इक दिसाईआ। नाम निधान जणा के गाथी, गहर गम्भीर पढ़ाईआ। मेहरवान होवे पुरख समराथी, समरथ आपणी कार कमाईआ। राष्ट्र देवे पाती, पत्रका अगम्म घलाईआ। खेल तक्कणा लोकमाती, मातृ भूमी अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतारां हाढ़ कहे सुण हुक्म राष्ट्रपत, राष्ट्र दे जणाईआ। गुण निधान आया वत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा हुक्म अगम्मा सति, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भारत खण्ड वल्ल तक्क, निगाह बुद्धी तों बाहर लगाईआ। जीवां जंतां प्या शक, संसा सके ना कोए मिटाईआ। सारे मंगदे आपणा हक, हकीकत हक ना कोए वखाईआ। एह खेल करे हुक्म नाल प्रभू प्रभ यक, यदी आपणी कार भुगताईआ। ग़रीब निमाणयां गोदी चक्क, कोझयां कमल्यां होए सहाईआ। संदेसा दे के भेव खुल्हाए अप, आपणी दया कमाईआ। पुरख अकाला दीन दुनी दा कूड़ा मेटे तप, तपत अग्नी
जगत बुझाईआ। शब्दी हुक्म देवे सच, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। काया माटी भाण्डे जीव कच्च, कंचन गढ़्ह नज़र किसे ना आईआ। चार वरनां शांत करा सके कोए ना रत्त, रती रत्त ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्ताना इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण भारत खण्डी भूप, भेव अभेद खुल्हाईआ। प्रगट होया प्रभ सति सरूप, रूप अनूप नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म आवे शब्दी धार दूत, धुर पैग़ाम दृढ़ाईआ। नव खण्ड पैणी लूट, सत्त सति ना कोए वरताईआ। दीनां मज़्हबां होवे फूट, फुटकल होवे लोकाईआ। रईयत राजाना मुहब्बत जाणी टूट, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। प्रभ भाग लगाया सम्बल नगरी आपणी कूट, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। वी० वी० गिरी ना समझणा झूठ, पुरख अकाला नूर अलाहीआ। खेल करे विच पंज भूत, काया काअबा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जावां दिल्ली दवार, धुर फरमाणा इक सुणाईआ। शाह सुल्तानो आया कलि कल्की अवतार, निहकलंका वेस वटाईआ। अमाम अमामा रूप अपार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। आपणे वसे सम्बल घर बाहर, साची नगरी डेरा लाईआ। जो सब दे लहिणे देणे रिहा विचार, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जो भविक्ख्त दस्सया पैग़म्बर गुर अवतार, पेशीनगोईआं विच दृढ़ाईआ। सो वेखे विगसे पावे सार, महासार्थी आपणा हुक्म वरताईआ। ओह खेले खेल कमाल, बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। उहदा पता जगत धार जेठूवाल, डाकख़ाना इहो गाईआ। अमृतसर ज़िले दे नाल, तहिसील इहनां अक्खरां सिफ्त सलाहीआ। ओह सम्बल बैठा सुरत संभाल, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखे सब दा हाल, तत्व तत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे राष्ट्रपति वाचणी लिख्त, प्रधान मन्त्री नाल मिलाईआ। जिस दे कोल सति दा भविक्ख्त, भविश जग जीवण राम सुणाईआ। इस ने सब दा सांझा करना इष्ट, इष्ट इष्ट दृढ़ाईआ। राउ रंकां खोल्हे दृष्ट, अन्दरों पर्दा आप चुकाईआ। जो इशारा दिता राम वशिष्ट, सो पूरा दए कराईआ। तुसां आपणा पक्का करना निस्च, निस्चा लैणा बणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सिँघ पूरन दे वड़या विच, विचला भेव घर सद्द लओ खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग साची कार कमाईआ। राष्ट्रपति प्रभू प्रभ आया लोकमात, जोती जामा वेस वटाईआ। जिस कलयुग मेटणी अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा ज़ात पात, दीन मज़्हब इक्को घर वसाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नात, जग टुटयां लए मिलाईआ। आपणे भविक्ख्त दा दिल्ली दरबार सद्द के पुछो लेखा बातन बात,
