पुस्तकालयभाग २३

५ सावण शहिनशाही सम्मत नौ २५ बी० बी० गंगा नगर रत्न सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे उत्ते सच प्यार होवे बुक, बुकल काया मन्दिर अन्दर इक खुल्हाईआ। जिथ्थे पर्दा ओहला रहे ना लुक, भेव अभेद दए जणाईआ। दोहां दी सांझी होवे तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। आत्म परमात्म मंज़ल जाए ना रुक्क, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कूड़ पंच विकारा जावे मुक्क, अमृत मेघ सिंच हरा अवर ना कोए कराईआ। सच प्यार इक दूजे नूं जावे झुक, निव निव रंग रंगाईआ। हक निशाना किसे ना जावे उक, तीर अणयाला नाम चलाईआ। साचा वक्त सुहञ्जणा आवे ढुक, घड़ी पल ना कोए दरसाईआ। ना कोई हरख सोग रहे ना दु:ख, कूड़ नाम ना कोए सताईआ। उज्जल धरनी धवल उत्ते होवे मुख, रसना रिहवा बत्ती दन्द इक्को नाम सिफ्त सलाहीआ। घर स्वामी ठाकर सतिगुर पुरख अकाला सुहञ्जणी करे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। प्रकाश करे काया माटी पंज तत बुत्त, बुतखान्यां करे सफ़ाईआ। परम पुरख एका धार बणाए साचे सुत, सोई सुरत शब्द जगाईआ। देवे वड्याई अगम्म अथाह उच्च, ऊच अगम्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मेला लए मिलाईआ। सच प्यार विच बुक हरिजन होणा, हरि हिरदे विच वसाईआ। ग़फ्लत नींद विच कदे ना सौणा, सुरती शब्द विच मिलाईआ। जगत नेत्र नीर ना रोणा, चिन्ता ग़म ना कोए वड्याईआ। नाम ढोला गीत इक्को गाउणा, बिन रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। निजर अमृत धार रस चोणा, बूँद स्वांती नाभी कँवल टपकाईआ। नाद अनादी धुन आत्मक राग गाउणा, बिना ताल तलवाड़े वज्जे वधाईआ। काया मन्दिर अन्दर दीपक इक जगाउणा, बिना तेल बाती होए रुशनाईआ। जगत वासना पन्ध मुकाउणा, नाता टुट्टे कूड़ लोकाईआ। माया ममता मोह मिटाउणा, हउँमे हंगता गढ़्ह मिटाईआ। साची मंज़ल कदम उठाउणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। बजर कपाटी कुंडा लौहणा, ईड़ा पिंगल सुखमन साचे रंग समाईआ। अग्गा पिछा एका नज़री आउणा, सौहरे पेईए आस ना कोए धराईआ। सतिगुर शब्द साचा संगी इक बणाउणा, सगला संग रखाईआ। कन्त भगवन्त इक प्रनाउणा, दूजी सेज ना कोए हंढाईआ। आत्मा परमात्मा दे नाल आपणा इक्को वार बुक कराउणा, दूजी वार बुकिंग दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। जो बुक

हो गए विच जगत, दीन दुनी आपणा आप मिटाईआ। उन्हां दी लेखे लग्गे बूँद रक्त, हड्ड मास नाड़ी सोभा पाईआ किरपा करे पुरख अकाल फ़कत, फ़िकरा इक्को इक समझाईआ। जगत सुहञ्जणा होवे वक्त, घड़ी पल मिले वड्याईआ। ओह बण गए धुर दे भगत, भगवन मेला मेले सहिज सुभाईआ। बिना मंज़ल तों चढ़ जाण अर्श, अर्शी प्रीतम होए सहाईआ। घर स्वामी देवे दरस, दीद इक्को इक जणाईआ। जन्म मरन दी मेटे हरस, चुरासी फंद कटाईआ। मुड़ के फेर ना आवे परत, जिस नूं पतिपरमेश्वर बुक आपणे नाम नाल कराईआ। ओह नाता तोड़ के धरनी धरत, पल्लू चुरासी नालों छुडाईआ। सतिगुर शब्द प्यार दी आदि अन्त दी इक्को शर्त, जो क्षत्रीया आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। जिस आपणा आप बुक कराउणा, जगत बुक पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ कुड़यार नाता मात तुड़ाउणा, जगत हँकार ना संग रखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को इष्ट मनाउणा, देव स्वामी इक्को नज़री आईआ। इक्को ढोला गीत गाउणा, गा गा शुकर मनाईआ। इक्को चरण कँवल सीस झुकाउणा, दूसर कदे ना लागे पाईंआ। इक्को मन्दिर हक सुहाउणा, जिथ्थे वज्जे नाम वधाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला साचा साहिब स्वामी इक्को दर्शन पाउणा, जिथ्थे पवण पाणी दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस जोती जोत मिलाउणा, जोत जोत विच समाईआ। दर ठांडे घर बहाउणा, थिर घर आसण दए लगाईआ। उहदा मुक्क जाए अवणा गवणा, जगत फंद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। जो हरिजन बुक कराए आपणा आप, माया ममता मोह मिटाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला त्रैगुण मेटे ताप, अग्नी तत तत बुझाईआ। अन्तर रहिण ना देवे अंधेरी रात, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। साचे शब्द दी देवे दात, दाता दानी आप वरताईआ। अट्ठे पहर रहे प्रभात, एका रंग समाईआ। नज़री आए इक इकांत, एकँकार नूर अलाहीआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए चुकाईआ। परमात्म हो के वसे साथ, आत्म आपणा संग बणाईआ। किरपा करे पुरख समराथ, हरि करता वड वडआईआ दीना नाथां किरपा करे आप, नाथ नाथ अनाथ वेख वखाईआ। लहिणा देणा मस्तक पूरा करे भाग, भगवन देवे माण वड्याईआ। सच दीपक जगा के चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत आप कराईआ। सतिगुर शब्दी मार आवाज़, मेला मेले सहिज सुभाईआ। झगड़ा मेट के जगत समाज, गृह मन्दिर इक्को इक वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त नाम झोली पाईआ। धरनी कहे बुक होणा जगत महान, मैं जुग जुग वेख वखाईआ। मैं लेखे तक्के सीता राम, कृष्ण

