१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल रात दे समें
नारद कहे धरनीए मैं जुग चौकड़ी मारीआं वाटां, वटणे मलण वालीए तेरे उत्ते फेरीआं पाईआ। लख चुरासी जीवां जंतां जोती जगदीआं वेखीआं लाटां, लाटां वालीए तेरा ध्यान रखाईआ। दिवस रैण घड़ी पल तक्कदा रिहा तेरीआं वाधां घाटां, नफ़े नुकसानां खोज खुजाईआ। सौंदा रिहा तेरी सुहञ्जणी सेज जगत खाटा, आसण सिंघासण नाल मिलाईआ। तेरे नाल मेरा धर्म दा जुड़या रिहा नाता, नातवा तैनूं दयां जणाईआ। सतिगुर शब्द दीआं सुणदा रिहा बाता, जो बातन आपणा हुक्म सुणाईआ। दीन मज़्हब रंग तक्कदा रिहा जाता पाता, शरअ शरीअत वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाशे तेरे तक्कदा रिहा दिवस राता, रैण भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। ओह अम्मीए जगत दीए मंमीए तेरा चिट्टा हो गया झाटा, धवले धौले आपणे वेख वखाईआ। तेरा चीथड़ पुराणा वस्त्र अन्तिम पाटा, ओढण रंग ना कोए रंगाईआ। मैं दिवस रैण बिन कदमां तों रिहा नाठा, भज्जया वाहो दाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे उत्ते जगत लहर दीआं वेखीआं ठाठा, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं जुग चौकड़ी बणया रिहा हाठा, बल आपणा आप वधाईआ। खेल तक्कदा रिहा पुरख समराथा, जो अवतार पैग़म्बर गुरु नाउँ धराईआ। नाम कल्मयां दीआं सुणदा रिहा गाथा, रसना वाले ढोले जगत वड्याईआ। सीस झुकदे वेंहदा रिहा धूढ़ी लगदी वेखी मस्तक ख़ाका, आपणा रंग बणाईआ। रूप अनूप तक्कदा रिहा अगम्मी आका, जो अकल कलधारी इक अख्वाईआ। लारे वेखदा रिहा उस दे अगम्मी निक्के काका, जो निक्का वड्डा रूप ना कदे बदलाईआ। उस मैनूं शब्द संदेशा हमेशा लई इक्को आखा, अक्खरां तों बाहर सुणाईआ। ओए नारदा परम पुरख जन भगतां बणया रहे सदा राखा, रक्षक हो के वेख वखाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर इक्को मन्त्र भाखा, भाख्या अन्तर अन्तर उपजाईआ। की खेल
करे मेरा पुरख अलखणा अलाखा, अलख अगोचर की कार भुगताईआ। मैं किस बिध करां भरवासा, यकीन इतिमाद नाल रखाईआ। मैनूं ख़बर आई उतों आकाशा, बिना सरवणां दिता सुणाईआ। आह वेख प्रभू दी रासा, बिन मण्डलां दए वखाईआ। जिस दा सचखण्ड नूर जोत प्रकाशा, दो जहान करे रुशनाईआ। उस दा अन्तिम सम्बल होणा वासा, संभल आपणा आप टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दीआं शाख़ा, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे सुण नी जगत दी धरनी मईआ, मंमीए अम्मीए तैनूं दयां जणाईआ। बांह कढ्ढ के इशारा देवे अगम्मी बहीआ, जिस दा रूप नज़र कोए ना आईआ। ओह तक्क स्वामी आपणा सईआ, जो सईआ सख़ीआँ लख चुरासी हंढाईआ। जिस नूं राम ने किहा रमईआ, कृष्ण काहन भगवान मन्न के सीस निवाईआ। पैग़म्बरां किहा नूर अलहीआ। अल्ला आलमीन वड्याईआ। गुरुआं किहा हर घट समईआ, समीपत ख़लक ख़ुदाईआ। जिस बिन थम्हां गगन रहईआ, रहमत हक कमाईआ। ओह पूरा कर के गया गोबिन्द दा ढईआ, ढौका तेरे तों परे लगाईआ। जेहड़ा आदि जुगादी शब्द नाद वजाईआ, धुन अन्तर अन्तर सुणाईआ। उस दा वहिण तक्क लै किस बिध चलदी नईया, नौका नाम चलाईआ। जिस नूं बुल्हे गाया कहि के थईआ थईआ, दईआ दईआ कहि के सीस निवाईआ। दरोही ओहदे हुक्म तों हुक्म विच राय धर्म कढ्ढ के बैठा वहीआ, लेखे नैणां नाल तकाईआ। चित्रगुप्त जो पाउंदा रिहा सब ते सहीआ, शहादत हुक्म वाली भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे नी जगत दी अम्मीजान, अंमढ़ीए दयां जणाईआ। तेरे उत्ते जुग बीते कोट महान, आपणा आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं खेल वेखे सीता राम, गोपीआं वाले काहन ख़ुशीआं