पुस्तकालयभाग २३

पहली सावण शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात दे समें

सम्मत नौ शहिनशाही कहे मेरा प्रविष्टा पहला सावण, सावरीआ गावरीआ देवे माण वड्याईआ। जो आशा रख के गया बलि दवारे बावन, बिना बाब अहिबाब अन्तर निरन्तर भेव जणाईआ। जो इशारा कीता राम ने रावण, दहिसर शेष चार वेदां तों बाहर जणाईआ। जिस दी निगाह मारी कृष्णा काहनन, घनईया मईआ नईया तों बाहर वेख वखाईआ। जिस दा पैग़म्बरां कलमे कायनात तों बाहर पकड़या दामन, दामनगीर बेनज़ीर शाह हकीर नूर अलाहीआ। जिस नूं सतिगुर गुरदेव बणाया ज़ामन, ज़ाहर ज़हूर अगम्म अथाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला बण के पतित पावन, पतित पुनीत त्रैगुण रिहा कराईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी बण के शब्द ज़ामन, दो जहान श्री भगवान आपणी गंढ पवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त मेटे अंधेरी शामन, शम्हां नूर चन्द चन्द रुशनाईआ। जगत तृष्ना ब्रह्मा विष्ना वेखे शंकर वाली तामन, रजो तमो सतो पर्दा आप चुकाईआ। निरगुण नूर बिना कोहतूर सति सरूर खेल करे श्री भगवानन, भगवन आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, सोभावन्त दए वड्याईआ। किरपा करे दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। परवरदिग़ार सांझा यार साचा सजणा, साक सैण ऐन दा ऐन इक अख्वाईआ। जो मेरे उत्ते आपणे प्रेम दी चाढ़्हे रंगणा, रंगत दो जहान रंगाईआ। तिस दवारे मैं भिखारन हो के मंगणा, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी मेरा भाग रहिण ना देवीं मंदना, भागहीण सिर हथ्थ देणा टिकाईआ। मेरी दरोही मेरे उतों निशान मिटणा तारा चन्दना, चन्द सितार कर पुकार सदी चौधवीं चौदस रूप बदलाईआ। तेरा खेल अगम्मा होणा बिना दस्सणा, रोवां छम्म छम्म नीर वहाईआ। करनी दे करते सूरे सरबंगना, धुर दे यार बेऐब तेरी वड वड्याईआ। चरण धूढ़ी लावां छार तूं देवणहार दातार, दयानिध ठाकर स्वामी मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरा सावण जगत रुत्त तों बाहर, रुतड़ी मात ना कोए बणाईआ। जिस दी सिफ्त लिख सके कोए ना शाइर, कलम स्याही कातब ना कोए चतुराईआ। चार जुग जिस दा भेव पा ना सक्या कोए माहर, पर्दा महबूब हक ना कोए उठाईआ। जो आया जिस गाया सिफ्तां कर के विच दाइर, हद्द हदूदा वंड वंडाईआ। शरअ शरअ नूं दस्स के ग़ाइर, ग़रज़ आपणी गंढ पवाईआ। मैं राग तों सुणदी रही बाहर, तर्ज़ आलीशान अज़ीम कायनात ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड

वड्याईआ। धरनी कहे सुण सावण सज्जण, धुर मित्रा दयां जणाईआ। कवण प्रभू दे चरण धूढ़ी करे मजन, दुरमति मैल मैल गंवाईआ। किस बिध गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, भजन बन्दगी कवण वड्याईआ। कवण विच माया माया मोह जगत तज्जण, तृष्ना लोभ ना कोए हल्काईआ। किस बिध साहिब सतिगुर पर्दे आवे कज्जण, सिर सर हथ उठाईआ। किस धार अगम्मी दीपक जगण, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। कवण वेला वक्त सुहञ्जणा मैं मनावां सगन, थित वार घड़ी पल कवण वड्याईआ। धरनी कहे सावणा किस बिध मेरे उतों कूड़ दी बुझे अग्न, तत्ती वाअ ना लागे राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां मिले उपर शाह रगन, नव नव दा पन्ध मुकाईआ। कवण खेड़ा होए सुहञ्जणा बदन, मिट्टी ख़ाक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। धरनी कहे सावन मेरी कौण करे सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। अमृत सिंचे काया बुत, बुतखान्यां करे सफ़ाईआ। आत्म धार बणाए धुर दे सुत, दुलारे आपणी गोद उठाईआ। कूड़ क्रिया पैंडा किस बिध जाए मुक्क, मुकम्मल दे सुणाईआ। सावण ख़ुशीआं विच गया झुक, निव निव सीस निवाईआ। धरनी की मैथों रही पुछ, आपणी आसा रही प्रगटाईआ। मेरे कोल नहीं कुछ, कछ मछ दा पिछला लेखा दयां दृढ़ाईआ। तूं आपणी निगाह मार लै नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दी कुक्ख, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। चुरासी विच्चों आपणे लाडले तक्क लै मनुक्ख, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल रलाईआ। सारे किस धार विच माणदे सुख, कवण सुख सागर विच समाईआ। धरनी आपणे दोहां हथ्थां नूं रही घुट्ट, बिन हथ्थां हथ्थ दबाईआ। वे सावणा मेरे उत्ते चारों कुण्ट पई लुट्ट, कलयुग लुटेरा लुट्टे थांउँ थाँईंआ। धर्म दी धार विच दिसे कोए ना ख़ुश ख़ुशीआं रंग ना कोए रंगाईआ। सावण कहे धरनीए हो जा चुप्प, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। चारों कुण्ट तक्क अंधेरा घुप्प, सूर्या सच ना कोए रुशनाईआ। निगाह मार लै तेरा वक्त सुहञ्जणा गया ढुक, ईसा कलाक दए गवाहीआ। बिदर दा अलूणा साग की कहि रिहा टुक, जिस टुकड़े टुकड़े कीती जगत लोकाईआ। मूसे इशारा दिता की जो कोहतूर ते गया झुक, मुख तेरे नाल लगाईआ। मुहम्मद ने की तेरे अग्गे फोलया दु:ख, मदीने मकबरे विच आसण लाईआ। सदी चौधवीं मेरे मालका जगत दिआ ख़ालका मेरया अमामा मेरी उम्मत विच पैणी लुट्ट, बचया रहिण कोए ना पाईआ। अल्ला हू अन्ना हू जब तक्क सारे गाए कोए ना तुक, तुख्म तासीर सके ना कोए बचाईआ। जिस कारन लब कटाई मुच्छ, मुश्किल हल्ल ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे सावण कर दे आपणी बरखा, मेघला इक बरसाईआ। मैनूं ना सोग रहे