काहन ध्यान लगाईआ। मैं पैग़म्बरां सुणे कलाम, जो कायनात दृढ़ाईआ। मैं मन्त्र सुण के सतिनाम, सति सति दा राह वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द डंका सुण के नौजवान, आपणी लई अंगड़ाईआ। जिस हुक्म संदेशा दिता अगम्म फ़रमान, बिन रसना जिह्वा हिलाईआ। धरनीए होणा सवाधान, मेरा ढईआ दए गवाहीआ। कलयुग होणी शरअ शैतान, चारों कुण्ट कूड़ हल्काईआ। सति धर्म ना रहे ईमान, अमलां विच नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट होए हराम, सति विच ना कोए समाईआ। मैं दस्सां भेव तमाम, तम्हा कूड़ होए हल्काईआ। माया ममता सब नूं करे ग़ुलाम, ज़ंज़ीर सके ना कोए कटाईआ। सति सच दा मिले ना कोए निशान, निशाना कूड़ जाए बदलाईआ। सो वेला वेखणा तूं बणीं ना मूल अणजाण, आपणा बल धराईआ। प्रभू दा भगत कोई विरला दिसे विच जहान, कोटां विच्चों नज़री आईआ। जगत विद्या दा सारे देण ज्ञान, सिफ्तां वाली सिफ्त पढ़ाईआ। जो मेरा गुरमुख गुरसिख हरिभगत मेरी मन्ने आण, चले हुक्म सच रज़ाईआ। उस दा लहिणा देणा पूरा करना आण, एह मेरी बेपरवाहीआ। जो आपणे आप नूं मेरे प्रेम विच बुक कराण, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। उन्हां दा लेखे लावां माटी चाम, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द दया कमाईआ। लेखा रहिण ना देवां सुबह शाम, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी खेल खिलाईआ। धरनी कहे मेरे धरनापत, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। मेहरवान महबूबा हर घट अन्तर उतम कर दे मति, मन मति दा डेरा ढाहीआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर कूड़ विकार ना उबले रत, रती रत आपणे रंग रंगाईआ। सच प्रेम धीरज दे दे जत, सति सन्तोख दे वरताईआ। मेरे प्रभू परमात्म सब कुछ तेरे हथ्थ, देवणहार तेरी वड्याईआ। तूं सर्ब कला समरथ, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे किरपा कर मेरे भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी सदा मेहरवाना, मेहरवान तेरी सरनाईआ। तूं गहर गम्भीर गुण निधाना, गुणवन्त इक अख्वाईआ। मैं तेरे चरण कँवल करां ध्याना, बिन नैणां नैण बिघसाईआ। तूं सच प्यार दा दे दे दाना, दौलतमंद आपणी दया कमाईआ। मेरी बेनन्ती करीं परवाना, परम पुरख दर ठांडे मंग मंगाईआ। मैं चाहुंदी दीन दुनिया तेरा नूर ज़हूर होवे विच जहाना, घट घट अन्दर कर रुशनाईआ। सब दे आत्म आपणे प्रेम दा बन्न्ह दे गाना, शब्दी डोरी तन्द पवाईआ। तूं शाहो भूप मेरा सुल्ताना, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस तकाईआ। धरनी कहे प्रभू सृष्टी दी दृष्टी अन्तर खोल्ह, ख़ालक ख़लक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द हो के बोल, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। नाम दा वजा दे डंका ढोल,