गए बणाईआ। पैग़म्बर सुणदे वेखे पैग़ाम, सोहले धुरदरगाहीआ। गुर सतिगुर सुणदे रहे सतिनाम, नाम सति सति जणाईआ। नी तूं ख़बरां सुणीआं आउणा अगम्म अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। तूं जाणया मेरा निहकलंक बली बलवान, कलि कल्की इक अख्वाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी दा मेरे उतों बदल देणा विधान, वायदे सब दे पूर कराईआ। आप बण के शाह सुल्तान, शहिनशाह नूर चमकाईआ। बेख़बरां ख़बर संदेशे देवे आण, फ़रमाने धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी नौजवान, जोबनवन्ता खेल खिलाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया श्री भगवान, भगवन हो के हुक्म वरताईआ। ओह मेहरवान महबूबा अन्तिम बहि के सम्बल आपणे विच मकान, मुकामे हक दा खेल खिलाईआ। जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल झुकणे तमाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। उहदा खेल जाणे ना कोए विच अवाम, आम समझ किसे ना आईआ। उस ने जो खेल करना जोत
शब्द दी धार नाल बनाम, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। नी उस दा सुण लै पैग़ाम, की तेरे उत्ते रिहा जणाईआ। धरनी कहे मैं रो रो के दस्सां आपणे अमाम, कूक कूक सुणाईआ। तेरे धर्म दा रिहा ना कोए निशान, सति नज़र कोए ना आईआ। हकीकी पीए कोए ना जाम, हकीकत विच ना कोए समाईआ। तेरे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरे उत्ते हुण कर सकदे नहीं इंतज़ाम, बन्दोबस्त सच ना कोए वखाईआ। प्रभू माण रिहा नहीं तेरे कोई कलाम, कलमे रोवण मारन धाहीआ। सब दे हुन्दयां होई अंधेरी शाम, शमा नूर चन्द ना कोए रुशनाईआ। जिधर तक्कां मेरे उत्ते होए हराम, हुरमख़ाने सारे रहे कुरलाईआ। तुध बिन सच्चा होए ना कोए मेहरवान, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। तेरा नूर भुल्ल गए तेरे इन्सान, ज़हूर विच ना कोए समाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख अग्गे वास्ता पाईआ। जे तूं आ गया निरगुण रूप महान, आपणा वेस वटाईआ। मैं निमाणी कोझी कमली नूं दे दे इक्को दान, दाते दानी दया कमाईआ। तेरी सृष्टी मेरे उत्ते ख़ाक रही छाण, शहिनशाह तेरे रंग ना कोए समाईआ। कलयुग जीव होए अणजाण, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। मैं जिधर तक्कां राउ रंक कुरलाण, काअब्यां पई दुहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ नेत्र नीर वहाण, गुरदवार गोद ना कोए सुहाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। तूं रहमतां दा रहमान, रहीम करीम नूर अलाहीआ। मेरी सदा साचे दर करीं परवान, परम पुरख दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी वेख वखाईआ। धरनी कहे नारदा प्रभू अग्गे करीए अरदासा, बेनन्ती अर्ज़ इक जणाईआ। नारद कहे धरनीए शंकर नूं सद लै उतों कैलाशा, आपणा संग बणाईआ। ब्रह्मे नूं आवाज़ मार लै आ जा मेरे पासा, ब्रह्म दी धार वेख वखाईआ। विष्नूं नूं कहि विश्व दा तक्क लै ख़ुलासा, पर्दा ख़ुद उठाईआ। अवतारां नूं आख लै ओह तक्क लओ आपणीआं रासा, रस्ते वेखो चाँईं चाँईंआ। पैग़म्बरां नूं कहि दे कायनात दीआं तक्क लओ शाख़ा, शरअ वालीआं ध्यान लगाईआ। गुरुआं नूं कहि दे आपणे भविख दीआं जाण लओ बाता, पर्दे बातन बातन खुल्हाईआ। फेर आपणा तक्क लै नौ खण्ड पृथ्मी वाला अहाता, सत्तां दीपां खोज खुजाईआ। निगाह मार लै उत्ते तीर्थ ताटा, काअब्यां मकबरयां कबरां फोल फुलाईआ। फेर वेख लै तेरे उत्ते दीन दुनी दे मज़्हबां दा खुल्ल्हया हाटा, हट्टीआं बणाउण वालीए आपणी निगाह उठाईआ। झट धरनी ने बचन नारद नूं आखा, अक्खीआं विच्चों नीर वहा के दिता सुणाईआ। नारदा ओह साहिब मेरा अबिनाशा, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। जिस दा हर घट अन्दर वासा, रमया रूप अनूप नूर अलाहीआ। मैनूं ते ऐवें बणा दिता जगत दी माता, मईआ हो के आप आपणा मुख छुपाईआ। मैं सच दा बचन आखा, कहि दे दयां सुणाईआ। जे मैं सच्ची माँ होवां आपणे उत्ते साड़ फूक