ना हरखा, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। सावण रो के किहा धरनीए ओह वक्त याद कर लै जिस वेले हुक्म दिता सी गोबिन्द उत्ते सरसा, सरस्वती गंगा सारीआं बैठीआं सीस निवाईआ। जिस वेले मेरे साहिब सुल्तान श्री भगवान निरगुण धार आई हस्ती, हस्त कीटां वेख वखाईआ। बिना भगतां तों किसे चढ़े ना मस्ती, नाम ख़ुमारी रंग ना कोए रंगाईआ। एह लेखा गोबिन्द ने सरसे विच रुढ़ाया दस्ती, उँगलां पंजे पंज छुहाईआ। फेर हस्स के ताड़ी मार के किहा खेल होणी अलखणा अलख दी, अलख अगोचर जो बेपरवाहीआ। अग्गों सरसा दी धार आपणी आशा दस्सदी, बिन रसना बोल सुणाईआ। गोबिन्द एह वस्त केहड़े बणजारे हट्ट दी, ख़रीददार कवण अख्वाईआ। गोबिन्द इशारा कीता ओह सरस्या एह खेल होणी उस अगम्मे जट्ट दी, जिस नूं जटा जूट समझ कोए ना पाईआ। उस वेले सदी चौधवीं होणी टप्पदी, टापूआं तों परे जिस दी होवे रुशनाईआ। एह धार खेल खेले पुरख समरथ दी, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। मेरे वहिणां दी धार होणी ओस साचे हथ्थ दी, जिस हथ्थ नूं अकथ कहि के सारे गाईआ। जिस दी सिफ्त वड्याई नहीं किसे मस दी, समुंद सागर आपणी सेव कमाईआ। जरा खेल तक्क लै इशारे वाली अक्ख दी, बिन नैणां तों नैण दिता चमकाईआ। भेव खोल्हणा किसे ताकत नहीं बुध मति दी, मन चले ना कोए चतुराईआ। उथे वड्याई नहीं पूजा पाठ तप दी, सिमरन जोग अभ्यास वंड ना कोए वंडाईआ। ओह खेल होणी अणहोणी निरगुण जोत शब्द धार प्रगट दी, प्रगणा आपणा लए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी आप अख्वाईआ। सावण कहे धरनीए ओस प्रभू दी वेख अगम्मी बरसात, जिस दी बरस मास वंड ना कोए वंडाईआ। नी ओह तेरा स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी आदि जुगादी आपणी जात, ज़ात अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। जो निरगुण सरगुण बन्न्हे नात, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सो बैठा दिसे इकांत, इक इकल्ला नूर अलाहीआ। बिना नैणां तों मार झात, झाकी आपणी वेख वखाईआ। जिस ने कलयुग मेटणी अंधेरी रात, रुतड़ी भगतां नाल महकाईआ। उस दी ख़बर संदेशे विच सुण लै बात, बातन दयां जणाईआ। जो सब दा अन्तर निरन्तर सज्जण साक, सैण अगम्म अथाहीआ। ओह खोल्ह के आपणा ताक, घर घर भगतां अमृत बूँद स्वांती नाभी कँवल दए चुआईआ। तेरे उत्ते खेल करे लोकमात, मातृ भूमीए वेखणा चाँईं चाँईंआ। जिस ने तपदे हिरदे करने शांत, कलयुग कूड़ी अग्न बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच आप प्रगटाईआ। धरनी कहे सावण की सतिगुर मेघ बरसावेगा। सावण कहे धरनी धर्म दी धार दया कमावेगा। तेरी जुग जुग दी तपश बुझावेगा। जो आशा रख के गए रिख सप्त, सप्तस ·षीआं पूर करावेगा।

जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता भविक्ख्त, पेशीनगोईआं सब दी पेश कर जणावेगा। जन भगतां काया मन्दिर अन्दर खोल्ह के दृष्ट, दिउहरा मसीत इक्को रंग रंगावेगा। नाता तोड़ के कूड़ सृष्ट, श्रेष्ट आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। जो वायदा कीता राम नाल वशिष्ट, सो विषयां तों बाहर जन भगत आप मिलावेगा। जिस दा दो जहान इक्को होणा इष्ट, इष्टी मर्द आपणा रूप ना कोए दरसावेगा। जिस दा लहिणा देणा नहीं टांक जिसत, इक दो वंड ना कोए वंडावेगा। तेरी अन्त मेट के चिन्त, कलयुग चिखा विच्चों बाहर कढावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह इक सुहावेगा। साचा गृह प्रभ सुहाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जोती जाता जोत रुशनाएगा। शब्दी शब्द धार प्रगटाएगा। बंक दवारा इक सुहाएगा। सम्बल आपणा नूर चमकाएगा। ज़ाहर ज़हूर खेल खिलाएगा। सर्ब कला भरपूर पर्दा ओहला आप उठाएगा। पैंडा पन्ध मुका के नेड़े दूर, घर इक्को इक सुहाएगा। जिथ्थे दिसे हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा हज़रत सोभा पाएगा। सो साहिब सुल्तान नौजवान भगतां मिले ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाएगा। कोट जन्म दयां पापीआं निगाह नाल मेट देवे कसूर, कसर इशारीआ तों बाहर आप उठाएगा। मनुआ मन ना पाए फ़तूर, फ़तवा नाम वाला लगाएगा। आपणे प्यार दा आपे बणा दस्तूर, बिना दस्त तों दस्त नाल रखाएगा। जन भगतां मस्तक लगा के धुर दी धूढ़, टिक्के नाम वाले रमाएगा। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, अंध अज्ञान आपणा ज्ञान समझाएगा। शब्दी धार चोटी चाढ़्ह के सच खजूर, फिर थल्ले कदे ना लाहेगा। ग़रीबां निमाणयां कोझयां कमल्यां दी आसा कर पूर, पुरीआं लोआं तों बाहर सचखण्ड टिकाएगा। एह साहिब ने खेल करना ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाएगा। जन भगतां साचे सन्तां सतह बुलंदी तों उत्ते करे मशहूर, इशारयां नाल विष्न ब्रह्मा शिव वखाएगा। जन भगतां दा बणे मजदूर, चाकर चाकरी प्रेम वाली जणाएगा। फेर वी भगतां दा होया रहे मशकूर, शुकराने विच गाने भगतां हथ्थ बन्न्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच घर इक वखाएगा। सावण कहे धरनी मेरा मेघ ना ठण्डा ना तत्ता, सति सच जणाईआ। मैनूं सारे देंदे गए मत्ता, बुद्धीवान बुद्ध नाल दृढ़ाईआ। मेरी आशा रख के बैठे समुंद सागर सत्ता, सतिवादी ध्यान लगाईआ। पर मैं की दस्सां मेरा स्वामी पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो किछ सो उस दे हथ्था, हुक्मे विच हुक्म वरताईआ। मैं चारों कुण्ट भज्जा नट्ठा, चलां वाहो दाहीआ। मैं फिरां जगत धार दयां मट्ठां, मसाणां पन्ध मुकाईआ। मैं सुणां राग कोलों भट्टा, गवईआ कन्न वाला बणाईआ। मैं जगत जहान दी हद्द टप्पा, टापूआं तों बाहर वेख वखाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर खेल वेख्या नाल अक्खां, अवतार पैग़म्बर गुरु खेल खिलाईआ। मैनूं याद आउंदा जिस वेले गोबिन्द

जैकारा बोलया फ़तह, फ़ातिहा सब दा दयां कराईआ। मेरा मेघला ना ठण्डा ना तत्ता, तत्व तत सके ना किसे दा बदलाईआ। नी मैं तैनूं छोटा जेहा दस्सदा पता, बिना लेखनी तों लेख दयां लिखाईआ। उस दा हिसाब ना ऐजन ना तथा, यकीन यकीन विच्चों समझाईआ। नी जिस दी चार जुग सारे गाउंदे आए गाथा, सिफ्तां अक्खरां नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपवाहीआ। धरनी कहे सावणा ओह वेख नारद आउंदा भज्जा, बोदी रिहा हिलाईआ। नाले हथ्थ उठाए सज्जा, उँगलां तिन्न रिहा उठाईआ। कूक पुकारे धरनीए मैनूं दस्स दे पवित्र जग्हा, कवण अस्थान सोभा पाईआ। जिथ्थे लालच होए कोए ना लबा, विकार हँकार ना कोए वखाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात तों वक्खरी होवे सता, शरअ शरीअत विच कोए ना आईआ। जिन्हां दे अन्तर इक्को होवे सदा, तिन्हां दे सदके वारी घोल घुमाईआ। जिथ्थे होवे कोए ना दग़ा, फरेब रूप ना कोए बदलाईआ। धरनी कहे नारदा मैं की जाणां आपणा अग्गा, अग्गे कहि के की सुणाईआ। मेरी दरोही दुहाई अग्गे ओस रब्बा, जिस नूं आलमीन कहे ख़ुदाईआ। मेरा आपणा आप पापां दब्बा, भार सकां ना मूल उठाईआ। मैं दुहथ्थड़ मारदी पट्टां नारदा जे किते आ जाए मेरा अब्बा, मैं रो रो के दयां सुणाईआ। वे मेरया स्वामीआं अन्तरजामीआं किसे ने सूर खा ल्या किसे ने खा ल्या ढग्गा, तेरा प्रेमी रहिण कोए ना पाईआ। पता नहीं की तैनूं इस विच आउंदा मज़ा, मज़ाक तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। नारद कहे धरनी की तूं ओस तों दवावेगी सज़ा, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। की तूं वंगारेंगी कज़ा, लाड़ी मौत नाल मिलाईआ। उधरों कलयुग आ गया, नारदा आह वेख लै मेरा निशाना गड्डा, गाॅड ने गाईड मैनूं दिता बणाईआ। मैं झगड़ा पा के माटी चम्म हड्डा, चम्म दृष्टी सब दी दिती बदलाईआ। ओह वेख सब दे वास्ते पुट्टया खड्डा, चौदां लोक चौदां तबक देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म आपणा आप वरताईआ। नारद कहे कलयुगा सोहणया ना मार ऐडी शेख़ी, शेख़ मुसायक मुल्लां वेख ध्यान लगाईआ। ओह वेख तेरी मिटदी जांदी रेखी, ·षी मुनी सारे रहे कुरलाईआ। कमलया तूं होण वाला परदेसी, धरनी धरत धवल उतों आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस कारन नानक मोढे धरी जगत वाली खेसी, ख़ालसा गोबिन्द गया प्रगटाईआ। तैनूं देस छडणा पए छेती, छत्रधारी तेरा छत्र रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिग़ार सांझा यार रूप अवल्ला कर के आ गया भेखी, भेख आपणा आप बदलाईआ। जिस ने तेरी जाणनी बदी नेकी, निक्कयां वड्डयां खोज खुजाईआ। मैं उस दी रखी टेकी, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैं चार जुग दा भेती, भेव अभेदा दयां जणाईआ। जेहड़ा साहिब सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना जुग जुग खेले खेल हमेशी,