घट घट अन्तर कर शनवाईआ। तेरी आत्मा वसे कोल, घर मन्दिर सोभा पाईआ। साचे कन्ढ्ढे तराजू आपे तोल, तोलणहार इक अख्वाईआ। मैं रो के पुकार के कहां निमाणी तेरी धौल, धर्म दी धार तेरी ओट तकाईआ। तेरा लेखा कोई जाण ना सके पंडत पांधा रौल, जगत बुद्धी ना कोए चतुराईआ। तूं स्वामी सतिगुर नव सत्त आपे मौल, मौला हो के सोभा पाईआ। सब दा पूरा करदे वायदा इकरार कौल, कँवल नैण आपणी दया कमाईआ। मैं निमाणी बुधहीण अनभोल, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग देणा रंगाईआ। धरनी कहे मेरे स्वामी ठाकर, हरि वड्डे तेरी वड वड्याईआ। भाग लगा दे सृष्टी काया गागर, अमृत रस आप भराईआ। कलयुग जीवां निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। तेरे प्यार दे सारे होण सौदागर, वणज इक्को हट्ट वखाईआ। तूं करता करीम कादर, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। जो मेरे उत्ते संदेसा दे के गया सतिगुर तेग़ बहादर, तेग़ दी धार तेरी सेव कमाईआ। तूं सो स्वामी हो के करना आदल, अदल इन्साफ़ आपणा देणा दृढ़ाईआ। मेरे उतों मेट अंधेरा बादल, बदली कर दे कूड़ कुड़यार दी धार रहे ना राईआ। झगड़ा मुका दे मक्तूल कातिल, कत्लगाह दीन दुनी नज़र ना आईआ। तेरा लेखा तक्कां राजे बलि वाला देस रसातल, तलातल आपणा हुक्म वरताईआ। पर्दा खोल्ह दे आपणा बातन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं दर दरवेशण मंगती, तूं देवणहार दातार। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगती, हँ ब्रह्म कर उज्यार। भाग लगा दे हरिजन साचे संगती, गुरमुख गुरसिख मेला कर विच संसार। बुद्धी बिबेक कर दे पंडती, दुरमति मैल उतार। तेरी खेल त्रैगुण माया पंज तत दी, पंचम शब्द दे सच्ची धुन्कार। मेरी आशा रहे ना रंज दी, दुखियां दा दु:ख दे निवार। रैण अंधेरी मेट दे कलयुग कल दी, अलल सुबह कर उज्यार। मैं दरवेशण हो के पुरख अकाल दीन दयाल तेरे चरण कँवल निरगुण धार आपणा आप रखदी, रक्षक हो के होणा सहार। मैं वणजारी तेरे इक्को नेत्र लोचन अक्ख दी, दूजी लोड़ ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते धार चला दे मेरे स्वामीआं सच दी, सुच्च संजम नाल मिलाईआ। मैं प्यासी नहीं तेरी दीन दुनिया दी रत्त दी, गुरमुख रत्न हीरे रूप दे प्रगटाईआ। मैं तेरी सरन सरनाई ढट्ठदी, निव निव लागां पाईंआ। खेल समझा दे अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध अट्ठ दी, नौ दर आपणा पर्दा लाहीआ। तेरी जोत तक्कां दस्म दुआरी लट लट दी, नूर नुराना इक्को नज़रीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार साहिब इक अख्वाईआ। धरनी कहे जन भगतो जे बुक्क प्रभ दे हो जाओ जग, जगत जुग मिले वड्याईआ। जगत तृष्ना बुझे अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ।

दरस करो उपर शाह रग, कूड़ विकारा डेरा ढाहीआ। बिन काअब्यों होवे हज्ज, हुजरा हक सुहाईआ। मन मनसा जाणी तज, ममता मोह नाल रखाईआ। घर शब्द अनादी धुन जाए वज्ज, अनहद रागी राग सुणाईआ। दीपक जोत जाए जग, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। मेल मिलाए आप सरबग, सूरबीर सहिज सुखदाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां दी पार करा के हद्द, दर इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले भगवन दी यद्द, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर कदे होण ना देवे अड्ड, वक्खरा गृह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धार सूरा सरबग, अल्पग जीवां जुगत जग तराईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत नौ २५ बी० बी० गंगा नगर सुखनिन्दर सिँघ जसबीर कौर दे नवित

सावण कहे मेरा प्रविष्टा छे, छे शास्त्र रोवण मारन धाहीआ। जगत नाता टुट्टा प्रभू नेह, मेला सके ना कोए मिलाईआ। मैनूं तन वजूद ख़ाली दिसे देह, जगत जिज्ञासुआं रंग ना कोए रंगाईआ। भाग लग्गे ना किसे माटी ख़ाक नेंह, ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ। अमृत बरखे कोए ना मेंह, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सावण कहे मेरा प्रविष्टा मात आया, मित्र प्यारयां दयां जणाईआ। पुरख अकाला होए सहाया, सहायक नायक धुरदरगाहीआ। जिस जुग चौकड़ी खेल रचाया, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा जाणे त्रैगुण माया, त्रैगुण अतीता बेपरवाहीआ। जिस ने लख चुरासी रचन रचाया, खाणी बाणी वंड वंडाईआ। जो आदि जुगादी दाई दाया, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। उस वेस अगम्मा वटाया, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। नूर नुराना डगमगाया, जोती जाता करे रुशनाईआ। शब्द अनादी धुन सुणाया, दो जहानां आप दृढ़ाईआ। अमृत आत्म मुख चुआया, जन भगतां जाम प्याईआ। सोई सुरती सुरत उठाया, साहिब स्वामी हो सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जाप जपाया, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। फड़ कागों हँस बणाया, हँस काग रूप दरसाईआ। दर मेला मेल मिलाया, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। सावण कहे मेरा प्रविष्टा छे मैं शहिनशाह सीस निवाया, जगदीश सीस निवाईआ। चारों कुण्ट रिहा सुणाया, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। दर साचे रखी आस, आसावंद हो के ध्यान लगाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी

ओट तकाईआ। साचे गृह मण्डल तेरी वेखां रास, बिन गोपी काहन ख़ुशी मनाईआ। तूं जन भगतां वसीं पास, तन मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अंधेरा देणा चुकाईआ। शब्द अगम्मा सुणाउणा नाद, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। गुरमुखां अन्दरों कढ्ढणा वाद विवाद, विख रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेहरवान मोहण माधव माध, मधुर धुन इक जणाईआ। तेरा शब्द निधाना श्री भगवाना बोध अगाध, बुद्धी तों परे करी पढ़ाईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल दे समाज, समग्री आपणे नाम वरताईआ। सति धर्म दी नईया नौका इक चलाउणा जहाज़, चारों कुण्ट नज़री आईआ। सीस जगदीश तेरे सोहे ताज, तख्त निवासी सोभा पाईआ। सावण छे कहे मेरी आसा पूरी कर दे जो संदेशा दिता नानक निरगुण सरगुण बग़दाद, बग़ली कंधे नाल लटकाईआ। हरिजन तेरी होवे इक अमदाद, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को वाहिद, वाहवा तेरी वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरा करदे अहिद, अहिदनामे वेख वखाईआ। तूं इक्को नूर अलाही अमाम अमामा शायद, शहिनशाह नज़री आईआ। धुर फ़रमाना सदी चौधवीं अन्तिम दे दे जाइज़, जाइज़ा लै के ख़लक ख़ुदाईआ। धुर दा हुक्म कर राइज, रईयत दीन दुनी बणाईआ। साचा नाम कलमा इक्को कर अनाइत, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। आत्म परमात्म तेरी होवे हमाइत, हम साजण तूं ही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी हो सहाईआ। सावण कहे प्रभू सच प्रेम दी कर दे बरखा, मेघला नाम वाला बरसाईआ। चिन्ता सोग मिटा दे हरखा, ग़मी ग़मखार देणी गंवाईआ। तूं मालक वाली अर्शा, अर्शी प्रीतम इक अख्वाईआ। सच दी धार दे दे दरसा, दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। मेरा कौल इकरार पूरा कर दे जो संदेशा दिता उपर सरसा, गोबिन्द धार बण के गोबिन्द माहीआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मरदा, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। गुरमुखां नाल वंड जगत दीआं दरदां, दीन दुनी दे मालक हो सहाईआ। मेरीआं तेरे अग्गे अर्ज़ां, अर्ज़ आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। मेरीआं सधरां पूरीआं कर दे गरजां, ग़रीब निमाणयां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं चाकर सेवक तेरा बरदा, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं लहिणा देणा तक्क लै धरनी उत्ते आपणे घर दा, घराने चुरासी वाले फोल फुलाईआ। आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा तेरा नाम कोए ना पढ़दा, सिफ्तां वाले ढोले जीव जंत साध सन्त सारे गाईआ। मैं तेरा खेल तक्कणा चाहुंदा नरायण नर दा, नर हरि नरायण तेरी आस रखाईआ। मैं निव निव सरन सरनाई पर्दा, सरनगति इक्को इक देणी समझाईआ। जन भगत सुहेला तेरा राह धुर दे रहिबर तक्कदा, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं जन भगतां प्यार लेखे लाउणा अज्ज दा, सावण छे सीस निवाईआ। नाता कूड़ा दिसे जग दा, जग जीवण दाते तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं वणजारा

तेरे पग दा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तूं लम्भयां किसे नहीं लभ्भदा, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। साचा मधुर प्याला अमृत दे दे मदि दा, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा जुग जुग मेला भगतां नाल सबब्ब दा, भगतन मीता हो के वेख वखाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत नौ फ़िरोजपुर शहर गुरचरण कौर दे गृह