के आपणयां बच्चयां दी कदी ना वेखां राखा, मकबरयां विच ना कदे दबाईआ। माता सदा बच्चयां आपणयां नूं चुक्कदी आपणे ढाका, मोढ्ढयां नाल लगाईआ। मैं निमाणी जुग चौकड़ी नारदा अजे तक्क जम्मया नहीं कोई काका, जिस नूं प्यार नाल उठाईआ। मेरा किसे दे नाल नहीं कोई साका, नाता जगत ना कोए रखाईआ। वे कमलया मैं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दीआं रहिण नहीं दितीआं लाशां, शरीर नज़र किसे ना आईआ। मेरे अन्दर माँ वाली मुहब्बत नहीउँ कोई मासा, रती रती रंग ना कोए रंगाईआ। मैं जुग चौकड़ी सगों वेखदी रही तमाशा, आपणे अंगण ध्यान लगाईआ। सुणदी रही अगम्मी आवाज़ा, जो अनादी धुन नाल शनवाईआ। खेल तक्कदी रही शहिनशाह राजा, की भूप आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। धरनी कहे नारदा मेरा साहिब धुर दी माई, पिता इक्को इक अख्वाईआ। जिस जुग जुग भगतां पैज रखाई, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणे विच्चों जोत प्रगटाई, अन्त आपणे विच समाईआ। निरगुण नूर कर रुशनाई, दीपक दीआ दिता जगाईआ। शब्द धुन नाद कर शनवाई, हुक्म संदेसा इक समझाईआ। अमृत बूँद स्वांती निजर झिरना जाम प्याई, प्याला हथ्थ ना कोए उठाईआ। जन भगत बणा के आपणे मार्ग राही, रहिबर हो के राह वखाईआ। मेरे उत्ते देंदा रिहा वड्याई, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओह गाउंदा रहे चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा नाल जणाईआ। ओह भगतां दी कट ना सके जुदाई, जुग विछड़े आपणे नाल मिलाईआ। धरनी कहे जिस भगतां दे अन्दर आपणी सेज विछाई, विषयां तों बाहर डेरा लाईआ। सच दा बण के इक गुसाँईं, गोद आपणी विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दाता इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए तूं की दस्से विचारा, कहि के की सुणाईआ। मैं उसे दा सुत दुलारा, दुल्हा धुर दा नज़री आईआ। जेहड़ा जुग जुग रिहा कुँवारा, कुँवारीए तेरे उत्ते आपणा फेरा पाईआ। मैनूं सच दस्स केहड़ा ख़सम तुम्हारा, कवण तेरी सेव कमाईआ। कवण मुहब्बत करे प्यारा, कवण आपणा रंग रंगाईआ। तेरा कवण कन्त कन्तूहल केहड़ा सच भतारा, मालक कवण अख्वाईआ। धरनी रो के मारया नाअरा, दुहथ्थड़ पट्टां उत्ते लगाईआ। वे नारदा मैं रोवां जारो जारा, नैणां नीर वहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु मैनूं देंदे गए इशारा, सिफ्तां नाल सुणाईआ। नी धरनीए मरनीए जिस वेले कलि कल्की तेरे उत्ते आए चव्हीआं अवतारा, चौबीसा रूप बदलाईआ। तूं सुलखणी उस दी पत्नी बणीं सच दी नारा, नर नरायण इक हंढाईआ। पर याद रखीं उस दा रूप होणा न्यारा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उस वेस वटा के तेरे उत्ते आउणा दोबारा, दुहरी खेल खिलाईआ। बण अगम्मी लाड़ा, सेहरा सीस जगदीश टिकाईआ। तूं उस दे चरणां कँवलां लाउणी
