४ सावण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रते वाल गंगा नगर जागीर सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे उत्ते रचना रची बहुभांती, परम पुरख परमात्म आपणी खेल खिलाईआ। त्रैगुण माया पंज तत जोड़ जुड़ाया कमलापाती, तन वजूद हक महबूब आपणा रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव धार प्रगटा बणाए साथी, सगला संग रखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण चाल चला के पुरख समराथी, हरि आपणी धार समझाईआ। नाम संदेसा दे
के कमलापाती, पतिपरमेश्वर कीती पढ़ाईआ। वंड वंडा के दिवस राती, घड़ी पल सोभा पाईआ। खेले खेल आप अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लहिणा देणा जाणे मण्डल रासी, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। शाहो भूप वेस वटाए लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल दया कमाईआ। जिस दा लहिणा देणा बोध अगाधी, बुद्धी तों परे आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर वड वड्याईआ। रचना रच पुरख अकाल, करनी करते दया कमाईआ। मेहरवान हो के दीन दयाल, दयानिध आपणा रंग रंगाईआ। सच दवार सुहा के धर्मसाल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द बणा दलाल, विचोला दो जहान रखाईआ। सेवा ला के काल महाकाल, राय धर्म चित्रगुप्त नाल कुड़माईआ। लाड़ी मौत वजा के आपणा ताल, ताल तलवाड़ा दिता वजाईआ। खेले खेल सदा कमाल, कामल मुर्शद धुरदरगाहीआ। लख चुरासी रिहा सुरत संभाल, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी फल लगावे मानस डाल, तत्व तत खोज खुजाईआ। लेखा जाणे त्रैगुण माया कूड़ जंजाल, जागरत जोत नाल वड्याईआ। शब्द नाद धुन वज्जे सच्ची धर्मसाल, काया काअबा सोभा पाईआ। जल्वागर नूर जलाल, जोती जाता इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी जुग चौकड़ी सब दा हल्ल करे सवाल, जवाब इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। रचना रची साहिब स्वामी, हरि करते आपणी दया कमाईआ। सब दा बण के अन्तरजामी, घट घट वेखे थांउँ थाँईंआ। नाम निधाना श्री भगवाना बोध अगाधा जणा के बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। आत्म परमात्म मेल मेल के हाणी, सुरत शब्द नाल कुड़माईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पर्दा आप उठाईआ। जिस लेखे लाई सतिजुग त्रेता द्वापर लोकमात तरल जवानी, जवां मर्द हो के खेल खिलाईआ। सो लेखा जाणे कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ निशानी, निशान तारा चन्द पर्दा दए चुकाईआ। दीन दुनी वेखे सिदक ईमानी, अमलां तों रहित तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। नव सत्त वेखे बेईमानी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण पर्दा आप उठाईआ। चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या वेखे मार ध्यानी, बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण सन्त सुहेला गुरु गुर चेला मुरीद मुर्शद पावे पद निरबाणी, घर साचे बहि के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। रचना कर खेल अखेल, हरि करता वड वड्याईआ। जन भगत सुहेला आत्म परमात्म लए मेल, मिलणी सुरत शब्द कराईआ। मनमुख जीवां घल्ले धर्म राए दी जेल, चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। कलयुग अन्तिम वक्त सुहञ्जणा चारों कुण्ट शरअ शरीअत चाढ़्हे तेल, सगन जोत मग्न नाल मिलाईआ। जूठ