हम साजण इक अख्वाईआ। ओह निरगुण धार जोत प्रवेशी, प्रविष्टा पहला सावण दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर रंग इक रंगाईआ। सावण कहे मेरा मालक आदि जुगादी ठण्डा, सांतक सति वरताईआ। जो आत्म परमात्म पावे गंढा, जुग विछड़े जग मिलाईआ। भाग लगा के जीउ पिण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड होए सहाईआ। ओह मालक बण गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर गवर दए गवाहीआ। जिस दा प्रेम सागर सिन्धा, बिना लहर लहर टकराईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे जन भगत बणा के धुर दी बिन्दा, आत्म आपणे संग मिलाईआ। बजर कपाटी तोड़ के जिंदा, लेखा अन्दरों दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वर, सच वस्त आप वरताईआ। सच वस्त वरते प्रभ आप, जुग जुग आपणी दया कमांयदा। जन भगतां कर वड प्रताप, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर आपणा शब्द जणांयदा। रसना जिह्वा जणा ना कोए जाप, अजपा जाप विच समांयदा। त्रैगुण अन्दरों मेट के ताप, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता कूड़ी अग्न बुझांयदा। एथे ओथे दो जहान बण के बाप, पिता हरिजन आपणी गोद टिकांयदा। दीन दुनी दी मेट अंधेरी रात, निरगुण नूर साचा चन्द चमकांयदा। अमृत दे के बूँद स्वांत, तृष्ना तृखा कूड़ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा घर इक प्रगटांयदा। सावण कहे मेरी नमो नमो प्रणाम, परम पुरख सरनाईआ। मेरा सजदा धुर अमाम, कदम बोसी सर झुकाईआ। मेरा लहिणा देणा धुर दे राम, काहन अगम्मड़े मिल के वज्जे वधाईआ। मेरा नाम मन्त्र सतिगुर शब्द निशान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिना नेत्र नैण लोचण तों करां ध्यान, बिना अक्खीआं अक्ख मिलाईआ। बिना पढ़यां सुणयां होवे ज्ञान, बिन जिह्वा वज्जे वधाईआ। मेरा ठाकर स्वामी घर सहिजे मिले आण, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। अमृत मेघ बरसे महान, बूँद स्वांती अगम्म टपकाईआ। जन भगतां बणा के पुरख सुजान, पुरख पुरखोतम देवे माण वड्याईआ। सावण कहे मैं तिस साहिब तों मंगां दान, जो देवणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सति साचे आपणा संग बणाईआ। सावण कहे जन भगतो पुरख अकाल धुर दा संगी, सगला संग बणाईआ। देवे वस्त सदा अनमंगी, अनमुल्ल अतुल झोली आप भराईआ। जन भगतां निज नेत्र अक्ख होण ना देवे अंधी, दिव्य नेत्र आप खुल्हाईआ। मनसा मन रहे ना डम्बी, पखण्ड कूड़ रहे ना राईआ। लेखा मुकावे प्रकृती पंझी, पंज दस वज्जे वधाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी धुर दा जंगी, शब्द खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जिस दी धार विच जुग चौकड़ी कोटन कोटि लँघी, पाँधी आपणा पन्ध गए मुकाईआ। ओह सब दे नाल पूरी करे जो कीती संधी, सँध्या पहली सावण नाल मिलाईआ। कलयुग धार अन्तिम

वेखे कन्ढ्ढा कन्ढ्ढी, घाट पतन फोल फुलाईआ। खेले खेल सूरा सरबंगी, जो सरबंग इशारा गया जणाईआ। जिस कलयुग दी आयू रहिण नहीं देणी लम्बी, लमह लमह दे वखाईआ। ओसे दा खेल वेख के धरती कम्बी, धवल हलूणे रही पाईआ। नेत्र नीर विरोले यमुना सरस्वती गंगी, गंगोत्री नीर वहाईआ। जिस कूड़ी क्रिया खेल मिटाउणी मसंदी, मसले सब दे हल्ल कराईआ। ओह दीनां दी रहिण ना देवे कोए पाबन्दी, शरअ ज़ंज़ीर दए कटाईआ। भेव खुल्हा के जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज करे शनवाईआ। नव सत्त रहिण ना देवे कोई पखण्डी, भेखाधारी भेख ना कोए बदलाईआ। जन भगतां आत्म होवे कोए ना रंडी, सतिगुर शब्द कन्त हंढाईआ। नाता तोड़ कूड़ वरभण्डी, ब्रह्मण्ड पन्ध दए मुकाईआ। साचा मार्ग तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के डण्डी, डण्डे पौड़े अगम्म दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच घर सच दा मालक इक अख्वाईआ। सावण कहे भगतो मेरे अन्तर इक्को ख़ाहिश, सच सच सुणाईआ। सच मण्डल दी घर आपणे वेखो रास, गोपी काहन अन्तर नज़री आईआ। आत्म परमात्म वसे पास, करवट विच पासा ना कदे बदलाईआ। बिना नैणां तों मारो झात, निज नेत्र अक्ख उठाईआ। ओह तुहाडा सज्जण मीत आदि जुगादी साक, सैण इक हो आईआ। तुहाडा तन वजूद माटी ख़ाक कर के पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दे पिच्छे तुसां अज्ज दी कटी रात, भिन्नड़ी रैण दए वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले हरिजन बण गए पारजात, ज़ात तों परे प्रभ दी याद विच समाईआ। जिथ्थे जगत तृष्ना कूड़ी क्रिया काम वासना नहीं कमजात, कुलखणी नज़र कोए ना आईआ। उथे तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ पढ़नी गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां प्रभू मिलेगा आप, सन्मुख आपणा दरस दिखाईआ। ना पुन्न वेखे ना पाप, पतित पापीआं फड़ बाहों दए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा आप सुहाईआ। धरनी कहे सावण दोवें टेकीए मथ्था, बिन मस्तक सीस निवाईआ। नाले कहीए ख़ुशी नाल पुरख समरथा, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। पिच्छे तेरी बड़ी सुण लई कथा, गुर अवतार पैग़म्बर गए सुणाईआ। तेरा खेल यथार्थ यथा, यदी आपणा रूप बदलाईआ। दीन दुनी दी उलटी गेड़ दे लट्ठा, लाठी हुक्म वाली उठाईआ। दीनां मज़्हबां दा लहिणा मुका दे इक्ट्ठा, अवतार पैग़म्बर गुरु इक्को रंग रंगाईआ। चारों कुण्ट कलयुग कूड़ी क्रिया दा तपदा वेख लै भट्ठा, भठियाला हो के कलयुग अग्नी डाहीआ। निगाह मार लै शिवदुआले मन्दिर मट्ठा, बिन नैणां नैण तकाईआ। तेरे नाम दा (पया रट्टा), कलमा कलमे नाल करे लड़ाईआ। धरनी कहे मैं रोवां दुहथ्थड़ मार के पट्टा, पटने वाल्या तैनूं दयां सुणाईआ।