धूढ़ शारा, शरअ दा डेरा ढाहीआ। कमलीए उस कमलापात दा करीं इंतज़ारा, अन्त उसे दा राह तकाईआ। जिस दा सम्बल होणा सच्चा घर बाहरा, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। उस तेरे उत्ते चरण नहीं टिकाउणा, ततां वाला रूप ना कोए दरसाईआ। जे सच पुच्छें ओह पूरन दा रूप ते पूरन दा प्यारा, पूरन सतिगुर पूरन विच समाईआ। बिना पूरन तों तैनूं देणा नहीं किसे सहारा, सहायक नायक नज़र कोए ना आईआ। मेरे उत्ते करीं एतबारा, बेएतबारीए जुग जुग दीए कुँवारीए तैनूं दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे नारदा मेरे अन्दर चाउ घनेरा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मैं वी चाहुंदी कदी कोई साँईं बणेगा मेरा, स्वामी कहि के जिस नूं सीस निवाईआ। मैं गुरुआं पीरां अवतारां पैग़म्बरां तक्कया जो आया सो बण के उस दा चेरा, उसे दे अग्गे वास्ता पाईआ। जेहड़ा धुर दा मंगता ओह मेरा बन्न्हे की बेड़ा, जो बेड़ी आपणी प्रभ दे नाम नाल चलाईआ। जिस नूं बधा नाल शरअ दे जेड़ा, तन्द सके ना कोए कटाईआ। मैं वक्त लँघाया बथेरा, कोटन कोटि जुग बिताईआ। कदी चानण तक्कया कदी तक्कया अंधेरा, दोवें रूप दरसाईआ। मैनूं जदों संदेस आया आवेगा सतिगुर शब्द शब्द शेरा, सिँघ आपणा रूप बदलाईआ। भाग लगाए तेरे नव सत्त दे वेहड़ा, गृह देवे माण वड्याईआ। तूं आपणा वेस करना चंगेरा, चंगी तरह जणाईआ। नी उस ने ना तैनूं मन्दिर लभ्भणा मसीत लभ्भणा ना लभ्भणा विच्चों किसे दिउहरा, ते दिउर भाबी आखण वाला तेरा नज़र कोए ना आईआ। जे उस नूं लभ्भणा ते ओह मिलेगा सम्बल विच खेड़ा, आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप जणाईआ। नारद कहे धरनीए मैनूं आउंदा हासा, मसकरीआं नाल जणाईआ। मैं वी वेखणा चाहुंदा तमाशा, की तमाशबीन आपणी खेल खिलाईआ। किस बिध तेरा स्वामी तेरे कोल आवे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता रूप अलाहीआ। मैनूं सच दस्स तूं किस बिध लाए दन्दां दन्दासा, कज्जल कवण नैण छुहाईआ। कवण लिबास सुहाए तेरी पूरी करे आसा, कवण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। धरनी कहे नारदा मैं लख लख शुकर मनावांगी। बिना अक्ख अक्ख उठावांगी। उस दे नाम दी अलख जगावांगी। दीन दुनी तों हो के वक्ख उसे दा रूप वेखण आवांगी। तूं वी दूर दुराडे आउणा नस्स, मैं बचन सच सुणावांगी। जे ओह सम्बल गया वस, वास्ता उसे अग्गे पावांगी। ज्यों भावे त्यों मैनूं लैणा रख, चरणां उत्ते सीस टिकावांगी। नारद कहे जे कमलीए ओह अछल छलधारी तैनूं छड के गया नस्स, फिर किस दा मुख तकावेंगी। धरनी कहे मैं चरण कँवल जावां ढट्ठ, धूढ़ी ख़ाक रमावांगी। मेरे साहिब स्वामीआं अन्तरजामीआं
तेरा रूप नहीं तत अठ, अट्ठां ततां तों बाहर उस नूं मनावांगी। जो मेरे मंज़ूर कर लए जोड़े हथ्थ, वास्ता उसे अग्गे पावांगी। नारद कहे ओह साहिब पुरख समरथ, की उस दा रंग रंगावेंगी। धरनी कहे नारदा जिथ्थे भगतां दा होया इक्ट्ठ, मैं उथे ख़ुशी ख़ुशी विच जावांगी। नारद किहा नी कमलीए रमलीए जे ओह भगवान रूप बदल के बणयां होवे जट्ट, फेर किस दे नाल अक्ख मिलावेगी। धरनी कहे मैं इक्को प्रेम दी लावां रट, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावांगी। वे मेरया माही बेपरवाही नौजवाना श्री भगवाना मैनूं जाईं ना छड, गल पल्लू पा के वास्ता पावांगी। मेरे नहीं कोई मास नाड़ी हड्ड, आपणी धूढ़ ख़ाक उसे दे चरणां विच रमावांगी। मैं पिच्छे रह गई तैथों अड्ड, अग्गे आपणा घर तेरे नाल वसावांगी। नाले रो के पुकारां धाहां मारां मेरे माही धुर दे साँईं कलयुग कूड़यां कुड़यारयां मेरे विच्चों कढ्ढ, धरनी कहे मैं रो रो हाल सुणावांगी। जे मेरा माही ना मन्नया ते हौली हौली उस दे चरण दब्ब, लक्षमी नूं कोल सद्दांगी झब्ब, सोहणा शृंगार कर के आप बहांगी फब्ब, जे पैग़म्बरां उस नूं किहा रब्ब, ते मैं रहीम कहि के रहमान कहि के आपणा ईमान उसे उत्ते रखावांगी। नारद कहे नी ओह इंना निक्का जेहा ओह एडा लम्मा उहदा वड्डा सारा कद्द, कदीम दा मालक धरनीए किस बिध तेरा रंग रंगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हावेगा। नारद