धरनी कहे मेरे अन्तर वज्जी हुक, हुक्म धुर दे दिती वजाईआ। बिना मुख तों मेरे अन्दरों निकली तुक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिना कदमा तों मेरा सीस गया झुक, निव निव लागां पाईंआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी तेरा प्यार कदे ना जाए मुक, मुकम्मल आपणा रंग रंगाईआ। निगाह मार लै तेरा अन्तिम वक्त सुहञ्जणा रिहा ढुक्क, वार थित दए गवाहीआ। मेरे उत्ते तेरा भाणा कदे ना जावे रुक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब तेरा नाम अनमोला अक्खर, जगत अक्खीआं नज़र किसे ना आईआ। चौदां विद्या तों बाहर वक्खर, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। मेरे नैण वरोलण अथ्थर, हन्झूआं हार बणाईआ। प्यारा तेरा यारड़े सथ्थर, सूलां सेज हंढाईआ। मैं तेरे दर ते आई दस्सण, कहि कहि जणाईआ। तूं मालका ख़ालका मेरी पैज आईं रखण, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जन भगत विरोली मक्खण, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मैं तेरा दवारा इक्को जाणदी पतण, घाट तेरा सोभा पाईआ। नाम निधाना देणा अंमिओं रसन, रसना रस ना कोए वखाईआ। निज नेत्र दरस करा अक्खन, लोचन नैण देणा चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सदा करां रटण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब मेरे अन्तष्करन मार झाती, मेहरवान दया कमाईआ। सति प्रेम सच बख्श दे नाती, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। मेरे उतों कलयुग मेट अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। लहिणा देणा पूरा करदे लोकमाती, पारब्रह्म प्रभ तेरी आस रखाईआ। सदी सदीवी मेरी पुछ वाती, वातावरन तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। तूं होणा सहाई नाथ अनाथी, धुर दे नाथ तेरी वड्याईआ। तूं सर्ब कला समराथी, परम पुरख तेरी सरनाईआ। जन भगतां लेखे लाउणी ज़िंदगी हयाती, जीवण आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन

भगतां होणा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। चरण कँवल देणी प्रीत, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया बदल के नीत, नीतीवान आपणा पर्दा देणा उठाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबा इक सुहाईआ। मेल मिलाउणा त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा खेल सदा अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो जन तेरा सोहँ गाउंदे सुहागी गीत, हरि सतिगुर लै अपणाईआ। त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवन धनी देणी वड्याईआ। सदा वसणा चीत, मनचित ठगौरी रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरी अर्ज़ांई अरदास, बेनन्ती इक जणाईआ। जन भगतां वसणा पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। घर स्वामी विखाउणी रास, गोपी काहन खेल खिलाईआ। भेव चुकाउणा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां पर्दा आप उठाईआ। हरिजन पूरी करनी आस, जो तेरी ओट तकाईआ। मित्र प्यारा बणना ख़ास, ख़ालस आपणा संग जणाईआ। तूं सर्ब गुणा गुणतास, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। हिरदे वसणा स्वास स्वास, साह साह आपणा नाम जपाईआ। गुरमुख बणाउणे पारजात, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे जन भगतां लेखे लाउणी अज्ज दी रात, जो रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। तूं सब दा पित मात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी निरगुण धार सदा समराथ, समरथ अकथ तेरी आस रखाईआ।

९ सावण शहिनशाही सम्मत ९ हरि भगत दवार जेठूवाल दरबार निवासी जरनैल सिँघ
रतन सिँघ दलीप सिँघ प्रीतम सिँघ सुलखण सिँघ हरभजन सिँघ दे नवित

सावण कहे मेरा प्रविष्टा नावां, प्रीकशत ध्यान लगाईआ। जिस बाशक तशक दा लेखा कीता सांवां, साँवल सुन्दर मुकन्द मनोहर जिस दी दए गवाहीआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा दरगाह साची नावां, निरँकार देवे वड्याईआ। उस दे ढोले सिफ्ती गावां, गा गा शुकर मनाईआ। फिरां चावां चावां, चाउ घनेरा इक रखाईआ। सहारा लै के अगम्मी बाहवां, गलवकड़ी धर्म धार रखाईआ। मुहब्बत करे वद्ध पुत्तरां मावां, मात पूत की वड्याईआ। तिस साहिब दे बलि बलि जावां, बल बलिहारी सीस निवाईआ। जिस दी याद विच अमरदास अमरू होया निथावां, अमरापद पा के मिली वड्याईआ। नव सावण कहे मैं लेखा पूरब पूरब जणावां, भेव खुल्हावां सहिज सुभाईआ। सच संदेसा देवां विछोड़ा होया सी राम भरत भरावां,