पर्दा परदयां विच्चों खुल्हाईआ। की लहिणा देणा होवे बरस सात, शहिनशाही सम्मत सोलह नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे पात, पाती पत्रका आप घलाईआ। राष्ट्रपति जाणां जाग, आलस तृष्ना जगत मिटाईआ। सब दा वेखणा कन्त सुहाग, जोती जाता धुर दा माहीआ। जिस गोबिन्द ने उडाया बाज, ओह बाज़ी सब दी वेख वखाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों कायम रहे कोए ना राज, रईयत संग ना कोए बणाईआ। इक साहिब दे सीस ते होणा ताज, जो राष्ट्रपति राजिन्दर प्रसाद हथ्थ फड़ाईआ। जिस दा छेती देणा जवाब, हुक्म हुक्म नाल सुणाईआ। दूजे लेख विच फेर लेख देवेगा आप, आपणा भेव खुल्हाईआ। मिलणा पवेगा प्रधान मन्त्री नाल साथ, इन्द्रा इन्द नाल मिलाईआ। इस पत्रका नूं नौ वार लैणा वाच, सम्मत शहिनशाही नौ नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा लेखा दस्से किस बिध लहिणा मुकणा हिन्द पाक, पाक हिन्द की वड्याईआ।
१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल सवेरे शादीआं दे समें
सतिगुर शब्द शब्द दीआं रीतीआं, जगत बन्धन ना कोए बंधाईआ । जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ीआं बीतीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। सिफ्तां वालीआं गा के गीतीआं, रागां नादां नाल शनवाईआ। लख चुरासी बदलदा आया नीतीआं, नीतीवान वड वड्याईआ। माण देंदा रिहा हस्त कीटीआं, ऊचां नीचां एका रंग रंगाईआ। जन भगतां करदा आया काया ठण्डीआं सीतीआं, अग्नी तत बुझाईआ। खहिड़ा छुडा के मन्दिर मसीतीआं, सूफ़ीआं भेव चुकाईआ। साचे नाम दीआं दस्स हदीसीआं, करदा रिहा पढ़ाईआ। हुक्म दे उत्ते हुक्म दीआं मार के लीकीआं, लाईनां आपणीआं आप दिसाईआ । जिस दे विच हक तौफ़ीकीआं, ताकतवर नूर अलाहीआ। सो सब दीआं आसा मनसा पूरीआं करे उम्मीदीआं, जिस दी आमद विच सारे नैण उठाईआ। हरिजन लेखे लावे नेत्र नैण दीदीआं, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। जगत जहान पावे विच पेचीदीआं, पेचीदगी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा जुग चौकड़ी रिवाज, निरगुण सरगुण धार प्रगटाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं रखदा रिहा लाज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम कलमा बेड़े चलाउंदा रिहा जहाज़, बिन वञ्झ मुहाणयां आप लाईआ। शब्द दी मारदा रिहा आवाज़, सोई सुरत उठाईआ । जुग जुग रच्च के आपणा काज, करनी करता हो के कार कमाईआ। जन
भगतां रखदा आया लाज, होया आप सहाईआ। सो कलयुग अन्तिम प्रगट हो के देस माझ, मौजूदा हो के खेल खिलाईआ। जिस दे सीस सुहञ्जणा ताज, जगदीश अगम्म अथाहीआ। शब्दी धार उडावे बाज, पुरीआं लोआं आप फिराईआ। गुरमुखां रखे पूरब लहिणे दी याद, यादव बंसी कृष्ण दए गवाहीआ। जिस काया खेड़ा कीता आबाद, राम रमईआ सोभा पाईआ। जो मख़लूक दी सुणे फ़रयाद, ख़ालक ख़लक वड वड्याईआ। जिस पैग़म्बरां अन्दर वजाया धुन नाद, कलमे आयतां नाल शनवाईआ। सो सृष्टी दृष्टी देवे साध, साधना आपणे हथ्थ वखाईआ। जिस दा भेव बोध अगाध, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। ओह अवतार पैग़म्बर गुरूआं तों आया बाद, जोती जाता वेस वटाईआ। जिस दा भेव पाए कोई सन्त ना साध, जिज्ञासुआं नज़र कोए ना आईआ। मेटणहारा वाद विवाद, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। भगत खेड़ा कर आबाद, भगत दवार इक सुहाईआ। जिस दी नवीं साजणा साज, धुर रंगत रंग चढ़ाईआ। किरपा करे