कहे धरती मैं वेखां तेरा दूल्हा, दूहलणे तूं वी लै अंगड़ाईआ। धरनी कहे नारदा ओहदा बड़ा सख्त असूला, असल दा मालक बेपरवाहीआ। पहलों चरणां दी लावां धूला, मस्तक ख़ाक रमाईआ। फेर धूढ़ी लावां बुल्ल्हा, जो बुल्ला इशारे नाल समझाईआ। फेर आपणे शरीर प्यार दा बेनज़ीर बणा के चुल्ल्हा, अग्नी सति प्रेम जलाईआ। मेरया माहीआ महबूबा मेरे गृह आ जा पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां विच्चों भुल्ला, भुलेखे पाउण वाल्या आपणा दरस दिखाईआ। आपणयां दीनां मज़्हबां दी मेरे उत्ते करा सुल्हा, सुलाहकुल तेरी सच वड्याईआ। तूं आत्म धार परमात्म ब्रह्म तेरी दिसदी कुला, कुलवन्त तेरी शरनाईआ। तेरा मानव मेरे उत्ते रुला, रुलदयां लै उठाईआ। इक्को आपणे नाम दा दे दे तुला, जगत बेड़ा पार कराईआ। सच घराणा दस्स दे खुल्ल्हा, हदूदा हद्द ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग वखाईआ। धरनी कहे मैं आपणा आप शृंगारांगी। नैण रूप निखारांगी। घड़ीआं थित विचारांगी। तूं ही मेरा मित, मित्र प्यारा कहि पुकारांगी। मेरी सेज सुहञ्जणी उत्ते आ के माही लिट, लटां खोल्ह के तेरे अग्गे वास्ता पावांगी। मेरया स्वामीआं मेरी दुहाई तेरा रूप बणा के दुनिया पूजदी रही पत्थर इट्ट, मैं पाहनां पत्थरां कोलों आपणा पल्लू छुडावांगी। सब नूं कहांगी इक्को दे उत्ते तुहाडा अन्तर निरन्तर जावे टिक, टिक्के नाम वाले लगावांगी। झट नारद कहे धरनीए आह वेख मेरे कोल चिट,
चिट्टे झाटे वालीए की आपणा रंग वखावांगी। उहदी बेपरवाही शहिनशाही किते तक्कदी ना रह जाईं बिट बिट, की नैण नैण उठावांगी। तैनूं पता नहीं बिना भगतां तों उहदे दर ते सके कोई ना विक, कीमत सच वाली पवाईआ। तूं निगाह मार लै जिस ने सोहँ गुरमुखां दी लगाया छाती उत्ते हिक्क, हिकमत नाल दए वड्याईआ। नी ओह ख़सम ख़समाना इक, ख़सम अगम्मड़ा बेपरवाहीआ। जगत नेत्र पए ना दिख, निज लोचन करे रुशनाईआ। जे तूं दर्शन पाउणा पहलों बणी प्रेम दा सिख, सिख्या सच विच समाईआ। जे मेहरवान हो के तेरा लेखा देवे लिख, लेख जगत बदलाईआ। तेरे उतों लाह के कूड़ी विख, अमृत दए भराईआ। रस धर के तेरे विच, अंमिओं रस दए चुआईआ। तूं वेखणा आपणे निज, धुर दा मालक धुरदरगाहीआ। तूं जुग चौकड़ी गुर अवतार पैग़म्बरां नाल गईउँ गिझ, खेल मज़्हबां वाले तकाईआ। पहलों आपणा मुख धो के शरअ दी साफ़ कर लै गिड, नाम नाल नैण लै मटकाईआ। फेर निमाणी हो के चरणी डिग, पल्लू गल विच पाईआ। आपणी खुल्ही कर लै मिड, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। आपणा ख़ाली वजा दे ढिड्ड, तेरा नाम दुहाईआ। फेर कहो भाग लगा दे मेरे पिण्ड, सम्बल इक सुहाईआ। जे तूं ततां वाल्यां वस्सयो विच घविंड, घेरा दो जहान रखाईआ। लेखे ला लै मेरी बोदी वाली टिंड, केसां रंग रंगाईआ। मैनूं पता नहीं लगा किस वेले तूं प्रगट हो गिओ विच हिन्द, भारत दिती वड्याईआ। मेरी सगली मेट दे चिन्द, चिन्ता दे गंवाईआ। मेरे माहीआ तूं ही मेरी जान तूं हैं मेरी जिंद, मेरी ज़िंदगी दे बदलाईआ। तूं गहर गम्भीरा सागर सिन्ध, अमृत बूँद दे बरसाईआ। तूं मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना जिन मैनूं प्रगट कीता बिना किसे लिंग, जगत वासना ना कोए हल्काईआ। दीन दयाल मेरे बखशिंद, रहमत दे कमाईआ। तूं दाता गुणी गहिन्द, गवर तेरी शरनाईआ। झट नारद कहे धरनीए मेरी सुण लै किंग, मैं किंगरे किंगरे रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब बेपरवाहीआ। नारद कहे धरनीए ओह शहिनशाह शहाना, पातशाह बेपरवाहीआ। वसे सचखण्ड मकाना, जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूर्या चन्द नहीं