अन्तर अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नव सावण कहे मेरा इक्को सईआ, साजण बाबल पिर इक अख्वाईआ। मेरी इक्को आदि अन्त दी मईआ, माता इक्को इक अख्वाईआ। मेरा आदि जुगादी साचा सईआ, सज्जण धुरदरगाहीआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाई नईया, नौका आपणा नाम वखाईआ। सावण कहे मेरा ओह दिवस सुहञ्जणा जिस वक्त गोबिन्द इशारा कीता आपणे ढईआ, नव नौ रंग चढ़ाईआ। एसे प्रविष्टे नानक निरगुण धार बणे गवईआ, शब्द शब्दी राग अल्हाईआ। एसे दिन गोबिन्द उच्चारन कीता सवईआ, दीनन की प्रितपाल ध्यान लगाईआ। एसे दिन मुहम्मद इशारा कीता शरईआ, शरअ बंध बंधाईआ। एसे दिवस हज़रत ईसा जगत खेल खेलया नईया, बेड़ी काग़ज़ां वाली चलाईआ। एसे दिन मूसा इशारा कीता की मेरे साहिब दा होवे रवईआ, रहिबर की खेल खिलाईआ। एसे दिवस कृष्ण ने आपणी हथ्थीं रथ दा हलूणया पहीआ, कौरव पांडव ध्यान लगाईआ। एस दिन भगत पराइण वेद व्यास बणया लखईआ, कलम गरड़ मोर पंख उठाईआ। एस दिवस राम वशिष्ट सरनी पईआ, गुरदेव ल्या मनाईआ। एसे दिवस बावन बलि नूं हुक्म संदेस सुणईआ, बिना रूप तों रूप प्रगटाईआ। एस दिवस दुर्गा नूं देवतिआं किहा मईआ, अष्टभुज मिली वड्याईआ। एसे दिवस सरस्वती धार बणी गवईआ, राग रागणीआं नाल वड्याईआ। नव सावण कहे मेरा साहिब जुग जुग लहिणा देणा दईआ, देवणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सावण कहे मेरे दिवस सुदामे मिल्या माण उत्ते सिंघासण, कृष्ण काहन दिती वड्याईआ। मेरे दिवस चन्द सितार सूर्या झाकण, ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। सप्तस रिख लेखा वाचण, अक्ल बुद्धी तों बाहर खोज खुजाईआ। पहुंचे जगत धार दे घाटण, नईया नौका सोभा पाईआ। एसे दिवस रुकमणी खोही कृष्ण विच्चों बरातन, भज्जा वाहो दाहीआ। नौ सावण कहे मैं सब कुछ लग्गा आखण, आख के दयां सुणाईआ। जन भगतो आत्मा परमात्मा आदि दा साथण, जुग जुग संग निभाईआ। चुरासी विच ना दए गवाचण, जिन्हां आपणा मेल मिलाईआ। इक दवारा सुहा के पातन, दरगाह सच दए वड्याईआ। जन्म जन्म दा मेटे पापण, दुरमति मैल धुआईआ। कर्म कर्म दी पूरी करे आसण, तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। लेखे लाए नव सावण कहे अज्ज दी रातण, जो जन साची सेव कमाईआ। जुग जन्म दे लेखे आया वाचण, वाचक हो के वेख वखाईआ। भगत उधारना खेल पुरातन, परम पुरख प्रभ दया कमाईआ। जो पर्दे खोल्हे बातन, ओहला रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नव सावण कहे मेरा साहिब गम्भीर गुणी, गुणवन्त इक अख्वाईआ।

जिस दा भेव पाए कोए ना मुनी, मुनीश्र कहिण किछ ना आईआ। ओह सब दी पुकार रिहा सुणी, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। हरिजन सारे रिहा पुणी, गुरसिख गुर गुर गोद उठाईआ। साचे प्यार दी दे के धुनी, धुन आत्म राग समझाईआ। जो सब दी पुकार रिहा सुणी, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जिस भाग लगाउणा इक नाल नौ मिला के उन्नी, उनीसा हरि जगदीशा इटारसी चरण छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नव सावण कहे किरपा करे आप करतार, हरि करता वड वड्याईआ। इटारसी संगत सतिगुर दे गल विच पुट्ठे पावेगी हार, पिट्ठ वल्ल लटकाईआ। सिर ते पुट्ठी होवेगी दस्तार, नीली धारी सोभा पाईआ। मस्तक बिन्दी होवे लाल शृंगार, बुल्ल्ह नील नाल रंग रंगाईआ। लँघे विचो विच बाज़ार, ख़ुशीआं नाल चाँईं चाँईंआ। पिछला लेखा दए उधार, सम्मत अट्ठ दी कालख लाहीआ। धर्म दी धार लगाए दरबार, दर दर सच सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नौ सावण कहे गुरमुखो तुहाडी धर्म दी धार सेवा बड़ी, शाह सुल्तानां हथ्थ किसे ना आईआ। तुहाडे प्रेम प्यार दी लग्गी झड़ी, इन्द्र आपणा मेघ बरसाईआ। ख़ुशीआं विच हस्से गोर मढ़ी, मकबरे ढोले गाईआ। धरनी कहे मैं सच दवारे खड़्ही, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा आदि जुगादि आपे रिहा करी, जुग जुग जन भगतां होए सहाईआ।

१६ सावण शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार दिल्ली सुरिन्दर कौर दे गृह

धरनी कहे कोटन अवतार पैग़म्बर गुर सुते मेरी गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा कलयुग दए गवाहीआ। अणगिणत तपीश्र सौं गए जोगन जोगी, भगत सन्त आसण लाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले तेरा इक्को शब्द दुलारा जिस दी दन्दी दोधी, दो जहान अन्त कोए ना आईआ। मैं ओसे दी याद विच विछड़ के हो गई वियोगी, बिरहों विच कुरलाईआ। धुर दा मेल कर दे मालक धुर संजोगी, सति सच आपणी दया कमाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरी हालत वेख घरोगी, घराना नव सत्त ध्यान लगाईआ। अक्ल बुद्धी वाला रिहा कोए ना बोधी, बुद्ध इशारे नाल जणाईआ। ततां वाला दुरमति मैल धोए कोए ना धोबी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जगत जिज्ञासू होए लोभी, साधना विच ना कोए समाईआ। कूड़ कुड़यार कीता बोझी, बिन नैणां रो के दिती दुहाईआ। बौहड़ी बिन तेरी किरपा आए किसे ना सोझी, सोच समझ ना कोए