भावें तेरा रूप होवे केसाधारी जटा, जट्टा तैनूं दयां सुणाईआ। तेरे बिना मेरा खेड़ा कदे ना वसा, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। जे तूं सम्बल आया नस्सा, नास्तिक वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तेरी रैण रहे ना अंधेरी मस्सा, चन्द दे चांनणे कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मैं पिट्टदी, दर तेरे करां पुकार। पूजा मुका दे पत्थर इट्ट दी, मेरे सांझे परवरदिग़ार। तेरे चरणां दे विच लिटदी, मस्तक धूढ़ी लावां छार। मेरी दुहाई तेरे नाम कलमे उत्ते सुरती किसे ना टिकदी, टिक्कयां वाले पंडत रोवण मारन धाहां मार। तेरी बाणी अक्खरां वाली टकयां उत्ते विकदी, मेरे सतिगुर सिरजनहार। मैं वणजारी तेरे नाम दी इक्को चिट दी, चिट्टे अस्व वाल्या तूं आ जा हो के शाह अस्वार। मेरी आशा पूरी हो जाए सिक दी, मेरी तृष्ना दे निवार। गोबिन्दा तेरी तेग़ दी धार जो माछूवाड़े आपणे सीने उत्ते सी लिखदी, ओह अक्खर दे वखाल। केहड़ी धार होणी मेरे सिख दी, जिन्हां सिक्खां दे अन्दर मेरा चमके नूर जमाल। धरनी कहे मेरे स्वामीआं मैं फेर तेरे अग्गे पिट्टदी, तूं आ के सुरत संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे हो सहार। धरनी कहे चढ़ जा आपणे राक, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। मैं चौदां लोकां दा खोल्ह के ताक, चौदां तबकां दा कुण्डा दयां खुल्हाईआ। मेरे सीने उत्ते लिख्या अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा भविक्ख्त वाक, जिस दी रेखा सक्या ना कोए मिटाईआ। तुध बिन कलयुग दी मेटे कोए ना वाट, पन्ध सके ना कोए चुकाईआ। तूं आ जा आपणे पतन ते गोबिन्द वाले घाट, जिस दा किनारा समझ कोए ना पाईआ। तेरा नूर जोत होवे ते दो जहानां चमके लाट, सतिगुर शब्द तेरी करे शनवाईआ। तेरा सम्बल ते पूरन दी सेजा होवे खाट, खटीआ अवर ना कोए रखाईआ। ओह सोहणयां सज्जणा मित्रा जिथ्थे तेरा वसेरा अज्ज दी रात, राती सुत्तयां लैणा मिलाईआ। किस नूं दर्शन देणा साख्यात, सन्मुख सोभा पाईआ। मुहम्मद ईसा मूसा वाल्यां नूं दे दात, आपणा आप देणा समझाईआ। एह सम्मत नौ मैं दस्सां बात, पुत्रां मावां नाता रहिण ना पाईआ। माया ममता ला दे आग, कन्त सुहाग नार ना कोए हंढाईआ। साचिआं भगतां नूं मार लै आवाज़, अन्दर वड़ के खोल्ह दे राज़, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। ताजां वाल्यां बख्श दे ताज, धर्म धार प्रगटाईआ। जे तूं आ गया देस माझ, मजलस भगतां नाल रखाईआ। कलयुग दा कूड़ डोब जहाज़, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग दा मार्ग दस्स दे साच, सच तेरी वड्याईआ। मेरे उतों अग्नी मिटा दे आंच, सांतक सति दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी ख़ुशी बणाईआ। धरनी कहे कलयुग कूड़ मेट दे लोकमात, मेहरवान दया कमाईआ। तूं साहिब कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। अंधेरा अंध रहे ना रात, रुतड़ी