झूठ वेखे सगल सुहेल, मित्र प्यारे काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर स्वामी होए सहाईआ। रचना रची आप प्रभ जगत, जग जीवण दाते दिती माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखे वक्त, कलयुग अन्तिम पर्दा लाहीआ। लेखा जाणे बूँद रक्त, मानस मानव मानुख भेव रहे ना राईआ। आत्म धार तक्के शक्त, शख्सीअत खोज खुजाईआ। हरिजन प्यारे वेखे भगत, भगवन दया कमाईआ। लहिणा देणा जाणे धरनी धरत, धवल ध्यान रखाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मदद करे बेपरवाहीआ। नव सत्त नव दवारे होए तशदद्, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, नव सत्त वेख वखाईआ। रचना रची प्रभू नव खण्ड, खण्डे खड़ग नाल चलाईआ। निरगुण सरगुण कर के वंड, हिस्से दीन दुनी दृढ़ाईआ। लेखा जाणे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। शाहो भूप बण सूरा सरबंग, हरि करता हुक्म सुणाईआ। कलयुग कूड़ वेख के रंग, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। चारों कुण्ट वजे मृदंग, मर्द मर्दाना आप सुणाईआ। सम्मत शहिनशाही दस शरअ दा शुरू होवेगा जंग, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बचया रहे ना भारत खण्ड, भारद्वाज ·षी गया दृढ़ाईआ। अत्री ने बोल के किहा सी निसंग, कलयुग अन्तिम कूड़ कूड़ कुरलाईआ। जिस वेले निशान मिटणा तारा चन्द, चार यारी नाल दुहाईआ। सेज सुहञ्जणी रहे ना कोए पलँघ, ईसा इस्म इक गया समझाईआ। मूसा मूँह दे भार डिग्ग के मंगी मंग, परवरदिग़ार तेरी बेपरवाहीआ। वेद व्यास किहा जिस वेले जगत दी धार समां गया लँघ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। चारों कुण्ट होए अंधेरा अंध, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। उस वेले धुर दा राम धुर दा काहन सब नूं देवे डंन, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जन भगतां नाम निधाना श्री भगवाना अन्तर आत्म देवे वंड, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया मेटे भरम पखण्ड, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। जिस साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी रचना रची ओह आपणा खेल करे निसंग, निश्चित आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। रचना रच करे खेल करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार, सो कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। लहिणा देणा पूरा करे पैग़म्बर गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर झोली आप भराईआ। धरनी धरत धवल धौल सुण पुकार, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर निराकार हो उज्यार, चारों कुण्ट नूर जोत करे रुशनाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर पावे सार, इष्टी इक्को रूप समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर्म कांड दी दए निवार,
निवण सु अक्खर इक समझाईआ। भारत खण्ड विच हो के ज़ाहर, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दए हिलाईआ। जिस नूं दूर दुराडा हिन्दू मसलम सिख ईसाई सारे करन सलाम, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो रचना रच के खेले खेल खेलणहार ख़ालक ख़लक मख़लूक आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे परवरदिग़ार, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जो राम रामा नूर उज्यार, काहन कान्हा काहन घनईया सईआ वड वड्याईआ। जिस दा सिफ्तां वाला इज़हार लेखा लिखण तों बाहर, ओह खेल करे अपर अपार, जिस रचना रची जगत संसार, रच रच वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि अन्त ना पारावार, पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार पारब्रह्म परम पुरख इक अख्वाईआ।