बदलाईआ। ममता रस सृष्टी दृष्टी होई भोगी, भस्मड़ रूप ना कोए बणाईआ। साध सन्त कलयुग होए क्रोधी, काम वासना नाल हल्काईआ। हउँमे हंगता कीता रोगी, औखध सच ना कोए जणाईआ। मेरे परवरदिग़ार सांझे यार तेरी दीन दुनिया तेरे नाल होई विरोधी, बिरद तेरा सके ना कोए अपनाईआ। माण रिहा ना टिक्का धोती जञ्ञू बोदी, मुच्छ केस दशमेश ना कोए सुहाईआ। मैं सोचां उँगल रख के उत्ते ठोडी, चिन्ता ग़म विच उफ़ तेरी दुहाईआ। बिन सतिगुर शब्द सति धर्म दा बणे कोए ना मोढी, मुढला भेव ना कोए खुल्हाईआ। वासना लख चुरासी तेरी मूल रही ना डोडी, गुलशन हक ना कोए महकाईआ। लेखा जो दस्स के गए वेदी सोढी, मैनूं सहिज नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सुत्ते मेरी ख़ाकी सेजा, सज्जणा तेरी बेपरवाहीआ। निगाह मार लै मेहरवान महबूब मेरी बदली किसे ना रेखा, ·षी मुनी कोटन कोटि फेरीआं पाईआ। मैं सब नूं दिता बिरहों वाला संदेसा, नाम कल्मयां तों बाहर सुणाईआ। जा के कहो नरायण नर नरेशा, पुरख अकाल देणा दृढ़ाईआ। मेरे मेहरवान श्री भगवान निरगुण धार धार लै भेसा, भेखाधारी आपणी दया कमाईआ। लहिणा देणा पूरा कर के विष्न शिव महेष गणेशा, गणपति ध्यान लगाईआ। लेखे ला लै स्वास सहँसर शेषा, श्री भगवान दया कमाईआ। मैं तेरी ओट रखां हमेशा, हम साजण ध्यान लगाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बण नेता, बिन नेत्रां वेख वखाईआ। चार जुग दा पिछला कर लै चेता, चतर्भुज तेरी बेपरवाहीआ। आत्म धार सब दे नाल कर हेता, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी तेरी किरसाणी धरनी धरत धवल धौल कहे मेरी फुलवाड़ी खेता, खातर तेरी सेव कमाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल आपणा सतिगुर शब्द वखा दे बेटा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं ओसे नूं बिना सीस तों मस्तक टेका, बिना धूढ़ तों धूढ़ रमाईआ। जिस दा आदि जुगादी इक्को लेखा, एका इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे कोटन अवतार पैग़म्बर गुर मेरी बहि बहि झोली, जगत माता गोद ना कोए वड्याईआ। आपणी आपणी तेरे नाम दी बोल के गए बोली, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। दीन मज़्हब दी खेल के गए होली, हौली हौली तेरी सेव कमाईआ। नाम कलमे नाल रंग के गए चोली, चीथड़ तन वजूद वड्याईआ। सति धर्म दी बहि के गए डोली, चारे जुग कहार बणाईआ। सभना तन्द बन्न्हे मौली, पैग़म्बर रसूल देण गवाहीआ। वायदे इकरार कीते कौली, कँवल नैण तेरी शरनाईआ। बिन तेरी किरपा मेरे उत्ते तेरे नाम दी रुत चार कुंट कदे ना मौली, मौला रूप ना कोए दरसाईआ। तेरे वणजारे तेरी कीमत पा गए टकयां नाल पौली, दीन दुनी हट्ट विकाईआ। अक्खरां वाली सुण