आपणी देणी महकाईआ। जेहड़ी अवतार पैग़म्बरां भविख आखी बात, आख़र लेखे लै लगाईआ। मैं निमाणी जोड़दी हाथ, निव निव सीस झुकाईआ। सति धर्म दी बख्श दात, सति सच मेरे उत्ते वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी रखी झाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मेरा भाग करदे उग्घा, कलयुग कूड़यां कूड़ मिटाईआ। की आशा रख के गया बुद्धा, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। मैं नेत्र रोवां वसुधा, मैनूं सुध रही ना राईआ। मेरा साह वेख लै उभा, हौक्यां दयां सुणाईआ। मैनूं पैग़म्बरां दा शरअ वाला दिसदा दुम्बा, जिस दी दोहरी खल्ल लुहाईआ। मैनूं पंडतां दा दिसदा कुम्भा, जिस विच गंगा जल भराईआ। पर तेरा सागर सतिगुरु बड़ा डूँग्घा, माणक मोती फड़न कोए ना जाईआ। ओह वेला याद कर लै जिस वेले तेग़ बहादर नूं मिल्या अन्दर खोल्ह के कुण्डा, कुण्डी खिड़की पर्दे दित्ते उठाईआ। आपणा रूप दरसाया गुंडा, शस्त्रधारी आपणा आप बणाईआ। नाले मस्तक उँगली मारी तेरे घर घल्लांगा गोबिन्द मुंडा, दुष्ट दमन रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैनूं पैंदीआं रहीआं हाकां, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। तेरा पर्दा खोल्ह के ताका, तकवे वालीए तैनूं दयां जणाईआ। तेरे उत्ते मेरा आउणा गोबिन्द इक्को काका, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओहनूं चुक्के कोए ना ढाका, मुख सीर ना कोए रखाईआ। उहनूं चढ़े कोए ना तापा, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जिस दा अन्त करे ना कोए सिआपा, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। उस नूं जम्मण वाली माई ओहो सतिगुर होवे साथा, सगला संग बणाईआ। आपणी आपे गावे गाथा, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। सहारा देवे नाथ अनाथां, ग़रीब निमाणया सिर हथ्थ टिकाईआ। धरनीए तेरा पूरा करे घाटा, लहिणा तेरी झोली पाईआ। आपणी मार के वाटा, बिन कदमां कदम उठाईआ। उहदा वेखणा खेल तमाशा, की आपणी कार भुगताईआ। उस गोपीआं वालीआं पाउणीआं नहीं रासा, बनवासी हो के सीता जंगलां विच ना कोए भवाईआ। उस पैग़म्बरां वालीआं झाकणीआं नहीं कोई झाका, इशारे नूर नूर नाल रखाईआ। ओह आवे पुरख समराथा, समरथ पुरख धुर दा माहीआ। धरनीए तेरा सगल वसूरा जाए लाथा, दु:ख रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब स्वामी दया कमाएगा। मेहरवान नज़र उठाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया ग़दर मिटाएगा। जन भगतां पूरी सधर कराएगा। धुन मधुर नाम जणाएगा। ऊचां नीचां कर के पद्धर, पद इक्को इक वखाएगा। लहिणा चुका के मगर अगर, चूंकि चुनांचि डेरा ढाहेगा। इक्को कर के कलमा नाम उजागर, ढोला गीत इक सुणाएगा। मानस ज़ाती सारा इक्ट्ठा कर के आत्म परमात्म

टब्बर, दीन दुनी दी वंड मुकाएगा। एह ज़रूर सब देसां नूं चली जाएगी ख़बर, बेख़बरां आप उठाएगा। सतिगुर शब्द आ गया शेर बब्बर, भबक नाम वाली लगाएगा। पैग़म्बरां दे ढोले मकबरे ते अन्दरों वेखे कबर, काअब्यां आपणा हुक्म वरताएगा। शब्दी धार शब्द सरूप जबर, जाबर जबरदस्ती विच हथ्थ किसे ना आएगा। आपणे हथ्थ विच रख के अदल, इन्साफ़ इक्को इक कराएगा। झगड़ा मेट के मक्तूल कत्ल, कातिल मक्तूल दोहां दा खेल वखाएगा। दर सुहा के इक बैतल मुकदस, मुकद्दर सब दे फोल फुलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाएगा। सावण कहे प्रभू मेरी तेरे चरण डण्डावत, दूसर सीस ना कदे निवाईआ। मैनूं ख़ुशी तेरी वेख के आमद, ख़ुशामंद विच तेरी सेव कमाईआ। मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना धरती उतों कलयुग कूड़ी मेट बग़ावत, बग़लगीर कर लोकाईआ। इक्को नाम दी दे सिख़ावत, सुख़न सब दे पूर कर वखाईआ। तेरा प्रेम होवे न्यामत, काया अन्तर देणी वरताईआ। तूं मालक इक्को सही सलामत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी तेरी बनावट, दीन मज़्हब तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी तेरी अमानत सही सलामत, तेरी चोली नज़री आईआ।

२ सावण शहिनशाही सम्मत नौ शहर गंगा नगर राजस्थान जसमेर सिँघ दे गृह

धरनी कहे सुण अवतार पैग़म्बर गुर गुरदेव अगम्मी बच्चे, बिना तन वजूद तन माटी ख़ाक दयां जणाईआ। आपणे वाइदे कौल इकरार तक्को पक्के, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सांझा यार की दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दर दरवेश वेखो भाण्डे कच्चे, कंचन गढ़्ह नज़र कोए ना आईआ। धुर नाम कलमा लूं लूं विच किसे ना रचे, रचना प्रभ दी समझ कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं जगत जिज्ञासू अग्नी तत विच मच्चे, बिना माचिस कूड़ कुड़यार रिहा जलाईआ। सच मुहब्बत महबूब मूल ना रत्ते, रत्न अमोलक हीरा रूप ना कोए बणाईआ। पैग़म्बरो निगाह मार लओ मदीने मक्के, मकबरयां तों बाहर अक्ख उठाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा वेखे फल सब दे पक्के, पत्त टहिणीआं ध्यान लगाईआ। जो हुक्म संदेस फ़रमान दिसे दीगरे बाद यके, वाहिद दा वाहिद हुक्म सुणाईआ। ओह मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना लेखा मंगे पुरख समरथे, हरि करता धुरदरगाहीआ। सचखण्ड दवार दरगाह साची मुकामे हक हक विच होणा इक्ट्ठे, बिना तत्व तत नज़री आईआ।