५ सावण शहिनशाही सम्मत नौ २५ बी० बी० गंगा नगर महा सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरा पुरख अकाल वास्ता, वास्तक विश्व दे मालक दयां जणाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे आहिस्ता आहिस्ता, असल दे असल रूप दृढ़ाईआ। कलयुग वक्त सुहञ्जणा दस्स दे नास दा, नास्तिक तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। भेव चुका दे पृथ्मी आकाश दा, पाताल पातालां पर्दा लाहीआ। जल्वा जणा दे आपणी मण्डल रास दा, बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। रंग रंगा दे पवित्र पाक दा, पतित पुनीत दे वड्याईआ। मेरा रूप माटी ख़ाक दा, ख़ालस साहिब दयां सुणाईआ। नाता तक्क लै आत्म परमात्म साक दा, सज्जण सैण हो के वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत अंधेरा झाकदा, सत्त दीप नैण उठाईआ। किसे समझ ना आवे की खेल तेरा अबिनाश दा, की अबिनाशी खेल खिलाईआ। मैनूं भरवासा नहीं आपणे स्वास दा, साह साह तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मेरे उत्ते लेखा पूरा कर दे अवतार पैग़म्बर गुरुआं भखित वाक् दा, वाक्या वेखणा चाँईं चाँईंआ। पर्दा खोल्ह दे आपणे अगम्मी ताक दा, ताकतवर लै अंगड़ाईआ। कन्ढ्ढा तक्क लै अन्त अख़ीरी घाट दा, पत्तण वेख लै धुर दे माहीआ। झगड़ा प्या ज़ात पात दा, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। भरोसा रिहा ना तेरे उत्ते किसे विश्वास दा, विषयां भरी लोकाईआ। कोटां विच्चों रूप किसे विरले भगत गुरमुख दास दा, जो दासी हो के सेव कमाईआ। जगत वणजारा बणया कूड़ी क्रिया हाट दा, सति हथ्थ किसे ना आईआ। नूर नज़र ना आवे तेरे जोत ललाट दा, चांदना चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं सुहेला इक इकेला अनाथां अनाथ दा, दीन दयाल दया कमाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे अग्गे करां अरज़ोई, अर्ज़ बेनन्ती इक जणाईआ। मैनूं कल्मयां वाली दरोही, तोबा तोबा कर सुणाईआ। चार कुण्ट मिले कोई ना ढोई, सहारा किनारा ना कोए दरसाईआ। मेरी पत गई खोही, पतिपरमेश्वर मेरा लहिणा देणा पूरा करना थांउँ थाँईंआ। नेत्र नैणां नीर वहा के रोई, हन्झूआं हार बणाईआ। दीन दुनी प्रभ सुरत उठा दे सोई, शब्द हलूणा इक रखाईआ। अमृत आत्म निजर झिरने हर घट अन्दर चोईं, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मैं जगत वैरागण खुल्हड़े केस, बेरागण हो के कूड़ सुणाईआ। मेरे पुरख अकाले नर नरेश, नर नरायण तेरी सरनाईआ। तूं सदा रहे हमेश, आदि जुगादी तेरी वड्याईआ। मैं तेरे दर ते होई पेश, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ रखाईआ। जो संदेशा दिता शब्दी धार दस दशमेश, दहि दिशा दयां सुणाईआ। मेरा दीन दयाला पुरख अकाला परवरदिग़ार सांझा यार प्रगट होवे कलयुग अन्तिम सम्बल देस, सम्बल आपणा नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस दा कातब लिख सके कोए ना लेख, कलम चले ना कोए चतुराईआ। जन भगतां ओह नज़री आए नेतन नेत, निज नैण करे रुशनाईआ। धरनी कहे मैनूं प्रभू पर्दे नाल दस्स दे आपणा भेत, भाण्डा भरम भनाईआ। मैं बिन नैणां निरगुण धार तैनूं लवां वेख, जगत लोचण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा मुल्ला शेख़, मुसायकां पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मैं मंगणहारी दर, दर्दीआ दर्द लै वंडाईआ। तूं मालक नरायण नर, हरी हरि तेरी सरनाईआ। मेरा भउ चुका दे डर, भय रहिण कोए ना पाईआ। तेरी सरनी गई पर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर दे पढ़ाईआ। की करते करनी देणी कर, कलयुग आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू खोल्ह दे भेव अवल्ला, तुध बिन अवर ना कोए जणाईआ। मैं गल्ल विच पा के पल्ला, पलकां दे पिच्छे वेख वखाईआ। मेरे नूर अलाही अल्ला, आलमीन तेरी सरनाईआ। सच दस्स दे मेरे वसे केहड़े महल्ला, कवण कूटे डेरा लाईआ। मैं किथ्थे ढूंडां तैनूं जला थला, महीअल ध्यान लगाईआ। किस वसेरा होवे तेरा महल्ला, कवण बंक मिले वड्याईआ। केहड़ा निहचल धाम होवे अटला, अटल पदवी दे दृढ़ाईआ। जिथ्थे वसें तूं इक इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती धार जोत होवे रला, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणा खोल्ह दे पर्दा, पर्दानशीन भेव दे चुकाईआ। जगत