निशाना, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। दीन दुनी नहीं जहाना, चुरासी रंग ना कोए रंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर गावे नहीं कोई तराना, तुरीआ पद ना कोए चतुराईआ। सञ्झ सवेर नहीं कोई शामा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जगत नगारा नहीं कोई दमामा, धौंसा धवल ना कोए वजाईआ। ओह मेहरवान मेहरवान मेहरवाना, महबूब नूर अलाहीआ। ओह लेखा जाणे गोपी कान्हा, सब नूं फोल फुलाईआ। तूं कमलीए सच दस्स बृद्ध कि नौजवाना, कि अल्हड़ रूप अख्वाईआ। की शान शौकत वखाए श्री भगवाना, आपणा आप बदलाईआ। की तूं मुटयार दिसे जहानां, जोबनवन्ती रंग रंगाईआ। नी तूं
सलवार पाएं कि पजामा, की तहिमत धोतीआं साड़्हीआं रंग रंगाईआ। सच दस्स तेरा किहो जेहा होवे बाणा, कवण ओढण सीस टिकाईआ। ओह शहिनशाह नूर अलाही नूर नुराना, नर नरायण इक अख्वाईआ। किस बिध तैनूं करे परवाना, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। धरनी कहे मैं कोझी कमली ओह मेरा गुण निधाना, गहर गम्भीर अख्वाईआ। नारदा मैं इक्को रखां चरण ध्याना, दूजी आस ना कोए रखाईआ। ओह मेरा जीउ प्राणा, साह साह कहि के शुकर मनाईआ। मैं दुनियादारां नूं दस्सणा मेरे उत्ते रहिण वाल्यो जे मिलणा श्री भगवाना, सिर सर उसे दे चरणां भेंट कराईआ। भावें ओह मस्त होवे भावें होवे दीवाना, दीवान भावें भगतां नाल लगाईआ। भावें ओह सख़ी होवे भावें रूप धरे कान्हा, गोपीआं वाले रंग रंगाईआ। उसे दे चरणां करां प्रणामा, जो परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाणी तों बाहर दरस दिखाईआ। ना शरअ दा किसे नूं रहिण देवे ग़ुलामा, ग़ुलामो तुहाडे ज़ंज़ीर दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, सद आपणा घर सुहाईआ। धरनी कहे मैं रूप बणा बसन्ती, बसन बनवारी वल्ल ध्यान लगाईआ। अन्तर गावां तूं ही माही तूं ही कन्ती, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। मैं लभ्भणा नहीं किसे कोलों साध सन्ती, साधना जगत ना कोए बणाईआ। तूं मेरा मालक इक भगवन्ती, भगवन तेरी वड वड्याईआ। मैं भिखारन तेरे दर दी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा प्यार बणा दे नाल भगतां दी संगती, संग शर्म हया देणी उठाईआ। मैं वणजारन रहिवां ना पंज तत तन दी, जोती जाते होणा सहाईआ। मैं तेरा हुक्म सदा मन्नदी, दर तेरे सीस झुकाईआ। जे तूं आसा पूरी कीती गोबिन्द चन्न दी, चन्नां दे चांदने मैनूं दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। नारद कहे धरनीए धुर दा दूहला वेख लै लाड़ा, जिस नूं लाड़ी मौत ना कदे प्रनाईआ। उहदा धर्म दा वेख अखाड़ा, जो सच नाल लगाईआ। जिस ने खेल खिलाया सम्मत शहिनशाही नौ दिवस सतारां हाढ़ा, अठारां वंड वंडाईआ। ओह तेरे उत्ते रंग चाढ़्हे गाड़्हा, दुरमति मैल धुआईआ। जन भगत सुहेले वेखे जगत दी जंगल जूह विच उजाड़ा, टिल्ले पर्वतां फोल फुलाईआ। दिवस रैण उन्हां दे फिरे पिच्छे अगाड़ा, भज्जे वाहो दाहीआ। सति सच दा मार के धाड़ा, धाड़वी लुटेरा होवे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। धरनी कहे नारदा ओह किड्डा सोहणा चंगा, मतवाला बेपरवाहीआ। जिस दे कोल प्रेम दी गंगा, ख़ुशीआं वहिण वहाईआ। ओह पार कराए भुक्खा नंगा, कोझयां कमल्यां कंधे उठाईआ। अन्तिम मेरी आ गया वंडा, ब्रह्मण्डां दयां सुणाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी खण्डा, खड़गां करे सफाईआ। इक्को फड़ के सत्त रंग दा डण्डा, डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। फिरे दरोही विच वरभण्डा, वरभण्डी रही कुरलाईआ। जन भगतां पक्कीआं