ना रौली, जगत जहान रिहा जणाईआ। तैनूं ख़ुश करदे रहे न्याजां नाल चौली, चाउ घनेरा समझ किसे ना आईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी निमस्कार डण्डावत बन्दना मेरे उत्ते इक्को दवारा खोल्ही, ख़ालक ख़लक देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे अन्दर कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुर गए लुक, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। मैं सब नूं गोदी बैठी चुक, चुकन्नी हो के सेव कमाईआ। सब दे अन्तर निरन्तर तेरे प्यार दी सुणदी रही तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। बणदे रहे तेरे दुलारे सुत, सति सति तेरी सरनाईआ। आपणी आपणी सुहञ्जणी करदे रहे रुत, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। अन्तिम ख़ाली करदे काया बुत, बुतख़ाने गए तजाईआ। तेरे घर सुहा के अबिनाशी अचुत, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। मेरे अन्तर इक्को दु:ख, धरनी रो रो रही सुणाईआ। मैनूं किसे ना दिता सुख, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। मैं जनणी सब दी मेरी सुफ़ल कराई किसे ना कुक्ख, इक्को नाम ना कोए समझाईआ। मैं वेखदी रही मानव मानुख, ततां वाले खोज खुजाईआ। सब ने मेरे उत्ते तेरे नाम दी पाई लुट्ट, लुटेरा हो के भज्जे वाहो दाहीआ। मैनूं दिता कुट्ट, रो रो दयां सुणाईआ। कलयुग अन्तिम साहिब तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत सुहेले मेरे उतों कोटां विच्चों इक मुट्ठ, नव सत्त नज़री आईआ। उन्हां कर सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सन्त साजणा आपे पुछ, दूर दुराडा आपणा ध्यान लगाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत नौ ग्वालीअर अजमेर सिँघ दे गृह माता गंजी मिलटरी डेरी फ़ारम

धरनी कहे मेरे भगवान, धुर दे राम तेरी सरनाईआ। सचखण्ड निवासी अगम्मी काहन, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी निगाहबान, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम मार ध्यान, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। सति धर्म ना रिहा निशान, कूड़ कुकर्म जगत हल्काईआ। जीव जंत सर्ब कुरलाण, दुखियां दर्द ना कोए मिटाईआ। आत्म ब्रह्म मिले ना किसे ज्ञान, मनसा मन ना कोए बुझाईआ। मेरी अन्तर दृष्टी होई हैरान, हैरत विच सुणाईआ। प्यार रिहा ना किसे विच इन्सान, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। शरीअत फिरे शैतान, माया ममता नाल हल्काईआ। आत्म परमात्म गाए कोए ना गाण, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। तेरे चरण कँवल करे ना कोए ध्यान, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा रिहा कोए ना माण, निमाणी हो के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

एका देणा साचा वर, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। धरनी कहे श्री भगवान मेरे मीता, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख लै रीता, सति विच ना कोए समाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मसीता, झगड़यां विच लोकाईआ। भेव पाए ना कोए अठारां ध्याए गीता, कृष्ण काहन काहन तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण मार चीका, उच्ची कूक सुणाईआ। कूड़ मिटे ना अंधेर तरीका, तारीका सच नूर ना कोए रुशनाईआ। ज़ात पात बणे शरीका, आत्म ब्रह्म ना कोए समझाईआ। आत्म रस मिले किसे ना मीठा, रसना रस जगत हल्काईआ। किरपा कर स्वामी साहिब त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी सति सतिवादी सब दा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। दीन दुनी कर पतित पुनीता, पतित पावन तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा इक्को नाम होवे हदीसा, इक्को कलमा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणी दुनिया वेख लै दुखी, दुक्खां भरी लोकाईआ। मानस दिसे कोए ना सुखी, सुख विच न कोए समाईआ। जगत तृष्ना कीता भुक्खी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। सोई सुरत किसे ना उठी, शब्दी लए ना कोए अंगड़ाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना आपे तुठी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चारों कुण्ट जांदी लुट्टी, लुटेरा बणया कलयुग राहीआ। सति धर्म दी मेरे अन्दर आई त्रुटी, त्रैगुण नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म प्रीत सब दी टुट्टी, पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जगत कूड़ कुड़यार मैनूं रिहा कुट्ठी, सिर मेरे हथ्थ देणा टिकाईआ। मेरी सुहञ्जणी कर दे रुत्ती, रुत्त आपणे नाल महकाईआ। भेव खुल्हा दे काया बुती, पंज तत दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक्क लै हाहाकार, सांतक सति ना कोए वरताईआ। दीन मज़्हब होए लाचार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मीत ना कोए बणाईआ। दीनां मज़्हबां वधी खार, खार झगड़ा तेरा नाम कलमा नज़री आईआ। किरपा कर दे सांझे यार, साहिब सुल्तान तेरी ओट तकाईआ। मैं बिरहों विच रोंदी ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। तूं दुखियां दा दिलदार, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। चारों कुंट मेरे उत्ते धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं मेहरवान हो के पावीं सार, महासार्थी तेरी आस रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे निवार, माया ममता मोह मिटाईआ। हर घट अन्दर आपणा नूर जोत कर उज्यार, उजाला देणा थांउँ थाँईंआ। तख्त निवासी मेरे शहिनशाह सिक्दार, शाहो भूप तेरी ओट तकाईआ। मैं तेरी चरण धूढ़ी बण के छार, मस्तक अगम्मे ख़ाक रमाईआ। ख़ादम हो के बणा ख़िदमतगार, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना नर निरँकार, नर नरायण तेरे

हथ्थ वड्याईआ। मैं दस्त बदस्त करां निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। मेरे उत्ते किरपा कर करनहार करतार, करनयोग तेरी सरनाईआ। दीन दुनी दर्द दु:ख निवार, घर घर देणा रिज़क सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोए सहार, सहायक नज़र कोए ना आईआ।