जहान वेख लै सड़दा, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। मन हँकार वेख गढ़्ह दा, कंचन रूप ना कोए वटाईआ। लेखा जाण लै सीस धड़ दा, धड़ेबाज़ी दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। की हिसाब होणा तेरा चेतन चोटी जड़ दा, जड़ चेतन की आपणा हुक्म वरताईआ। की खेल होणा मेरे धरनी वाले घर दा, चारों कुण्ट की कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे मैं रो रो पावां वैण, वैहंदी धार वहाईआ। मेरे स्वामी साक सैण, सज्जण तेरी वड्याईआ। मैनूं दिवस रैण ना आवे चैन, सांतक सति ना कोए कराईआ। तेरा रूप दिसे ना ऐन दा ऐन, सति सरूप ना कोए समाईआ। तेरी धार दीन दुनी होई तरफ़ैण, साक सैण ना कोए बणाईआ। नाता टुट्टा भाई भैण, चारों कुण्ट कूड़ हल्काईआ। तूं मेहरवाना मेरा दे दे देण, देवणहार तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बदलाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी सुण अगम्मी बात, सतिगुर शब्द दृढ़ाईआ। देवां अगम्मी दात, नाम अनमुल वरताईआ। मेटां अंधेरी रात, सतिगुर शब्द चन्द चमकाईआ। खेल करां लोकमात, धरनी धरत धवल धौल दयां वड्याईआ। आत्म परमात्म जोड़ां नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलां सहिज सुभाईआ। खेल करां इक इकांत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लेखा रहे ना ज़ात पात, दीन दुनी ना वंड वंडाईआ। झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां होवां सहाईआ। कोझीए कमलीए निमाणीए तेरी पूरी करां आस, आसा तृष्ना ख़ाहिश तमन्ना तेरी आपणे विच मिलाईआ। सम्बल निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण जोत करां प्रकाश, दो जहानां डगमगाईआ। सति धर्म दी सचखण्ड निवासी नाल मिल के पाए रास, आत्म परमात्म गोपी काहन काहन रूप नाच नचाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, समरथ करे पढ़ाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, जगदीश्र सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे मस्तक धूढ़ी लाए माथ, सच दी ख़ाक रमाईआ। तूं नेत्र खोल्ह के वेख आख, की अक्खीआं तों परे आपणा खेल खिलाईआ। ज्यों भावे त्यों लवे राख, रखणहार वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे नास, सतिजुग सति सच धर्म लए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद तेरा होए सहाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धर्म कमावांगा। दीन दयाल हो के वेख विखावांगा। सतिगुर शब्द नाल उठावांगा। अवतार पैग़म्बर गुरुआं भेव चुकावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पार करावांगा। चार जुग दा शब्दी धार जो दिता मन्त्र, मंतव सब दा वेख विखावांगा। सृष्टी दी दृष्टी अन्तर वेखां निरन्तर, मालक हो के खोज खुजावांगा। धर्म दी धार तेरी सच बणावां बणतर, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वावांगा। तेरे उत्ते कलयुग कूड़ दी रहिण ना देवां बसन्तर, अमृत मेघ