मेहरवान महबूब आज, अजमतो कसमतो जिस नूं सीस निवाईआ। जिस दी निरगुण सरगुण धार वजाई रबाब, तन तन्द सितार बणाईआ। ओह खेल खेलणहारा आदि, जुग जुग ब्रह्म ब्रह्माद करे कुड़माईआ। जिस दा दीनां मज़्हबां तों वक्खरा इक समाज, समग्री भगतां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जुग चौकड़ी मेरी धार मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, चर्चां रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां कोलों करा के हठ, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। खेल खलाउंदा रिहा नट्ठ नट्ठ, भज्जया वाहो दाहीआ। सचखण्ड दवारे कर इक्ट्ठ, इक्को वार दिता दृढ़ाईआ। पिछला लेखा होणा ठप्प, ठप्पा मोहर नाम रखाईआ। जन भगतो जगत दी मंज़ल जाणां टप्प, टापूआं वाला पन्ध मुकाईआ। माया डसनी डस्से किसे ना सप्प, ज़हिर कहर ना कोए वरताईआ। कूड़ कल्पणा ना उबले रत्त, तन वजूद ना कोए कुरलाईआ। लेखा मुकाउणा मन मति, मनसा सतिगुर चरण टिकाईआ। सो देवणहारा धीरज जत, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। स्वामी हो के रखे पत, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरीआं अनक वार दीआं खेलां, दीन दुनी खिलाईआ। रूप दृढ़ाउंदा रिहा गुरु गुर चेला, मुरीद मुर्शद रंग रंगाईआ। आत्म धार बणदा रिहा सुहेला, सज्जण इक अख्वाईआ। तन वजूदां नाल कटदा रिहा जेला, आपणा आप बन्द वखाईआ। गुणी गहीर हुन्दा रिहा सुहेला, सज्जण इक अख्वाईआ। बहि के धाम नवेला, आपणा हुक्म चलाईआ। कलयुग खेल वेख दुहेला, दुहरा आपणा रूप बदलाईआ। जन भगतां कर कर आपणा मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
सच मालक वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे हुक्म अन्दर जुग चौकड़ी गए लँघ, जन भगतो दयां सुणाईआ । जुग जुग नाम भिच्छया भगती दी धार विच सारे गए मंग, निव निव सीस निवाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हिआं चढ़या रंग, रवीदास कबीर दए गवाहीआ। ओह वी दुनिया विच हुंदे गए तंग, ख़ाली ठूठे ना कोए भराईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के छन्द, आपणी ख़ुशी बणाईआ। माला मणक्यां नाम तसबीआं धुर दे कल्मयां नाल करदे रहे जंग, शस्त्र हुक्म वाला उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो भगतां नूं साख्यात प्रभ मिल्या नहीं बैठा उत्ते पलँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरब रिहा जणाईआ। जो साहिब स्वामी अन्तरजामी तुहानूं सब नूं दए अनन्द, अनन्द कारज करता आप कराईआ। तुसीं उस साहिब दे चन्द, जिथ्थे चन्द सूर्या नज़र कोए ना आईआ। तुहाडा नेत्रहीण रहे कोई ना अंध, अंध अज्ञान दए मिटाईआ। मानस जन्म दा सुफ़ल कराए पन्ध, अग्गे अवर ना कोए भवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। ना कोई हरख सोग रहे ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। कूड़ तृष्ना मेटणी तम, तामस दर ना कोए बहाईआ। तूं ही सति धार दा रूप ब्रह्म, पारब्रह्म शरनाईआ। सतिगुर शब्द दे घर गए जम्म, इक्को पिता इक्को माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा जुग जुग खेल अवल्ला, भेव अभेद कोए ना पाईआ। मैं फिरां दो जहानां धर्म धार महल्ला, महल्ल अटल वेख वखाईआ। जिथ्थे मेरा साहिब स्वामी वसे इकल्ला, अकल कलधारी डेरा लाईआ। उथे तेल बाती दा दीपक कोए ना बला, जगत नूर ना कोए चमकाईआ। एह खेल स्वामी दा वल छला, अछल छल धारी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो बुद्धी दा बणे कोए ना चातर, चात्रक जगत जहान जणाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान जग आवे आवे भगतां दी खातर, खिते दीन दुनी फोल फुलाईआ। जिस दा खेल सुहञ्जणा सतारां हाढ़ दी रातर, रुतड़ी मात वरताईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सब दे लेखे आया वाचण, विचरण दी लोड़ रही ना राईआ। धुर संदेसा आया आखण, शब्द फ़रमान जणाईआ। लहिणा देणा पूरा करे पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। सो भेव अभेदा खोल्हे बातन, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी वंड वंडाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो मेरीआं जुग जुग जगत दीआं धारा, धरनी उत्ते खेल खिलाईआ। माण दे के गुर पैग़म्बर अवतारा, अवतरी हो के खेल खिलाईआ। लहिणा देणा झोली पावां संग मुहम्मद चार यारा, याराना कदीम ना कदे भुलाईआ। मेरा आदि दा अन्त अन्त दा आदि इक्को नाअरा, नर नरायण हो
के दयां सुणाईआ। गुरमुख होए कोई ना बहरा, बहिराहाल भेव चुकाईआ। सच स्वामी हो के होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ । तुहाडा बन्धन तोड़ के दाइरा, आत्म ब्रह्म रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक आपणी खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जुग चौकड़ी सदा तैयार, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। नित नवित मेरा विवहार, विवहारी हो के वेस वटाईआ । नाउँ धरा के पैग़म्बर गुर अवतार, पंजां ततां खेल खिलाईआ। शब्द कलमा पुजा के धुर दी धार, धर्म दीन मज़्हब वखाईआ। खेल खेलदा रिहा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी संग बणाईआ। भगत बूटे लाउंदा रिहा वारो वार, अपर अपार आपणी दया कमाईआ। सच पुछो सतिगुर शब्द कहे मेरी कलयुग अन्तिम खिड़ी इक गुलज़ार, भगत दवारे सोभा पाईआ। जिस दी ख़ुशबू रूह तों बाहर, जंगल जूह हथ्थ किसे ना आईआ। उस दी महक नाल टहिक जावे संसार, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। जन भगतां कर प्यार, प्रीतम होवे आप सहाईआ। सन्मुख बहि के दए दीदार, सतिगुर शब्द वज्जे वधाईआ। बचन तों हीण कदे ना बणे ग़द्दार, ग़द्दारी विच कदे ना आईआ। तुहाडी सब दी जाणे तकरार, की मनुआ करे लड़ाईआ। माया ममता की शृंगार, सोहणा रूप सुहाईआ। जिस दी सारे करदे इंतज़ार, इंतज़ामीआ वड वड्याईआ। ओह आ गया सब दा मीत मुरार, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। जन भगतां पावे सार, महासार्थी वड वड्याईआ । धर्म दी धार सतिजुग दी कर तैयार, त्रैगुण अतीता आप सुहाईआ। इक्को रंग रंगा के वरन गोत ज़ात पात तों कढ्ढे बाहर, बन्धन कूड़ ना कोए वखाईआ। शब्द धार बख्श जैकार, ढोला सुणावे थांउँ थाँईंआ। सो बेड़े करन आ गया पार, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। सच दा खेल कर संसार, समग्री सच वरताईआ। बिना नाम कलमे तों किसे दा रहे ना कोए अधार, उदर विच होवे आप सहाईआ। करनी दा करता करता पुरख करतार, कुदरत दा मलक वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल भगत दवारे, दुहरा रूप बदलाईआ। नूरी जोत जोत चमत्कारे, चमत्कार ख़लक ख़ुदाईआ। सति सच लगा नाअरे, नर नरायण हुक्म जणाईआ। धर्म दी धार बण के मीत मुरारे, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जन भगतो तुहाडे काज संवारे, काज जगत वाला बणाईआ। शाह कंगाल बहा के इक दवारे, इक्को देवे माण वड्याईआ। भगतो, भगतां दे सब तों वड्डे भगत भाईचारे, मिलणी भगतां नाल कराईआ। ख़ुशीआं नाल अनन्द कारज होवण सारे, शादिआने नाम वाले वजाईआ। किरपा करे आप निरँकारे, नर नरायण वड वड्याईआ। जिस क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्ट्ठे कीते सारे, बचया नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव
आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ भगतां भगत कराया मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। सच प्रीत दा जोड़ के नात, नाता आपणे नाल वखाईआ। जगत जहान बण के पिता मात, सचखण्ड दी गोदी आप टिकाईआ। जिथ्थे ना कोई दिवस ना कोई रात, रैण अंधेरा रहिण कोए ना पाईआ। सो पुरख अकाला सब दा बण के बाप, पतिपरमेश्वर आपणे रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म दा दे के जाप, सिख्या सति करे पढ़ाईआ। कलयुग खेल करे बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा स्वांग बदलाईआ। जन भगतो तुहाडी कीमत पाए आपणे हाट, हटवाणा इक्को नज़री आईआ। भाग लगा के काया माट, तन वजूद करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सतिजुग दा मार्ग होया शुरू, झगड़ा शरअ वाला मुकाईआ। जन भगतो तुहाडा इक्को शब्द सच्चा सतिगुरु, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जेहड़ा ना जन्मे ना कदे मरू, मर जीवत रूप ना कदे बदलाईआ। उस दे नाल मिल के तुहाडा कारज सरू, कारज भगतां वाला दए बणाईआ। जन भगत सुहेला इक्को पल्ला फड़ू, आपणा बल धराईआ। सच दी बेड़ी उत्ते चड़¼, लैहंदा चढ़दा ध्यान लगाईआ । निरअक्खर अक्खर धार विच्चों पड़¼, पुस्तकां तों बाहर करे शनवाईआ । तोड़ के हँकारी गढ़ ¼, प्रेम प्रीती इक वखाईआ। जिस नाल लेखा पूरा होवे सीस धड़ू, दोहां मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। हाढ़ कहे मेरा प्रविष्टा अट्ठ दस अठारां, अठारां ध्याए गीता रही जणाईआ। जो स्वामी वसे सब तों बाहरा, नेत्र जग नज़र किसे ना आईआ। सो कलयुग अन्तिम हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा शरअ वाला नहीं कोई दाइरा, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को आपणा हुक्म वरते सारा, सालस हो के आप समझाईआ। माण दवाए मूर्ख मुग्ध गंवारा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । जगत प्यार बख्शे आपणा प्यारा, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म दी धार नूर उज्यारा, जोत जोत रुशनाईआ। ततां दा तत्व तत अखाड़ा, जगत वंड वंडाईआ। जन भगतां दा मेल अठारां हाढ़ा, हाढ़ा कढ्ढ के हाढ़ दए सुणाईआ। प्रभ काया चोली चाढ़्हे रंग गाड़्हा, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, लोयण अन्दरों दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर देवणहार सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे जगत दिहाढ़ सुहावां, सच धर्म वज्जे वधाईआ। हरिजन रहे ना कोए निथावां, थान थनंतर इक सुहाईआ। जन भगतां सतिगुर शब्द पूर कराए लावां, चौथी मंज़ल आपणा पर्दा लाहीआ । सिर रखे ठण्डीआं छावां, मेहरवान होए सहाईआ। जिस ने सब दा हक बख्श्या सांवां, साँवल सुन्दर रूप काहन कान्हा वेख वखाईआ। अज्ज ख़ुशीआं होवण पिता
मांवां, भैण भ्रावां वज्जे वधाईआ। साक सज्जणां इक्को जेहा दाअवा, वद्ध घट्ट ना कोए रखाईआ। गुरमुखो तुहाडा इक्को जेहा पहरावा, चिट्टयां वस्त्रां नाल सुहाईआ। की तुहाडी भेंट चढ़ावां, सतिगुर शब्द रिहा सुणाईआ। जन भगत कहिण कोई भगत रहिण ना देवीं लावां, पिछोकड़ वंड ना कोए वंडाईआ। सानूं हँस बणा दे कांवां, काग वांग कुरलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो मैं तुहाडे बलि बलि जावां, जो बलि दा लेखा पूर कराईआ । सति दा सच निशान झुलावां, दो जहानां नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए गुरमुखां काया खेड़यां नगर गरावां, गृह गृह घर घर आपणा आसण लाईआ।