जगत जिज्ञासू दी धार खोल्हणी गट्ठे, गठड़ी आपणी आप उठाईआ। किस बिध अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार उलटी गेड़े लट्ठे, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। जगत जहान लहिणा देणा पवे विच भठियाले भट्ठे, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जिस दी याद विच जुग चौकड़ी टप्पे, घड़ी घड़ी पल पल आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस नूं सृष्टी दृष्टी अन्दर जपे, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जिस दी याद विच भगत सुहेले रत्ते, रत्न अमोलक हीरे नज़री आईआ। ओह किस बिध लहिणा देणा मुकावे हथ्थो हथ्थे, जगत उधार ना कोए बणाईआ। लेखा जाणे काया मट्टे, तन वजूदां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरी आसा मनसा पूरी करो उम्मीद, तमन्ना सच सच जणाईआ। नाम कलमे दी शहादत नाल करो तस्दीक, गवाह शुध इक अख्वाईआ। जिस दी कर के गए तबलीक, तब्हा दीन दुनी बदलाईआ। ओह शहिनशाह लाशरीक, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जिस सब दी बदल देणी रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। झगड़ा मुकावे मन्दिर मसीत, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। मानस ज़ाती परखे नीत, नीतीवान बेपरवाहीआ। त्रैगुण तों बाहर हो अतीत, त्रैभवण धनी आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां चाढ़्हे रंग बसीठ, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। कलयुग जीव भन्ने कौड़े रीठ, नाम वदाना इक लगाईआ। अमृत रस गुरमुखां देवे निजर मीठ, बूँद स्वांती कँवल नाभी आप टपकाईआ। घर स्वामी मिले ठाकर मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से गीत, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, राउ रंकां इक्को रंग रंगाईआ। सति सच दी दे हदीस, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। इन्हां छत्र झुलाए प्रभ सीस जगदीश, जगदीश्र आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पीसण जाए पीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा इक अख्वाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर निगाह मारो निरगुण जोत उज्यारी, बिन ततां ध्यान लगाईआ। मुरीदो मुरशदो पाओ सारी, गुरु गुरसिख ध्यान रखाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म ब्रह्म पावे कोए ना सारी, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। दीन दुनी होई दुख्यारी, दुखियां रोग ना कोए गंवाईआ। साध सन्त होए विभचारी, कूड़ कुकर्म करे लोकाईआ। झगड़ा प्या पुरख नारी, नर नरायण तेरे अंग ना कोए समाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मेरी होवे ख्वारी, नेत्र रोवां मारां धाहीआ। मेरे शहिनशाह शाह पातशाह सिक्दारी, सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां जावां बलिहारी, बलि बलि सीस निवाईआ। मेरे ते निगाह मारो इक्को वारी, एकँकार नाल मिलाईआ। जो लेखा जाणे सृष्टी दृष्टी अन्दर संसारी भण्डारी सँघारी, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ।

जिस दी पैग़म्बरां नाल यारी, चार यार देण गवाहीआ। जो निरगुण सरगुण नाम उधारी, उदर तों बाहर खेल खिलाईआ। सो सब दा लेखा मंगे वारो वारी, वारस हो के दयो दृढ़ाईआ। निरगुण धार सचखण्ड दवार खोलो्ह कवाड़ी, बिना कुण्डी खिड़की पर्दा दयो उठाईआ। सति सच धर्म करो जैकारी, ढोला सोहला गीत संगीत नाम कलमा इक जणाईआ। किस बिध मेरी अन्त पैज जाए संवारी, सिर सर हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे रहे आख, बिन रसना जिह्वा गीत सुणाईआ। धरनी ज्यों भावे त्यों लए राख, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। तैनूं दर्शन देवे साख्यात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं बिना नैणां नैण मुँधारी लैणा झाक, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जिस साडा पूरा करना कौल इकरार इत्फिाक, इत्फिाकीआ आपणी खेल खिलाईआ। सो साहिब सुल्तान श्री भगवान जोती जाता पुरख बिधाता प्रगट हो के आप, आप आपणा हुक्म वरताईआ। र्त्रैगुण अतीता ठांडा सीता तेरा बुझाए जगत वाला ताप, तृष्ना कूड़ दए गंवाईआ। तेरी सुहञ्जणी होवे रात, भिन्नड़ी रैण मिल के वज्जे वधाईआ। जिस झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन दुनी इक्को घर वखाईआ। तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म सब ने इक्को गाउणा गाथ, ईश जीव जगदीश इक्को रंग रंगाईआ। जन भगतां सदा सुहेला वसे साथ, संगी बहुरंगी आपणी कार भुगताईआ। लहिणा देणा पूरा करे मस्तक माथ, बिधना लिखी रेख आपणे हथ्थ रखाईआ। जो शाह पातशाह शहिनशाह दो जहान करे राज, लख चुरासी आपणे हुक्म चलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण धरनी जावीं जाग, जागरत जोत बिन वरन गोत वेखणी चाँईं चाँईंआ। तेरे उत्ते कूड़ कुकर्म बुझावे आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। तेरा मथन होवे वड वड भाग, भगवन देवे माण वड्याईआ। जोती जोत जगा चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। हरिजन हँस बणा के काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। जिस तेरी रचना रची आदि, अन्त वेखे थांउँ थाँईंआ। ओह मालक ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा भगती धार होवे समाज, भगत भगवन रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी ना पा प्यार वाला रौला, कूक कूक सुणाईआ। तेरा वाहिदा पूरा करे इकरार कौला, जो कँवल नाभी सब दे अमृत रिहा भराईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा तेरा भार करे हौला, जिस दा अहिवाल ईसा मूसा गए दृढ़ाईआ। ओह मेहरवान महबूब हज़रतां दा मौला, मवले हर घट थाँईंआ। तूं उस दी चरण कँवल ख़ुशीआं विच सौं ला, दीन दुनी दर्द ना कोए रखाईआ। जिस हँकारी बुरज ढाउणा, ढाह ढाह ढेरी ख़ाक मिलाईआ। कलयुग विच सति धर्म लगाउणा, सच सच नाल वड्याईआ। सब ने उस दे कदमां सीस