नाम वरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हावांगा। भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। प्रभ साची दया कमाएगा। काया माटी काची वेख वखाएगा। मन मनसा जो रही नाची, पर्दे ओहले सर्ब उठाएगा। सुण सुनेहड़ा सतिगुर शब्द दी लै लै पाती, पत्रिका इक्को नाम जणाएगा। जिस तेरे उत्ते मेटणी अंधेरी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाएगा। अन्तिम पुच्छे तेरी वाती, वारस हो के वेख वखाएगा। तूं सवाधान रहिणा उत्ते लोकमाती, शब्द संदेशे विच सुणाएगा। घर तेरे ठाकर स्वामी आवे अबिनाशी, सम्बल आपणा डेरा लाएगा। तूं ख़ुशीआं नाल निरगुण निरवैर नूर ताकी, जो बिन नैणां नज़री आएगा। जिस नूं सब ने मन्नणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर फेरा पाएगा। सब दा लहिणा देणा देवे बाकी, बकायदा आपणी कार भुगताएगा। शब्द घोड़े अस्व चढ़े राकी, दो जहानां वेख वखाएगा। तेरे उतों कलयुग मेटे अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाएगा। ओह खेले खेल बहु बिध भाती, अकल कलधारी आपणी कल वरताएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाएगा। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले मीत, साहिब तेरी वड्याईआ। मेरे उतों कूड़ दी बदल दे रीत, रीतीवान तेरी सरनाईआ। दीन दुनिया वेख लै नीत, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीसवीं आपणा अंक समझाईआ। तूं मालक त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी अख्वाईआ। तेरा लेखा हस्त कीट, ऊचां नीचां मेल मिलाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, मट्ठां करे ना कोए लड़ाईआ। तूं हर घट वस जा चीत, मन चित ठगौरी रहे ना राईआ। मेरे स्वामी त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी देणी वड्याईआ। मेरी बिरहों विछोड़े विच निकले चीक, कूक कूक सुणाईआ। मैनूं सतिजुग त्रेता द्वापर बीत्या कलयुग रखी उडीक, दो जहान श्री भगवान तेरा राह तकाईआ। कवण वेला मेरा मालक मेरे उतों मेटे अंधेरा तारीक, नूर नुराना चन्द चमकाईआ। घर आ जा मेरे ठाकर लाशरीक, परवरदिग़ार तेरी सरनाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े नाम कलमे दे घर घर दे पहुंचाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे लीक, सति धर्म दा निशान निशाने वाले दे झुलाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेरी सतिगुर शब्द करे तस्दीक, शहादत कलमे वाली भुगताईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आमद विच तेरा राह तकाईआ। जिस दे प्यार विच सतिकार विच अवतार पैग़म्बर गुरु होए शहीद, शहादत शब्द वाली भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी धरत धर्म धार मैं आवांगा। नूरी नूर जोत चमकावांगा। जोती जाता डगमगावांगा। पुरख बिधाता इक अख्वावांगा। अंधेरी राता मेट मिटावांगा। साची दाता झोली पावांगा। आत्म परमात्म नाता इक जणावांगा। तूं मेरा मैं तेरा गाथा, सब नूं आप समझावांगा। निरगुण धार बण पुरख समराथा, सर्ब
कला अख्वावांगा। लेखा ला के तेरी धूढ़ मस्तक माथा, टिक्के सति सच रमावांगा। तेरी पूरी करां आसा, तृष्ना आपणे विच छुपावांगा। तूं करवट विच बदल लै आपणा पासा, पारब्रह्म हो के खेल खलावांगा। तूं ख़ुशीआं विच करीं हासा, हस्ती तैनूं इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण नूर जोत दए भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नावांगा।
५ सावण शहिनशाही सम्मत नौ २५ बी० बी० गंगा नगर तारा सिँघ दे गृह