करन आया गंढा, टुट्टी रिहा जुड़ाईआ। सच स्वामी हो के देवे संगा, सगला संग बणाईआ। मैं वेख के होई अचंभा, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। जिस दा सफ़र आदि जुगादि जुग चौकड़ी लम्बा, लांबूआं नाल सब नूं दए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए उहदा बड़ा सोहणा लिबास, जगत रंग ना कोए रंगाईआ। मैं वेख्या उत्ते आकाश, आकाश आकाशां उत्ते सोभा पाईआ। ओह नूर रूप अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्त आया भगतां पास, पासा आपणा ल्या बदलाईआ। तेरी पूरी करे आस, तृष्ना दए मिटाईआ। सति सच दी पा के रास, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। नी तैनूं वधाईआं देवे शंकर उत्ते कैलाश, दूरों हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मा कहे शाबाश, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। विष्नूं कहे मेरा साहिब स्वामी ख़ास, ख़ालस रंग रंगाईआ। अवतार कहिण जिस दे बणे दासी दास, सो दाता धुरदरगाहीआ। पैग़म्बर कहिण जिस मकबरयां विच लेखे लाई साडी लाश, लशकर नज़र कोए ना आईआ। गुरु गुरदेव कहिण जिस शब्द जणाया स्वास स्वास, साह साह समाईआ। ओह प्रगट हो के आप, आपणी दया कमाईआ। भावें उस नूं पूरन सतिगुर मन्नो ते भावें मन्न लओ धुर दा बाप, ते भावें मईआ कहि के गोदी आसण लाईआ। भावें आत्मा कहो ते भावें परमात्मा कहो ते भावें उसे दा जपो जाप, उहो नूर ते उहो ज़हूर नज़री आईआ। जन भगतो जे नहीं खुल्ल्हया ते खोल्ह देवेगा ताक, जिन्हां दा तकवा ल्या बन्हाईआ। मेहरवान हो के बख्शे दात, दाता दानी वड वड्याईआ। तुहाडी लेखे लावे अठारां हाढ़ दी रात, राती जागण वाल्यो जागरत विच तुहानूं आपणा दरस दिखाईआ। किते संसार वाला समझ ना छड्डओ साक, एस ने साका सारा जाणां बदलाईआ। फेर लम्भयां नहीं आउणा हाथ, हथेलीआं मले ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां जरूर देवेगा साथ, साथी धुर दे लए बणाईआ। धरनी कहे मेरा भाग मथोर धूढ़ी लग्गी माथ, चरण सरन शरनाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल नौवां खण्डां नूं देणा आख, बिन अक्खरां ढोले गाईआ। मेरा साहिब स्वामी अन्तरजामी मेरा एसे नाल जुड़या नात, जो आपणा रंग रिहा रंगाईआ। दुनियादारो सब दा लेखा लए वाच, वाचणहारा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सतिगुर साच, साचा सतिगुर इक अख्वाईआ।
१९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात दे समें
नारद कहे धरनीए तूं सोहणी नहाती धोती, साफ़ सुथरी नज़री आईआ। तेरे नूर दी जगदी नुरानी जोती, जोत जोत जोत जोत नाल रुशनाईआ। नी तूं फिरें इक इकलौती, इकल्ली वाहो दाहीआ। तेरे उत्ते माणक हीरे मोती, जन भगत सुहेले सोभा पाईआ। जेहड़े दिसदे विच्चों कोटन कोटी, अणगिणतां विच्चों गिणत ना कोए गिणाईआ। तूं जाग सवाणी सोती, सुत्ती लै अंगड़ाईआ। तेरी याद बीत गई बहुती, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। नी ना कोई तेरी धी ना कोई पुत ते पोती, पोतरा दोहतरा नज़र कोए ना आईआ। क्यों बिन नैणां रही रोती, हन्झूआं हार बणाईआ। तूं नन्नी निक्की जेही छोटी, वड्डी वड ना कोए वड्याईआ। तेरे उत्ते दीन दुनी दी वासना हो गई खोटी, कूड़ विच लोकाईआ। झगड़ा दिसे अन्न रोटी, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। एसे कारन धरनीए मैं चार जुग रखी लंगोटी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मेरा इक करमण्डल इक लोटी, जिस नूं लुटीआ कहि के सारे गाईआ। मैं सांभ के रखया प्रेम प्यार दी कोठी, कुटीआ विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। नारद कहे धरनीए तेरी प्रेम प्यार दी