निवाउणा, चरण कँवल इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा शब्द अनादी धुन आत्मक राग गाउणा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए चतुराईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बण आली गंगा नगर मलकीअत सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैं शुकर विच करां शुकराना, शुक्रिया कहि के प्रभ नूं सीस निवाईआ। जो मेरा मालक श्री भगवाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा निरगुण नूर जोत महाना, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। जो लेखा जाणे ज़िमीं असमाना, ज़िमीं ज़मां फोल फुलाईआ। सो साहिब निरगुण निरवैर जोती धार पहर के जामा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस नूं झुकदे सीता रामा, राधा कृष्ण कृष्ण ध्याईआ। जो पैग़म्बरां धुर अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दा मन्त्र सतिनामा, सति सति विच समाईआ। जिस दा फ़तिह डंक दमामा, दो जहान करे रुशनाईआ। सो देवणहारा दाना, ख़ाली झोली दए भराईआ। धरनी कहे मैं शुकर विच ओस नूं करां प्रणामा, डण्डावत वन्दना सजदे विच सीस निवाईआ। जिस नूं दिसे ना कोए बेगाना, लख चुरासी आपणा रूप दरसाईआ। सो साहिब सतिगुर अन्तिम करे खेल महाना, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरा शुकर गुज़ारां, गुजरी दे चन्द सीस झुकाईआ। तेरा नूर ज़हूर वेखां ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर सोभा पाईआ। मेरे उत्ते आपणा लाल गोबिन्द भेज दे दुबारा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जिस दा नाम शब्द इक्को होवे नगारा, जगत जहान करे शनवाईआ। लहिणा देणा सदी चौधवीं अन्तिम पूरा करे नाल मुहम्मद चार यारा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर करे प्यारा, पीआ प्रीतम तेरा भेव खुल्हाईआ। जिस दा फ़तिह डंका इक जैकारा, सो फ़ातिहा पढ़े अन्त लोकाईआ। मैं ओस दे चरणां उतों आपणा आप वारा, घोली घोल घुमाईआ। जिस निशान मेटणा चन्द सितारा, चन्द चांदना इक्को नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मैं शुकर करां प्रभू प्रभ तेरा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तूं कलयुग अन्त दु:ख निवारी मेरा, दु:ख निवारन तेरी इक शरनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दे दे गेड़ा, जगत लट्ठ दे गिढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मिटा दे झेड़ा, झगड़ा दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण रहे ना कोए अंधेरा, अंध अज्ञान देणा मिटाईआ। मेरे

साहिब स्वामी अन्तरजामी आत्म तेरा चेरा, परमात्म सतिगुर शब्द नाल मिलाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना धरनी कहे मेरे उत्ते कर दे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जूठा झूठा ढाह दे डेरा, सति सच धर्म धर्म नाल उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मैं शुकराने विच टेकां मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक प्रभू रमाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा करदे यथार्थ यथा, यदी यदप आपणी दया कमाईआ। तूं साहिब स्वामी नौजवान मर्द मर्दान सर्ब कला समरथा, देवणहार दातार निरँकार इक अख्वाईआ। मैं तेरे चरण कँवलां निमाणी हो के ढट्ठां, ढैह ढहि धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरे उत्ते समां बदल दे विच साल अठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध दे बदलाईआ। ओह तक्क गोबिन्द दा ढईआ जांदा टप्पा, टापूआं तों परे अक्ख उठाईआ। मुहम्मद दा तेरे नाल वायदा कौल इकरार पक्का, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। धरनी कहे मैं शुक्रिए विच तेरे अग्गे जोड़दी हथ्था, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरा शुकर करां विच जग, जग जीवण दाते तेरी ओट रखाईआ। कलयुग जीव हँस बणा कग, काग हँस उडाईआ। जन भगतां दर्शन दे उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध चुकाईआ। त्रैगुण अग्न बुझा दे अग्ग, तत्व तत ना कोए तपाईआ। अमृत जाम प्या दे धुर दी मदि, मधुर धुन शब्द सुणाईआ। बिना काअब्यां करा दे हज्ज, हुजरा हक हक वखाईआ। धरनी कहे मेरे मालक स्वामी तेरा मैं शुकर गुजारां अज्ज, अज्ज दी घड़ी सुलखणी नाल मिलाईआ। मैनूं पापां ल्या दब्ब, भार सके ना कोए वंडाईआ। प्रगट हो के झब, झपट आपणी दे वखाईआ। तूं मेरा नूर अलाही रब्ब, यामबीन तेरी शनवाईआ। मैं शुक्रिए विच शुकर गुज़ारां हब्ब, हम साजण राह तकाईआ। तेरा नूर नुराना तक्कां हभ, हर घट रमया तूं ही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल तक्कां सूरे सरबग, अल्पग जीव देणे तराईआ।