नारद कहे धरनीए मैं आ गया पुराणा पंडा, जगत विद्या तों बाहर निरअक्खर मेरी पढ़ाईआ। निरगुण निरगुण धार फिरना मेरा जुग चौकड़ी धन्दा, चार कुण्ट दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं मेरा रूप वेख सके कोई ना बन्दा, बन्दगी वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं नव सत्त फिरां विच वरभण्डा, भंडी तक्कां थांउँ थाँईंआ। ओह ज़िमीं असमानां तों बाहर प्रभू दा खण्डा, जिस नूं लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। शब्द दी धार तक्क लै डण्डा, जो डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। जो लेखा जाणे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मैं तैनूं संदेसा देवां इक अगम्मा चंगा, चंगी तरह सुणाईआ। मैं फिर के आया यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, भज्जया वाहो दाहीआ। मैं नव सत्त खोजदा रिहा किथ्थों मिले अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों कवण प्रगटाईआ। मैं जगत जिज्ञासुआं धार लँघा, कदम कदम नाल बदलाईआ। मैं सेज सुहञ्जणी साधां सन्तां दी वेखी आत्म पलँघा, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं नवां दवारयां तों बाहर नच्चया बण मलंगा, डौरु जगत वाला वजाईआ। मैं निगाह मारी निशान तक्कया तारा चन्दा, सूर्या आपणी खेल खिलाईआ। जा धरनीए तेरे उत्ते सृष्टी दी दृष्टी देखी सब दा हाल दिसे मंदा, मंदभागण होई लोकाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक अन्तर निरन्तर होए कोए ना ठण्डा, अग्नी तत तत तपाईआ। भेव खुल्ल्हे ना किसे ब्रह्म हंगा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे धरनीए मैं आया फिरदा फिरदा, चक्रवर्ती हो के भज्जया वाहो दाहीआ। खेल तक्कदा रिहा निरवैर निर दा, की नर निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ। जो संदेशा सुणदा रिहा चिर दा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैग़म्बर गुरु गए दृढ़ाईआ। पवित्र तक्कया नहीं किसे दा हिरदा, हिरदे हरि कोए ना पाईआ। दर्शन पाए ना कोई नूरी पिर दा, पीआ प्रीतम कन्त ना कोए
हंढाईआ। ओह तक्क लै तेरे उत्ते अन्तिम उलटा गेड़ा गिढ़दा, कलयुग आपणी लट्ठ भवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी झेड़ा छिड़दा, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। लेखा तक्क लै गिरवर गिरधार गिर दा, की गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे धरनीए मैं धुर तों भज्जया आया, भजन बन्दगी तक्कां ख़लक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट त्रैगुण माया, ममता मोह जगत हल्काईआ। शब्द नाद धुन अन्तर राग किसे ना गाया, रसना जिह्वा सारे ढोले गाईआ। घर दीपक जोत ना कोए करे रुशनाया, बिन तेल बाती ना कोए डगमगाईआ। मैं दीनां मज़्हबां अन्दर वड़ वड़ आपणा ध्यान लगाया, बिन नैणां नैण उठाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिग़ार सांझा यार आत्म सेजा सुहञ्जणी मैनूं नज़र किसे ना आया, बैठा डेरा अगम्म लगाईआ। मैं कूक कूक तैनूं रिहा सुणाया, कमलीए आपणा नैण लै तकाईआ। क्यों फिर तेरे उत्ते अंधेरा छाया, छप्पर छन्नां ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे धरनीए आपणी कर लै सोझी, समझ समझ नाल बदलाईआ। उठ वेख लै मेरी दो जहानां विच हिलदी बोदी, निरगुण धार नज़री आईआ। एह खेल तेरी घरोगी, लख चुरासी घराने वालीए तैनूं दयां सुणाईआ। तेरी सृष्टी तेरे उत्ते हउँमे दी हो गई रोगी, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जगत विकार दी हो गई भोगी, भस्मड़ रूप ना कोए बणाईआ। दुरमति मैल धो सके कोए ना धोबी, सतिगुर शब्द ना होए सहाईआ। तूं हो गई कमली कोझी, तेरी चले ना कोए चतुराईआ। सति दा रिहा कोए ना जोगी, जुगीशर रूप ना कोए दरसाईआ। हुण सोचां कर लै उँगल रख के उपर ठोडी, तैनूं ठोकरां मारे ख़लक ख़ुदाईआ। वास्ता पा लै प्रभू दे अग्गे डिग्ग पओ भार गोडीं, गुड गाॅड कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सचखण्ड निवासी आपणी कार भुगताईआ। नारद कहे मैं भज्जा नट्ठा लँघ के आया लोआं पुरीआं, परम पुरख