अंगी, अंगण सोहणा नज़री आईआ। नी तूं इक्को जेही उच्ची लम्मी, छोटा वड्डा हिस्सा ना कोए रखाईआ। प्रभ दी चरण धूढ़ विच्चों जम्मी, दूसर दिसे कोए ना माईआ। मेरी इक बेनन्ती मन्नी, मनसा वालीए दयां जणाईआ। साचे साहिब दी बणी चन्नी, जिस चन्द सितार निशान देणे मिटाईआ। वेखी जगत लालच विच ना बणी तमी, तामस तृष्ना ना कोए रखाईआ। साहिब स्वामी गावीं दम दमी, दामनगीर इक्को इक रखाईआ। जिस तेरे उत्ते खेल खेलणी नवीं, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। तूं ओसे दा ढोला गवीं, गा गा शुकर बणाईआ। ओसे दे चरणां ढवीं, जो ढईए दा मालक सोभा पाईआ। वेखीं गफ्लत विच कदे ना सवीं, नेत्र नैण लैणे खुल्हाईआ। ओसे दी दासन हो के रव्हीं, दासी दास सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक वड वड्याईआ। नारद कहे धरनीए तैनूं मार्ग दस्सां सुखल्ला, सहिज नाल दृढ़ाईआ। तेरा वसदा रहे महल्ला, महल्ल अटल वज्जे वधाईआ। तरस करे जो साहिब तेरा इकल्ला, एकँकारा नूर अलाहीआ। जो वसया जला थला, महीअल रिहा समाईआ। ओह प्रगट होवे पल पला, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। ओह जिंदगी दा मूल देवे फला, फल फुलवाड़ी आप महकाईआ। उस दी सरन पवीं जो सब दा करे भला, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओह जोती शब्दी धार रला, नूर ज़हूर विच टिकाईआ। जिस ने सच सिंघासण सच दवारे मल्ला, मालक हो के ख़ुशी बणाईआ। धरनीए उस दे नाम दा फेर दे पल्ला, जो पारब्रह्म
पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लहिणा देणा पूरा करे विच जल थला, महीअल विच महबूब आपणा दरस दिखाईआ।
३० हाढ़ शहिनशाही सम्मत नौ फ़िरोज़पुर छाउणी ग्वाल टोली राम सिँघ दे गृह
धरनी कहे तेरे प्यार दी प्रभू कसमा, सुगंद खा के दयां जणाईआ। तेरीआं जुग चौकड़ी वेखीआं रसमां, किस बिध आपणी वंड वंडाईआ। मैं तकदी रही बिना चश्मां, चश्मे दीद ध्यान लगाईआ। मेरे महबूब धुर दे ख़समा, ख़समाने सीस झुकाईआ। वंडी वेख लै शरीर जिस्मा, ज़मीरां फोल फुलाईआ। तेरा नज़र ना आए इष्ट इस्मा, अज़ीम आज़म तेरा नूर ना कोए दरसाईआ। मैं संदेसे दित्ते विष्न ब्रह्मा विष्ना, विश्व धार सुणाईआ। मैं आख्या रामा कृष्णा, प्रेम विच सुणाईआ। पैग़म्बरां दितीआं चिटना, बिना हरफ़ हरूफ़ लिखाईआ। गुरुआं अग्गे पा के पिटना, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। मेरे उत्ते पूजा रह जाणी पत्थर इट्टना, प्रभू सीस ना कोए निवाईआ। धुर दा नाम टकयां विच विकणा, कीमत हट्टां विच विच रखाईआ। सतिगुर शब्द मिले ना मितना, मित्र प्यारा संग ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म करे कोए ना हितना, हितकारी रंग ना कोए समाईआ। पुछदी रही प्रभू तेरा समां कितना, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। तूं वस जा मेरे चितना, चित ठगौरी रहे ना राईआ। तूं स्वामी मेरा पितना, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा दस्स दे हितना, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। कवण दवारे तेरा चरण टिकणा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। किस बिध मेरा लेख नजिट्ठणा, साहिब देणा समझाईआ। धरनी कहे मैनूं सुणा दे अगम्मी सिखना, सिख्या सच समझाईआ। तेरा लेखा लेख किस बिध लिखणा, की आपणा हुक्म वरताईआ। तूं वेस वटाएं नित नवितना, जुग जुग फेरीआं पाईआ। धरनी कहे किस बिध मेरी बदले रिखना, रेख आपणे नाल बणाईआ। किस नैण नेत्र दिसना, पर्दा देणा खुल्हाईआ। किस धार भगतां अन्दर लिटणा, आत्म सेज बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार मेरे मितना, मीत रीत आपणी देणी समझाईआ।