नूं सीस निवाईआ। ख़बरां सुणीआं परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे तुरीआ, की तुरत हुक्म मिले धुरदरगाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी मैं जिधर गया मैनूं शरअ दीआं वज्जीआं छुरीआं, शरीअत बंध ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग रूहां दिसीआं निगुरीआं, सतिगुर शब्द ना कोए प्रगटाईआ। शौह दरयाए जांदीआं रुड़्हीआं, बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। रंडीआं होईआं आत्मा परमात्मा बिना कुड़ीआं, कन्त सुहाग अंग ना कोए लगाईआ। मैं थोड़्हीआं जेहीआं भगतां दीआं आत्मा वेखीआं परमात्मा नाल जुड़ीआं, जो जुड़ जुड़ा के इक्को रंग समाईआ। उन्हां दीआं कथा कहाणीआं सुणीआं, जिन्हां नूं मिल्या धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर
मालक मेहर नज़र उठाईआ। धरनी कहे नारद बीबा, सच दयां सुणाईआ। की तूं तक्कया खेल अजीबा, की प्रभू दिता समझाईआ। नारद कहे धरनीए तूं नेत्र खोल्ह के वेख आपणा दीदा, दीदा दानिस्ता ध्यान लगाईआ। जो मालक ख़ालक लहिणा देणा पूरा करे ग़रीबां, ग़ुरबत कूड़ी वेख वखाईआ। उस ने तेरे कोलों अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे नाम कल्मयां दीआं मंगणीआं रसीदां, लेखा चार जुग दा वेख वखाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द कर के गया ताकीदा, ताईद विच दृढ़ाईआ। उस दे उत्ते रख उम्मीदा, जो आवे धुर दा माहीआ। जिस तेरा भेव खोल्हणा पेचीदा, पोशीदा पर्दा दए उठाईआ। तूं गफ्लत विच्चों खोल्हणी नींदा, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक वड वड्याईआ। नारद कहे धरनीए निगाह मार लै तक्क लै आपणा अब्बा, एकँकार इक्को नज़री आईआ। जिस तेरा दुरमति मैल दा धोणा धब्बा, धुर नाम नाल करे सफ़ाईआ। सफा मलेछा मेटणी सभा, हरिजन साचे लए प्रगटाईआ। नाम ख़ुमारी देवे मधा, मधुर धुन इक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी देवे सद्दा, सद्दे घर घर आप जणाईआ। आत्म परमात्म चखावे मज़ा, मज़ाक कूड़ा दए गंवाईआ। सृष्टी दृष्टी चलावे आपणी रज़ा, राजक रिजक रहीम हो के वेख वखाईआ। पर मैनूं इयों दिसदा सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, कलयुग कज़ाक रूप बणया कसाईआ। जिस ने पवित्र रहिण दिती नहीं कोई जग्हा, चारों कुण्ट कूड़ हल्काईआ। सब दी हँस बुद्धी बणाई कग्गा, काग वांग कुरलाईआ। तन वजूदां ला के अग्गा, तत्व तत दिता तपाईआ। सति धर्म दी पार कर के हद्दा, कूड़ निशाना रिहा झुलाईआ। जिस दा इक्को डोरू डंका वज्जा, चार कुण्ट कीती शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर लेखा लेखे विच्चों दए बदलाईआ। नारद कहे मैं सुणीआं होर अगम्मी ख़बरां, धरनी धरत धवल धौल दयां जणाईआ। जो आईआं उतों अम्बरां, पवण पाणी संग ना कोए मिलाईआ। जिस दीआं आवाज़ां धुनां मधुरां, मधुर धुन विच सुणाईआ। ओह तेरीआं पूरीआं करे सधरां, साहिब स्वामी धुरदरगाहीआ। ओह लेखा जाणे जंगल पहाड़ जूहां कंधरां, टिल्ले पर्वत समुंद सागरां फोल फुलाईआ। जिस लेखा पूरा करना मस्जिद शिवदवाले मठ मन्दिरां, तन वजूदां करे सफ़ाईआ। तेरे गृह इक कराए चारमंगला, मंगलाचार इक सुणाईआ। शरअ दे तोड़ के संगला, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। इक्को धाम बहाए शाह कंगाल कंगला, राज राजान रहिण कोए ना पाईआ। नेत्र लोचन हीण रहे कोए ना अंधला, अंध अज्ञान दए मिटाईआ। तन सुहा के पंज तत दा बंगला, पंचम शब्द करे शनवाईआ। उस स्वामी अन्तरजामी कोलों निमाणी दरवेशण हो के मंग ला, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवार एकँकार आत्म धार आपणा अनन्द लै, अनन्द अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ।